Granat poproszę!

Książka z kategorii „szybko, szybko, zanim dojdzie do nas, że to bez sensu”, choć w pozytywnym tego określenia znaczeniu. Dzieje się dużo, ale za akcją nietrudno nadążyć. Każdy z każdym jest powiązany, więc bohaterowie i fakty ciągle się ze sobą przeplatają. A napędem tego wszystkiego jest poczucie humoru autora (tu przyznam - dość specyficzne. Mi się podobało, choć po jakimś czasie zaczęłam mieć poczucie, że czasem go aż za dużo - wręcz zdarzało się, że autor nie był pewien którym z przygotowanych żartów rzucić, więc rzucał wszystkimi. Część żartów dość… bezpośrednia, ale znowu, co kto lubi). Czułam klimat Chmielewskiej, zwłaszcza na początku, choć z większym nastawieniem na akcję, a znikomym na kryminał. Czytało się dobrze, lektura miła, lekka i przyjemna

Natalia po emocjonującym pobycie w Ciechocinku wraca do Helu i swojego atelier. Kto by się spodziewał takich sensacji po tym spokojnym uzdrowiskowym miasteczku?! Na pewno nie nasza starsza pani. W ramach pokłosia przywozi do domu psa przybłędę i kochanka. Za to Nina ma w planach dalszy rozwój swojej firmy. Czy uda się paniom zrealizować zamierzenia? A może wydarzy się coś, co całkowicie zburzy ich uporządkowane życie? Poczuliście się zaintrygowani? To czym prędzej weźcie w swoje ręce kolejny tom przygód Niny i Natalii. Tak jak poprzednio wydarzenia są opisywane na dwa, przeplatające się ze sobą głosy. Zalecam za to zachować odstęp czasowy między kolejnymi częściami, ponieważ autorka skrzętnie relacjonuje poprzednie wydarzenia. I o ile nie cierpicie na galopującą arteriosklerozę, to trochę stron będziecie zmuszeni przerzucić. Słuchałam w wersji audiobooka. Pomimo odrobinę zakatarzonego głosu lektorki, lektura była wyjątkowo przyjemna w odbiorze. Do tego stopnia, że już zaczynam trzeci tom. Polecam.

W ramach zmniejszania stosu hańby zabrałam się za lekturę komedii kryminalnej Marty Obuch "Francuski piesek ".Świetni bohaterowie ,jeszcze genialniejsze teksty, tu króluje Luk i moja ulubienica Ryszarda!!Do tego urocze koty!!Aha grożenie egzaminatorowi od prawa jazdy może być groźne w skutkach. Gorąco polecam!!

Daleko tej lekturze do klasycznego kryminału,  w którym mroczny detektyw tropi seryjnego mordercę – to brawurowa komedia omyłek, w której największym zagrożeniem są zdeterminowane kobiety. Poznajemy trzy bohaterki, które dzieli niemal wszystko: wiek, pozycja społeczna i temperament. Łączy je jednak wspólny mianownik – małżeńska zdrada. Nasze bohaterki nie zamierzają jednak płakać w poduszkę - planują definitywne rozwiązanie problemu. Problem w tym, że ich metody rozwiązywania konfliktów, są - delikatnie mówiąc- bardzo nieszablonowe... Plan jest prosty: sprawiedliwość musi zwyciężyć. Jednak w świecie Rudnickiej żaden plan nie ma prawa się udać. To, co miało być prostą nauczką, błyskawicznie przeradza się w lawinę absurdów, w której trupy ścielą się gęsto, świadkowie wyrastają spod ziemi, a policja depcze bohaterkom po piętach. Autorka w genialny sposób ukazuje potęgę kobiecej solidarności, która jest w stanie przetrwać nawet najbardziej niezdarne tuszowanie śladów zbrodni. Cięte dialogi, czarny humor i balansowanie na granicy tragizmu oraz farsy sprawiają, że czytelnik z jednej strony martwi się o los „świnek”, a z drugiej nie może przestać się śmiać z ich kreatywności w wychodzeniu z opresji. Świetny odmóżdżacz po mocniejszych lekturach. Nieźle się ubawiłam.

Nasze niecodzienne przyjaciółki czeka kolejna porcja przygód. Tym razem w niezwykłym entourage’u, to znaczy w mieście nad Sekwaną, stolicy Francji – Paryżu. Dziewczęta, a może raczej panny Drop wybrały się do tego miasta, aby kupić fabrykę, którą wytypowała Konstancja. A ponieważ, jak wszyscy czytelnicy poprzednich tomów wiedzą, najmłodsza siostra nie udziela się zbytnio w rodzinnej firmie, to Nina ulega namowom i udaje się w tygodniową podróż. Już na miejscu okaże się, że wyjazd ma drugie dno. I to takie, które przy odrobinie pecha, pociągnie naszą ambitną bizneswoman na prawdziwą głębinę – do aresztu, a może nawet więzienia. Jak możecie się domyślać, z odsieczą przyjedzie nieodzowna przyjaciółka – Natalia. A także nasz przystojny policjant – Baltazar Szprot. Dużo się wydarzy, dowiemy się wielu nowych rzeczy o obu paniach. Życie kolejny raz je zaskoczy. Czytelnika również. Lektura sympatyczna, czasami należy przymknąć oko na braki w kontynuacji wydarzeń lub ich małe prawdopodobieństwo, lecz nie psuje to ogólnego dobrego wrażenia. Wersja audio przypadła mi do gustu i to pomimo lekko zakatarzonego głosu lektorki. Polecam.

Kontynuacja przygód pisarki Emilii Przecinek mniej mi się podoba niż pierwszy tom. Narracja jest dość przytłaczająca, to jest ten element, który chyba dominuje w książkach Pani Rudnickiej. Piszę "chyba", bo przeczytałam tylko trzy książki tej autorki, ale pamiętam, że pierwszy tom serii kryminalnej o bibliotekarce Matyldzie ogromnie mnie wymęczył rozległymi wywodami myślowymi głównej bohaterki. Może jeszcze sięgnę po inne tytuły, ale koniecznie z przerwą pomiędzy.

Patrząc na tak smakowite babeczki, które widnieją na okładce książki "Igraszki z losem" autorstwa Agaty Kołakowskiej nie mogłam postąpić inaczej jak po nią sięgnąć. Czy lektura miała słodki smak? Leszek jest czterdziestoletnim kawalerem. Uczuciowa stagnacja, która trwa już dość długo, stała się dla niego nielada problemem. Chciałby coś w tej kwestii zmienić, ale jest pewien, że żadna kobieta nie zechce takiego zwykłego faceta jak on. Na co dzień pracuje w małym sklepiku z pieczywem i wyrobami cukierniczymi, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Wieczory spędza samotnie w małym mieszkaniu, nie posiada sportowego auta w garażu. Zwyczajnie nie ma czym zaimponować. Ciepło oraz wrażliwość jaką emanuje Leszek dostrzegają trzy znajome kobiety, dla których stał się najlepszym powiernikiem osobistych trosk. Doskonale wiedzą, że zostaną wysłuchane o każdej porze. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze... cygankę. Tego co usłyszał z jej ust nie brał na poważnie, ale z czasem zaczął odczuwać dziwny niepokój... "Igraszki losu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agaty Kołakowskiej. Szata graficzna przyciąga, ale dla mnie najważniejszy jest opis fabuły, który mocno mnie zaintrygował. Mimo tego, że książka nie jest wydawniczą nowością zawiera w sobie ostatnio modny w literaturze obyczajowej element zaczerpnięty z fantastyki. W tym przypadku mowa o tajemnej mocy dzięki, której życie innych osób poprawia się na lepsze jeśli o nich dobrze pomyślimy. Sposób w jaki autorka przedstawiła ten wątek dodał całej tej historii takiego fajnego smaczku. Nie jest nachalny, ani przesadzony. Miałam obawy, że może być przytłaczający, ale nic takiego się nie dzieje. Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tutaj same ciekawe osobowości z głównym bohaterem na czele. Mam nadzieję, że w przyszłości będę częściej trafiać na powieści, w których mężczyzna będzie grał przysłowiowe pierwsze skrzypce. Leszek to normalny facet, i właśnie tą normalność traktuje jak swoją największą wadę. Sam uważa siebie za życiowego niedorajdę i nieudacznika. Ta niska samoocena niszczy go wewnętrznie. Ma problem z docenieniem samego siebie, kim tak naprawdę jest, bo właśnie to powinno być najważniejsze dla drugiej osoby. Nie jakieś tam dobra materialne. Chwilami drażniło mnie to jego użalanie, bo z drugiej strony ileż można. Z niecierpliwością czekałam na moment, aż w końcu zdobędzie się na odwagę i zawalczy o siebie, a nie o innych. Ada ma 30 lat i jest sama. Po cichu marzy o pięknej miłości niczym z komedii romantycznych. Najbliżsi wywierają na nią presję, a ona żeby ich uszczęśliwić decyduje się na desperacki krok. Zamiast wsparcia od rodziny musiała wysłuchiwać drażliwych uwag na swój temat. Tak po ludzku było mi żal tej dziewczyny. Mirella jest jej przeciwieństwem. Ma wszystko: dobrą pracę, piękny dom, urocze dzieci i ukochanego męża u boku. Po prostu bajka, ale jak jest naprawdę wie tylko ona. Irena jest najstarszą z kobiet. Razem z Ryszardem tworzy małżeństwo z długoletnim stażem, w którym miłości niestety już dawno nie ma. Gdy niespodziewanie uśmiechnął się do niej los ma nadzieję, że w końcu zazna prawdziwego szczęścia. Niestety ta radość nie trwała zbyt długo... Trzy bohaterki, trzy zupełnie inne historie. Wszystkie szalenie interesujące, i bardzo prawdziwe. My kobiety możemy się z nimi szybko utożsamić ze względu na problemy, z którymi przyszło im się zmierzyć. Książkę można podzielić na dwie części. Osobiście ta druga, która toczy się pół roku później bardziej przypadła mi do gustu. Zdecydowanie więcej się w niej dzieje i akcja nabrała tempa za sprawą biegu wydarzeń. Całość czyta się lekko i przyjemnie. W dużej mierze przyczynił się do tego prosty język i styl. Jest to historia, która zmusza do refleksji i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pokazuje nam co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. Okazuje się, że miły gest, dobre słowo, zwykły kawałek ciasta może zdziałać cuda. Przy okazji pomagając innym nie zapominajmy o sobie, bo całego świata niestety nie damy rady zbawić. Polecam wam serdecznie tę książkę, bo swoją treścią zasługuje na uwagę. "Igraszki z losem" to mądra i w inteligentny sposób napisana powieść, która pokrzepi i da nadzieję na lepsze jutro.

Izabela Pietrzyk standardowo pisze o trudnych relacjach damsko-męskich i rodzinnych oraz o "lepszości" kobiet. Jest tu mnóstwo stereotypów, a nawet banałów. Jednak mimo tego książka jest życiowa, ciekawa i dość wciągająca, a także dobrze napisana. Bardzo trafnie opisuje pewne mechanizmy funkcjonowania ludzi i par. Autorka po raz kolejny zrehabilitowała się w moich (czytelniczych) oczach, po fatalnym „Wieczorze panieńskim”. Pani Pietrzyk posiada tę umiejętność, że chociaż nie dzieje w powieści za wiele w sensie akcji (a przynajmniej przez mniej więcej 2/3 jej zawartości), to jednak pisze tak, jakby działo się mnóstwo. Jest bardzo emocjonalnie. Pierwsza połowa książki może być nieco męcząca, bo jest dość monotematyczna, ale czytałam ją zastanawiając się, czy naprawdę istnieją takie kobiety, takie związki? Czy to jest parodia? Głównej bohaterce – Marcie, zarówno współczułam, co irytowała mnie. Ale warto czytać dalej, bo następuje pewien zwrot akcji (jeśli nie przeczyta się opisu na okładce, który według mnie zupełnie niefortunnie go spojleruje :-/), przemiana Marty. W tym miejscu brakowało mi graficznego podziału książki na 2 części; uważam, że taki by się przydał.

Bietka, takie rzadko spotykane imię a kobieta je nosząca jest niezwykle ekscentryczna. Jak tylko ją poznałam jako królową kryminału oraz wyzwoloną seksualnie kobietę wiedziałam, że to ona zostanie zamordowana. Irytująca i wbijajaca wszystkim koleżankom szpilki. Tylko, aby znaleźć morderczynię było ciut trudniej, każda miała motyw a o alibi trudno. Świetnie się bawiłam czytając tą książkę. Jestem chętna poznać inne powieści autorki.

Adam od pierwszego wejrzenia zakochał się w Ewie, ale przez zbiór trochę niefortunnie dobranych słów, ich znajomość zaczyna się od grubego kłamstwa. Gryziewicz z dentysty przeistoczył się w artystę malarza. Ale jak tu na szybko nauczyć się władać pędzlem i wykombinować pracowanię? A Ewa nie w ciemię bita, swój rozum ma i wątpliwości też często ją nachodzą. Niestety przez natłok obowiązków, nie bardzo ma nawet czas głębiej, zastanowić się nad znajomością z Adamem. W końcu opieka nad zwariowanymi dziadkami potrafi pochłonąć człowieka, brat dokładający kłopotów i do tego zaginiony obraz... Jakiś czas temu czytałam książkę ,,łopatą do serca" też pani Marty i w końcu przyszedł czas na kolejną lekturę tej autorki. I do prawdy nie wiem kto tu gra główne skrzypce... Ewa z Adamem czy babcia z dziadkiem 🤭starsi państwo są tak uroczo niesforni i niesamowici... z jednej strony jak dzieci a z drugiej babcia Waleria jak już coś powie to klękajcie narody 😁 dla mnie główną rozrywką w trakcie lektury były właśnie te relacje i wszystkie fragmenty ze starszą panią. Choć, po części można powiedzieć, że Ewa i Waleria są po jednych pieniądzach a już na pewno wnuczka odziedziczyła po babci cięty język i charakterek. To jedna z tych książek, kiedy macie ochotę śmiać się na głos, a ludzie patrzą na was jak na wariatów 🙈Bohaterowie są bardzo charakterystyczni, autorka świetnie wykreowała postaci. Lektura jest lekka i przyjemna, w zasadzie w sam raz na lato, więc nie powstaje mi nic innego jak wam ją polecić😀😍

To nie jest kryminał, który wbija w fotel i każe zarywać noc z napięcia. Intryga jest raczej lekka, momentami trochę zawiła, ale nie o nią tu chodzi najbardziej. Daję mocną siódemkę za humor. Naprawdę bawiłam się świetnie. Do tego duże litery i przejrzysty skład sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie. Strony same uciekają. Może jako rasowy kryminał wypada słabiej, ale jako rozrywka sprawdza się bardzo dobrze. Jest inna, ma swój klimat i bohaterów, do których zdążyłam się przywiązać. I chyba właśnie za to mam do niej największy sentyment.

Hanna Cygler ma swoją kamienną książkę w Ogrodzie Historii przy gniewskim kościele. Odsłoniła ją podczas swojego pobytu w Gniewie. I jest nią właśnie "Tylko kochanka", bo jakby mogło być inaczej ? Podczas czytania książki łapałam się na tym, że szukałam wśród znanych mi osób takich, które mogły być bohaterami książki. Na próżno. Bohaterowie są fikcyjni, prawdziwy jest jedynie Gniew, jego uliczki i zabytki. Czasami denerwował mnie trochę "prosty" język książki. Jest tam jednak też dużo humoru, optymizmu, uczuć "wszelkiej maści". Dlatego uważam, że jest to dobra pozycja dla każdego mieszkańca mojego miasteczka, wielbiciela pióra pani Cygler i nie tylko.

Irytował mnie Kosma (jakoś zdecydowanie bardziej niż w pierwszej części) natomiast Kalina jest sympatyczną i z jednej strony komiczną, a z drugiej rozczulającą bohaterką. Jest to przyjemna książka, która pomaga oderwać się od rzeczywistości. Chętnie sięgnę po trzecią część.

Może spodziewałam się czegoś ambitniejszego po określeniu na okładce "thriller archeologiczny"?... Ale nie uznam czasu poświęconego na czytanie za stracony. Był to przyjemny wakacyjny weekend z lekturą niewymagającą jakiegoś głębszego zaangażowania.

Inspirująca historia pewnego redaktora i pisarki. Ktoś bacznie przygląda się ich życiu, prywatnym problemom, wątpliwościom i błędom rozliczając ich w przesyłanej w odcinkach powieści. Naprawdę bardzo dobra książka. Do końca zastanawiałam się kto może być w kręgu podejrzanych. Okazało się, że nie można nikomu ufać. Każdy może być podejrzany. Czytałam naprawdę z zapartym tchem. Dawno nie czytywałam żadnych książek z braku czasu i innych priorytetów. Kupiłam ją na straganie nad morzem. Zaintrygował mnie tytuł i okładka. Dodatkowo fakt, że autorką jest polka. Do tej pory czytywałam jedynie powieści zagranicznych autorów. Chciałam przetestować twórczość Pani Agaty i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Powieść napisana w dobrym tonie, prowadzi czytelnika za rękę zmieniając otoczenie i bohatera, a także moment opowieści. Autorka była w stanie przez cały czas lektury utrzymać moje zainteresowanie, więc naprawdę jest to wyczyn godny pochwały. W dzisiejszych czasach zarówno ja, jak i wiele innych osób szybko się nudzi, lub męczy, bo z tyłu głowy mielę cały czas ostatnie sytuacje, problemy i kwestie, do których będę musiała wrócić po odłożeniu książki. Jednak tutaj mogłam się zatopić w świecie spisków i podejrzeń bez jakichkolwiek skrupułów bawiąc się w odkrywanie prawdy. Z miłą chęcią wracałam do książki w wolnych chwilach. Podsumowując, moim zdaniem książka jest dobrze napisana, historia jest przedstawiona z odpowiednią energią, nic nie jest oczywiste. Do samego końca. Później, po skończeniu książki dalej się zastanawiałam, czy aby na pewno rozumiem zakończenie. Jednak do dzisiaj nie mam pewności, czy dobrze zinterpretowałam całą historię. Uwielbiam lektury, które dają do myślenia i pozostawiają czytelnika z refleksją i skłaniają do zastanowienia się ponownie nad całością.

Akcja książki Renaty Frydrych "Załatw pogodę, ja zajmę się resztą" wydaje się przewidywalna, ale autorka daje nam kilka prztyczków w nos ;-) Wszystko toczy się powoli i lekko. Ciepełko sączy się delikatnie. I nagle zauważamy, że się uśmiechamy. Raz po raz ;-) Pola Kukułka ma 27 lat i trójkę dzieci na głowie, przy czym dwoje to dzieci jej niedawno zmarłego partnera. Pola stara się o adopcję tej dwójki, ale jak tu powierzyć ich opiekę samotnej dziewczynie? Matka dzieci zmarła dawno temu. Rodzice Poli zginęli w wypadku. Pola o mało co wpadła pod samochód. A potem jest jeszcze jeden zgon... Sporo tych śmierci, ale to bardzo pozytywna książka ;-) O miłości i rodzinie, manipulacjach i byciu sobą. O marzeniach i szczęściu. O tym, co najważniejsze. I o Rzeczywistości. Bohaterów jest tu dużo, a wszyscy bardzo realistyczni. Szybko ich identyfikujemy i nie gubimy się nawet, gdy akcja cofa się. Opisy są plastyczne. Fabuła wciągająca. Czego chcieć więcej ;-) Nie mogę napisać nic ponad to, by nie psuć Wam przyjemności czytania :-) Opinie w internecie są skrajnie różne. Ja bardzo polecam! :-) https://bajdocja.blogspot.com/2021/04/zaatw-pogode-ja-zajme-sie-reszta.html

Książki pani Witkiewicz zawsze biorę w ciemno bo każda z nich jest cudowna :) Ta również - pełna ciepła, optymizmu i humoru, może trochę przewidywalna ale bardzo przyjemnie się ją czytało. No i oczywiście postać pani Wiesławy - takiej sąsiadki to tylko pozazdrościć.

Historie są krótkie, więc kończą się szybciej, niż by się chciało, ale taki już urok zbiorów opowiadań. W książce znajdziemy dziesięć kryminalnych historii. Każda jest inna, każda ma swój klimat i pomysł, dzięki czemu czyta się je z ciekawością. Jedne są bardziej mroczne, inne trochę lżejsze, ale wszystkie potrafią zaciekawić. To dobra propozycja dla tych, którzy lubią krótsze formy i chcą w jednym tomie dostać kilka różnych kryminalnych opowieści. Szkoda tylko, że kończą się tak szybko.

Przeczytałam chyba wszystkie książki Pani Małgorzaty Wardy i nawet do nich wracam. Jest w tych powieściach coś, co wzbudza we mnie niepokój, od samego początku czytania. Wiem, że coś się wydarzy, coś co wzbudzi we mnie emocje. Zawsze wypatruję Panią Małgorzatę na targach Książki w Krakowie, ale Jej nie ma. Gorąco polecam.

Mimo że kompletnie nie jestem pokoleniem listów tradycyjnych, to uwielbiam ich klimat i przez kilka lat prowadziłam korespondencje papierowe z kilkoma koleżankami. Zdarzyło się raz czy dwa, że przesyłka pocztowa nie dotarła. Zastanawiałam się wtedy, 𝒸𝑜 𝓈𝒾ę 𝓏 𝓃𝒾𝓂𝒾 𝓈𝓉𝒶ł𝑜. 𝘉𝘪𝘶𝘳𝘰 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘴𝘺ł𝘦𝘬 𝘯𝘪𝘦𝘥𝘰𝘳ę𝘤𝘻𝘰𝘯𝘺𝘤𝘩 jest niejako odpowiedzią na moje pytanie i jednocześnie zastrzykiem nadziei. To jest opowieść o przeznaczeniu, na które często trzeba poczekać kilka lat, by odnalazło właściwy moment. Bohaterowie byli do rany przyłóż, do każdego poczułam sympatię i przyjemnie było się z nimi zapoznać (no może poza Anetą). Jednocześnie każdy był interesujący, miał swój wewnętrzny problem; jakąś motywację sprzed lat, która służy im za bodziec do działania. Autorka zgrabnie splotła historię każdego z bohaterów. Momentami zbiegi okoliczności był aż zbyt naiwne i trudne do potraktowania wiarygodnie, ale książka nie kryje się z tym, że właśnie o takich niecodziennych przeznaczeniach jest. W końcu został tutaj wpleciony 𝘒𝘳ó𝘭 𝘌𝘥𝘺𝘱 i wytknięte palcem „cuda” tegoż dzieła. Warto przeczytać tę pozycję nie tylko ze względu na kojący klimat tradycyjnych i tajemniczych listów, lecz także wątki powracające do czasów PRL. Myślę, że warto poruszać takie tematy, a tutaj zostały ukazane one w taki sposób, że nie „oh, jak to beznadziejnie było, jak podle”, tylko „było, ale zawsze sobie razem radziliśmy”. Książka zawiera także dużo leczniczych trików z wykorzystaniem roślin; przepisów na kurację nimi domowymi sposobami. Aż ma się ochotę kupić wersję papierową, złapać za marker i wszystko pozaznaczać na przyszłość. Kopalnia wiedzy. Przesłuchane w formie audiobooka w wykonaniu wspaniałego Pana Filipa Kosiora. Całość w ciągu jednego dnia. 7/10