Grzesznica

Mam mieszane uczucia. Rozkręcałam się długa i w tym rozkręcaniu była nudna jak laki z olejem, botem jak już „zaskoczyłam” i mnie wciągnęło, to przewidziałam rozwiązanie. Mimo tego miałam w sobie ciekawość żeby dobrnąć do końca i trudno było mi się oderwać. Nie jest to pozycja która zmusza do myślenia, nie jest to pozycja, którą da się zapamiętać na dłużej. Ot, takie czytadło, żeby przeniuchiwać weekend na kacu, bez zbytnich ekscytacji.

Książka być może bez fajerwerków, ale o takiej narracyjnej dyscyplinie, o tak umiejętnym montażu równoległym wątków, że pozostaje tylko pogratulować. I pomarzyć takim warsztatowym nieukom jak Remig Mróz czy Kasia Bonda (rozpasanym a literacko ubogim, rozwlekłym, a piszącym o "wacie". leniwym, bo ich utwory pełne są błędów leksykalnych, składniowych, logicznych...). Tutaj prosto do celu, bez nadymania się, bez pompowania wielkiej sztuki. Dreszczowiec ma budzić dreszcze i być napisany zgodnie z zasadami gramatyki. Kropka. Amy Gentry to rozumie.

Fabuła książki zabiera nas w głąb niepewności, zagmatwanych myśli świadka oraz córki morderczyni. Proces za parę tygodni, czas przygotowań młodej dziewczyny, która ma wiele problemów związanych z traumą oraz takich zwykłych z adaptacją w nowym miejscu. Emocje, ciekawość czy to na pewno, a czy coś się jeszcze wydarzy. Bardzo ciekawie się czytało ten thriller, zabrakło mi jakiś krwawych szczegółów w formie wspomnień lub zeznań, ale sama koncepcja całkiem na plus. Polecam.

"Martwa jesteś piękna" Belinda Bauer 🌼 Jest to powieść, która niezwykle mnie zaskoczyła. Początkowo sprawiała wrażenie, niczym niewyróżniającego się thrilleru. Typowo schematyczna książka kryminalna z wątkiem dziennikarskim. Lecz, im dalej zagłębiałam się w powieść, tym coraz bardziej zachwycałam się fabułą. Książka opowiada o Evie Singer, która była reporterką kryminalną. Jej kariera zawodowa utknęła w martwym punkcie i szukała sprawy, która zachwyci mnóstwo widzów. Padło na zabójstwo rozegrane w wielkim biurowcu. Nie wyróżniało się na tle innych zbrodni, ale obeszło się szumem w całym mieście. Wszystko szło z górki, póki morderca nie zaczął kontaktować się z kobietą. Starał się manipulować reportażami, a z każdą kolejną zbrodnią oczekiwał większej uwagi. Nie uważał, że robi coś złego. Oczekiwał tylko uznania i widowni. Swoje zbrodnie reklamował jako wystawy, były to dla niego godne uznania sztuki. Pragnął, by każdy mógł odczuć piękno umierania. Najciekawszym wątkiem jest stawianie Evy w dość specyficznej sytuacji. Morderca stara się wydobyć z niej, jej najskrytsze myśli oraz uczucia. Stara się udowodnić, że popełnione przez niego zbrodnie nie są niczym złym, a nawet niosą za sobą pozytywne skutki. Zaprasza dziennikarkę na swoje wystawy i oczekuje od niej zrozumienia. Książka zdecydowanie jest warta uwagi. Wyróżnia się na tle innych kryminalnych powieści i genialnie wciąga czytającego. Bardzo ciekawym zabiegiem jest to, że fabuła nie skupia się głównie na mordercy, nie jesteśmy w stanie bliżej go poznać i odczuć jego prawdziwych intencji. Wszystko obraca się wokół dziennikarki i oddziaływania zabójcy na jej umysł.

Trochę jestem zaskoczona, ale mnie się podobała. Nie była to powieść wysokich lotów, jednak momentami utrzymywała przyzwoity poziom. Rzeczywistość osadzona w USA, szalone młode dziewczyny i tajemnice rodzinne. To wszystko doprowadziło do tragedii, którą Nicolette stara się poznać bliżej i wyjaśnić dziesięć lat później. Tak też mamy przedstawioną historię - na przemian przeszłość i teraźniejszość. Jednak autorka zastosowała tutaj jeszcze jedno ciekawe zagranie, mianowicie chronologia biegła wstecz, od końca. Zastanawiałam się niejednokrotnie nad istnieniem takich powieści. Wypadło to bardzo interesująco, bardziej mieszając w głowie i opóźniając połapanie się w wydarzeniach. Cała historia jest mroczna i zaskakująca. Zdarzały się brutalne sceny w miarę postępowania wydarzeń w życiu Corinne i Nico sprzed lat. Element teraźniejszości również był dość dobrze napisany, podobało mi się dodanie wątku ojca z demencją - swoją drogą nie jestem do końca pewna co do prawdziwości jego choroby. Postać Corinne była intrygująca. Trudna, głośna, impulsywna nastolatka, jednak jej charakter ukształtowały przejścia w rodzinie z przemocą domową. Cóż więcej mówić, jeśli ktoś nie wymaga wiele, polecam czytać. Na pewno znajdziecie jakieś dobre strony. Pozdrawiam:)

Autorka świetnie buduje atmosferę niepokoju i sprawia, że czytelnik czuje się tak, jakby wkraczał w umysł osoby, która nie potrafi rozróżnić, co jest prawdą, a co iluzją. Zdecydowanie to, co przyciąga w książce, to psychologiczne zagadki i głębokie zanurzenie w emocjach bohaterki, która z jednej strony stara się poradzić z przeszłością, a z drugiej zaczyna mieć wątpliwości co do otaczającej ją rzeczywistości. Mimo to, niektóre elementy fabuły wydają się nieco naciągane, a zakończenie… cóż, trochę przewidywalne. Choć książka stara się zaskoczyć, nie do końca udaje jej się utrzymać napięcie przez całą lekturę, a rozwiązania zagadek nie są już tak szokujące, jak można by się spodziewać po takim rodzaju thrilleru.

Amelia "Nie była jak inne dzieci. Nie biegała, nie skakała, nie cieszyły jej dziecięce zabawy. Nie śpiewała, nie przekomarzała się i nie spała jak aniołek. Nie patrzyła na ludzi, tylko wbijała w nich wzrok. Nie śmiała się, a jeśli już to robiła, jej śmiech brzmiał fałszywie, drażniąco, był smutny i pozbawiony humoru." Dziwne, że nikt nie zauważył jej dziwnego zachowania i nie zrobił nic, żeby powstrzymać zło jakie wyrządzi. Amelia zabiła własną matkę i jedyną przyjaciółkę. Mam mieszane uczucia co do tej powieści. Trudno mi się czytało, mimo, że lubię thillery, nie potrafiłam zrozumieć postepowania Amelii. Budziła we mnie przerażenie do czego jeszcze jest zdolna i obrzydzenie. Sprawiało jej przyjemność dręczenie innych. W powieści mamy też rozpacz Jules i Kliana po śmierci jedynaczki i różne przeżywanie żałoby.Początek trochę nużący, ale im dalej, tym lepiej. Wciągająca akcja, pełna emocji.

Kobieta w oknie” to hołd dla klasyki kina i literatury, zamknięty w czterech ścianach nowojorskiej kamienicy. Czy to genialny thriller, czy tylko sprawny miks znanych schematów? ​Klimat i bohaterka ​Główna bohaterka, Anna Fox, to postać, którą albo się współczuje, albo ma się ochotę nią potrząsnąć. Cierpi na agorafobię – od miesięcy nie wyszła z domu. Jej świat to wino, stare filmy Hitchcocka i podglądanie sąsiadów przez obiektyw aparatu. Finn świetnie oddaje duszny, klaustrofobiczny klimat jej izolacji. Jako czytelniczka czułam ten ciężar i niepewność – czy to, co widzi Anna, dzieje się naprawdę, czy jest wynikiem mieszania leków z alkoholem? ​Co mi się podobało? ​Nawiązania filmowe: Jeśli kochasz „Okno na podwórze” Hitchcocka, poczujesz się jak w domu. Autor bawi się motywami starego kina. ​Zwroty akcji: Choć początek ciągnie się dość wolno (trzeba przebrnąć przez pierwsze 100-150 stron), to finałowe rozdziały są jak jazda bez trzymanki. Rozwiązanie tajemnicy jest naprawdę satysfakcjonujące. ​Emocje: To nie jest tylko kryminał. To historia o traumie, stracie i o tym, jak umysł potrafi nas oszukiwać, by przetrwać ból. ​Co mogłoby być lepsze? ​Tempo: Książka rozkręca się powoli. Dla czytelnika, który szuka akcji od pierwszej strony, może być nużąca. ​Schematy: Wiele motywów wydało mi się znajomych (podobieństwo do „Dziewczyny z pociągu” jest uderzające). ​Podsumowanie – dla kogo jest ta książka? ​„Kobieta w oknie” to idealna lektura na wieczór, gdy dzieci już śpią, a Ty chcesz zanurzyć się w mrocznej, niepokojącej atmosferze. To thriller psychologiczny w starym stylu – niespieszny, skupiony na detalach i psychice bohaterki.

Trzynaście minut... byłaś martwa przez prawie kwadrans, a teraz musisz na nowo poskładać życie. Niemalże utonęłaś w lodowatej rzece, co przecież nie przydarza się dziewczynom takim jak Ty – najpopularniejszym w szkole, nadającym rytm wyselekcjonowanej ekipie, zawsze modnie ubranym i trwoniącym pieniądze na zachcianki. Młode kobiety, zawiadujące elitą trójcy Barbie, nie łapią chciwie powietrza w ciągu nocy, przypominając sobie jak gałęzie raniły ich ciało, a rwący nurt próbował porwać je w swoje objęcia na zawsze. Co poszło nie tak? Co pamiętasz? Co naprawdę pamiętasz?! Dlaczego inteligentny strateg i śmiała towarzyska planistka znalazła się porzucona w wodzie niemalże bez życia w samym środku nocy? “Możemy się od siebie różnić - my, trzy przyjaciółki - ale wszystkie kochamy teatr, w życiu i na scenie. Uwielbiamy szkolne przedstawienia. Tam się spełniamy.” Natasha, Jenny i Hayley. Elitarna świta - królowa szkoły i jej dwie przyboczne. Jesteś tą pierwszą, warunkiem sine qua non, przywódcą wciąż wyznaczającym trendy i podejmującym decyzje, choć przez trzynaście minut nie byłaś niczym. Wyłowiona z rzeki w ostatnim momencie, próbujesz przypomnieć sobie, jak w ogóle się tam znalazłaś. Żadnych panicznych kroków - wszak nie wiadomo, kto jest odpowiedzialny za doprowadzenie do niedoszłej zbrodni. Czy w ogóle jakaś była zamierzona? Licealny zamach stanu na kogoś, komu można jedynie zazdrościć? Choć... czy aby na pewno? Będąc zawsze na świeczniku; stojąc nieprzerwanie w świetle reflektorów, obnażającym wszystkie blaski i cienie, wklęśnięcia i wypukłości, piękno oraz brzydotę... również można poczuć się zmęczonym. Zmaltretowanym wieczną grą, ułudą i dostosowywaniem entej wersji siebie do tego co wypada, wolno i ludzie powiedzą. Współczuć nie można zaś komuś, kto sam wybrał a przy tym w znacznej części wykreował swój los... popełniwszy przy tym tylko jeden błąd. Trzynaście minut... “Piękny granat, ale czerń mnie przerażała. Zamknęłam oczy. Ta czerń była jeszcze gorsza - znajdowała się we mnie. W mojej głowie. Zjadała mnie. Trzynaście zakrętów na drodze. Trzynaście minut śmierci.” Pewnego dnia zniknęły Twoje piękne ciemne włosy, rozjaśnione na sztucznie platynowy blond. Wyćwiczyłaś nadprogramowe kilogramy, a posiłki przemieniły się w skubanie sałaty i przesuwanie dawniej lubianego jedzenia po talerzu. Perfekcyjna. Musisz być idealna. W końcu bez Ciebie... szkoła może i dalej by istniała, ale nie miałby kto nadawać jej rytmu i lśnić szczerozłoto jak król. Wszyscy rozstępują się przed trójką Barbie na korytarzu, zupełnie niczym woda przed pewnym biblijnym – o tak, dokładnie tak miało to wyglądać. Na to pracowałaś. Przewodzisz orszakowi, idąc po środku i o krok przed nim. Z tyłu po lewej wizualna kopia numer jeden, Jenny. Trzpiotka chichotka, mentalna idiotka, definitywnie wydymka. Idealny potakiwacz o niezaprzeczalnych walorach aparycyjnych. Cóż, każdy ma choć małą zaletę. Po prawej kroczy druga kalka imieniem Hayley – wybitne osiągnięcia w sporcie, dobre wyniki w nauce, kawałek jeszcze niezepsutego serca. Przeciwwaga tej pierwszej, bo... jako ktoś ponadprzeciętny nie lubisz się nudzić. Świat, nawet twój Barbie-świat, pełna blichtru i plastiku rzeczywistość, nie zniósłby obok siebie dwóch Jenny. Nie zawsze zresztą złożone przez Ciebie trio wyglądało w ten sposób. Dawniej zamiast prawej przybocznej na Twojej orbicie majaczyła jedynie Rebecca – pierwsza prawdziwa przyjaciółka. Taka od piaskownicy, dorastania, blasków z cieniami oraz radościo-słabości. Ta, której pozbyłaś się, jak tylko przestała wizualnie i intelektualnie pasować do kreowanego przez Ciebie obrazka; picture perfect. Becca kochająca jedzenie, swój emo-styl, niewyparzony język, czerń na głowie i niemodny makijaż do bezmetkowej odzieży. Bex, której... postanawiasz w przypływie chwili powierzyć pewną misję. A może tylko ustawić ją znów na szachownicy dokładnie tam, gdzie chciałaś. “Zawsze. To słowo ją prześladowało. Przyjaciółki na zawsze. Zawsze będę Cię kochać. Zawsze okazało się bardzo nietrwałe.” Trzynaście minut... co pamiętasz? Co tak naprawdę pamiętasz z tego czasu, kiedy mokry materiał oblepiał Twoje ciało, a spacerujący z psem mężczyzna cudem na nie natrafił i w ostatniej chwili wezwał odpowiednie służby? Kto wysłał do Ciebie wiadomość o tajemniczym spotkaniu w środku mroźnej nocy i po co to uczynił? Odmawiasz poddania się hipnozie, która mogłaby to wyjaśnić - za bardzo przypomina niedawne tonięcie. Przesłuchania dociekliwej policjantki nie rozjaśniają zaciemnionych zakamarków pamięci. Nie pomagają również sesje u psychologa, jakich wynikiem są jedynie coraz większa irytacja oraz fakt, że zaczynasz prowadzić pamiętnik. Przelewasz swoje uczucia i myśli na papier, próbując uwierzyć, że w ten sposób przypomnisz sobie wszystkie kawałki strzaskanej i prawie na wskroś tragicznej układanki. Uciekałaś przed kimś i wpadłaś do rzeki? Jakaś osoba odurzyła Cię i próbowała zamordować? Przecież dziewczyna taka jak Ty nigdy sama nie chciałby odebrać sobie życia i to w tak mało widowiskowy sposób. Kolejne strony dziennika zapisane eleganckim pismem. Artykuły w gazetach, próbujące dociec, co przydarzyło się złotej Barbie. Przyboczne – z jednej strony pomagające Ci wrócić do codzienności, lecz z drugiej zachowujące się coraz bardziej tajemniczo oraz nerwowo. Czyżby te dwie stworzone przez Ciebie istotki próbowały wybić się na niepodległość? A może to wszystko to ich sprawka? Nie ufasz już absolutnie nikomu, ze sobą samą na czele. Została Ci jedynie wiara w Rebeccę - most łączący przeszłość z teraźniejszością, po którym nigdy nie planowałaś już przejść. Niemy wyrzut sumienia; szkolny odludek, jakiego sama skazałaś na towarzyskie nieistnienie. Czy zwrócenie się do niej z pomocą jest jakkolwiek rozsądne? “Słońce świeciło jasno i (...) po raz pierwszy i ostatni w swoim krótkim, niespełnionym życiu znalazła się w jego blasku jak w świetle reflektora.” Co innego Ci pozostało? Dzienny teatr szkolny; nocny teatr cieni. Trzynaście minut śmierci. Trzynaście małych śmierci. Trzynaście wielkich ciemności zestawionych z ułudą życia. Trzynaście nieszczęsnych szczęść. “Lubię plany. Lubię szczegóły. Nie przepadam za improwizacją. Ale obie gramy w szachy. Jeśli ktoś potrafi zastawić skuteczną pułapkę, to tylko my.” Gdybym miała wskazać jednego autora, będącego moim personalnym guru, ikoną kreacji nieodkładalnych thrillerów, bez ani sekundy wahania wskazałabym pochodzącą z Anglii Sarah Pinborough - pisarkę, która nie ma na koncie ani jednej niewidowiskowej czy nieidealnej książki. Po “Co kryją jej oczy” do dziś zbieram przysłowiową szczękę z podłogi, a klepki z sufitu (piątej dalej brak), choć czytałam ją dwa lata temu. “Insomnia” w minionych 366 dniach otrzymała ode mnie ponadskalowe 12/10 punktów, łącząc w sobie niesamowity klimat, element nadnaturalności i kaskadową piramidę emocjonalną, jaką w thrillerach cenię najbardziej. Recenzowane tym razem “13 minut” rozpoczęło się wręcz zwodniczo spokojnie, zapowiadając opowieść o zbrodni, dotykającej popularną nastolatkę, która przez niespełna kwadrans pozostawała martwa. Podejrzenia względem najbliższego otoczenia, ukazanie perspektywy jej odrzuconej przyjaciółki, wstawki z przesłuchań oraz konsultacji psychologicznych... Próżno znaleźć moment, w jakim Pinborough wrzuca każdy z elementów fabuły do miksera i nastawia go na takie obroty, że po chwili wybuchają one w zupełnie innym kształcie, składającym się w kompletnie niespodziewanie odmienną całość. Podejrzewane na początku rozwiązania okazują się niemożliwe - w głowie czytającego rodzą się więc kolejne, które... też nie do końca pasują. Sarah w sposób mistrzowski gubi i myli kolejne tropy, na domiar wspaniałego szokując jeszcze samym finałem. Prosty w początkowych rozdziałach język zyskuje tajemniczej, mrocznej i poetyckiej barwy, oplatającej dusznymi mackami. Teoretycznie klarowna narracja ewoluuje z kolei w tragiczny teatr cieni. Sztukę życia, przetrwania i umierania, w jakiej próżno szukać szczęśliwych zakończeń. A może przeciwnie - tę, w której każdy dostanie to, na co zasłużył. Tylko względem kogo: pana czerni czy bieli? Pasowałby tu Shakespeare: “Świat jest teatrem – aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” - właśnie w tym przekładzie, który jako pierwszy zwrócił moją uwagę nad polonistyczną salą gimnazjalną, na zawsze zapisując się w żyłach. Z całą mocą podtrzymuję: Sarah Pinborough jest mistrzem thrillerów. Niedoścignionym literackim wzorem mrocznych kreacji i tworzenia pełnych suspensu, widowiskowych fabuł. Mogłabym wręcz pokusić się o hasło: chcesz napisać thriller doskonały - zrób to jak Pinborough. 10/10 “Muszę się wziąć w garść. Ja nie popełniam błędów. Jestem i zawsze byłam precyzyjna. Jestem strategiem.” instagram.com/thrillerly

Od samego początku Surogatka mnie zaskoczyła. Spodziewałam się raczej powolnej, przewidywalnej historii, a tymczasem Louise Jensen od razu wrzuciła mnie w świat pełen pytań i niedopowiedzeń. To jedna z tych książek, gdzie im więcej stron przeczytasz, tym więcej pytań się pojawia. Z każdą kolejną sceną miałam wrażenie, że grunt pod nogami staje się coraz mniej stabilny. Fabuła wydaje się prosta: Kat i Nick od dawna starają się o dziecko. Próby adopcji kończą się fiaskiem, a ich marzenie o rodzicielstwie zdaje się coraz bardziej nierealne. Wtedy na horyzoncie pojawia się dawna przyjaciółka Kat – Lisa – z propozycją, która mogłaby odmienić ich życie. Ale to, co na początku wygląda jak dar od losu, bardzo szybko okazuje się początkiem koszmaru. Relacje, którym Kat ufała najbardziej, zaczynają się rozpadać, a wspomnienia przeszłości wracają z ogromną siłą. To, co naprawdę podobało mi się w tej historii, to atmosfera niepewności. Jako czytelnik cały czas czułam się jak w grze – nie wiedziałam, kto mówi prawdę, kto manipuluje, a które wydarzenia mogą być tylko wyobrażeniem Kat. Było to uczucie, które trzymało mnie w napięciu do samego końca. I właśnie zakończenie zrobiło na mnie największe wrażenie – plot twisty naprawdę mnie zaskoczyły, szczególnie wyjaśnienie przeszłości Kat i cała postać Lisy. Nie ukrywam, że Kat jako bohaterka momentami mnie irytowała. Była bardzo skupiona na swoim pragnieniu macierzyństwa i miałam wrażenie, że nie zawsze potrafiła spojrzeć na swojego męża z wyrozumiałością. Ale z drugiej strony – to sprawiło, że wydała mi się bardziej prawdziwa. Ludzie często w obliczu ogromnego pragnienia lub traumy nie zachowują się idealnie, tylko egoistycznie, i to widać w jej postaci. Styl Louise Jensen przypadł mi do gustu. Autorka pisze lekko, a książkę pochłania się szybko, ale jednocześnie potrafi świetnie budować napięcie. Cenię sobie thrillery, które nie są przeładowane niepotrzebnymi opisami, a jednocześnie zostawiają we mnie poczucie niepokoju – Surogatka właśnie taka była. To książka, którą poleciłabym przede wszystkim fanom thrillerów psychologicznych – szczególnie tym, którzy lubią historie o rodzinnych sekretach, niepewności i o tym, jak cienka jest granica między zaufaniem a zdradą. Nie jest to literatura, która przestraszy czytelnika, ale na pewno taka, która wciągnie i nie pozwoli łatwo zapomnieć.

To spokojna, wyważona opowieść, która momentami naprawdę potrafi wciągnąć, przytrzymać w napięciu, a nawet wzruszyć. Nawet jeśli fabularnie wszystko zmierza w dość przewidywalnym kierunku, sam koncept jest bardzo ciekawy, a przeplatające się perspektywy bohaterów sprawiają, że relacje między postaciami wydają się bardziej autentyczne i naturalne.

Dobrze że na początku książki było drzewo genealogiczne, bo można było się pogubić, tym bardziej że treść też działa się w różnych przestrzeniach czasowych. Treść ciekawa chociaż trudno sobie wyobrazić że takie coś jest możliwe. Zakończenie bajkowe "żyli długo i szczęśliwie". Można przeczytać.

Kryminał od którego nie można się oderwać, i taki z własnym klimatem. Tajemnice są fajnie i logicznie odsłaniające się. Tylko że zakończenie osobiście bym uprościła, ale wiem, że dziś kryminał jak nie będzie szokował, to przecież nie trafi do druku :P Z czystym sumieniem autorce fabuły wystawiam mocnych 8 gwiazdek, bo sumiennie na nie zasłużyła. Dobrymi postaciami, prawdziwymi zawirowaniami podczas sprawy, utrzymaniu głównej bohaterki jako patologicznej, bo w takiej właśnie rodzinie się wychowywała, i przede wszystkim za to, że na siłę nie tworzyła makabrycznych kryminalnych zachowań.

Bardzo dobra książka. Jak jedno kłamstwo, jedna nieprzemyślana decyzja może zmienić życie jednych na gorsze, innych w swoim mniemaniu na lepsze. Mam tylko jedno "ale" - książka zbyt obszerna, skróciłabym ją o jakieś 100 stron. Jednakże krótkie rozdziały rekompensowały to rozwleczenie. Polecam

Główna bohaterka, inspektor Sarah Geringën, jest postacią silną i inteligentną, ale i bardzo ludzką, co sprawia, że szybko staje się sympatyczna. Beuglet doskonale balansuje między przedstawieniem jej życia osobistego, a jej zaangażowaniem w ściganie mordercy, co pozwala na głębsze poznanie postaci. Sprawa, którą prowadzi, jest zawiła, pełna skrzyżowanych śladów i zaskakujących tropów, co czyni książkę naprawdę emocjonującą. Styl autora jest przystępny, ale zarazem pełen zaskakujących detali, które budują napięcie. Beuglet umiejętnie wprowadza nas w różne zwroty akcji, które sprawiają, że nawet jeśli początkowo wydaje się, że znamy rozwiązanie, to po drodze autor potrafi nas zaskoczyć i zwrócić uwagę na nowe, niespodziewane fakty. Jeśli chodzi o atmosferę książki, Beuglet buduje ją naprawdę umiejętnie. Sceny w szpitalu psychiatrycznym oraz zagadkowe zniknięcia to tylko część elementów, które sprawiają, że „Krzyk” to nie tylko zwykły thriller, ale prawdziwa podróż do mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki. Jedyne, co może nieco przeszkadzać, to momentami przewidywalne wątki i tempo, które chwilami zwalnia, a w niektórych miejscach historia staje się nieco rozciągnięta. Jednak te drobne niedoskonałości nie umniejszają ogólnej jakości książki.

Serce, które bije w piersi Jenny, nie jest jej własne – i ta myśl nie daje jej spokoju. "Prezent" Louise Jensen to thriller, który pulsuje napięciem, jakby sam miał obce serce, bijące w rytm sekretów i niedomówień. Wciągnięta w labirynt cudzych wspomnień i tajemnic, Jenna balansuje na granicy obłędu, a ja razem z nią, pochłonięta niepokojącą atmosferą tej opowieści. To książka, która wbija się w umysł jak echo cudzego życia – i nie chce go opuścić. Każda kolejna strona tylko potęgowała moje poczucie niepewności – komu ufać, a kto skrywa najmroczniejsze sekrety? Louise Jensen mistrzowsko splata wątki, podsuwając tropy, które okazują się ślepymi zaułkami, i sprawiając, że paranoja Jenny staje się wręcz namacalna. Ta książka to nie tylko thriller, ale także opowieść o tożsamości, poczuciu winy i granicach, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć w poszukiwaniu prawdy. A finał? Zostawia w głowie echo, które rozbrzmiewa jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

" Ostatni raz, gdy rozmawialiśmy" to dosyć trudna tematycznie książka, napisana prostym, przystępnym językiem. Wciągnęła mnie od początku do końca. Autorka bardzo dobrze pokazała, dlaczego ktoś może stać się 'oprawcą' i że zawsze można dać drugą szansę sobie i innym. Zabrakło mi w zakończeniu zamknięcia historii Bena. Szkoda, że nie było epilogu w stylu 'kilka lat później'.

Fajna książka. Tak zwyczajnie dobrze się czytało. Podobał mi się motyw z muzyką, to, że dla dwojga różnych nastolatków może mieć tak odmienne znaczenie. Interesująca była też mama Zoe i jej relacje z otaczającymi ją ludźmi. Nie mogłam jej też do końca rozgryźć. Nie wiedziałam, przed kim gra, a dla kogo jest sobą. Czy w ogóle kiedykolwiek bywa sobą. Jak dla mnie jest ciekawsza nawet niż Zoe, która skądinąd też mnie na koniec zaskoczyła. Spodziewałam się zaskakującego zwrotu akcji w zakończeniu i się nie zawiodłam.

Mocna szóstka, bo dobrze się czytało, a właściwie trudno było się oderwać. Opowieść inspirowana zniknięciem Madeline McCann - splot wydarzeń na początku bardzo podobny. Przyzwoita narracja, dość ciekawi bohaterowie. Zwróciłam uwagę na wyjątkowo autentyczne dialogi matki ze zbuntowaną 20-letnią córką - mam w domu dwie nastolatki ;) Autorka chyba też ma córkę... Zakończenie trochę, odrobinę odrealnione, ale jednak lektura trzymała w napięciu prawie do samego końca. Jestem dosyć wybredna jeśli chodzi o kryminały, w zasadzie nie przepadam za nimi... a tutaj, proszę, usatysfakcjonowała mnie ta pozycja i mogę polecić.

Zoe Walker przypadkowo znajduje w gazecie ogłoszenie oferujące sekstelefony. Na zdjęciu rozpoznaje siebie. Szkopuł w tym, że nie ona dała ogłoszenie. I od tego momentu wszystko się zaczyna. Zoe boi się o swoje życie. Policjantka Kelly prowadzi dochodzenie. Autorka pracowała w policji i bardzo sygestywnie przedstawiła poszczególne etapy dochodzenia do wyjaśnienia zagadki. Opisana historia może się wydarzyć w realnym świecie opanowanym przez cyber hakerów. Doskonały thriller psychologiczny z zaskakującym zakończeniem trzymający w napięciu, chociaż akcja rozwija się powoli.