Jak przetrwać w zabobonnym Krakowie

To już trzecia książka z serii Jak przetrwać.... którą przeczytałam. I nie żałuję ani jednej minuty. Jeszcze raz brawa dla Wydawnictwa Astra. Kolejna super napisana książka - brawa dla autora. Język i styl w jakim zostajemy przeniesieni do dawnej Polski pozwala nam poznać aspekty bycia kobietą. O nie, nie było sielankowo ale zawsze można było dopomóc sobie poprzez wiarę albo ucieć się do innych magicznych sposobów ...... Bardzo ciekawa lektura nie tylko dla fanów historii. Polecam📚😇

Ciekawa historia opowiadziana naturalnym językiem, w lekkiej, nieco humorystycznej formie. Przy tym, nie jest pretensjonalna, choć pod koniec nieco może już irytować powtarzany do znudzenia zwrot "drogi czytelniku". Nie rozumiem większości negatywnych uwag w komentarzach. Książka niczego nie udaje. Forma i opis dokładnie oddają to, co w sobie zawiera. Znajdziemy tu sporo szczegółów z życia mieszkańców średniowiecznego Krakowa. Na plus - sporo ilustracji, map, grafik i modeli. Autorka opisuje główne aspekty życia - pracę, sferę prywatną, religijną, święta, dbanie o zdrowie i codzienną higienę, kuchnię. Do tego sporo lokalnych nazwisk oraz znanych postaci historycznych. Znajdziemy tu sporo informacji na temat urbanistyki, wystroju wnętrz, ubioru. Głównie skupia się na przedstawieniu życia w XII - XV wieku.

Byłam bardzo ciekawa tej książki i niestety trochę się zawiodłam. Już tytuł jest mylący. Spodziewałam się bardziej opisów czy podania konkretnych przyczyn, przez które umierali ludzie w wiekach średnich. O ile koncepcja dopasowywania śmierci do siedmiu grzechów głównych jest bardzo ciekawa, do tego ładnie systematyzująca, o tyle wiele z powiazań jest bardzo naciąganych. Szczególnie męczył mnie ostatni rozdział, o lenistwie, gdzie denerwujące było ciągłe podkreślanie, że kiedyś na przewinienie "acedia" patrzono inaczej, bo nie znano pojęcia chorób psychicznych. De facto okazuje się, że w dzisiejszym rozumieniu żadnej z tych postaci nie można przypisać grzechu, bo najprawdopodobniej były po prostu chore. W wielu przypadkach z kolei dany grzech nie jest bezpośrednią przyczyną śmierci, jedynie jakaś dominująca cecha charakteru przybliża postać do zguby. Zazwyczaj jest to wręcz szereg wydarzeń pośrednio przyczyniających się do śmierci. Tymczasem ja oczekiwałam opisu przyczyny właśnie zupełnie bezpośredniej, konkretna choroba, uraz, na co umierano najczęściej, jak próbowano sobie z tym radzić, ale trwała walka itp. Nie mniej jednak czytało się przyjemnie, wciągnęłam sie. Na plus, oprócz całej masy wiedzy historycznej dodam, że dzięki tej pozycji poukładałam sobie nieco ówcześnie panujące dynastie i powiązałam ze sobą masę postaci.

Choć tytuł książki jest bardzo krzykliwy, pozycja nie do końca może zadowolić każdego czytelnika. Autor wziął na tapetę wybranki życia Szczodrego, Hermana i Krzywoustego. Z pewnością miały one jakiś wpływ na dzieje, ale moim skromnym zdaniem nie taki jakby miał to sugerować tytuł. Jako, że ten okres charakteryzuje się dosyć ubogim zasobem rzetelnych źródeł, spora cześć książki jest o panowaniu wymienionych władców. Nie mniej jednak oceniam ją na plus.

Zbliżają się wakacje wielu z was przyjedzie do Krakowa. Krakusy mówią: - O, znowu " stonka " przyjechała. Daję najuczciwsze słowo honoru !!! Ja do tych Krakusów NIE NALEŻĘ !!! Wręcz przeciwnie. Wszystkich serdecznie zapraszam !!! Dlatego też rekomenduję tę książkę. To jedna z wielu pozycji, w której już starałem się wzbudzić zainteresowanie kulturalną stolicą Polski. Jest sporo książek o Krakowie, o historii, tradycji , zabytkach. To dobrze, od przybytku głowa nie boli... jak to się mówi. Ta też nie powinna cię rozczarować. Dlatego POLECAM !!!

Wspaniała, ciekawa i dobrze napisana pozycja– szkoda, że obecnie dostępna jedynie z drugiej ręki, bo zasługuje na większy rozgłos! „Przy stole z królem” to zbiór ciekawostek dotyczących kulinarnych preferencji znanych władców (polskich i zagranicznych). Książkę podzielono na 11 rozdziałów i ich bohaterami są kolejno: 1. Jadwiga Andegaweńska 2. Władysław Jagiełlo 3. Bona Sforza 4. Ludwik XIV 5. Jan III Sobieski 6. Stanisław II August Poniatowski 7. Wiktoria Hanowerska 8. Franciszek Józef I 9. Elżbieta Bawarska (Sisi) 10. Edward VII 11. Elżbieta II Autorka opowiada nam, co i w jaki sposób podawano na danym dworze, a także przybliża nam okoliczności powstania niektórych potraw, serwowanych po dziś dzień i nierzadko powstających przypadkiem. Zawiera też szereg arcyciekawych anegdot. Czy wiedzieliście, że tzw. „kuchnia staropolska” z prawdziwą staropolską ma niewiele wspólnego? Że zupy kremy upowszechniły się za czasów Ludwika XIV, który miał tak zniszczone zęby, że nie był w stanie gryźć? A za unowocześnienie wyposażenia kuchni w Windsorze odpowiadał książę Filip? Jeśli lubicie takie ciekawostki, jest to lektura dla Was 😊

OK. Żeby odkryć istotę rządzenia Medyceuszów trzeba czytać między wierszami. Koniec końców jest to ciekawa książka bo napisana z punktu widzenia ówczesnej Europy Zachodniej. Dlatego dodatkowo jest cenna dla polskiego Czytelnika bo nie uczymy w szkołach historii Polski z perspektywy Zachodu.

Książka jest przyzwoicie napisana - nie czyta się jej zbyt ciężko, autorka nie zagłębia się przesadnie w żadną z dziedzin o które zahacza tematyka tej pozycji, ani w swoje własne wspomnienia co często bywa problemem podobnych książek. Jednak czegoś tu brakuje - nie ma ani jednej "nutki" wspólnej z pozycjami traktującymi o kryminalistyce, czy medycynie (typu "Trupia Farma", "Stulecie Chirurgów") której można by się spodziewać w książce której motywem przewodnim są szkielety. Książka niemal zupełnie pomija też paleobiologiczny kontekst tych wykopalisk i jest niemal pozbawiona odniesień do tego czym/kim były istoty których szczątki odnaleźliśmy. Analiza (pop)kulturowa na której skupiła się autorka też momentami kuleje, gdy kolejne akapity wydają się tylko nic nie wnoszącą parafrazą poprzednich. Jednak dla mnie największą wadą tej książki jest tchórzliwość autorki jeśli chodzi o ocenę zachowania pewnych swego czasu uznanych osobistości Anglosaskiego świata nauki i nazwania pewnych rzeczy po imieniu - piję tu do wiadomego rozdziału...

Gra o Tron 🗡️ Po przeczytaniu fascynującej historii narodzin rodu Plantagenetów, poszedłem o krok dalej. "Wojna dwóch róż" to tak naprawdę przedłużenie historii z poprzedniej książki, która ukazuje dalsze dzieje wspomnianego rodu, jego powolny upadek, a także wyłonienie się nowych; Yorków i Lancasterów, którzy to w krwawej wojnie, przez prawie 100 lat, będą walczyć o koronę Anglii. 🗡️ Historia zaczyna się krótko po odebraniu korony przez Lancasterów ostatniemu zubożałemu Plantagenetowi. Po błyskotliwych rządach Henryka IV i Henryka V Lancasterów nadszedł czas chaosu i anarchii, która na prawie cztery dekady sparaliżowała system rządów ówczesnej Anglii. Odebranie korony Ryszardowi II było precedensem który odcisnął swoje piętno na całym w XV wieku w Anglii. Świadomość tego że każdy kto ma w sobie odrobinę królewskiej krwi, może sięgnąć po władzę i koronę, stało się preludium do wojny. 🗡️ Od tego zdarzenia oba silne rody zaczęły prowadzić między sobą krwawą kampanię, co rusz wyrywając sobie koronę z rąk. W całym tym ferworze walki narodził się nowy trzeci ród, Tudorów. Jak wszystkim wiadomo, gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta, w tym przypadku miało odzwierciedlenie w historii. Wojna dwóch róż obfitowała w niezliczone ilości zdrad i knowanie, podobnie zresztą jak za rządów Plantagenetów. Jednak w tym przypadku wśród arystokracji i członków rodziny królewskiej, krwawe żniwa zbierała śmierć. Nikt nie miał skrupułów aby skazywać na śmierć własnych braci i kuzynów, tym bardziej wrogów z drugiego obozu. Po raz kolejny historia pokazała jak żądza władzy potrafi zaświecić w głowie, i do jakiego chaosu takie pragnienie potrafi doprowadzić.

Rzetelna pozycja, którą polecam osobom chcącym zmierzyć się z tematyką wierzeń z okresu "słowiańskiego" w naszej historii :) Książka jest napisana ciekawie i, na szczęście, więcej w niej realnej naukowej analizy niż historycznego chciejstwa. Polecam.

Książka interesująca, podparta z wielu materiałami historycznymi, zapiskami, archiwami, cytatami. Na każdej stronie odkryjemy kolejne sytuacje, cytaty i nazwiska. Taki styl bywa męczący, ale można w nim odnaleźć wiele ciekawych cytatów i sytuacji których nie dowiemy się z książek o historii powszechnej. Na uwagę zasługuje sposób opisu książki przez wydawcę, czyli uderzenie w tony radykalnego feminizmu, metoo, czarne marsze. Podobny ton odnajdujemy we wstępie, gdzie autorzy nastrajają nas podobnie - kobiety wyzyskiwane, uciemiężone, itd.. I wiecie co jest najlepsze? Trochę zaspojleruje - w trakcie czytania nic z tego się nie potwierdza, a pod koniec wręcz sami autorzy podkreślają bardzo wysoką pozycję kobiety w średniowiecznej społeczności, w większości obszarów nawet wyższą niż mężczyzn, a już zdecydowanie wyższą poprzez czynnik religijny kultu Najświętszej Maryi Panny. Taki dualizm intelektualny - stereotypy kontra rzeczywistość. Co paradoksalnie dopadło nawet autorów.

Ciekawie napisana książka, zbiór faktów i hipotez na temat najważniejszych księżnych okresu rozbicia dzielnicowego oraz ich rodzin. Wiele tu domysłów, niepewności, pytań (co czasem bywa irytujące), ale chyba o polskim średniowieczu trudno pisać inaczej ze względu na niewielką liczbę źródeł. Książka stanowi punkt wyjścia do dalszego zgłębiania tematu przez zainteresowanych - o niektórych bohaterkach można byłoby napisać więcej. Dobrze, że powstają takie książki - pokazują, że kobiety miały wiele do powiedzenia nawet w tak zdominowanych przez mężczyzn czasach jak średniowiecze.

Frances i Joseph Giesowie, para nieżyjących już niestety amerykańskich historyków, zabrała polskich Czytelników – za pośrednictwem wydawnictwa Znak – w kolejną podróż w czasie do wieków średnich. Były już wyprawy do średniowiecznego zamku, miasta, na wieś, Autorzy pisali też o życiowych perypetiach kobiet, na których losy większy wpływ niż własne wybory miały decyzje podejmowane przez ojców, braci, mężów czy nawet księży. Tym razem bohaterem najnowszej książki Giesów (precyzując: najnowszej wydanej w naszym kraju, ponieważ pierwsze wydania ukazywały się w USA już w latach 60. ubiegłego wieku) jest średniowieczna rodzina. Rozczarowałby się jednak ten Czytelnik, który sięgając po „Życie średniowiecznej rodziny”, spodziewałby się książki rozpisanej na dzieje wielu familii z opisywanej epoki. Autorzy wzięli na tapetę losy rodziny Pastonów z angielskiego Norfolku. Żadnych arystokratów, ale ród ziemiański, którego lata świetności przypadły na XV wiek, tak burzliwy dla ówczesnych Anglików. Wybór nie jest przypadkowy. Autorzy skorzystali ze zbioru ponad tysiąca dokumentów i listów wymienianych przez członków rodziny między sobą oraz z przyjaciółmi, sługami i wspólnikami. W listach tych informowano się o problemach rodzinnych, postępach w procesach sądowych i interesach, wymuszających rozłąkę członków rodu, a co za tym idzie konieczność prowadzenia obfitej korespondencji. Nie są to dzieła sztuki epistolarnej, choć zasób używanych przez Pastonów słów bynajmniej do ubogich nie należy, a sprawy polityczne nie odgrywają najważniejszej roli. Zdaniem Autorów o wartości historycznej listów świadczy jednak „typowość” Pastonów oraz – cytuję – „związane z tym bogactwo informacji o sposobach zachowań i zasadach moralnych, stylu życia i zapatrywaniach ludzi z późnego średniowiecza”. Po raz pierwszy listy zostały wydane już w 1787 roku. Sporo dokumentów zostało zniszczonych pół wieku wcześniej, kiedy pastor Francis Blomefield, w którego ręce trafiła kolekcja, za mało ważne uznał różnego rodzaju rachunki, wyciągi z ksiąg sądowych czy relacje z inspekcji majątku. Większa część archiwum została kupiona w 1933 roku przez British Museum. Małżeństwo Giesów opierało się głównie na opracowaniu listów, które w latach 1971–1976 przygotował językoznawca Norman Davis (nie mylić z „polskim” profesorem Daviesem). Lata życia głównych bohaterów książki przypadają na burzliwy okres Wojny Dwóch Róż (1455–1485). Przez dynamiczny charakter tego konfliktu zmuszeni byli opowiadać się raz za jedną, raz za drugą ze stron sporu toczonego – z grubsza rzecz biorąc – między dynastiami Yorków i Lancasterów. Wielka historia przewija się w korespondencji Pastonów, choć – jak wspomniałem – nie dominuje w treści listów. Pojawiają się czołowe postacie ówczesnej Anglii, od królów, arystokratów i duchownych po sir Johna Fastolfa, któremu John Paston świadczył usługi prawnicze i pośrednicze. Wzbogacony na wojnie stuletniej Fastolf był pierwowzorem szekspirowskiego safanduły, dowcipnisia i tchórza Falstaffa. W przeciwieństwie do swojego literackiego odpowiednika sir John znany był z odwagi i lojalności, inteligencji i zapobiegliwości. W końcu namiestnikiem Normandii, zarządcą Andegawenii, dowódcą Bastylii i kawalerem Orderu Podwiązki nie zostaje się ot, tak za rzucanie dowcipami na prawo i lewo. Umierający Fastolf przepisał sporą część majątku Johnowi Pastonowi. Nagłe wzbogacenie się oznaczało z jednej strony awans do grona zacnych rodzin w Norfolk, a z drugiej zapoczątkowało wieloletnie spory sądowe, wokół których koncentruje się spora część akcji książki. Napisana jest ona piórem lekkim i dynamicznym. Autorzy starali się przełożyć korespondencję Pastonów w taki sposób, aby zrozumienie treści współczesnemu odbiorcy nie sprawiało większych trudności, choć te fragmenty nie są lekturą łatwą. Wydawnictwo Znak – tu nie ma zaskoczenia – trzyma bardzo dobry poziom edytorski wypuszczanych na rynek publikacji. Układ rozdziałów i stron jest przejrzysty, dorzucono kilkanaście czarno-białych ilustracji i fotografii. Do niczego nie można się przyczepić. Dlatego, jeśli ktoś chce wiedzieć, jak wydać za mąż „podstarzałą” dwudziestolatkę, dlaczego absztyfikant zdeformowany przez ospę jest lepszy niż żaden i jak bardzo mezalians może zaszkodzić sytuacji finansowej rodziny, z czystym sumieniem polecam książkę amerykańskich historyków. Wydawnictwo podkreśla, że książki Giesów inspirowały George’a R.R. Martina podczas pracy nad „Grą o tron”. Jeśli dla kogoś ma to duże znaczenie, tym bardziej zachęcam do wyprawy do księgarni. Choć może w obecnej sytuacji bardziej rozsądne będzie zamówienie książki drogą internetową.

Książka bardzo ciekawa, napisana z lekkim stylem. Bardzo niewielu polskich historyków potrafi pisać w taki sposób. Oczywiście nie oznacza to że zgadzam się ze wszystkim co było tam napisane jak np ocena nieuchronności rozbicia dzielnicowego dokonanego przez Bolesława Krzywoustego czy też ocena utraty rozwoju Polski wraz ze śmiercią Wacława III i końcem panowania Przemyślidów w Polsce. Jak się to ma do miejsca Polski w koronie czeskiej oraz nie widać było u autora analogii do podobnej sytuacji gdy Polską rządził Ludwik Andegaweński. Sytuacja bardzo podobna. Autora przytacza tutaj różne argumenty które moim zdaniem są trochę sprzeczne. Ogółem jednak książka bardzo ciekawa i zrobiona z pomysłem. Polecam

Ciekawy sposób przedstawienia historii – jesteśmy oprowadzani po Wiecznym Mieście, godzina po godzinie, od rana do wieczora. Odwiedzamy domy bogaczy oraz ciasne mieszkania biedoty w czynszowych kamienicach, zaglądamy do sklepów, term, świątyń, a nawet... miejskich szaletów. Niejako w przerwach między zwiedzaniem wplatane są sekcje z ciekawostkami. Autor oferuje nam wycieczkę pełną niemal namacalnych szczegółów, opartą na znaleziskach archeologicznych - zapiskach, mozaikach, ruinach, słowem - śladach życia codziennego sprzed wieków.

Bardzo dobra historia przyczyn i skutków inwazji Wilhelma Zdobywcy. O ile spodziewałem się opisów kampanii i walk po bitwie pod Hastings to niestety takowych brak. Zapewne brak do tego źródeł -jest tylko ogólnie o co raz wybuchających buntach i ich tłumieniu przez Normalnie. Ale nic to nie szkodzi, autor opisuje szerokie tło podboju, konsekwencje polityczne, społeczne, gospodarcze i kulturowe. Podbój odciska także swoje piętno na wojskowości "Anglików". W ciągu kilku lat od podboju prawie w całości znika anglosaska elita świecka i duchowna, zastąpiona francusko -jezycznymi normanami. Dobra i ciekawa pozycja, niejako uzupełnia historię opisaną przez tegoż autora w Anglosaskich.

Oceniłam książkę po okładce i tylko dzięki niej ją kupiłam. Jest to historia malarycznej komarzycy, która odcisnęła znaczące piętno na kształcącej się historii cywilizacji. Między innymi to właśnie komar odpowiada za układ sił państw i społeczeństw we współczesnym świecie. George Orwell pisał, że “najlepsze książki mówią człowiekowi to, co ten i tak wie”, ale ja czytając “Komara” odnoszę wrażenie, że wiele się z tej książki nauczyłam, i wcale to nie czyni jej gorszej, a wręcz przeciwnie. Cegła z potężnym ładunkiem intelektualnym, kocham! Książka jest moim zdaniem nierówna. Pierwszych kilka i ostatnich kilka rozdziałów są sobie równe i trzymają bardzo wysoki poziom. Temat obejmują globalnie i zawierają dosyć duży ładunek wiedzy niemal medycznej. Środkowa część książki to taki amerykański chaos. Opisana jest tam jedynie historia odkrycia i powstania Ameryk, a także towarzyszące temu liczne epidemie malarii. Komar jest jedynie tłem do opisywanych tam wydarzeń. Książka w dużej mierze jest poświęcona historii, i choć malaria nie była obecna wyłącznie w Amerykach i Europie na przestrzeni ostatnich stuleci, tak książka nie wychodzi poza te kontynenty, co uważam za nieco niesprawiedliwe. Dla przykładu “Listowieść” to książka na wskroś amerykańska, osadzona w amerykańskich realiach, natomiast to powieść - “Komar” to reportaż. I choćby tylko z dziennikarskiego obowiązku uważam, że stanowi to solidną wadę tej książki. Brak odpowiedniej korekty również nieco drażni. Niemniej jednak, jestem na maksa zadowolona, że książka ta trafiła w moje ręce.

Jeśli piszecie książkę np. fantasy i potrzebujecie zrobić research - to jest to czego szukacie. Całej reszcie ludzi polecam tak samo, pięknie napisana, konkretną, autor odmalowuje nam obraz XIV wiecznej Anglii, zamiast podawać tylko suche fakty. Książka jest ciekawa, przystępna (bardziej niż np książki państwa Giles, chociaż ich też polecam), czyta się szybko. Bonus za obrazki z manuskryptów w moim wydaniu.

Książka Tillmanna Bendikowskiego, „Przeżyj rok w średniowieczu”, to fascynująca podróż w czasie, która skutecznie obala mity o „wiekach ciemnych”, zastępując je obrazem świata pełnego barw, zapachów i skomplikowanych rytuałów. Moja ocena to solidne 7/10 – to doskonała pozycja popularnonaukowa, choć momentami jej dygresyjność może wystawić cierpliwość czytelnika na próbę. Bendikowski przyjmuje genialną w swojej prostocie konwencję: prowadzi nas przez rok 950, dzieląc opowieść na pory roku i miesiące. Nie skupia się jednak na wielkiej polityce czy datach bitew, ale na codzienności: co jedli ówcześni ludzie, jak spali, jak radzili sobie z mrozem i w co wierzyli. Najważniejsze rady i spostrzeżenia płynące z lektury to: Pokora wobec natury: Średniowiecze uczy nas, że człowiek był całkowicie zależny od cyklu pór roku. Brak plonów oznaczał śmierć, a zachód słońca kończył aktywność zawodową. To lekcja uważności, której współczesny, przebodźcowany człowiek bardzo potrzebuje. Rola wspólnoty: Autor podkreśla, że w średniowieczu jednostka nie istniała poza grupą. Rodzina, wieś czy zakon były gwarantem przetrwania. Samotność była synonimem wykluczenia i niebezpieczeństwa. Higiena i medycyna: Bendikowski prostuje błąd dotyczący powszechnego brudu – ludzie dbali o czystość na miarę swoich możliwości, a ich wiedza o ziołach i naturalnych metodach leczenia była imponująca, choć podszyta magią. Duszna atmosfera średniowiecznej chaty Zacznijmy od dusznej atmosfery, którą Bendikowski kreśli po mistrzowsku. Opisy zimowych wieczorów w kurnych chatach, gdzie dym gryzie w oczy, a zapach zwierząt miesza się z wonią niemytych ciał i gnijącej słomy, są niezwykle sugestywne. Ta duszność to nie tylko brak tlenu, to także duszność egzystencjalna – lęk przed demonami czyhającymi w ciemnościach i nieuchronnością sądu ostatecznego. Czytelnik niemal fizycznie czuje ciężar tamtej rzeczywistości. Mimo ogromnej wiedzy autora, książka ma swoje minusy. Największym grzechem Bendikowskiego jest pewna powtarzalność – niektóre tezy dotyczące religijności czy rolnictwa wracają w każdym rozdziale, co sprawia, że narracja traci tempo. Ponadto, autor skupia się niemal wyłącznie na obszarach dzisiejszych Niemiec, co dla polskiego czytelnika szukającego analogii do czasów Mieszka I może być lekkim ograniczeniem. To książka, która „odczarowuje” średniowiecze, pokazując je jako czas wielkiej zaradności i głębokiej duchowości. Bendikowski udowadnia, że nasi przodkowie nie byli prymitywni – byli po prostu doskonale zaadaptowani do świata, który dla nas byłby nie do zniesienia. Idealna lektura dla każdego, kto chce poczuć ciężar średniowiecznego płaszcza na własnych ramionach.

Doskonała książka o życiu w Londynie doby wczesno i średnio wiktoriańskiej. Obraz przedstawiony na kartach tego dzieła jest jednak raczej ponury. Londyn tamtych czasów był wprawdzie stolicą największego imperium ówczesnego świata ale brytyjska stolica pełna też była skrajnej (Wręcz niewyobrażalnej dla czytelnika tej książki ) nędzy i co za tym idzie prostytucji, i przestępczości. Sam Dickens w dzieciństwie ledwie uniknął dożywotniego wylądowania w slumsach i stąd znał to miasto jak nikt inny.