Wakacje od życia

Jak nietrudno się domyśleć, bohaterka jest alter ego autorki. Prężna business woman, Beata, specjalistka od PR ze względu na swoją znajomość języka polskiego zostaje przyjęta do prestiżowej londyńskiej firmy do obsługi poważnego klienta Jerzego Kuźby. Z werwą i humorem opisuje bolączki i perypetie emigranta z Polski. Beata musi za ciężkie pieniądze dzielić kawalerkę z Niemką i Dunką, które zadają kłam niektórym stereotypom. Niemka co prawda wprowadza reżim sprzątaniowy, a Dunka z godnością reprezentuje swój naród, podobno najbardziej pogodny w całej Unii Europejskiej ale Kristen potrafi też zrzędzić, a Niemka imprezować z polską fantazją. Na dodatek Beata wpada w oko przystojnemu konsultantowi Richardowi i wbrew rozsądkowi łączy ich gorący biurowy romans. Dość sztampowa ta historia, której jedynym atutem jest wdzięk, z jakim została opowiedziana oraz poczucie humoru autorki. Od czasu do czasu rozśmieszą też Was celne obserwacje obyczajowe. Życie emigracji na wyspach jest przedstawione przez różowe okulary, jawi się jak totalna idylla, co może wzbudzić nieufność czytelnika.

Trzy razy próbowałam przeczytać książkę. Za każdym razem po przeczytaniu fragmentu, książka mnie nie zainteresowała. Jednak przyszedł taki czas, kiedy wzięłam do ręki książkę i wiedziałam, że nie oderwę się od niej póki nie przeczytam. Nie wiem czym było spowodowane,że dopiero za czwartym razem przeczytałam. Polecam książkę :)

Przyjemna lektura na leniwą niedzielę, opowiadająca o dwóch przyjaciółkach sprzed laty, których wtedy podzieliło kilka spraw (mogło to być lepiej zarysowane na początku książki, bo długo nic się nie wyjaśnia i jest to trochę irytujące), a które w końcu razem zakładają i prowadzą interes - cukiernię. Przewija się tutaj dość mocno wątek rodziny i nawet wątek kryminalny, który jednak szybko zostaje rozwiązany. Całość - lekka, nie wymaga skupiania się przy czytaniu :-)

Długo zastanawiałam się, jak opisać tę książkę... Sięgając po opowieść dziejącą się na tropikalnej wyspie miałam nadzieję na lekką, wakacyjną historię, odrobinę słońca wbrew kapryśnemu latu za oknem. Powiem tyle: to na pewno nie jest lekka książka... Specyficzna, frapująca, zaprzątająca myśli. Powieść, która zakończenie ma... na początku. Sabine i George'a Harwoodów poznajemy u schyłku ich życia, parę staruszków z półwiecznym stażem małżeńskim. Od dziesiątków lat mieszkają oni na Trynidadzie i to właśnie miejsce odcisnęło trwałe piętno na ich związku. W pierwszej części powieści narracja toczy się dwutorowo, naprzemiennie z perspektywy męża i żony. George od pierwszych dni uwielbia wyspę, jest nią zafascynowany, wręcz obezwładniony, Sabine z kolei wyspy nienawidzi, trwa jednak u boku męża. Mimo ogromnej miłości lata psychicznej męki spowodowały oddalenie się pary od siebie. George jednak zupełnie nie zdaje sobie sprawy z tego stanu rzeczy... do czasu. Pewnego dnia przypadkiem odnajduje kartony pełne listów autorstwa Sabine, listów nigdy nie wysłanych, których adresatem był Eric Williams. Ich treść wstrząsa mężczyzną... Nie, nie zdradzę Wam więcej, sięgnijcie sami po tę historię. Kolejnym bohaterem książki, tak często wybijającym się na pierwszy plan jest... Trynidad! Wyspa przywodząca na myśl piękną kobietę o bujnych kształtach, kusicielkę wabiącą swą urodą, niebezpieczną uwodzicielkę... Magnetycznie wręcz przyciąga ona George'a, Sabine z kolei osacza i napawa lękiem. Mieszkańcy Trynidadu stanowią wybuchową mieszankę, imigranci z Europy, Azji, potomkowie dawnych plantatorów, czarnoskórzy potomkowie niewolników z ich specyficznym językiem i podejściem do życia. Często miałam wrażenie, iż para naszych bohaterów jest tylko tłem dla ukazania pulsującej życiem wyspy. Choć początkowo nie mogłam przekonać się do specyficznego sposobu opowiadania, szczególnie w pierwszej części książki, kolejne pochłaniałam już bez tchu. Monique Roffey udało się stworzyć historię inną niż większość dostępnych na rynku powieści, historię dla wymagającego czytelnika

Takie zbiory felietonów wydane w formie książki szybko się dezaktualizują. I przestają być interesujące. Wszelako, jeżeli autor ma coś do powiedzenia, coś poza opisem napotykanej bieżączki, czasem udaje się stworzyć rzecz ciekawą. Młodemu Stuhrowi się udało. No. Raczej. Bardzo.

Wiele lat książka ta przeleżała na moim regale, przemieszczała się między rzędami i półkami i mimo "smacznej" okładki wciąż coś stawało mi na drodze, by po nią sięgnąć. Wyzwanie Abecadło z pieca spadło u monweg zmobilizowało mnie, by przeczytać "Fanaberie". Czy żałuję? Klara wzburzona uciekła z mieszkania Marka, ponieważ zrozumiała, że przespał się z nią dla zachcianki. Ze stanu niemal transowego wybudza ją zatrzymanie przez policję. Niedokładnie wie, gdzie jest jej cel podróży, zmienia go w trakcie. Dzieciom dopiero po długim czasie daje znać, że żyje a wróci, gdy ochłonie. Na szczęście dwójka starszych jest na tyle "dorosłych", że poradzą sobie bez matki i zaopiekują dziewięcioletnią Matyldą. Ciekawe? NIE! Wiadomo kim jest Klara, Marek, czym jest sieć franczyzowa "Fanaberie" albo jak Jonatan znalazł się w rodzinie, bo nie jest synem Klary? Też NIE! Wspomnienia bohaterki o rozwodzie, dziadkach, wczesnym macierzyństwie, dziwnych relacjach z rodzicami... Wszystko jest tak poplątane i nie wiadomo jak to ugryźć... Dlaczego więc czytałam dalej? Intuicja podpowiadała mi, że warto. I... nie pomyliła się! :) WARTO sięgnąć po ten tytuł dla wydarzeń, które nastąpią później. Z czasem dowiadujemy się bowiem, że Klara ma problemy z płynnością, bowiem zainwestowała w inny biznes a akcje jej firmy chce przejąć nie do końca uczciwy Arnold Lejman. Dochodzi do próby porwania jednego z jej dzieci, poznajemy historię adopcji chłopca; doświadczamy licznych zwrotów akcji oraz poszukujemy kreta. A już pomysł na grę w giełdę i akcja dzieciaków, by ratować matkę - BOMBA! Więcej napisać nie mogę, bo cała zabawa tkwi w poznawaniu fabuły i naturalnej reakcji na wydarzenia. Podsumowując - "Fanaberie" to ciężki i nudnawy początek, co moim zdaniem wynika z twardego języka, zwrotów śląskich, jednak powieść przekształca się stopniowo w powieść sensacyjną! Nie brakuje napięcia, trupów, zaskoczeń, zaś złagodzeniem tych wydarzeń jest miłość: pierwsza i ta dojrzała, prawdziwa przyjaźń i wzruszające dziecięce decyzje. Książka obfituje w pasje, świetne pomysły młodzieży, zaskoczenia oraz momenty do śmiechu i łez. Mimo początku, nie żałuję - polecam!

Właśnie skończyłam czytać książkę. Od lat uwielbiam panią Danutę Stenkę jako aktorkę, to jak prawdziwie gra swoje role, uwielbiam słuchać jej wyjątkowego głosu. Teraz miałam okazję poznać ją od innej,bardziej prywatnej strony. I czuję, że teraz lubię ją jeszcze bardziej. Uważam, że to, że prywatnie jest osobą bardzo skromną, prawdziwą i wciąż nie do końca wierzącą w swoje atuty, a potrafiącą tak dobrze wykonywać swoją pracę, tak wspaniale grać swoje role sprawia, że mogę o niej powiedzieć jedno: Pani Danusiu, myślę, że jest Pani wspaniałą kobietą i wspaniałą aktorką. Jedno,czego żałuję to że nigdy nie miałam okazji spotkać pani Stenki osobiście. Ale kto wie, może kiedyś się uda...

Bardzo lubię tę Autorkę i tu się nie zawiodłam. Świetnie pisane, wciągająca fabuła i sporo humoru, mimo trudnych tematów. Przyznam, że pierwsza połowa książki, gdzie poznawaliśmy bohaterów i sytuację bardziej mi się podobała. Potem trochę się nagromadziło wątków, a dwie główne bohaterki zbyt mocno się utwardzały w swoim zdaniu, co mi się kłóciło z wcześniejszym ich przedstawieniem. Oczywiście wiadomo, że akcja musi być ;) i wiadomo, że są ludzie, którzy nie są otwarci na dyskusję i inne punkty widzenia, ale tu mi to w tej drugiej części przeszkadzało. Zabrakło mi też tytułowej Ireny - w sumie akcja była skupiona mocno na Dorocie i Jagnie, a Irena była swego rodzaju katalizatorem, zaś za mało było jej "życia" itd. Za to odmienny język i sposób pisania różnicujący punkt widzenia matki i córki - miodzio!

Filmu na podstawie tej powieści, nakręconego z udziałem Georga Clooneya, nie widziałam, czego mocno żałuję. Książkę, która jest słodko-gorzką powieścią obyczajową, przeczytałam z dużym zaciekawieniem, obserwując próby głównego bohatera Matta odbudowywania więzi rodzinnych pomiędzy nim a dwiema niesfornymi córkami 18 i 10 lat po tym, jak jego żona trafia po wypadku do szpitala w stanie krytycznym. Czy Matt poradzi sobie w opiece nad córkami, z którymi do tej pory niewiele go łączyło? Polecam.

Kiedy nagle opustoszeje dom, dotąd gwarny, każdy dzień jest nowym wyzwaniem. Niektóre zwyczajne czynności stają się problematyczne. Robiąc zwykłe rzeczy, trzeba pomyśleć o reorganizacji teraźniejszości. Jaka ma być codzienność, kiedy wszystko legło w gruzach? Jak odnaleźć się w mikroświecie jeszcze niezrozumiałym? Przecież to wszystko jest nienormalne… „Normalność ma tak wiele smaków, że nie ma znaczenia, którym z nich jestem ja” Po nagłej śmierci rodziców Ginny szuka sposobu na samodzielność. Zdrowy człowiek ma większe szanse na przetrwanie. Nie wystarczy odrzucać samotność, wkładając ręce w pozostawione przez rodziców buty. Młoda kreatywna kobieta znalazła się na progu prokrastynacji. Tego nie wyklucza zespół Aspergera. Trzeba postawić się, odważyć przeciwstawić. „Działasz na dwóch biegunach. Strachu i złości. Nie chcesz spróbować być normalna?” Każdy dom ma dwie strefy. Jedną tworzą zakurzone pokoje, gdzie snują się wspomnienia. Tuż obok jest miejsce, gdzie tworzy się codzienność. Tam wszystko ma swój smak, nawet dźwięki. Agresję budził głos Amandy, który był jak sok pomarańczowy: słodki, ale ostry. Kuchnia jest sercem domu Ginny. Tu jest wyczuwalny puls otoczenia. Tu rodzą się zapachy, smaki. Tu wracają Ci, którzy już odeszli. Bo to właśnie Kuchnia duchów. Tutaj biegnie czas na pograniczu życia i śmierci. Emocje są tak silne, że trudno je wyciszyć. „Jej płacz jest łagodny i nieprzerwany, podobny do wlewania oliwy do domowego majonezu: niespiesznie, ale bez zatrzymywania się” Pani Jael McHenry opisała kobietę często nadwrażliwą. Raziły ją nie tylko słowa, ale też dotyk. Pod wpływem impulsu potrafiła zranić, a skrucha przychodziła za późno. „Kuchnia duchów” to miejsce, gdzie zjawiali się autorzy przepisów na potrawy… na życie… Tu toczyły się rozmowy o tym, jak żyć, kiedy ścierały tak skrajne osobowości jak bita śmietana i sardynki. Ta powieść uczy wrażliwości i rozwagi w działaniu. Zbyt często zdarzają się sytuacje, kiedy po śmierci osoby bardzo bliskiej natychmiast i bez namysłu wyrzuca się wszystkie pozostałe w domu rzeczy. Marzę o tym, by kiedyś przy piecu poczuć obecność najbliższej osoby. Tyle słów nie zostało wypowiedzianych. Ta książka jest po prostu rewelacyjna.

Na tylnej okładce widnieje rekomendacja: "to idealne czytadło na poprawę nastroju. Lekkie, smaczne i dowcipne" i tym właśnie ta książka jest ;) Momentami główna bohaterka mocno irytuje swoimi napadami irracjonalnej zazdrości, ale mimo to książka stanowi przyjemną odskocznię.

Po doczytaniu końcowych wyrazów na ostatniej stronie tej powieści musiałam się zastanowić. Zamyślić. Wyjść z życia wszystkich jej bohaterów. Studenta Tomka sprzedającego miejsce na tatuaż na skórze własnej ręki, głowy rodziny Olgierda kupującego to miejsce na osobiste hasło dające upust jego frustracji oraz Igi nieszczęśliwie zakochanej w Mariuszu, dla którego, w desperacji ratowania związku, wystawia swoje ciało na aukcji, wplątując się przypadkiem w transakcję zawartą ostatecznie z Olgierdem. Unieść się nad ich ślepym postępowaniem, nielogicznym zachowaniem, ryzykownymi decyzjami, by wyłonić i uogólnić obraz jakości prowadzonego przez nich życia, ogarniając go jednym słowem – groteska! Przepełnieni nienawiścią, chowanymi urazami – Iga do własnego ciała z nadwagą, Olgierd do swojego teścia, Tomek do ludzi zmuszających go do podejmowania żałosnych wyborów – próbują odnaleźć siebie i swoje miejsce wśród splątanych ścieżek wiodących do wyznaczonego celu, nie zauważając, że jest to jedyna siła napędowa, dzięki której porządkują świat wokół siebie w drodze do różnie pojętego szczęścia. Tym żyje współczesne pokolenie dwudziesto i trzydziestolatków – obłąkańczym pędem "do przyszłości, jakby teraźniejszość była tylko nic nieznaczącym czasem przeszłym". Bez tchu i bez czasu na chwilę zastanowienia się: czy warto? Czy wartości jakimi kierują się w życiu są tymi, które doprowadzą ich po latach wyścigu do satysfakcjonującego poczucia samospełnienia? Co jest przyczyną pozornie niewytłumaczalnego amoku parcia do przodu na skróty, po trupach innych, nawet najbliższych osób? Autorka w tych dywagacjach poszła dalej. W drugiej części książki, wyraźnie oddzielonej od pierwszej tytułem "Część II", pokusiła się o odpowiedzi, szczególnie obszerniej koncentrując się na pytaniu ostatnim. Skupiając się na przeszłości Olgierda, przyczynę jego frustracji upatrzyła w zerwanych więziach rodzinnych. Brak kontaktu z najbliższymi, ich bliskości, wsparcia, bezwarunkowej akceptacji, świadomości swojego pochodzenia i korzeni to główne powody niepowodzeń budowania wypaczonego życia zawodowego i osobistego. "Nie można żyć bez korzenia !; każde drzewo ma swoje korzenie w ziemi !; korzenie są łącznikiem pomiędzy tymi, co żyją, i tymi, co odeszli !; bogactwo i przyjaciele nie potrafili zastąpić mu braku poczucia przynależności!" Poczułam się trochę jak nastolatka wysłuchująca na lekcji umoralniającej pogadanki nauczyciela. Jak nieufny wyborca na wiecu, do którego nie trafiają racjonalne argumenty kandydata na mojego faworyta. Pełne truizmów, sloganów i prawd oczywistych. Potrzebowałam zamiast haseł emocji, wzruszeń, po których natychmiast zrobiłabym rachunek sumienia własnego postępowania i rewizję hołubionych wartości. Tym czasem epatowanie czwartą śmiercią w rodzinie Olgierda w krótkim czasie, wywołało u mnie tylko czarny bo czarny, ale humor. A co miało w zamiarze wywołać, tego nie odczytałam, a tym bardziej nie odczułam. Dostałam niestety klucz tylko do jednych drzwi i to dawno już otwartych. A co z innymi drzwiami-przyczynami w życiu pozostałych bohaterów? Czyżby tylko więzi rodzinne były gwarantem szczęśliwego życia? Z drugiej jednak strony, przyglądając się tej nielubianej przeze mnie jawności dydaktyzmu i „kiełbasie wyborczej” w tekście, zadałam sobie pytanie: dlaczego autorka zadała sobie trud podsunięcia gotowej odpowiedzi? Dlaczego nie zostawiła mnie z myślami po pierwszej części, abym mogła sama dojść do wniosków? Dlaczego dopisała drugą cześć? Czy dlatego, że jak sama zauważa: "słowo pisane ma większą wagę od mówionego tylko dlatego, że jest bardziej trwałe?" A może z młodym pokoleniem jest aż tak źle, że trzeba im te oczywiste, odwieczne prawdy podsuwać przed oczy jako nowe, odkrywcze? Najlepiej w druku, bo większość populacji to wzrokowcy? Jeśli tak jest, to jestem tym przerażona! http://naostrzuksiazki.pl/

Pełna zwrotów akcji historia, która potrafi zaskoczyć już od pierwszych stron. Autorka bardzo trafnie pokazuje codzienność małżeństwa z wieloletnim stażem, kiedy dzieci są już prawie dorosłe, a życie zaczyna wyglądać trochę inaczej niż kiedyś. Główna bohaterka Alice ma ponad czterdzieści lat i zaczyna zastanawiać się, czy jej małżeństwo nadal jest takie jak dawniej. Do refleksji skłania ją także fakt, że jej mama zmarła dokładnie w wieku, w którym ona jest teraz. To sprawia, że zaczyna inaczej patrzeć na swoje życie, relacje i przyszłość. Pewnego dnia trafia na ogłoszenie o badaniu dotyczącym małżeństw i postanawia wziąć w nim udział. Dostaje ankietę z pytaniami oraz przydzielonego wirtualnego asystenta. Właśnie od tego momentu zaczyna się cała historia pełna humoru, lekkiego stylu i wielu perypetii zwyczajnej, ale bardzo prawdziwej rodziny. To bardzo przyjemna i lekka lektura, którą czyta się szybko i z uśmiechem. Strony znikają jedna po drugiej i nagle okazuje się, że jesteśmy już na końcu historii. Zostaje wtedy chwila refleksji i spojrzenie na własne życie oraz relacje. Spędziłam z tą książką kilka naprawdę miłych wieczorów i świetnie się bawiłam. Serdecznie polecam.

Jakoś nie zachwyciła mnie ta książka. Nic tu nie sprawia wrażenia autentyczności. Bohaterowie piją drogie trunki, jedzą wykwintnie, masażysta na poprawę jakości życia jest na telefon. Dzieci Marianny czasem wprowadzają jakieś zawirowania w życiu bohaterki, ale nie wiadomo, czy kłopoty są efektem jej wyobraźni, czy to realne zmartwienia. Rozpacz po stracie męża nie przekonuje. Autor opowiada o bohaterce tak, żeby wypadła idealnie jako matka, żona, wdowa... Zamiast przeżywania mamy statyczny opis emocji, trochę jak w wypracowaniu uczniowskim. Rozmowy o sushi czy piciu są snobistyczne tak samo jak o kulturze. Nie ma tu prawdziwego życia, jest uładzone wspomnienie, jak z folderu wakacyjnego. A szkoda...

Zacznijmy od podstawowej rzeczy: jestem facetem! W związku z tym zdecydowanie NIE byłem przewidziany jako 'target' tej książki, pisanej zdecydowanie przez kobietę i dla kobiet, jako swego rodzaju narzekanie na mężczyzn. Książkę jednak dostałem swego czasu w woblinku (chyba jako gratis do czegoś) i tak sobie leżała pewien czas na moim urządzeniu mobilnym, aż w końcu przypadkiem po nią sięgnąłem... nie mając pojęcia o czym ona jest i czego dotyczy... A skoro zacząłem czytać, to już nie wypadało przestać. :) Tym bardziej, że czytało mi się to naprawdę dobrze: akcja może bez jakiegoś dramatycznego napięcia, ale odpowiadało mi poczucie humoru autorki, za sprawą którego lektura okazała się sympatyczna i (choć bez szaleństw) wciągająca. Ot, taka sobie wesoła książeczka, do której można dla relaksu zajrzeć i nieco się pośmiać. Zgaduję, że nie jest to w pełni reprezentatywny przykład "literatury kobiecej", ale akurat ten przypadek - jako faceta - mnie ujął. :)

To podwójna recenzja. Jestem po lekturze książek: Philippe Pozzo di Borgo „Drugi oddech” oraz Abdel Sellou „Odmieniłeś moje życie” https://lubimyczytac.pl/ksiazka/odmieniles-moje-zycie/opinia/81061964 Obie książki są różne jak różni są jej autorzy, a zarazem bohaterowie. Połączyła ich przyjaźń. Przyjaźń dwóch mężczyzn z dwóch odległych (nie lubię tego określenia ->) warstw społecznych, kultur, różnych doświadczeń życiowych i perspektyw na przyszłość. Na podstawie wątków książki Philippe Pozzo powstał film „Nietykalni” w reżyserii Oliviera Nakache’a i Erika Toledano. Książka Abdela Sellou powstała kilka lat po premierze filmu. Film jest opaty na prawdziwych wydarzeniach, a jednak sposób, w jaki swoje życie widzą autorzy jest odległy od filmowej adaptacji. Bardziej podobała mi się książka Abdela Sellou, ale aby mieć pełen obraz wydarzeń polecam przeczytaniu obydwu książek.

Sądzę, że książka najbardziej przemówi do 60cio latków, gdyż w tym wieku są główni bohaterowie tej historii. Czy warto dać sobie prawo do miłości gdy już wiele się wie o życiu, tkwi się w bezpiecznym ale umierającym małżeństwie i twoje otoczenie wmawia ci, że w tym wieku jesteś po prostu stara. Ponieważ ten etap życia może być dany większości z nas bardzo warto przyjrzeć się co nas czeka i jak nasi bliscy mogą nas traktować. Bardzo polecam szczególnie starszym czytelnikom.

Książka jest świetnie napisana, żywym i współczesnym językiem, natomiast główną bohaterkę Kasię, polubi każdy kto przeczyta. Adresowana zarówno do tych, którzy już wrócili, jeszcze są, bądź dopiero planują wyjazd, jak i ludzi, którzy chcą pozostać w Polsce.Mamy ukazane cienie i blaski emigracji.Świetna pozycja na jesienno-zimowe wieczory.Polecam.

Nie wiem dlaczego ale uwielbiam takie klimaty jak w książce M. Senate w której są o gotowanie, miłości, przyjaźni w sam raz na wiosenno letnie klimaty. Główna bohaterka Holly dostaje od ukochanej babci w spadku na małej Wyspie Krabów w Maine szkołę gotowania, gdzie rozpoczyna swój nowy etap w życiu.