Sekret drzewa oliwnego

Być może będzie to niepopularna opinia, jednak moje uczucia po tej lekturze są mieszane. Z jednej strony "Kobieta, którą porwał wiatr" to niezwykle wstrząsająa historia, o której niełatwo zapomnieć... z drugiej strony niektóre fragmenty gryzły się ze sobą. I nie mam na myśli zestawienia powagi wojny z przesądami, wpływającymi na życie bohaterów - skądinąd trochę fantastycznmi/bajkowymi, lecz np. samo zakończenie historii. O ile Bajla wzbudziła we mnie ogrom emocji i z wielkim przejęciem czytałam o jej losach, tak jej córka nieszczególnie przypadła mi do gustu. Nie będę nawet rozpisywała się o jej historii miłosnej, która dla mnie była ostatecznie szokująca. Nie zmienia to jednak faktu, że warto sięgnąć po ten tytuł. Przedstawia on brutalną odsłonę świata i ludzi - ludzi, którzy stawali się dla siebie nawzajem wilkami i potworami.

Książkę dostałam do przeczytania jakiś czas temu w ramach zabawy "Wędrująca książka" u Eli. Od pierwszych stron czytało się ją bardzo szybko i przyjemnie. Herbaciarnia jest ciepłą opowieścią, o przyjaźni, miłości, wybaczeniu,pachnie świeżym ciastem i aromatyczną herbatą. W tytułowym lokalu spotykają się trzy kobiety, właścicielka oraz dwie młode dziewczyny ze sporym bagażem doświadczeń. Hannah de Brisay wiolonczelista, przeżywa kryzys małżeński, musi się pogodzić ze zdradą ukochanego, Julia cierpi po stracie syna, odrzuca męża, urywa kontakty z rodziną, a w szczególności z siostrą, którą obwinia za tragedię, również Madeline Davis zmaga się z demonami przeszłości. Początkowo kobiety łączy woreczek z zakwasem na chleb Amiszów, Julia zachęcona przez córkę, postanawia do dokarmiać, a później podzielić się z kolejną osobą. Z czasem jednak znajomość przeradza się w coś poważnego i trwałego, a miasteczko Avalon ogarnia chlebowe szaleństwo. Dodatkowo dociekliwa dziennikarka prowadzi śledztwo i za wszelką cenę chce się dowiedzieć od kogo wyruszyła pierwsza paczuszka z zakwasem. Lubię takie lekkie powieści, trochę odrealnione, ale dające pociechę i nadzieję w chwilach smutku.

Książkę czytało się dobrze ,ale... bez żadnego napięcia i bez wypieków na twarzy. Historia czterech kobiet bardzo ciekawa ,ale... taka nie realna(choć sama z chęcią zamieszkałabym w takich" Kasztanach"). Powieść lekka i przyjemna gdyby...nie zakończenie.,ale jak sam tytuł nam sugeruje-Nic nie trwa wiecznie.

Domek w Moorgate, położony w malowniczej i spokojnej okolicy Kornwalii, należy od wielu lat do rodziny Seliny. Jednak za sprawą sprzedaży, staje się przyczyną pogłębienia sporu między Seliną i jej macochą. W międzyczasie oferta sprzedaży trafia w ręce Melissy. Zauroczona miejscowością o samym domem, postanawia natychmiast się tam udać. Jednak czy w przypadku jej choroby to dobry pomysł? Na miejscu spotyka mężczyznę, w równym stopniu, zauroczonego Moorgate jak i ona. Czy kilka dni spędzonych razem może zakończyć się wielkim uczuciem? Czy Melissa wyjawi mu swoją tajemnicę? Mimo ciążącego nad nią przeznaczenia udeje się jej, choć na moment, zapomnieć o wszystkich problemach i cieszyć się tą chwilą szczęścia. To tyle tytułem wstępu. Na początku nie byłam przekonana, dlatego książka odczekała swoje w kolekcje a ja chyba musiałam do niej ,, dojrzeć” 😅 na pierwszych stronach troszeczkę się pogubiłam, ale z każdą kolejną historia wciągała mnie coraz bardziej. Nie jest to zwykła powieść ,, ociekająca lukrem" i gwarantuję, że na długo pozostaję w pamięci. Autorka porusza w powieści codzienne problemy, rodzinne tajemnice i spory. W pięknym stylu traktuje o ulotności każdej chwili w naszym życiu, o czym zresztą, często zapominamy. Daje do zrozumienia, że powinniśmy szanować każdy dzień, który jest nam dane spędzić z bliskimi. Powieść jest naprawdę piękna i daje wiele do myślenia. Polecam , bo warto 😊 zaryzykuje wręcz stwierdzenie, że pozwala inaczej spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość 😉

Książka mnie wciągnęła od pierwszych stron. Czy ja wiem, czy są tu jakieś tajemnice? Praktycznie wszystko podane jest na tacy i dla mnie nie było źadnego zaskoczenia. Nurtowało mnie tylko jak to się stało. Postać Beth irytowała mnie niemiłosiernie i losy bohaterek współczesnych pisane były tak jakby na kolanie. Uganiane się Erici za Dinny'm..i to dorosła kobieta- no niezrozumiałe, ale z miłości człowiek czasem głupieje. Caroline nie polubiłam, mimo, że jej postać została napisana bardzo dobrze. Jej zachowanie zarówno na farmie jak i w Stator Manor- bez empatii, władczo, jaśnie pani z wyższych sfer. To, że życie ją doświadczyło (po części sama jest sobie winna) nie ma nic wspólnego z tym jak człowiek może traktować drugiego człowieka. Dobrze napisana postać Sroki. Może to nie Kate Morton, ale czyta się bardzo dobrze.

Książka „Pensjonat” autorstwa Lois Battle to pozycja, która z pewnością znajdzie swoje zwolennicy wśród wielbicielek tradycyjnej prozy obyczajowej, jednak dla czytelnika poszukującego literackiego novum czy głębszej analizy psychologicznej może okazać się pozycją nieco zbyt przewidywalną. Choć autorka sprawnie operuje sprawdzonymi schematami, całość sprawia wrażenie literatury bezpiecznej, która nie wychodzi poza ramy gatunku. Ocena tej książki oscyluje wokół solidnej średniej, co czyni ją poprawną, ale nie wybitną. Fabuła opiera się na klasycznym motywie „nowego początku”. Bonnie Miller, po życiowej katastrofie w Atlancie, trafia do małego miasteczka na Głębokim Południu USA. Przemiana luksusowego życia w stolicy stanu na rolę opiekunki pensjonatu w prowincjonalnym miasteczku to motyw eksploatowany w literaturze wielokrotnie. Battle prowadzi tę narrację w sposób rzetelny, ale momentami nazbyt sentymentalny. Czytelnik od pierwszych rozdziałów może bez większego błędu domyślić się, jak potoczą się losy bohaterki oraz jakie relacje nawiąże ona z mieszkańcami swojego nowego azylu. Głównym problemem powieści jest pewna stereotypowość postaci. Choć pensjonat zamieszkują kobiety o różnych temperamentach, ich charaktery często są nakreślone grubą kreską. Mamy tu do czynienia z typowymi dla amerykańskiej prowincji figurami: od surowej, ale sprawiedliwej starszej damy, po zagubioną młodą kobietę. Interakcje między nimi, choć momentami wzruszające, rzadko wychodzą poza sferę uprzejmych anegdot i drobnych konfliktów, które szybko znajdują swoje rozwiązanie. Brakuje tu pazura, autentycznego dramatyzmu czy momentów, które naprawdę podważyłyby poczucie komfortu czytelnika. Warstwa tła społecznego, choć obecna, pozostaje jedynie dekoracją. Battle wspomina o trudnościach ekonomicznych regionu i problemach kobiet, ale robi to w sposób wygładzony. Pensjonat staje się mikrokosmosem, w którym problemy świata zewnętrznego są filtrowane przez pryzmat wspólnych posiłków i rozmów na werandzie. Dla kogoś, kto szuka w literaturze realizmu, ta idylla może wydać się nieco sztuczna i oderwana od rzeczywistości. Pod względem warsztatowym książka jest poprawna – język jest prosty, opisy plastyczne, a tempo akcji umiarkowane. Nie ma tu jednak brawury językowej ani metafor, które zapadałyby w pamięć na dłużej. To literatura stricte użytkowa, mająca zapewnić kilka godzin relaksu, bez zmuszania do głębszej refleksji. Podsumowując, „Pensjonat” to lektura, którą można określić jako „bezpieczną przystań”. Jest to książka idealna na wakacje lub spokojny wieczór, kiedy nie chcemy angażować się w trudną problematykę. Jeśli jednak oczekujesz od prozy obyczajowej czegoś więcej niż tylko potwierdzenia tezy, że „wszystko będzie dobrze”, możesz poczuć się tą lekturą nieco znużony. To rzetelna praca autorska, ale pozbawiona iskry, która uczyniłaby ją pozycją obowiązkową.

Lorena Martin - spokrewniona z meksykańskim dyktatorem Porfirio Diazem, przyjechała do Polski, by szukać zaginionej części rodziny, a znalazła materiał na fascynującą powieść, której niskich ocen zupełnie nie rozumiem. To wyjaśnia natomiast, dlaczego akcja książki rozgrywa się na przestrzeni lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku w trzech kluczowych lokalizacjach: Meksyku, Hiszpanii i w Polsce. Właściwie napisała trylogię, której niestety tylko ten, drugi tom pt.: “Dom tajemnic” został wydany w naszym kraju. Na wstępie przenosi nas do emocjonalnej opowieści, rozpoczynającej się 20 lat po pogrzebie babci Amady, która jako mała dziewczynka widziała na cmentarzu mężczyznę, zabierającego kuferek z grobu jej ukochanej babci. To zdarzenie na zawsze zostało w jej pamięci, budząc ciekawość, co kryło się w kuferku. Ponieważ nikt z jej bliskich nie jest gotów lub nie ma chęci odpowiedzieć jej na nurtujące ją pytania o przeszłość i rodzinne sekrety sama próbuje odkryć prawdę. Odnajduje tego mężczyznę - Davida Anasosę, który znał jej dziadków, i dzięki któremu Amada odkryje tajemnice rodzinnego domu. Powieść jest literacką fikcją pozwalającą przewracając kolejne strony zgłębić wiele aspektów historii, w tym wpływ USA na Meksyk w XIX i XX wieku, definiowany przez konflikty zbrojne, interwencje, gospodarcze powiązania oraz politykę zagraniczną, tworząc złożoną relację między oboma krajami, trwającą do dziś. Autorka idzie dalej poruszając temat wpływu USA na wojny na całym świecie, a także skutków ich postawy w skali międzynarodowej. Mam wrażenie, że bardzo mało wplata informacji na temat pogrążonej w wojnie domowej Hiszpanii, bo te najmniej utkwiły mi w pamięci, natomiast najwięcej uwagi Lorena poświęciła dramatycznym wydarzeniom związanym z Polską, zwłaszcza z warszawskim gettem, które przyprawiły mnie o łzy, a nie często zdarza mi się płakać czytając książkę. Wspomina również tragiczne losy Żydów z Jedwabnego, operację militarną Cytadela, zbrodnie na Polakach dokonywane przez NKWD oraz Powstanie Warszawskie, czyniąc bohaterami powieści postaci, które odegrały znaczącą rolę w naszej historii,np. Jan Karski, Irena Sendlerowa, czy Janusz Korczak. Bolesnym tematem do refleksji, który wplata w fabułę pozostaje temat tragicznej sytuacji Żydów, przed którymi wiele krajów zamykało swoje granice lub wprowadzało surowe ograniczenia imigracyjne, co skłania do zadania sobie pytania - ile istnień udałoby się ocalić, gdyby rządy aliantów podjęły skuteczne działania? Gdyby nie uprzedzenia, ignorancja i moralne lenistwo reszty świata? Gdyby politykom nie przyświecała jedynie chęć zysku, a wojna nie była świetnym interesem? Dużo do myślenia dają także wzmianki na temat religii - jej zakulisowych układów, intryg, spisków, kłamstw, zabijania w imię Boga, dążeń kościoła do pełni władzy i bogactwa. Zmusza nas do zadawania pytań o przemilczanie i wymazywanie niewygodnych faktów (np. że odpowiedzialni za ludobójstwo w czasie II wojny światowej oraz bolszewicy byli Żydami; że zarówno Polacy, jak i sami Żydzi mordowali innych Żydów), o tworzenie mitów przez historyków, o łańcuch powiązań spajający różne wydarzenia. Uświadamia nam prawdę niewygodną dla wielu narodów. Z podekscytowaniem i niecierpliwością odkrywałam wraz z Amadą kolejne rodzinne tajemnice, ukrywane fakty z przeszłości, niewypowiedziane sekrety, osobiste dramaty, umiejętnie połączone przez autorkę z bogatym tłem historycznym, przez co nie tylko przeniosłam się w czasie, ale też wczuwałam się w losy trzech kobiet: Hildy, Carmen i Lei, stanowiących trzon opowieści. Ich tragiczne losy, które połączyły się w pewien sposób (w jaki dowiecie się z książki) pokazują nam, że świat jest mały, a życie i niektóre sytuacje okazują się bardziej skomplikowane niż nam się wydaje. Postać Amady i jej chęć poznania rodzinnych tajemnic, pozwala postawić też sobie pytania o to, co jest bardziej bolesne - ujawnienie tajemnic czy ich skrywanie? Czy ich poznanie przynosi ulgę? Czy nie wniesie więcej szkody niż pożytku? Zadaję sobie te pytania za każdym razem, kiedy przeczytam książkę, której bohaterowie próbują grzebać w przeszłości swoich przodków. Wielokrotnie też je sobie zadawałam, poszukując własnych korzeni. Naprawdę jestem zachwycona tą powieścią. Żałuję, że wydawnictwo Bukowy Las nie pokusiło się o wydanie całej trylogii. Mam nadzieję, że moja recenzja zachęci was do sięgnięcia po ten tytuł. Szukajcie w swoich bibliotekach, bo naprawdę warto!

Porywająca opowieść o zdradzie ,miłości rozgrywająca się w dziewiętnastowiecznym Londynie.Życie przedstawione w powieści to życie ludzi biednych i tych bogatych chwyta za serce aż łezka kręci się w oku.Przedstawione są opisy wiktoriańskich zwyczajów związanych z pochówkiem ,żałobą.Dla mnie kontrowersyjny wydaje się pomysł stworzenia rodziny która wzbogaca się na śmierci innych Polecam.

Pięknie napisana, wciągająca historia łącząca lata 30ste i teraźniejszość. Muszę otwarcie przyznać, że są w tej powieści pewne motywy dosyć oczywiste, które spotkałam w innych książkach za to postacie i ich historie zostały zbudowane w wyczerpujący sposób. Bardzo dobra pozycja, wzbudzająca emocje - nie jedną łzę uroniłam i z przyjemnością polecam aby samemu dać się przekonać.

Wspaniała, z resztą jak wszystkie przeczytane przeze mnie książki tej autorki. Historia Marty pokazuje jak silna potrafi być kobieta w obliczu wojny, biedy, choroby i tragedii jaka spotyka rodzinę Rossich. Pokazuje nam również jak Marta poradziła sobie z bólem i rozpaczą po stracie syna, jak stawia czoła swoim słabościom i potrafi walczyć w słusznej sprawie. Polecam tę książkę w całego serca.

San Francisco 2007 r. - Madeline Moretti z radością czeka na Christophera, z którym ostatnio widziała się cztery miesiące temu. Oczarował ją swym umysłem, wrażliwością i wesołością, z tego powodu zgodziła się zostać jego żoną. Jednak szczęśliwy nastrój ją opuszcza po odebranym telefonie, kiedy ktoś informuje, że Chris nie przyjedzie, bo już nie żyje. Miał śmiertelny wypadek. "(...) Rozmowa telefoniczna zaryglowała drzwi do jej przyszłości i uczyniła z niej więźnia przeszłości; niewypowiedzianie zmieniła jej życie (...)" - [str.18] Babcia Maddie martwi się jej stanem psychicznym. Wzięła na siebie wszystkie obowiązki, aby pomóc wnuczce. Kiedy się urodziła, starsza kobieta zamówiła dla niej horoskop, gdyż mała przyszła na świat z niezwykle osobliwym szczegółem, a mianowicie prawdziwym węzłem na pępowinie. Okazuje się, że cały horoskop ściśle nawiązuje do przeszłości. Będzie lekko szła przez życie, do chwili, w której kogoś ważnego utraci. Dopiero wówczas zacznie się jej prawdziwa podróż, aby zrozumieć i wyjaśnić zagadkę. "(...) Uda się w przeszłość i stanie się pielgrzymem, a dojść musi daleko (...)" - [str. 27] Babcia nigdy nie była zbyt przesądna, ale zaczęła się nad tym wszystkim głębiej zastanawiać. Co powinna zrobić? Pokazać wnuczce cały horoskop? Czy raczej milczeć i udawać, że o niczym nie wie? Toskania 1347 r. - Maria Magdalena mieszka w willi Santo Pietro odkąd skończyła sześć lat, która jest własnością jej domniemanego, owianego tajemnicą ojca. Dziewczyna nie mówi i nie wiadomo, co było tego przyczyną. W wigilię Świętej Agnieszki zatrzymuje się w willi młody mężczyzna i jego towarzyszka o niezwykle świetlistej aurze. Mia straciła zdolność mowy po śmierci mamy i mrocznymi wydarzeniami tego wydarzenia. Piękna pielgrzymka twierdzi, że jest w stanie wyleczyć dziewczynkę. Czy to nie tylko puste obietnice? Jak potoczą się dalsze losy młodej bohaterki? Kim jest jej prawdziwy ojciec? Aby odszukać swoje korzenie i własne skrzydła Maddie wyrusza do Borgo Santo Pietro w Toskanii. Tutaj spotyka Sorena, który projektuje ogród nowo poznanych przyjaciół. Przy nim czuje, że wraca jej wewnętrzna siła i znowu jest sobą. W ogrodzie znaleziono szkielety trzech kobiecych ciał. Jaka zagadka za tym się kryje? "Dom wiatru" to połączenie powieści współczesnej z historyczną, gdzie wydarzenia prowadzą czytelnika przez różne stulecia do ujawnienia wspólnej tajemnicy bohaterów. Od początku zastanawiałam się nad faktem, co to za element, a dopiero po przeczytaniu kilku rozdziałów zaczęłam odkrywać wspólne ogniwo. Przyznaję, że z dreszczykiem emocji odczuwanym na skórze. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale swoim bogatym warsztatem wpisuje się na listę moich ulubionych. Wykreowała wiele wątków pobocznych, które doprowadziła do finału. Stworzyła ciekawe, perfekcyjnie dopracowane pod każdym względem postacie. Wydanie powieści zasługuje na medal, zarówno okładka, jak jej wnętrze. Gorąco polecam!

,,Dama w bieli" to jedna z tych opowieści, które wyrosły z ziarna autentycznych zdarzeń. W 2004 znajomy autorki znalazł notkę w prasie z przed stu lat o tajemniczej kobiecie, która wsiadła na statek pasażerski bez biletu. Kobieta ubrana była w piękną, białą, wieczorową suknię. Otaczała ją także aura tajemniczości. Niespotykane zdarzenie stało się dla autorki pretekstem to poszukiwań a potem samodzielnego stworzenia swojej wersji zdarzeń. W ten sposób wyrasta pozornie prosta, momentami naiwna opowieść, która jednak gdzieś skrywa głębszy wydźwięk. Pasażerski statek ,,Kroonland" płynący w lipcu 1904 roku z Antwerpii do Nowego Jorku staje się mikrokosmosem, w którym zderzają się losy kilku zupełnie przypadkowych osób. Ich koleje losu, decyzje i nawet wyobrażenie samych o sobie zostaje zweryfikowane przez świeże spojrzenie jakie sami na siebie rzucają. Pojawienie się na pokładzie pięknej i tajemniczej kobiety łamie utarte schematy, burzy rutynę oraz wymusza dialog. Dzięki temu wszyscy bohaterowie muszą stanąć twarzą twarz ze swoimi tajemnicami, obawami, zmierzyć się ze swoimi decyzjami oraz na nowo zrewidować plany. Zwyczajna, kilkudniowa podróż staje się wyprawą w obliczu której nikt nie pozostanie taki sam. Według mnie o sile tej powieści decyduje jest prostota, spokojna narracja oraz tajemnica, chowająca się za niedopowiedzeniami i milczeniem. I jak to w życiu zwykle bywa rozwiązanie jest bardzo zwyczajne a dopiero niepewność i zagadka napędzają wyobraźnię, pokazując dużo bardziej fantazyjny i ciekawszy obraz. Autorka nie sili się na zaskakiwanie czy szokowanie czytelnika. Wręcz przeciwnie, pokazuje, że normalność i spokój są wartością, którą należy cenić i o którą warto zabiegać. Może sprawiać to wrażenie nudy ale czyż normalne życie nie jest nudne?

O tym jak żyć po ocaleniu z największej morskiej katastrofy w dziejach. Dosyć dobrze przedstawiono sytuację osób, które przeżyły katastrofę - poczucie winy ocalałego i przymus ciągłego powracania do tamtych wydarzeń, albo z powodu konieczności zeznawania przed komisją, albo z własnej potrzeby rozliczenia się ze sobą. Dosyć istotny jest też wątek prasy, najczęściej traktującej katastrofę jako źródło taniej sensacji, z niezwykłą łatwością szafującą ocenami. To zresztą wydaje się być główna myśl zawarta w książce - czy można (i czy w ogóle powinno się) oceniać ludzi, którzy znaleźli się w tak ekstremalnej sytuacji, czy ktokolwiek może być pewny jakby się wówczas zachował. W to wszystko wpleciony jest także wątek ruchu sufrażystek i początków walki o emancypację kobiet - może troszkę na siłę, ale wciąż bardzo ciekawie. Natomiast zupełnie niepotrzebny jest moim zdaniem nadmiernie rozbudowany wątek romantyczny.

Ta książka to emocjonalna bomba i chyba nic więcej nie da się tutaj dodać. Momentami palce na stronicach zaciskane tak mocno, co jest dla mnie wyznacznikiem, dobrej, mocnej, emocjonalnej książki. Współodczuwanie z jedną bohaterką (Dorą) przysparzało mi wręcz w pewnym momencie bólu duszy... Bardzo polecam!

Ta książka trochę przypomina twórczość Sarah Lark. Tutaj emigranci niemieccy wyruszają szukać szczęścia w Chile, gdzie podobno każdy otrzymuje ziemię i może zacząć nowe życie. Jednak rzeczywistość okazuje się o wiele cięższa niż przypuszczali. Można powiedzieć, że ich życie w nowym kraju to niekończące się pasmo nieszczęść, przeciwności losu i trudności. Choć wiele z nich było wynikiem zemsty, intryg i zdrady. Książkę czytało się dobrze, ale ja i tak wolę sagę nowozelandzką Sarah Lark.

Trafiłam na nią kompletnie przez przypadek i uważam, że to fajna pozycja. Ciekawa fabuła toczącą się w dwóch planach czasowych, są tajemnice, jest odkrywanie historii, trochę romansu i zdrady. Warto sięgnąć dla samej historii wojny domowej w Hiszpanii, w końcu coś innego niż II WŚ.

Ponieważ zbliżam się powolutku do wieku jednej z głównych bohaterek książki, to właśnie ten wątek najbardziej mi się podobał. Dopiero od niedawna (może dlatego, że społeczeństwo się starzeje ?) uznaje się prawo osób starszych do uczuć, marzeń, a nawet planów. Cieszę się, że żyję w takich czasach. Mogę rozwijać swoje zainteresowania, podejmować nowe wyzwania, zmieniać się - jakież to wspaniałe. Przyjmujemy to jako normę, a przecież nie zawsze tak było. Książka niesie przesłanie o tym, aby wykorzystywać każdą szansę, nie stać w miejscu w oczekiwaniu na koniec.

Cudowna książka, wcale nie dziwi mnie fakt, że w Szwecji okrzyknięto ją jako jedną z bestselerów. Książka o życiu i przemijaniu, o antysemityzmie z wojną w tle, o wrażliwości, fantazji,miłości, życiowych wyborach, miłości do muzyki, prawdziwej przyjaźni, adopcji , mądrości życiowej, a także o tym jak życie potrafi nas zaskakiwać. Nic nie dzieje się bez powodu......pewnego dnia spotykasz kogoś z kim wydaje ci się, że znacie się całe życie...Bardzo polecam

Okładki książek z motywem domu, jakiegokolwiek, zawsze mnie przyciągają. Dom to ludzie, a ludzie to tajemnice, sekrety i zawiłe historie człowieczych losów. Nikt tak pięknie, ciekawie i skomplikowanie nie potrafi zagmatwać sobie życia, jak człowiek. Posiadłość Starbrough Hall w angielskim hrabstwie Norfolk, do którego trafiła główna bohaterka powieści, Jude, kryła je także. Już samo wejście do wiekowej siedziby rodu Wickhamów, które powinno być czymś naturalnym dla pracownicy Książek i Rękopisów Domu Aukcyjnego Beecham’s, przyzwyczajonej z racji wykonywanego zawodu do pracy z antykami i cennymi księgami oraz starodrukami, okazało się nieokreślonym i niemożliwym do sprecyzowania przeżyciem dotykającym przeszłości, której namacalne dowody miała przed sobą. Polichromowany sufit pokryty astrologiczną mapą nocnego nieba, olbrzymi globus pod oknem, tellurium bez planety Uran z czasów, gdy jeszcze jej nie odkryto, szafy pełne rzadkich egzemplarzy książek i tajemnicze księgi obserwacji astronomicznych prowadzonych dwoma, różnymi charakterami pisma. I jeszcze coś, co Jude odkryła w szczelinie gabloty. Plik kartek pokrytych wyblakłym atramentem, który okazał się być Sprawozdaniem Esther Wickahm. Opowieścią dziewczyny, której imienia nie umieszczono w drzewie genealogicznym Wickhamów, a której narracja wyróżniona kursywą, od tej pory miała się naprzemiennie przeplatać z narracją współczesnego wątku z Jude. Obie, zgodnie prowadziły do ukrytej w pobliskim lesie wieży, powszechnie zwanej - folly, służącej dawniej właścicielowi majątku, Anthony’emu Wickhamowi, do astronomicznych obserwacji. Obecnie bardzo starej, przypominającej pień stuletniego, skręconego drzewa, porośniętego gęsto pnącą się roślinnością, w której wnętrzu czuło się niewidzialną obecność obserwatora. Wśród miejscowej ludności krążyły o niej mroczne, wzbudzające lęk historie, a jej zła sława skutecznie tłumiła chęć jej zobaczenia i zwiedzania od środka. Ale nie Jude, która połknąwszy bakcyla ciekawości, podsycanej czytanym sprawozdaniem tajemniczej dziewczyny z XVIII wieku, rozbudzanej opowieściami babci, w dzieciństwie mieszkającej na terenie posiadłości Starbrough, o cygańskiej dziewczynce, po której został jej złoty naszyjnik i pogłębianej przez własne koszmary nocne, które wcześniej śniła jej babcia, a teraz, tuż po wizycie w wieży, zaczęły nawiedzać jej małą siostrzenicę. Dokładnie te same, z identycznym motywem. Wobec wielości tylu zagadek, mrocznej przeszłości, różnorodności łączących się powoli wątków, stale odkrywanych nowych tajemnic i sekretów, Jude nie mogła przejść obojętnie. Jej praca badacza wyceniającego stare książki powoli zamieniała się w pracę detektywa śledzącego przeszłość, by ostatecznie i niespodziewanie stać się jej częścią. Powieść zaczęła pochłaniać moją uwagę powoli, drobnymi informacjami, atmosferą miejsc napiętnowanych przez mroczną historię i przez delikatną sugestię działania sił nadprzyrodzonych, pozornie błahymi detalami, które okazywały się później ważnymi wskazówkami, odtwarzanymi scenami z przeszłości i teraźniejszości dwóch, naprzemiennie opowiadanych historii – Esther i Jude, by pod koniec powieści całą moją uwagę zatopić w niej całkowicie. Wątek historyczny nawiązujący do przeszłości rodziny Wickhamów był tak samo ciekawy, jak zmagania głównej bohaterki z trudną relacją siostrzaną i rodzącym się uczuciem do poznanego w Starbrough Euana. Obraz obu historii, składający się na jedną opowieść, był dla mnie nieprzewidywalny tak, jak tylko potrafią być nieodgadnione losy ludzkich dróg i ścieżek, a sam jej finał zaskakujący. A wszystko zaczęło się od niepozornego domu na okładce. naostrzuksiazki.pl