Ja i oni. Pół żartem, pół serio

Przeczytałam wcześniej dwie książki Moniki Orłowskiej i znów mnie poniosło do kolejnej, która wcale nie jest przyjemną lekturą o słodkim życiu, historią wymyśloną na potrzeby szerszej publiki dla ukojenia własnych nerwów. "Adam i Ewy" to wykładnia zmagań z życiem jakie sobie obrałyśmy. My, bo książka pisana z punktu bohaterki, pod którą może "podłożyć się" każda kobieta z własnym życiem. Powieść jest refleksyjna, dająca wiele powodów do dyskusji i to nie koniecznie w temacie przemyśleń, co do wyborów poruszanych przez Ewę, ale rozważań o własnych - mniej lub bardziej świadomych - decyzjach. Ktoś może powiedzieć, że ta książka jest nudna, mało w niej barw, mimo iż bohaterka wraca również do wspomnień, kiedy żyli na wyspie, w warunkach diametralnie innych niż w polskiej rzeczywistości krakowskich dzielnic. Ja powiem, że jest przyziemna, bo dotyka zwykłych problemów, codziennych spraw, drobiazgów, które nie mają w sobie nic z romantycznych uniesień bohaterów bajkowych scenerii. Ewa - macocha, Ewka - pasierbica, Karolina - córka oraz teściowa, to układ scalony opowieści Orłowskiej. Mężczyzna pojawia się tu na chwilę, choć trwa niejako na stałe w ich świadomości. One, chociaż niedoskonałe, popełniające błędy, startujące w życie, czy też u jego schyłku, mają w sobie więcej odwagi i godności niż ów mężczyzna, który na odległość wydaje dyspozycje i jeszcze czasem ma pretensje. Problem szeroki jak świat i od wielu lat aktualny, gdzie niejedna rodzina boryka się z rozłąką. Na ile można się odnaleźć przebywając większą część roku w oddaleniu od bliskich, w innym kraju, obcej kulturze, bez namacalnego wsparcia? Bo pytanie na ile jest się w takiej sytuacji rodziną jest dla mnie retoryczne, skoro już sześciolatka po zajęciach w przedszkolu raczyła mnie uświadomić, iż jej tatuś jest tatusiem, ale to nie rodzina, bo rodzina mieszka razem. Co uzmysławia, że nawet najmłodsi mają świadomość czym są więzi rodzinne, ze to bliskość i wzajemne wspieranie się buduje rodzinę. Jedyne, co w tej książce jest tandetne to okładka. To chyba syndrom obecnych czasów, żeby "zasłodzić" czytelniczkę przynajmniej poprzez okładkę, skoro autorka uwzięła się by opisać realistycznie żywot wcale nie jednej takiej Ewy, ale setek kobiet, które w imię dobra rodziny coś poświęcają, a do tego nie mają skłonności narzekać czy też egzekwować prawa do zaspakajania własnych potrzeb. Czasem bardzo łatwo zagalopować się w ogarnianiu rzeczywistości domowej kosztem samej siebie. Trzeba jakiegoś impulsu by przeorganizować to, co do tej pory tkwiło na głowie, czyli barkach żony, by i ten mężczyzna partycypował w obowiązkach i najtrudniejszych chwilach. A wracając jeszcze do okładki, która oczywiście przekłamuje co do zawartości, jaką możemy ujrzeć wewnątrz, to była ona czynnikiem, który odpychał mnie od zapoznania się z treścią. To tak, jakbym wyśmienitą czekoladkę zapakowała w szary papier, a krówkę w pozłotko. I na początku tylko czekałam, aż bohaterzy zaczną przeżywać słodkie chwile, będzie mdło, aż nie naturalnie, a tu okazało się, że dosięgła mnie bogata szara rzeczywistość. Oto kolejna książka, która przekonuje mnie do autorki, jak i rynku księgarskiego, gdzie nie muszą pojawiać się powielane historyjki snute na temat rozkosznie przeżywanych chwil pośród nagromadzonych katastrof spadających jedna za drugą na jedną bohaterkę/rodzinę. Nie ma potrzeby by polskie autorki budziły do życia sztuczne sytuacje, powoływały się kolejny raz na te same motywy, żeby tylko odegrać przed czytelnikiem niebywałe dramaty. Można prościej i przede wszystkim prawdziwie oddać sytuacje i emocje bohaterów.

Bardzo polubiłam te dwie nieszkodliwe,trochę zwariowane staruszki. Losy bohaterek raz wzruszały, raz rozbawiały,co sprawiło ,że powieść bardzo dobrze się czytało i nie można było się przy niej nudzić. Lidia i Lena to dwie bardzo silne kobiety,które w życiu nie jedno przeszły i choć pewien incydent je rozdzielił,to w "biedzie" potrafiły się zjednoczyć i razem przejść przez dalsze życie. Bardzo ciepła i emocjonalna powieść.

Trafiłam ostatnio na książkę Beaty Kępińskiej "Zaradna". Akcja toczy się dwutorowo - współcześnie, kiedy widzimy starzejącą się bohaterkę, zgorzkniałą, nieufną i nastawioną do całego świata na "nie", a równocześnie oglądamy ją w jej wspomnieniach, prowadzonych nieliniowo, co jeszcze bardziej podkręca ciekawość czytelnika. Mamy więc opowieść o kobiecie, która, chociaż walczy z rakiem i bierze chemię, nie chce pozwolić swojej córce, żeby ta wzięła ją do siebie albo chociaż żeby się nią opiekowała "na dochodząco". (Ale NIE JEST to słodkie pitu pitu o zaradnej kobiecie, która pokonała raka, o nie!) Widać tu dość ciekawy konflikt, bo bohaterka ma świadomość, że chociaż córka była dla niej najważniejsza na świecie i to właśnie dla córki gotowa była na popełnienie każdego świństwa, to jednak nie umiała być dobrą matką. Nie widzi więc powodu, by teraz jej dorosła córka była dla niej lepszą córką, niż ona matką. A przy okazji mamy cztery epoki (PRL, schyłek PRL-u, transformacja ustrojowa, dziki kapitalizm) przez które prowadzi nas bohaterka w swoich wspomnieniach. Tytuł okazuje się być ironiczny, ponieważ zaradność tej kobiety polega na wchodzeniu w różne paskudne układy, także seksualne, albo wpychaniu w układy innych ludzi, na przykład męża. Bohaterka zdecydowanie nie daje się lubić, a mimo to czytelnik coraz bardziej jej kibicuje, a książka wciąga tak, że przeczytałam ją praktycznie jednym tchem, zarywając noce i kradnąc czas za dnia. Okładka zupełnie nie zapowiada takiej uczty, chociaż jak się jej dobrze przyjrzeć, to można się tam dopatrzyć teczki TW. I o tym też jest ta książka - o łamaniu sumień, o konflikcie między "być" i "mieć", o opozycji i pozornej opozycji, o układach i układzikach, cinkciarzach i spółkach polonijnych, o żądzy pieniądza, raczkującej mafii i ludziach starego układu moszczących sobie ciepłe gniazdka w nowym układzie. Wszystko napisane z epickim rozmachem i bardzo prawdziwie. Kto pamięta czasy PRL-u będzie kiwał głową i mruczał: "zgadza się, tak właśnie było!". A kto nie pamięta, będzie czytał to jak egzotyczną opowieść o dziwnym świecie składającym się z wielu przenikających się światów równoległych, z których każdy rządzi się innymi regułami. To jest dopiero historia fantasy! A najdziwniejsze w tym fantasy jest to, że takie rzeczy działy się NAPRAWDĘ! Gorąco polecam!

Jest to taka mała rozprawa na temat dobra i ludzkiej dobroci w codziennym życiu, takiego prawdziwego oblicza, bez makijażu i różowych okularów. Chwilami niestety była dla mnie za trudna, nie wiedziałam o co chodzi, a i zakończenie nie wszystko mi wyjaśniło.

dla mnie najlepsza powieść tej autorki. Historia Poli - niestandardowej, niepokornej , barwnej cioci oczami siostrzenicy Tosi. Saga rodzinna od czasów przedwojennych poprowadzona aż do współczesności. Wciąga, angażuje , identyfikuje czytelnika z bohaterami. Polecam. Dla mnie najlpesza powieść autorki .

Nie rozumiem tak słabej oceny tej książki i niepochlebnych komentarzy. Chociaż powinnam już chyba przywyknąć do tego, że mój gust znacznie odbiega od gustu przeciętnego Czytelnika. Osobiście bardzo podobają mi się książki Pani Sabiny Czupryńskiej. "Ta druga..." ma głębsze dno, szkoda, że niewidoczne dla ogółu...

Z męskiego punktu widzenia. Początek wchodził mi ciężko. Ot, typowa babska lektura. Z czasem jak historia się rozwinęła to wciągnęła. Zaczęła dawać do myślenia, zwracać uwagę na zawiłość życia i tego że nie mamy wpływu co nam zaserwuje. Nie jest to łatwa lektura. Jedynie zastrzeżenia mam co do końcówki. Uważam, że autorka popłynęła za bardzo i na siłę jeszcze chciała zaszokować czytelnika.

Początkowo Rita mnie irytowała. Odbierałam ją jako kobietę, która nie potrafi docenić tego, co ma. Później byłam jej wdzięczna, że zabrała mnie do miejsca, które stało się dla niej i dla innych kobiet prawdziwą ostoją. Pozwoliła mi je odkrywać w czterech odsłonach związanych z porami roku i dokonującymi się w nich zmianami w przyrodzie, rytmie dnia mieszkańców. Pokazała również zmiany dokonujące się w niej samej przez ten rok. Może rzeczywiście warto by było ograniczyć ilość wskazówek dotyczących samorozwoju, ale mnie one nie przeszkadzały.

Zwykłe miasteczko, jakich wiele. Zwykłe dramaty prostych ludzi, których od tak dawna porasta kurz stagnacji i złości na zły los. Każdego z mieszkańców gonią demony, które ich. unieszczęśliwiają. Jednak w końcu los odwraca kartę i wraz pojawieniem się staruszki, przez gęste chmury przebuja się promyk nadziei. Książka ma bardziej postać baśni, gdzie jest morał, który każdy czytelnik będzie musiał zinterpretować po swojemu. Lekka i przyjemna powieść,

Pierwsza strona i od razu z grubej rury: użytkowniczka Pis-anka i te wszystkie "mamusiowie" określenia. Moja pierwsza myśl: nie przeczytam tego, nie ma opcji. Jednakże zachęcona brakiem alternatywnej książki, przebrnęłam przez kilka stron i zaczytałam się na dłużej. Książka do cieniutkich nie należy, jednak czyta się naprawdę szybko, żałowałam że nie było kilku rozdziałów więcej. Jeśli chodzi o rozwój akcji, to trochę smutno mi było, kiedy bohaterkom zaczęło się układać (wiem, to straszne!). Może to dlatego, że przez ten tytuł oczekiwałam więcej cierpienia? Później jednak trzymałam mocno kciuki i z szeroko otwartymi oczami pędziłam przez następne strony. Czy ta książka przyniosłaby pomoc osobom zmagającym się z utratą dziecka? NIE. Uważam również, że nie jest to najlepsza lektura dla bardzo wrażliwych osób, ze względu na realistyczne szczegóły dotyczące dzieci-aniołków. Naprawdę można się zasmucić... Nie jest to książka łatwa, za to jest bardzo mocno porywająca. Nie jest również w całości tragiczna, jednak posiada kilka mocniejszych momentów. Przeczytanie tej powieści zainspirowało mnie do poszukania innych, choć trochę podobnych historii.

Sięgając po tę książkę myślałam, że to będzie coś łatwego, ot, ciepła historia na jesienny wieczór. Otóż nie. Ta powieść przeniosła mnie w głąb świata najgłębszych uczuć, przyniosła chwilę zadumy nad losem i piękne emocje. Poruszyła mnie do głębi. I za te uczucia należy jej się dużo czerwonych gwiazdek. Cieszę się, że na nią trafiłam!

Tytuł obiecujący miejsce pełne nadziei na lepsze, okładka podkreślająca jego optymistyczną kolorystykę, tak dobrze dobraną do barwy w nazwie i to zdanie umieszczone na tylnej okładce - "Szczęście miewa zapach wanilii... a smak piołunu" - mogły sprawić, że moje oczekiwania na optymistyczną opowieść miały uzasadnione podstawy. I początkowo wszystko na to wskazywało. Niewielka wieś Mordki położona na Pojezierzu Ełckim w dolinie, która, poza zimą, mieniła się złotym kolorem kwitnącego w czerwcu łubinu i kołysanych letnim wiatrem kłosów dojrzałych zbóż, była idealnym miejscem dla uciekających od dotychczasowego, męczącego życia, trzech przyjaciółek – Majszy, nauczycielki geografii i w wolnych chwilach malarki, Doroty, emigrantki w Niemczech opiekującej się starszymi osobami i Kasi, pracownicy banku. Idealnym pomysłem na odmianę szarego losu, na rozpoczęcie życia od nowa i na uporanie się z narosłymi problemami z przeszłości. Kobiety wspólnie postanowiły przeobrazić stary, rodzinny dom Doroty na pensjonat o pasującej do otoczenia nazwie – Złocista Dolina. Duży budynek z szerokim "wejściem z rudobeżowego kamienia i drewnianymi, rzeźbionymi balkonikami na piętrze", świetnie nadawał się na miejsce szkoleniowych pobytów grup zawodowych, chcących odetchnąć od miejskiego zgiełku i pogłębiać wiedzę bliżej natury. Złocista Dolina stała się więc idealnym miejscem na rozegranie tragedii, komedii, romansu i wreszcie czegokolwiek, co ożywiłoby jej mury. Czekałam na to cierpliwie, dając narratorowi szansę na rozwinięcie opowieści, ale przez pierwsze kilkaset stron dziewczyny narzekały na swój los i sprowadzały się do Mordek, a potem, przez kolejne kilkaset, remontowały i urządzały pensjonat, w którym mieszkały i… żyły. Po prostu najzwyczajniej w świecie żyły, a raczej próbowały żyć z całym dobrodziejstwem jego inwentarza, by pod koniec powieści go opuścić. Opowieść przypominała mi obietnicę wycieczki dobrze przygotowanym do tego samochodem, w ciekawie zapowiadającym się towarzystwie do jeszcze ciekawszego miejsca, ale po dłuższym postoju i oczekiwaniu na start, po wysłuchaniu narzekań trzech kobiet na niesprawiedliwe życie i podłych mężczyzn, okazało się, że donikąd nie pojadę, bo w całej konstrukcji logistycznej przedsięwzięcia zabrakło… silnika. Tego motoru nadającego tempo i rytm fabule. Motywu lub wątku (tajemnicy, tragedii, romansu, intrygi – czegokolwiek!), który przeciągnąłby moją uwagę przez fabułę od początku do końca. Nie od środka, nie na końcu, ale właśnie od początku. Tymczasem to ja musiałam sama ją popychać, czasami łapiąc ją odpływającą od opowieści narratora. Byłam przytłoczona wszechobecnym smutkiem trzech sfrustrowanych kobiet, które uciekały nie tylko od życia, od siebie wzajemnie, ale i od problemów starych i nowych, stale narastających, nie zdobywając się na ich próbę rozwiązania, konfrontację, wyjaśnienie, przeanalizowanie, by przeżyć katharsis i oczyścić własną duszę, wzajemne kontakty i atmosferę, która z czasem stała się duszna, lepka i ciężka od toksycznych relacji. Złocista Dolina z czasem zaczęła tracić na blasku, przybierając kolor szary. Życie trzech kobiet było mistrzowską kopią rzeczywistości, która mnie otacza bez próby jej interpretacji, a przez to po prostu nużące i przeraźliwie smutne. Ciekawe wątki, które pojawiły się w trakcie (ale szybko znikły, a szkoda!), a zwłaszcza pod koniec (niestety) powieści, nie maskowały tego dominującego odczucia. Nie mogę nawet napisać, że przez to powieść nabrała charakteru psychologicznego, ponieważ bohaterki nie były skore do zwierzeń. Narrator zewnętrzny skupiał się przede wszystkim na zrównoważonej i pragmatycznej Kasi, pomijając ciekawszą osobowość nadpobudliwej Doroty i introwertycznej, a przez to tajemniczej Majszy. Zabrał mi w ten sposób możliwość wniknięcia w ich psychikę, nawiązania więzi z bohaterkami, polubienia ich, a to z kolei skutkowało brakiem zrozumienia ich postępowania i stale towarzyszącą irytacją. Miałam wrażenie, że zamieniam się w czwartą, sfrustrowaną bohaterkę tej opowieści, która przeżywa smutek innych dla „przyjemności” umartwiania się i jego kontemplowania. Opuściłam Złocistą Dolinę z ulgą tak, jak uczyniły to bohaterki. Skoro one same nie polubiły tego miejsca, skoro nie stało się ono świadkiem rozstrzygających decyzji, zwrotów życiowych, bolesnych analiz, szczęśliwego zakończenia (a niechby nawet tragicznego!), oferując tylko pesymizm i "zgryzoty wpisane w ten dom", to tym bardziej nie polubiłam go ja. Kiedy przeczytałam udany debiut tej autorki "Nagie myśli", zastanawiałam się, w którą stronę skieruje swoją twórczość – powieści tragicznych czy raczej lekkich, optymistycznych, rozrywkowych. Nie pomyślałam o trzecim wyborze, o pozostaniu na rozstaju dróg i rzemieślniczym kopiowaniu rzeczywistości. Robi to zresztą bardzo dobrze warsztatowo pod kątem treści, techniki i języka narracji, porządku formy, ale zabrakło mi elementu najważniejszego – siły przekazu, która wszystkie te elementy scaliłaby w zajmującą opowieść. To jest bardzo dobry przykład powieści, o której się mówi – dobrze napisane, ale czegoś mi w niej zabrakło. naostrzuksiazki.pl

Bardzo lubię książki p.Joanny (przeczytałam już prawie wszystkie) ale ta jest w innym stylu i najmniej mi się podobała. Wiem że jest ona z początkowego etapu pisania ale zaczęłam przygodę z książkami p. Joanny od "Kto wyłączył mój mózg?" czyli pierwszej jej książki, która mnie zachwyciła i przez nią zostałam fanką p.Joanny. Mimo wszystko polecam

Na tylnej okładce widnieje rekomendacja: "to idealne czytadło na poprawę nastroju. Lekkie, smaczne i dowcipne" i tym właśnie ta książka jest ;) Momentami główna bohaterka mocno irytuje swoimi napadami irracjonalnej zazdrości, ale mimo to książka stanowi przyjemną odskocznię.

Niby dosyć ciekawa ale brakuje mi zakończenia. Mamy się domyślać, która przyczyna zaginięcia jest prawdziwa? Niby czemu to ma służyć? Postać Staszka czytelnik poznaje tylko z subiektywnej opinii Jasmin z jej wspomnień. Coś tu było jednak za bardzo pogmatwane, te obrazy z porwaniem i pobiciem niejasne jak dla mnie. Zakończenie nieudane jak dla mnie.

Powieść dzieje się w Warszawie Śródmieście, dzięki temu, niektóre miejsca z książki widziałam przed oczami. Jest to duża odskocznia od większości obecnie wydawanych książek, które dzieją się w Stanach. W powieści jest mało dialogów, dużo opisów, które są wyjątkowe. Słownictwo jest wyszukane. Czułam się jakbym razem z pisarką próbowała rozwiązać zagadkę życia Poli. Początek książki jest wciągający i chciałam wiedzieć co dalej będzie. Według mnie zakończenie jest otwarte i daje możliwość kontynuacji powieści. Trochę mnie to zawiodło, bo chciałam wiedzieć co się stało.

Ostatnia książka tego lata okazała się bardziej interesująca niż się zapowiadała. Początki były lekko nużące i skłaniały jedynie do przemyśleń na temat tego czy warto brać urlop wychowawczy i poświęcać się w pełni wychowaniu dziecka czy lepiej jednak wrócić do pracy. Każda matka, jak sądzę, ma podobny dylemat. Jeśli raz spróbujemy życia zawodowego, ciężko z niego całkowicie zrezygnować. To nie oznacza wcale, że nie kochamy swoich dzieci. Kiedyś kobiety zajmowały się tylko rodzeniem i wychowywaniem potomstwa i to było dla nich normą. Potem niektóre zaczęły domagać się innych przywilejów i tak narodził się feminizm. Obecnie musimy niejako pogodzić rolę matki z rolą kobiety pracującej. Motyw lalek przewija się przez całą powieść. Jest to coś innowacyjnego, nie spotkałam do tej pory w żadnej książce takiego studium lalek. Przyznam, że było to ciekawe i intrygujące dla mnie. Sama powieść zaczęła robić się jeszcze bardziej ciekawa, gdy pojawiła się postać Marzeny i jej zbioru lalek. Podobała mi się ta powieść, choć z początku miałam do niej sceptyczne podejście.

Na tylnej okładce książki przeczytałam to zdanie - "W tej powieści nic nie jest takie, jakie mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka!" To prawda. Nic. Łącznie z okładką, o której napiszę później, bo akurat opakowanie tej przyjemnie trudnej i ciężkiej w odbiorze psychicznym (takie lubię najbardziej!) opowieści było najmniej ważne. Najważniejszą była bohaterka. Joanna. Mediewistka, która poświeciła się pracy, chociaż praca tym samym już się nie odwdzięczyła. Podkreślająca swoje oddanie nauce aseksualnym ubiorem i wyglądem. Grube, rogowe okulary były tą kropką nad „i”, "żeby pogrążyć siebie jako kobietę ostatecznie i nieodwołalnie". Świadomy kamuflaż dla ewentualnych amatorów jej kształtów. Już tylko konsekwencją tego był jej stan wolny i bez "żadnych nadziei na bycie przy nadziei". Do tego psychika, która mnie odpychała i irytowała malkontenctwem, pesymizmem, brakiem wiary we własne możliwości, niską samooceną i zerową świadomością własnych atutów. Jej radość życia zabijało nawet mieszkanie. Ciasny skansen powojennych, szabrowanych mebli z łazienką pełną karaluchów, w blokowisku wybudowanym Za Żelazną Bramą z przygnębiającą przeszłością getta warszawskiego, wypełnionym współcześnie ludźmi dużo gorszymi od insektów. Ściganą przez dzieciństwo z milczącym ojcem i chorą psychicznie matką, od której całe życie próbowała się uwolnić, uciekając w studia, pracę, siebie i w związek z mężczyzną poznanym na czacie. Jednym zdaniem – ciąg "kolekcji upokorzeń, rozrastającej się, zwłaszcza ostatnimi czasy, do całkiem pokaźnych rozmiarów". Od siebie dodam, że na własne życzenie. A na tym etapie powieści mogłabym oskarżyć ją nawet o te tytułowe grzechy. I o małe, jedno zachowanie, kolejne autoagresywne z kolekcji Joanny, zrobiłabym to, ale się powstrzymałam, uświadamiając sobie powoli, że to dopiero pierwsza warstwa powieści, pod którą ukryta była druga, tłumacząca niewydolność życiową bohaterki. Jej obiektywny obraz mogłam zbudować sobie dzięki narratorowi zewnętrznemu, który krótkimi zdaniami, ograniczonymi do niezbędnych opisów silnie przepojonych emocjami, oddał osobisty sposób postrzegania siebie i otaczającej ją rzeczywistości, dzięki zabiegowi przejmowania jej roli i głosu, dając złudzenie monologu wewnętrznego i intymnego, subiektywnego strumienia myśli. Złośliwych, ironicznych i depresyjnych. I było to przerażająco zaraźliwe! Miałam ochotę potrząsnąć Joanną. Krzyknąć na nią. Otrzepać z ołowianego kurzu uprzedzeń i pokazać drugie, całkowicie odmienne spojrzenie na jej osobę oczami zakochanego w niej od dawna przyjaciela Tunia i poznanego w Internecie Xawerego. Tej pierwszej miłości nie widziała, a drugą, potencjalną zarzynała tępym nożem (idealne określenie, aby oddać skalę uprawianego masochizmu), na każdym kolejnym etapie jej rozwoju. Oszukiwała mnie, zwodziła mężczyzn, ale przede wszystkim ukrywała siebie przed samą sobą. I miała do tego powód. Jej skomplikowana, pełna sprzeczności psychika, rozedrgany umysł wypełniony gonitwą skrajnych myśli, rozchwiane i impulsywne zachowanie były dziedzictwem wojennej traumy jej matki. Tajemnica ukrywana przez rodzinę, powoli wyjaśniana przez Joannę, z czasem stała się odpowiedzią na pytanie – Dlaczego Joanna nie potrafiła odnaleźć swojej drogi w życiu, zbudować zdrowych relacji z ludźmi, w tym związków intymnych z mężczyznami? I na pytanie najważniejsze w tej powieści – Czy grzechy Joanny, popełniane wobec siebie i wobec innych ludzi, są tak naprawdę tylko jej grzechami? Brnęłam w tę drugą warstwę powieści w poszukiwaniu powyższych odpowiedzi poprzez studium psychologiczne kobiety, wymagające ode mnie skupienia się, śledzenia prawdy w kamuflażu niedopowiedzeń, w dychotomii myśli i zachowań wszystkich bohaterów, w bardzo dobrze przemyślanej fabule ujawniającej wpływ przeszłości na kondycję psychiczną dzieci pokolenia powojennego. Kobiety, która próbowała przerwać łańcuch dziedzictwa bolesnej przeszłości przekazanej jej przez matkę, ale udaremnianej w zmienianiu biegu wydarzeń przez ostracyzm społeczny. Dyktat otoczenia wyznaczającego pożądane normy zachowania i nakaz zapominania o wszystkim, co niewygodne. Przymus udawania niepamięci, ślepoty i nierozumienia. I wreszcie piekło takiego życia, osób nieumiejących sobie z tym poradzić tak, jak inni – matki i córki. Jednak skoro o grzechach mowa, to zauważyłam dwa. Pierwszy dotyczy zakończenia. Fabuła powieści pochłonęła mnie nie tylko bardzo dobrze nakreśloną osobą bohaterki, tematyką, której inspirację autorka (jak wspomina w wywiadzie) znalazła w Izraelu, ale i narastającą atmosferą, aż proszącą się o rozładowanie, spektakularne wydarzenie lub zdecydowane zachowanie bohaterki. Tymczasem otrzymałam swoisty constans, który początkowo do czegoś dążył, a ostatecznie zatoczył koło i nawiązał do punktu wyjścia. Mogłam sobie powiedzieć – Niczego ta kobieta się nie nauczyła! I tutaj zaczęłam wątpić wyłącznie w grzechy innych, kierujących życiem Joanny. Jednak może właśnie taki był zamysł autorki, druga szansa z nowym, ale takim samym początkiem. To trochę za mało, żeby mi dostarczyć zadowolenia. Ja potrzebowałam dużo mocniejszych rozwiązań – tąpnięć, katastrof, trzęsień i zmrożeń, bo ku temu zmierzała cała historia! A wyszło letnio w emocjach i myślach. Drugi grzech popełniono przy projekcie okładki. Jest piękna, tajemnicza i perwersyjna. Jeśli ktoś sięgnie po nią, kierując się tymi skojarzeniami, mocno się rozczaruje, bo znajdzie w niej szarość, pesymizm, ból istnienia, walkę umysłu z ciałem, emocji z rozumem, przeszłości z teraźniejszością, seks obdarty z romantyzmu, za to z nieudolnym pożyciem cielesnym, które perwersję zamienia w zażenowanie i obrzydzenie. To opowieść smutna, bolesna i naturalistyczna, a o tym już ta piękna okładka nie informuje. Można powiedzieć, że taka jej zwodnicza rola, ale to niedźwiedzia przysługa dla jej zawartości. Gdybym miała przy wyborze kierować się wyglądem książki, nie sięgnęłabym po nią, a teraz wiem, że straciłabym, bo to bardzo udany debiut z ciekawym i trudnym tematem, z którym autorka poradziła sobie, mniej z dynamiką powieści (rozczarowujące zakończenie), za to z bardzo dobrym stylem przekazu (sugestywna siła słów i dobór rodzajów zdań) i świetnie opanowaną umiejętnością techniki narracyjnej, w której czas, przestrzeń i narrator pięknie współbrzmią ze sobą. Na koniec zadam sobie nieśmiertelne pytanie, zawsze padające po przeczytanym przeze mnie debiucie – Ciekawe, jaką dalszą drogę rozwoju literackiego obierze autorka? A to okaże się już niedługo, bo autorka jest w trakcie pisania kolejnej powieści. naostrzuksiazki.pl

Nie mogłam się wciągnąć w tę książkę, miałam tak, jakbym nie rozumiała, co czytam. Dopiero później jakoś szło mi lepiej, już bardziej zainteresowała mnie historia Marty. Chciała ona coś zmienić w swoim życiu, no i zmieniła, ale w pewnym momencie jakby w to zwątpiła, no i tego jej zachowania nie zrozumiałam. Ale ogólnie książka mi się podobała ;)

Ewa główna bohaterka matka dzieci miała dom z rodziną,męża z perspektywy życiowej stabilizacji. Niespodziewane spotkanie z nim sprawiło,że wszystko co miało miejsce w życiu to zaczęło wirować niczym te jesienne liście poderwane gwałtownym podmuchem wiatru. Poznała z Czeczenii Czeczeńca,w którym się zakochała straciła głowę. Historia życiowa,mądra,a sama książka wciągająca,ciekawa poruszająca głęboko.