Jeśli się nie obudzę

Name: Jeśli się nie obudzę
Rating: 5,9 (27 reviews)
Author: Javier Yanes
ISBN: 000-00-0000-00-0

Javier Yanes

5,9 / 10

27 ocen

4 opinii

Prószyński i S-ka

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka literatura piękna

290 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Si nunca llego a despertar
Data wydania:: 2012-08-14
Data 1. wyd. pol.:: 2012-08-14
Liczba stron:: 290
Czas czytania: 4 godz. 50 min.
Język:: polski
Tłumacz:: Andrzej Flisek

Czy dorosłe życie może nam zafundować coś lepszego od przygód dzieciństwa?

Któż nie miał dzieciństwa pełnego przygód, czarów i niebezpieczeństw, ukochanych bohaterów filmowych, zmyślonych piratów i ukrytych skarbów? Któż oparłby się pokusie pozostania na zawsze w krainie niezwykłych snów? W dniu swego ślubu, tysiące kilometrów od rodzinnego domu, Tonio przywołuje w pamięci letnie wakacje z czasów dzieciństwa, niezapomniane i niekończące się dni spędzane u boku swoich braci, rodziców i pierwszej, wielkiej miłości. Cudowny świat eksplorowany z wrażliwością bosonogiego odkrywcy, rozświetlony wyjątkowym światłem mikrokosmos, świat pogrążający bohatera we śnie, z którego nie będzie się chciał już nigdy obudzić. Ale się obudzi.

Średnia ocen

5,9 / 10

4 opinii 27 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Jeśli się nie obudzę w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oficjalne recenzje książki Jeśli się nie obudzę i

Śniąc rzeczywistość

Czy nawiedził Cię kiedyś, Czytelniku, koszmar senny tak straszny, że przebudzenie było jak wytrwanie się ze szponów śmierci? A może rzeczywistość przybiera tak horrendalną formę, że marzysz tylko o przebudzeniu się do snu? W obu przypadkach z zapartym tchem przeczytasz tę okrutnie piękną opowieść, zasupłaną jak węzeł gordyjski.

Węzeł ten ma to do siebie, że można chwycić za wiele nitek. Jest tu wątek dzieciństwa, mitycznie beztroskiego i pełnego niesamowitych przygód, znajdziemy również wątek więzi bratersko-przyjacielskich między chłopcami. Inny koniec nici zawiedzie nas do kwestii popkultury i jej wpływu na życie ludzi, zwłaszcza młodych. Odnajdziemy tu również problem bliskości związany z więzami krwi i jego reperkusje w dorosłym życiu.

Narratorem jest Tonio, dorosły mężczyzna, którego w dniu swojego ślubu budzi koszmarny sen. Marzenie senne przeniosło go na chwilę w krainę dzieciństwa i wywołało potrzebę zamknięcie pewnego etapu w życiu, pożegnania upiorów przeszłości. Odbywa wraz z siostrą podróż do miejsca, symbolicznie związanego z przeszłością, opowiada jej wypadki, które doprowadziły rodzinę do nieodwracalnej zmiany. Tonio, jako średni syn (przed pojawieniem się dużo młodszej siostry) spełnia, często przejmowaną przez środkowe z dzieci, rolę wrażliwego barometru, dźwigającego na swoich wątłych barkach emocjonalną odpowiedzialność za całą rodzinę. Nie przypadkiem to on opowiada tę historię. Z kolei jego starszy brat spełnia rolę superbohatera i mędrca jednocześnie, często budząc w młodszych braciach bezbrzeżny podziw. Najmłodszy, świetnie scharakteryzowany przez błędy językowe, które popełnia, jest z jednej strony głosem rozsądku stawiającym pytania, a z drugiej – figurą dziecięcej radości i ciekawości świata.

Wielkim atutem książki jest jej konstrukcja i język. Opowieść odsłania przed oczyma czytelnika wypadki w sposób skokowy, zaburzona chronologia i kluczowe zdanie, otwierające każdy rozdział, wzmagają niepokój i dają wrażenie uczestniczenia w jakimś sennym koszmarze. Autor doskonale oddał dziecięcy język bohaterów, kontrastując go z metaforami i przenośniami używanymi przez dorosłego już narratora. Dzięki temu nie wiemy już, czy to w czym uczestniczymy jest marzeniem sennym, rzeczywistością, wspomnieniem czy też snem we śnie.

Powieść, będąca opowieścią inicjacyjną, przywołuje czytelnikowi wspomnienia związane z lekturą innych historii inicjacyjnych – „Władcy much” Goldinga czy „Weisera Dawidka” Huellego - traktujących o bezpowrotnej utracie arkadii dzieciństwa. Jednocześnie nie sposób otrząsnąć się z wrażenia, że najbardziej przerażające są strachy i lęki dzieciństwa, w cieniu których określenie umierać ze strachu przyjmuje konkretny biologiczny wymiar. Wydaje się też oczywiste, że najstraszliwsze nawet filmy czy opowieści nie są w stanie wygrać z, banalnym na pozór, horrorem codziennego życia.

Jowita Marzec

Link do recenzji

9173 455 182

Oceny książki Jeśli się nie obudzę

Średnia ocen

5,9 / 10

27 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

2 ocen

5 ocen

4 ocen

1 ocen

2 ocen

3 ocen

0 ocen

Opinia

182

ConQuERor

23.07.2014

6 / 10

Na półkach:

Książka wzruszająca. Opowieść o dzieciństwie i jego nieuchronnym przemijaniu. Refleksja na temat dorastania. Autor cechuje się wyjątkową wrażliwością. Nie ukrywam że książkę momentami czyta się cięzko a to ze względu na wielopłaszczyznowośc powieści. Moim błędem było potraktowanie tej historii jako lekkiej lektury na wakacje czytanej gdzie popadnie. Książka na pewno na miano takiej nie zasługuje. Żeby zrozumieć opowieść trzeba się trochę wysilić,ale sądzę że naprawdę warto. Historia magiczna która na nowo rozbudza w dorosłym człowieku dziecko. Podróż do przeszłości, więc jeśli ktoś po cichu za nią tęskni, polecam.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

94 użytkowników ma tytuł Jeśli się nie obudzę na półkach głównych

Chcę przeczytać 59
Przeczytane 35

22 użytkowników ma tytuł Jeśli się nie obudzę na półkach dodatkowych

Posiadam 15
2013 1
2014 przeczytane 1
Oddane/Sprzedane 1
Ulubione 1
2012 1
Dziecięcy świat 1
R T 1

Inne książki autora

Więcej

7,3

Egil i wybawienie Skalda Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

6,9

Egil i zdrada króla Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

7,0

Egil i wyspa siedmiu królestw Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

6,2

Egil i krwawy topór Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

6,8

Egil i klątwa wilka Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

6,8

Beowulf kontra smok Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

6,6

Beowulf. Przywódca Gotów Juan Carlos Moreno, Javier Yanes

więcej

Javier Yanes

Ukończył biologię i dziennikarstwo. Spośród licznych wędrówek po świecie jego najpiękniejsze wspomnienia związane są z Kenią. Na co dzień pracuje w dzienniku „Público”. „Władca równin” to jego pierwsza powieść.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Biała kobieta na zielonym rowerze

Monique Roffey

Długo zastanawiałam się, jak opisać tę książkę... Sięgając po opowieść dziejącą się na tropikalnej wyspie miałam nadzieję na lekką, wakacyjną historię, odrobinę słońca wbrew kapryśnemu latu za oknem. Powiem tyle: to na pewno nie jest lekka książka... Specyficzna, frapująca, zaprzątająca myśli. Powieść, która zakończenie ma... na początku. Sabine i George'a Harwoodów poznajemy u schyłku ich życia, parę staruszków z półwiecznym stażem małżeńskim. Od dziesiątków lat mieszkają oni na Trynidadzie i to właśnie miejsce odcisnęło trwałe piętno na ich związku. W pierwszej części powieści narracja toczy się dwutorowo, naprzemiennie z perspektywy męża i żony. George od pierwszych dni uwielbia wyspę, jest nią zafascynowany, wręcz obezwładniony, Sabine z kolei wyspy nienawidzi, trwa jednak u boku męża. Mimo ogromnej miłości lata psychicznej męki spowodowały oddalenie się pary od siebie. George jednak zupełnie nie zdaje sobie sprawy z tego stanu rzeczy... do czasu. Pewnego dnia przypadkiem odnajduje kartony pełne listów autorstwa Sabine, listów nigdy nie wysłanych, których adresatem był Eric Williams. Ich treść wstrząsa mężczyzną... Nie, nie zdradzę Wam więcej, sięgnijcie sami po tę historię. Kolejnym bohaterem książki, tak często wybijającym się na pierwszy plan jest... Trynidad! Wyspa przywodząca na myśl piękną kobietę o bujnych kształtach, kusicielkę wabiącą swą urodą, niebezpieczną uwodzicielkę... Magnetycznie wręcz przyciąga ona George'a, Sabine z kolei osacza i napawa lękiem. Mieszkańcy Trynidadu stanowią wybuchową mieszankę, imigranci z Europy, Azji, potomkowie dawnych plantatorów, czarnoskórzy potomkowie niewolników z ich specyficznym językiem i podejściem do życia. Często miałam wrażenie, iż para naszych bohaterów jest tylko tłem dla ukazania pulsującej życiem wyspy. Choć początkowo nie mogłam przekonać się do specyficznego sposobu opowiadania, szczególnie w pierwszej części książki, kolejne pochłaniałam już bez tchu. Monique Roffey udało się stworzyć historię inną niż większość dostępnych na rynku powieści, historię dla wymagającego czytelnika

Bookieterka Karolina

oceniła na 9 5 lat temu

13 rue Thérèse

Elena Mauli Shapiro

Niezwykły pomysł. Niesamowite ile można "wyczytać" z pamiątek, takich zwyczajnych jak: zdjęcia, pocztówki, różaniec, rękawiczki, monety... :) Książkę bardzo dobrze się czyta. Główna bohaterka wspomnień nieco mnie denerwuje, ale taki jej urok. :)

Dotta

oceniła na 6 13 lat temu

Babunia

Frederique Deghelt

Ponieważ zbliżam się powolutku do wieku jednej z głównych bohaterek książki, to właśnie ten wątek najbardziej mi się podobał. Dopiero od niedawna (może dlatego, że społeczeństwo się starzeje ?) uznaje się prawo osób starszych do uczuć, marzeń, a nawet planów. Cieszę się, że żyję w takich czasach. Mogę rozwijać swoje zainteresowania, podejmować nowe wyzwania, zmieniać się - jakież to wspaniałe. Przyjmujemy to jako normę, a przecież nie zawsze tak było. Książka niesie przesłanie o tym, aby wykorzystywać każdą szansę, nie stać w miejscu w oczekiwaniu na koniec.

agaw

ocenił na 8 5 lat temu

Zgubieni

Charlotte Rogan

O tym, że tyle wiemy o sobie, na ile nas sprawdzono. Przed sądem staje kobieta, której udało się przeżyć katastrofę statku. Ma odpowiedzieć za czyn, którego dopuściła się w trakcie prawie miesięcznego pobytu na szalupie ratunkowej. To trochę połączenie katastrofy Titanica (akcja dzieje się już po niej) z "Życiem Pi", tylko bez tygrysa i nieznośnego filozofowania. Książka skupia się na tym, jak zmienia się moralność człowieka w sytuacji ekstremalnej, stawiając przy okazji pytanie czy taki człowiek może i powinien być sądzony, zwłaszcza przez ludzi, którzy nigdy nie będą w stanie w pełni zrozumieć jego doświadczenia. Momentami nieco ciągnący się opis wegetowania w łodzi, pozwala odczuć beznadziejność i monotonię tego położenia. Interesującą postacią jest bohaterka - trudno jednoznacznie orzec czy jest ona ofiarą tragicznej sytuacji i okoliczności, czy wyrachowaną manipulatorką, która dąży do realizacji własnych celów, nie przebierając w środkach i nie przejmując się innymi, jednocześnie pozując na zdominowane niewiniątko. Ciekawe jest też to, jak wiele rzeczy pozostaje tu w sferze domysłów, w niedopowiedzeniu. Interpretacja zdarzeń zależy właściwie w całości wyłącznie od czytelnika.

niedź

ocenił na 7 7 miesięcy temu

Tort weselny

Blandine Le Callet

Opis książki od wydawcy nijak ma się do rzeczywistości. Nie wiem, gdzież on dostrzegł parodię klas wyższych, chyba mi coś umknęło 😁 Nie zauważyłam też nerwowych przygotowań weselnych... Ciepła, przyjemna lektura. Perspektywa kilkorga ludzi na to samo zdarzenie. Niestety, jakby brak epilogu. Polecam. Choć raczej paniom.

Melissa Tygrys

ocenił na 7 4 lata temu

Kuchnia duchów

Jael McHenry

Kiedy nagle opustoszeje dom, dotąd gwarny, każdy dzień jest nowym wyzwaniem. Niektóre zwyczajne czynności stają się problematyczne. Robiąc zwykłe rzeczy, trzeba pomyśleć o reorganizacji teraźniejszości. Jaka ma być codzienność, kiedy wszystko legło w gruzach? Jak odnaleźć się w mikroświecie jeszcze niezrozumiałym? Przecież to wszystko jest nienormalne… „Normalność ma tak wiele smaków, że nie ma znaczenia, którym z nich jestem ja” Po nagłej śmierci rodziców Ginny szuka sposobu na samodzielność. Zdrowy człowiek ma większe szanse na przetrwanie. Nie wystarczy odrzucać samotność, wkładając ręce w pozostawione przez rodziców buty. Młoda kreatywna kobieta znalazła się na progu prokrastynacji. Tego nie wyklucza zespół Aspergera. Trzeba postawić się, odważyć przeciwstawić. „Działasz na dwóch biegunach. Strachu i złości. Nie chcesz spróbować być normalna?” Każdy dom ma dwie strefy. Jedną tworzą zakurzone pokoje, gdzie snują się wspomnienia. Tuż obok jest miejsce, gdzie tworzy się codzienność. Tam wszystko ma swój smak, nawet dźwięki. Agresję budził głos Amandy, który był jak sok pomarańczowy: słodki, ale ostry. Kuchnia jest sercem domu Ginny. Tu jest wyczuwalny puls otoczenia. Tu rodzą się zapachy, smaki. Tu wracają Ci, którzy już odeszli. Bo to właśnie Kuchnia duchów. Tutaj biegnie czas na pograniczu życia i śmierci. Emocje są tak silne, że trudno je wyciszyć. „Jej płacz jest łagodny i nieprzerwany, podobny do wlewania oliwy do domowego majonezu: niespiesznie, ale bez zatrzymywania się” Pani Jael McHenry opisała kobietę często nadwrażliwą. Raziły ją nie tylko słowa, ale też dotyk. Pod wpływem impulsu potrafiła zranić, a skrucha przychodziła za późno. „Kuchnia duchów” to miejsce, gdzie zjawiali się autorzy przepisów na potrawy… na życie… Tu toczyły się rozmowy o tym, jak żyć, kiedy ścierały tak skrajne osobowości jak bita śmietana i sardynki. Ta powieść uczy wrażliwości i rozwagi w działaniu. Zbyt często zdarzają się sytuacje, kiedy po śmierci osoby bardzo bliskiej natychmiast i bez namysłu wyrzuca się wszystkie pozostałe w domu rzeczy. Marzę o tym, by kiedyś przy piecu poczuć obecność najbliższej osoby. Tyle słów nie zostało wypowiedzianych. Ta książka jest po prostu rewelacyjna.

Zdzisław Szymański

ocenił na 10 2 lata temu

Ostatni kucharz chiński

Nicole Mones

Arcydziełem to nie jest, ale i takich ambicji autorka nie miała. To ksiazka o Chinach i jedzeniu, a więc i o ludziach, a i o tym, że najważniejszym adorktem posiłku nie jest jego jedzenie, a wspólne jego spożywanie. Zgłodniałem pieruńsko!!! Jutro gotuję słodki pydding ryżowy.

alaska

oceniła na 8 10 miesięcy temu

Wyższe sfery

Peter Hedges

Ależ to była przyjemna lektura, przy której wiele razy zaśmiałem. Historia nauczyciela i jego żony, typowe wątki obyczajowe podane w rozrywkowej formie. I wątek obopólnej zdrady, podanie całego tego procesu jaki zachodzi w głowach. Już pomijając treść, to powtórzę się, że często kompletnie nie potrafię sobie przełożyć takich sytuacji na własne życie. Nigdy nie otarłem się o żadne zdrady, nawet sobie nie jestem w stanie wyobrazić, że w moim życiu dzieją się tego typu chore rzeczy. Z wielką chęcią sięgnę po jeszcze jakąś książkę tego autora. Dziwię się sobie, że po świetnym "Co gryzie Gilberta Grape`a" tak wiele czasu upłynęło zanim sięgnąłem po następną powieść pisarza.

Bitel

ocenił na 7 1 rok temu

Drzewo Solomonów

Jo-Ann Mapson

Młoda wdowa nie może sobie poukładać życia po śmierci męża. W trakcie przygotowań do pirackiego wesela zostaje zaskoczona i godzi się przyjąć na jedną noc zbuntowaną nastolatkę. Tego samego dnia przypadkiem poznaje sympatycznego policjanta. I od tej pory losy tej trójki zaczynają się przeplatać. Bardzo ważną rolę w powieści odgrywają gigantyczny dąb oraz zwierzęta, które bohaterka wspólnie z mężem ratowała przed uśpieniem.

elfilka

oceniła na 6 8 lat temu

Dom w Kornwalii

Patrick Gale

Piękna, nostalgiczna książka. Doskonała na leniwe, niedzielne popołudnie. Historia toczy się pomału, ale energicznie w emocjach. Przeplatające się ze sobą historie wzajemnie się dopełniają. Dają nam do zrozumienia, że nasze dzieciństwo jest jak gąbka. Wszystko czego doświadczymy za młodu, odbije się w nas echem w życiu dorosłym. Książka podejmuje trudne tematy, ale bez rwania szat. Jest trochę do płakania trochę do uśmiechu. Najważniejsze, że dodaje otuchy. Polecam!

Witold_Góral

ocenił na 8 8 lat temu

Recepta na miłość

Barbara O'Neal

✨ Gdy babcia pożyczała mi tą powieść byłam pewna, że jest ona przeznaczona dla kobiet w średnim wieku i z jednej strony nadal tak myślę, gdyż Ramona ma ponad 40 lat, ale z drugiej ciepło i różne perypetie, które spotykają głównych bohaterów są tak wciągające, że nawet ja jako 19-latka mile spędziłam czas z ta pozycją ❤. Co ciekawe pojawia się oczywiście wątek miłosny, odbijający swoje piętno zarówno w przeszłości, teraźniejszości jak i przyszłości, ale nie jest on tam wciśnięty na siłę i nie gra pierwszych skrzypiec, którymi jest opieka nad Katie, wkraczająca w swój buntowniczy okres życia. Jeśli chcesz zobaczyć dalszą część recenzji to zapraszam Cię na mojego książkowego instagrama @ksiazka_z_pazurkiem https://www.instagram.com/p/CIfOrzdhojV/ :) !

ksiazka_z_pazurkiem

ocenił na 8 5 lat temu

Chłopiec z sąsiedztwa

Irene Sabatini

Największe dla mnie to odkrycie jak wielką byłam ignorantką co do wiedzy o Zimbabwe - państwa w którym dzieje się akcja książki. Nic o nim nie wiedziałam tylko to że to państwo w Afryce ale nawet dokładnie nie wiedziałam w którym miejscu dokładnie leży. Książkę czytałam szybko ale w pewnym momencie zaczęłam drążyć jego historię- nawet nie łączyłam nazwy Rodezja która mi się czasem obijała o uszy z tym że to dawna nazwa kraju. Szukałam zdjęć i oglądałam widoki, obrazy kraju jaki jest, jak duże i nowoczesne są miasta. Wiadomo teraz łatwo to zrobić Internet mi pomógł - zaskoczyłam się ogromnie - odkrycie świata o którym nic nie wiedziałam. Warto przeczytać książkę!

Agnieszka

oceniła na 7 4 lata temu

Sekret drzewa oliwnego

Courtney Miller Santo

Kalifornia, gaje oliwne i pięć pokoleń kobiet z rodziny Kellerów. Ich dom daje poczucie bezpieczeństwa, spokoju. Pozwala uciec od tego, co przytłacza. Pozwala nabrać sił. A mieszkające w nim na co dzień i wracające tu przedstawicielki rodu, niejednokrotnie mają za sobą trudne przeżycia lub aktualnie znajdują się na życiowych zakrętach.  Pięć kobiet i ich historie zamknięte w pięciu rozdziałach składających się w spójną całość. Piękna opowieść o relacjach, o sile drzemiącej w bohaterkach, o ich mądrości życiowej, ale i przywarach, słabostkach. Napisana z pewnym dystansem, ale też z poczuciem humoru.

eduko7

ocenił na 7 1 rok temu

Spadkobiercy

Kaui Hart Hemmings

Filmu na podstawie tej powieści, nakręconego z udziałem Georga Clooneya, nie widziałam, czego mocno żałuję. Książkę, która jest słodko-gorzką powieścią obyczajową, przeczytałam z dużym zaciekawieniem, obserwując próby głównego bohatera Matta odbudowywania więzi rodzinnych pomiędzy nim a dwiema niesfornymi córkami 18 i 10 lat po tym, jak jego żona trafia po wypadku do szpitala w stanie krytycznym. Czy Matt poradzi sobie w opiece nad córkami, z którymi do tej pory niewiele go łączyło? Polecam.

Julka

oceniła na 6 3 lata temu

Kobieta, którą porwał wiatr

Claus Stephani

Być może będzie to niepopularna opinia, jednak moje uczucia po tej lekturze są mieszane. Z jednej strony "Kobieta, którą porwał wiatr" to niezwykle wstrząsająa historia, o której niełatwo zapomnieć... z drugiej strony niektóre fragmenty gryzły się ze sobą. I nie mam na myśli zestawienia powagi wojny z przesądami, wpływającymi na życie bohaterów - skądinąd trochę fantastycznmi/bajkowymi, lecz np. samo zakończenie historii. O ile Bajla wzbudziła we mnie ogrom emocji i z wielkim przejęciem czytałam o jej losach, tak jej córka nieszczególnie przypadła mi do gustu. Nie będę nawet rozpisywała się o jej historii miłosnej, która dla mnie była ostatecznie szokująca. Nie zmienia to jednak faktu, że warto sięgnąć po ten tytuł. Przedstawia on brutalną odsłonę świata i ludzi - ludzi, którzy stawali się dla siebie nawzajem wilkami i potworami.

Paula

oceniła na 7 1 rok temu

Gdy srebrzy się ziemia

Alison Wong

Tytuł: Gdy srebrzy się ziemia Tytuł oryginału: As the Earth Turns Silver Autor: Alison Wong Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Moja ocena: 4/6 Lektura tej książki wywołała we mnie ogromnie mieszane uczucia. Nie wiem, czy to fakt, że czytanie rozwlekłam na dość długi okres czasu (a może to właśnie było spowodowane czymś, co ta książka w sobie ma) , czy też po prostu wynika to z tego, jaka ona jest. Katharine ma męża i dwójkę dzieci. Żyje w dostatku, mimo tego czuje się nie szczęśliwa u boku swego małżonka. Yung przybył do nacjonalistycznej wówczas Nowej Zelandii z Chin za chlebem. Pracuje w sklepie z warzywami, który prowadzi wraz ze starszym bratem. Wykluczony ze społeczności miasta żyje traktowany przez Nowozelandczyków jak podczłowiek. Wkrótce Katharine żegna swojego męża ostatni raz i pozostaje sama z dziećmi. W Yungu zaś, u którego zawsze kupowała owoce i warzywa dostrzega mężczyznę. Mężczyznę, w którym się zakochuje. Jednak otoczenie nie pochwala tego związku i para postanawia utrzymać łączące ich uczucie w tajemnicy. Mimo, że w książce wątek miłosny wysuwa się na pierwszy plan, to nie on jest najważniejszy. Alison Wong, pisząc historię Katharine i Yunga, traktuje ich więź bardzo wymijająco. Skupia się bowiem nie na emocjach, jakie targają parą zakochanych, lecz na tym, jakie konsekwencje niosą ich wybory i czyny, więc jeśli ktoś szuka lekkiej lektury o miłości z dramatyczną sceną, ale zakończonej Happy Endem, to niech lepiej nie sięga po powieść Wong. Postaci w książce są wystarczająco dobrze nakreślone, by ich poznać. Z moją słabością do męskich bohaterów tym razem upatrzyłam sobie Yunga, który zauroczył mnie swoją pogodą ducha przy pierwszym poznaniu, ale również silnym charakterem (jakby nie było, był obiektem drwin i głupich kawałów, a mimo to przyjmował to z zimną krwią). Napisałam, że mam po tej książce mieszane uczucia. Tak właśnie jest. A to dlatego, że najzwyczajniej w świecie nie wiem, czy mi się ona podobała. Jednak jakiś cichy głos gdzieś w głębi mnie mówi mi, że ta książka warta była przeczytania. Sądzę, że to, jakie wartości z niej wyniosłam, pokaże się w przyszłości i na pewno zaowocuje. Wraz z tym cichym głosikiem w moim sercu polecam tę książkę tym, którzy szukają lektury niebanalnej i takiej, o której nie zapomną za parę godzin po przeczytaniu. A ja czekam z niecierpliwością na głębsze przemyślenia jej dotyczące, które pojawią się w mojej głowie.

Karolina

oceniła na 6 13 lat temu

Wakacje od życia

Agnieszka Topornicka

Sympatyczna lektura, antidotum na świąteczne zabieganie. Co prawda traktuje o wakacjach życia” w Ameryce, w końcówce lat 90-tych, ale Nowa jedzie zakosztować amerykańskiego snu. Przyjmuje ją kumpela ze studiów, B, obecnie „ korporacyjna gejsza”. Nowa ma znaleźć tymczasową pracę, podszlifować kompletnie odrębny od brytyjskiego amerykański angielski, pokupować fajne ciuchy. Życie polonii jest pokazane bez zadęcia, fałszywego sentymentalizmu czy bez szafowania stereotypami. Nowa wystrzega się, by nie zachowywać się jak przybysz zza wschodniej granicy, jak żarłoczny sęp czyhający na lepszą pracę, odpadki z pańskiego stołu, choć mierzi ją zwyczaj polowania na wystawki w bogatych dzielnicach, gdzie ludzie często i gęsto pozbywają się rzeczy mebli, ubrań które im się znudziły. W słonecznej Kalifornii jednak wszystko uchodzi, i Nowa szybko się adaptuje. Najciekawsze są wtręty polsko-angielskie, żargon nowo przybyłej polonii. Nowa zaczyna niewdzięczną trudną pracę jako opiekunka Avery'ego, na jej oko czteroletniego autyka. W rzeczywistości ma zespół Aspergera. Kapitalne są dwie postaci: Jadzia i Hans, obaj z innych bajek, symbole przedsiębiorczych Polaków którzy realizują amerykański sen. Z Jadzią sama chętnie bym się zaprzyjaźniła. Nowa przeżywa zwariowane przygody oswaja Amerykę. Pochodzi z czasów, gdy zielonej karty było szczytem marzeń, a B. doradza jej wyjść za Amerykanina, by osiąść mogła tu na stale i korzystała z dobrodziejstw tego niesamowitego kraju. Pojawia się zresztą ktoś taki, niejaki James. Jest i klimatycznie gdy na obczyźnie przygotowują polskie święta, i wesoło, i wzruszająco bo z Averym naprawdę udaje jej się budować niezwykła więź. Naładuje wam baterie ta urocza historia.

Muminka

oceniła na 6 10 lat temu

Tydzień w zimie

Marcia Willett

Domek w Moorgate, położony w malowniczej i spokojnej okolicy Kornwalii, należy od wielu lat do rodziny Seliny. Jednak za sprawą sprzedaży, staje się przyczyną pogłębienia sporu między Seliną i jej macochą. W międzyczasie oferta sprzedaży trafia w ręce Melissy. Zauroczona miejscowością o samym domem, postanawia natychmiast się tam udać. Jednak czy w przypadku jej choroby to dobry pomysł? Na miejscu spotyka mężczyznę, w równym stopniu, zauroczonego Moorgate jak i ona. Czy kilka dni spędzonych razem może zakończyć się wielkim uczuciem? Czy Melissa wyjawi mu swoją tajemnicę? Mimo ciążącego nad nią przeznaczenia udeje się jej, choć na moment, zapomnieć o wszystkich problemach i cieszyć się tą chwilą szczęścia. To tyle tytułem wstępu. Na początku nie byłam przekonana, dlatego książka odczekała swoje w kolekcje a ja chyba musiałam do niej ,, dojrzeć” 😅 na pierwszych stronach troszeczkę się pogubiłam, ale z każdą kolejną historia wciągała mnie coraz bardziej. Nie jest to zwykła powieść ,, ociekająca lukrem" i gwarantuję, że na długo pozostaję w pamięci. Autorka porusza w powieści codzienne problemy, rodzinne tajemnice i spory. W pięknym stylu traktuje o ulotności każdej chwili w naszym życiu, o czym zresztą, często zapominamy. Daje do zrozumienia, że powinniśmy szanować każdy dzień, który jest nam dane spędzić z bliskimi. Powieść jest naprawdę piękna i daje wiele do myślenia. Polecam , bo warto 😊 zaryzykuje wręcz stwierdzenie, że pozwala inaczej spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość 😉

Bookowa_pasjonatka

oceniła na 8 5 lat temu

Idealne matki

Doris Lessing

Prosta forma noweli pozwala przebrnąć przez historię pędem błyskawicy. Historię, która jest jakby jedynie liźnięta, jakby narrator opisał tyle, ile przeczytał w artykułach z pomponika czy pudelka, i ile zinterpretował z własnych obserwacji. Mamy tutaj ciekawe stopniowanie napięcia, historia rozpoczyna się w zasadzie od końca (bądź od środka). Czujemy tykanie zegara odmierzającego czas do nieuniknionego wybuchu, ale nie wiemy o co chodzi. Następnie cofamy się i poznajemy historię głównych bohaterów. Jest to książka kobieca i raczej dla kobiet. O relacjach, zakochaniach, zadurzeniach, o poszukiwaniu wsparcia i dojmującej samotności starzenia, które dla kobiet może być procesem trudnym i wymagającym. Jednak pomimo tego książka pokazuje ryzyko, jakie w obecnych czasach jest coraz powszechniej zauważalne - wychowania mężczyzn tylko i wyłącznie przez kobiety; pobierania wzorców przez chłopców, nastolatków i młodych mężczyzn jedynie od kobiet. To w pewnym stopniu historia o feminizacji wychowania i feminizacji dorastających mężczyzn. O braku i mentalnej nieobecności ojców. I o tym, jak nasze niezaspokojone potrzeby i pragnienia mogą niszczyć cudze życie.

lustrokultury

ocenił na 8 10 miesięcy temu

Cytaty z książki Jeśli się nie obudzę

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Jeśli się nie obudzę