Fragles. Gang Mutantów

Jeżeli lubicie czytać książki na faktach o polskiej mafii, to śmiało sięgnijcie po "Dwunastu gniewnych ludzi. Najgroźniejsi polscy gangsterzy" autorstwa Przemysława Słowińskiego. Autor rzetelnie podszedł do tematu.  Treść tej książki poznałam dzięki audiobookowi, czytał Michał Białecki.  Nie wiem, jak wy, ale ja uwielbiam czytać i słuchać książek związanych z przestępcami i prawdziwymi gangsterami, którzy dokonywali przestępstw w czasach działania Masy.  W pierwszej części usłyszycie lub przeczytacie o sześciu zuchwałych przestępcach. Niekoniecznie najgroźniejszych. Poznacie losy między innymi "Baraniny" czyli Jeremiasza Barańskiego i "Bogusia" czyli Ryszarda Boguckiego.  Książkę "Dwunastu gniewnych ludzi. Najgroźniejsi polscy gangsterzy" autor podzielił na dwie części. Czyli można się domyślić, że w pierwszej części poznamy sylwetki tylko sześciu przestępców. 

Ostatnio sięgnęłam po bardzo dobry i wstrząsający reportaż Ewy Ornackiej pod tytułem "Pato mafia. Najbardziej brutalny gang III RP". Dzięki niemu przekonacie się, jak cienka granica jest między dobrem a złem i co czeka na nas, gdy ją przekroczymy.  Nie od dziś wiadomo, że gangi w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych trzymały w garści policję, prokuratorów itd. Może nadal ich wszystkich trzymają. Wystarczy popatrzeć na to, jak długo ciągną się niektóre sprawy, jak wolno idzie tropienie prawdziwych potworów, jak łatwo przestępcy umykają wymiarowi sprawiedliwości i jak niskie wyroki otrzymują za swoje przewiny. Korupcja ma się dobrze.  Autorka wykonała kawał dobrej roboty. Przedstawiła głośne sprawy. Dotarła do świadków i przestępców. Prowadziła rozmowy z groźnymi osobami, ludźmi, którzy zostali porwani dla okupu i policjantami. Jeżeli lubicie reportaże typu True crime, to idealnie trafiliście. Nie zawiedziecie się, czytając lub tak jak ja słuchając. Audiobook czyta Bartek Głogowski. Warto wysłuchać jego interpretacji. Poruszane są tu wątki między innymi: porwań, haraczy, handlu narkotykami i oczywiście korupcji. Poznacie stare polskie gangi — między innymi Pruszków i groźny Mokotów. Nie mogłam oderwać się od słuchania tego audiobooka. Moim zdaniem warto go wysłuchać.

Autorzy wyselekcjonowali z długoletniej historii kościoła katolickiego kilka wydarzeń oraz kilkanaście osób, które były jaskrawymi przeciwieństwami idei chrześcijańskiej. Zrobili to w ciekawy sposób za każdym razem dokonując charakterystyki antybohatera oraz przybliżając rys historyczny i okoliczności, które doprowadziły do zaistniałej chorej sytuacji w łonie kościoła. Otrzymujemy więc: sześciu papieży renesansu z Aleksandrem VI Borgią na czele, dominikanina Tomasa de Torquemada i jego inkwizycję, poznajemy bliżej historię Edgarda Mortary – żydowskiego chłopca wbrew woli rodziców ochrzczonego i zgodnie z zasadą nieodwołalności tego sakramentu odebranego żydowskim rodzicom jako uznane przez kościół za własność Boga, dowiadujemy się o Miroslavie Filipovicu – Majstorovicu – chorwackim zakonniku dokonującym czystek etnicznych w obozach koncentracyjnych na Bałkanach. A to jeszcze nie wszystkie przykłady brutalności, igrzysk przemocy w imię boga, przerażających zbrodni usprawiedliwianych w majestacie zasad katolickich i nie wszyscy architekci terroru religijnego. Okrutne przykłady, świadectwa w których wiara miesza się z grzechem a sacrum z profanum a krew wiernych jest przelewana dla korzyści i przyjemności psychopatów i zwyrodnialców działających w łonie i na rzecz Kościoła. Wszystko opisane w przystępnej formie bez zbytniego patosu czy naukowych wynurzeń.

"Marian Klepacki - znany pod pseudonimami Klepak czy Maniek - przez lata swojej przestępczej działalności wolał pozostawać w cieniu. W przeciwieństwie do wielu innych bossów polskiej mafii nie zabiegał o medialną popularność, nie inwestował w przedsięwzięcia, które mogły go uczynić celebrytą. Nie pozował na gwiazdę kryminalnego półświatka, tylko odgrywał rolę człowieka interesu, który wykorzystał szansę, jaką dawały lata 90. Rzeczywiście, ostatnia dekada XX wieku stanowiła biznesowe eldorado, głównie jednak dla grup przestępczych, takich jak gang wołomiński kierowany przez Klepaka." Wyjątkowo tym razem we wstępie umieściłam cytat nie z treści książki, tylko z opisu, który znajduje się na jej tylnej okładce. Przyznam, że laktura ta okazała się dla mnie zbyt bogata pod względem osób, o których autor musiał wspomnieć, by rzeczowo przestawić nie tylko owego Klepaka, ale także grupę przestępczą z Wołomina. Jeśli ktoś interesuje się światem przestępczym lat 90tych, będzie to dla niego idealna laktura. Mnie ona pokonała, choć to nie znaczy, że nie byłam zaciekawiona podczas lektury. Autor na pewno zasługuje na uznanie za swój trud i upór w dążeniu do pozyskania informacji. Z drugiej strony mam wątpliwość czy powstawanie reportaży w formie książek czy filmów odpowiadających o działalności mafii nie robi z przestępców celebrytów (o ile jeszcze żyją)? Co o tym myslicie? Rozumiem ciekawość i potrzebę poznania pewnych tajemnic i sposobu działania mafii w celach śledczych, dochodzeniowych, ale... Owszem jest to obszar, który również stanowi niezłe pole inspiracji dla kina czy książki, lecz mimo to trzeba pamiętać, że to po prostu bandyci, którzy mają krew na rękach. Podsumowując, ciekawy i rzetelny reportaż idealny dla osób, które interesują się tematem mafii w Polsce. Dla mnie nie do ogarnięcia kto jest kim, tym bardziej, że praktycznie każda mafijna persona prócz imienia i nazwiska, używa także pseudonimu. Swoją drogą często brzmiącego jak żart np.Kiełbasa, Dziad, Wariat, Tołdi, Wańka, Lutek. Co Wy myślicie o literaturze lub filmach odpowiadających o mafijnych bossach? Współpraca recenzencka @proszynski_wydawnictwo @proszynski.emocje #reporaż #gangzwołomina #mafia

Książka bardzo ciekawa, napisana w taki sposób, że mimo tematu jaki porusza czyta się ją szybko. Krótkie rozdziały, które i tak bywają naszpikowane historiami od których włos się jeży na głowie. W niektóre,.aż nie chce się wierzyć, że zdarzyły się naprawdę. Ostatnie rozdziały dotyczące dzieci były najbardziej dla mnie wstrząsające. Bez zbędnych ocen, fakty i relacje z miejsc zbrodni. Polecam dla czytelników, których nie przeraża opis zbrodni, ilości krwi itp.

"Wrobiony w dożywocie", to świetny reportaż Ewy Ornackiej. Pokazuje, jak czasami nieudolny i skorumpowany jest Wymiar Sprawiedliwości. Arkadiusz Kraski został skazany na dożywocie za zabójstwo dwóch osób z półświatka. Czyżby był członkiem mafii i dokonał egzekucji? Przeraził mnie ten reportaż, ponieważ na jego miejscu mógłby się znaleźć dosłownie każdy z nas. Tak jak w tamtych czasach tak i w tych jest mnóstwo ważnych skorumpowanych osób. Dlatego nie wszystkie dowody są brane pod uwagę, często zatajane i niszczone. To reportaż również o złamanym nie jednym życiu. Autorka w sposób rzetelny przedstawiła tę poruszającą sprawę. Czy żyjemy w państwie prawa, czy raczej korupcji? Polecam ten reportaż wszystkim miłośnikom książek na faktach.

Książka "24 razy dożywocie" autorstwa Zbyszka Nowaka to reportaż, który robi ogromne wrażenie swoją szczerością i bezpośredniością. Autor oddaje głos osobom skazanym na dożywotnie pozbawienie wolności, pokazując ich historie, motywacje oraz sposób patrzenia na własne czyny i karę. Dzięki temu czytelnik ma okazję zajrzeć w świat, który na co dzień pozostaje zamknięty za murami więzień i często jest upraszczany do krótkich nagłówków w mediach. Zaletą tej książki jest jej autentyczność. Każdy rozdział to rozmowa z innym skazanym, poprzedzona krótkim opisem jego sprawy, co pozwala lepiej zrozumieć kontekst i skalę popełnionych czynów. Jednocześnie autor nie próbuje szokować ani budować taniej sensacji – zamiast tego skupia się na człowieku i jego historii, co sprawia, że lektura jest poruszająca i skłania do refleksji nad naturą zbrodni oraz systemem kar. To jednak nie jest książka łatwa ani lekka. Opisywane historie są trudne, często wstrząsające, a sama forma wywiadów sprawia, że czytelnik musi zmierzyć się z bardzo różnymi postawami – od skruchy po jej całkowity brak. Właśnie ta różnorodność pokazuje, że osoby skazane na dożywocie nie są jednorodne i nie da się ich sprowadzić do jednego schematu. „24 razy dożywocie” to bardzo dobra i wartościowa książka, szczególnie dla osób zainteresowanych tematyką true crime i reportażem. Nie tylko przybliża historie najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim zmusza do zastanowienia się nad tym, czym jest kara, czy resocjalizacja ma sens i gdzie przebiega granica między potępieniem czynu a próbą zrozumienia człowieka.

Książka przeczytana po ang; czyta się ją niczym dobry thriller, problem jest taki, że to jest jeden z bardzo możliwych scenariuszy o których mówi się od jakiegoś czasu (nawet na naszym podwórku OSW zrobiło materiał o możliwości zajęcia Narwy i jego konsekwencjach dla sojuszu). Ci którzy oczekują jakiejś nowej fascynującej analizy jej nie znajdą, ale dla laika będzie to fajna krótka lektura

Byłoby nieźle gdyby autor napisał całość mniej chaotycznie, bo wiedzę jak wiadomo ma w temacie ogromną. Ktos kto nigdy nie zetknął się z problematyką polskiej mafii absolutnie nic z tego nie zrozumie, mam nadzieję, że kolejne tomy będą trochę bardziej "wygładzone". Na plus zdjęcia, na minus to, że są losowe i nie podpisane.

„Kuria” to kolejna książka Artura Nowaka, po którą sięgnęłam z ciekawością i jak zwykle, nie zawiodłam się. Styl autora bardzo mi odpowiada: lekko sarkastyczny, z dużym dystansem, ale jednocześnie celny i mocny w przekazie. Najbardziej podoba mi się to, jak Nowak rozlicza Kościół jako instytucję. Robi to w sposób bardzo przemyślany i skuteczny. Pokazuje ludzi źle postępujących, bezwstydnych, lecz w żadnym momencie nie atakuje samej wiary, Boga czy idei religii. To dla mnie bardzo istotne, bo pokazuje, że krytyka jest ukierunkowana na konkretne zachowania i nadużycia, a nie na duchowość samą w sobie. To książka, którą warto przeczytać niezależnie od własnych poglądów religijnych. Daje do myślenia, skłania do refleksji i pozostawia po sobie poczucie, że autor celnie punktuje problemy, o których często się milczy. Dla mnie to dobra, wartościowa lektura, którą polecam każdemu, kto interesuje się literaturą z wyraźnym komentarzem społecznym i krytyką instytucji. 📚✨

Bardzo dobrze napisana książka, w której znajdziesz informacje nie tylko o gangusach z pierwszych stron gazet, ale i o tych, o których nie wspominali inni autorzy. Patryk wykonał tutaj kawał dobrej roboty i widać, że był to ogrom pracy. Ilość akt, które przeczytał można by zapewne liczyć w tonach. Nie rozumiem rozczarowania Czytelników, którzy skarżą się, że w książce pada zbyt wiele nazwisk / ksyw bandytów. Nie wiem na co oni liczyli sięgając po taką pozycję książkową. To nie jest kryminał do poduszki. To reportaż o realiach polski lat 90tych i 2000-nych. Głównie. Bo Patryk prześledził losy niektórych gangusów aż po rok 2025. Tak, niektórzy po odsiedzeniu wyroków wciąż parali się działalnością przestępczą. Tym razem w białych kołnierzykach kręcąc najczęściej karuzelami VATowskimi. Reasumując, nie jest to pozycja dla lubiących proste kryminały, gdzie występuje 3 bohaterów. Tej książce bliżej do historycznej niż do czytadła do poduszki - kryminału czy thrillera. Doceńcie trud, jaki został włożony w napisanie tego wszystkiego. To setki godzin, jak nie tysiące, wśród ton akt spraw. A to nie jedyne źródła, którymi podpierał się autor. Takie książki nie powstają w miesiąc, czy też podczas kilku wizyt w WC - jak to bywa w przypadku Mroza. Serio, chłop pisze te swoje książki szybciej niż ja czytam kryminały. Już nie jego, bo Chyłka już dawno trąci tandetą. Nie to, żeby na początku była jakaś górnolotna, ale czytało się to to znośnie... Wracając do tematu. Książka na pewno spodoba się entuzjastom tematyki polskiej mafii. Dostaje on do rąk książkę, która jako jedna w niewielu, nie nazywa Dziada (domniemanym) szefem grupy wołomińskiej. „Mafia po polsku” wprowadzi Cię w tematykę nie tylko mainstreamowych (?) grup przestępczych w Polsce. Przeczytasz w niej nie tylko o pruszkowskich, wołomińskich i mokotowskich. Ale również o ich podgrupach i o tych mniej znanych, spoza medialnego mainstreamu. Nie żałuję zakupu.

„Na czele tłumu zawsze idą ci najgłośniejsi i najsilniejsi”. Tytułowa „Vestica” to kobieta, która o Bałkanach wie wszystko. Ludzie się jej boją. W Kosowie dzieje się cała akcja, a Vestica dokładnie wiedziała jak zarządzać, a w szczególności jak „mieszać” w służbach. Książka opisuje działania unijnego kontyngentu policyjnego EULEX. W której w skład wchodzili najlepsi komandosi w tym Polacy. Czytając kolejne strony poznamy Polaka, który uwikłał się w niebezpieczną grę wywiadów. Jego losy są pełne zwrotów akcji. Wszystko co zostało w niej zawarte opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Czytając ją zaczynam dostrzegać jak wyglądają kuluary rozmów służb na temat wojny. „Vestica” trzyma w napięciu, gdyby był to film to bym nazwała że jest thrillerem szpiegowskim.

Nie mam wątpliwości, że Morawiecki wiedział co się dzieje w RARS, nie mam też wątpliwości, że premier nie czerpał z tego finansowych korzyści, jedynie zapewniał sobie lojalnych ludzi. Niestety książka pokazuje, że Polska nie jest poważnym krajem. Książka lekko przeciągana, żeby nie była zbyt krótka, co czyni ją fragmentami nudną

Książkę Bartosza Wojsy „Dzieci odchodzą w ciszy” można odczytywać nie tylko jako poruszającą historię, ale przede wszystkim jako mocny komentarz do rzeczywistości społecznej, w której dochodzi do tragedii takich jak sprawa Kamilka z Częstochowy. Autor wyraźnie pokazuje, że to nie jest odosobniony przypadek, lecz symbol znacznie większego problemu — systemowej niewydolności i braku skutecznej ochrony dzieci przed przemocą. Wojsa buduje swoją narrację w taki sposób, aby czytelnik zrozumiał, że dramaty dzieci nie zaczynają się nagle. To proces — długotrwały, często ignorowany przez otoczenie, instytucje i dorosłych, którzy powinni reagować. W książce szczególnie mocno wybrzmiewa motyw „ciszy”, która oznacza nie tylko cierpienie dzieci, ale też brak reakcji ze strony społeczeństwa. To cisza nauczycieli, sąsiadów, urzędników — wszystkich tych, którzy mogli coś zauważyć, ale nie zareagowali wystarczająco szybko lub zdecydowanie. Autor wyraźnie sugeruje, że obecny system ochrony dzieci zawodzi. Pokazuje luki w procedurach, brak komunikacji między instytucjami oraz zbyt późne interwencje. W tym kontekście książka staje się apelem o realne zmiany — nie tylko formalne, ale przede wszystkim mentalne. Wojsa podkreśla, że nawet najlepsze przepisy nie będą działać, jeśli zabraknie wrażliwości i odwagi do działania. Jednym z najważniejszych przesłań książki jest to, że problem przemocy wobec dzieci nie maleje — wręcz przeciwnie, stale rośnie. Autor zwraca uwagę na to, że mimo coraz większej świadomości społecznej wciąż dochodzi do dramatów, które można było powstrzymać. To sprawia, że lektura nabiera jeszcze większego ciężaru — czytelnik zaczyna zadawać sobie pytanie, ile jeszcze takich historii musi się wydarzyć, zanim coś naprawdę się zmieni. Wojsa bardzo mocno akcentuje konieczność reagowania. Nie pozostawia miejsca na wątpliwości — każda niepokojąca sytuacja powinna być sygnałem do działania. Lepiej zareagować „na wyrost” niż zignorować coś, co może skończyć się tragedią. Autor pokazuje, że obojętność i zwlekanie są jednymi z największych zagrożeń, bo dają sprawcom czas i poczucie bezkarności. Książka pełni więc funkcję nie tylko literacką, ale też społeczną i edukacyjną. To swoisty apel do każdego z nas — by nie odwracać wzroku, by nie tłumaczyć sobie, że „to nie nasza sprawa”. Wojsa przypomina, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo dzieci spoczywa na całym społeczeństwie, nie tylko na instytucjach. Warto też zauważyć, że autor nie skupia się wyłącznie na krytyce, ale pośrednio wskazuje kierunek zmian. Podkreśla znaczenie współpracy między służbami, szybkiej reakcji oraz większej czujności społecznej. To pokazuje, że mimo trudnej tematyki książka niesie w sobie również nadzieję — że zmiana jest możliwa, jeśli zaczniemy działać. Podsumowując, „Dzieci odchodzą w ciszy” to książka niezwykle ważna i potrzebna. To nie tylko opowieść o cierpieniu, ale przede wszystkim ostrzeżenie i apel o zmianę systemu oraz ludzkich postaw. Autor jasno pokazuje, że milczenie zabija — a jedyną odpowiedzią na przemoc powinna być natychmiastowa reakcja. To lektura, która zostaje w głowie na długo i zmusza do refleksji nad tym, czy jako społeczeństwo robimy wystarczająco dużo, by chronić najsłabszych.

Temat nielegałów nie był mi wcześniej zupełnie obcy (czytało się już wszak Suworowa czy Severskiego), ale ta książka w fajny sposób pozwoli nieco usystematyzować wiedzę, przedstawia historie wybranych agentów oraz buduje całościowy obraz polityki ZSRR oraz Rosji w kwestii szpiegostwa. Miejscami ciekawiej, w innych fragmentach nudniej, ale ogólnie trzyma poziom. Polecam. --- > Przez kilka dziesięcioleci więcej nielegałów poniosło porażkę, niż odniosło sukces.

Kiedy ta książka ukazała się jesienią ubiegłego roku, zapisałem ją na listę „do przeczytania”, nie spodziewając się, jak wielkie wrażenie na mnie wywrze. Przeczytałem w życiu wiele pozycji o Rosji, ale „Russkij mir” Michała Gołkowskiego sprawił, że zupełnie inaczej spoglądam teraz na rosyjską duszę i mechanizmy tamtejszej propagandy. Autor, który czuje Wschód pod skórą Michał Gołkowski to lingwista, tłumacz symultaniczny i człowiek, który od dziecka nasiąkał Wschodem dzięki ojcu dyplomacie. Sam określa swój stosunek do słowiańszczyzny jako typowe love-hate relationship. Ten emocjonalny rozkrok jest kluczem do zrozumienia, dlaczego to właśnie on mógł napisać tę książkę tak dobrze i tak boleśnie. Czym jest „Russkij mir”? Tytuł można tłumaczyć dwojako: jako „rosyjski świat” lub „rosyjski pokój”. Oba znaczenia idealnie pasują do strategii Kremla: szerzenia pokoju za pomocą wojny i gwarantowania wolności poprzez więzienie. Książka wymyka się prostej klasyfikacji. To po części reportaż, po części esej historyczny o upadku ZSRR, a przede wszystkim – zbiór wstrząsających rozmów. Główną wartością tej pozycji są zwykli ludzie, a nie geopolityczne analizy. Gołkowski oddaje głos rosyjskim znajomym, których proces „zombifikacji” obserwował na żywo, oraz jeńcom wojennym, z którymi rozmawiał w Ukrainie. Autor podkreśla, że jedyną drogą do poznania Rosji jest czytanie pomiędzy kłamstwami. Odrzuca wiarę w mistyczne „cechy narodowe”, wskazując brutalnie na system wychowania i funkcjonowania państwa, który od pokoleń formuje jednostkę według jednego wzorca. Moje wrażenia – lektura, która stresuje (i słusznie) Audiobook czytany przez samego autora to dodatkowy atut. Gołkowski wie dokładnie, gdzie położyć akcent, a gdzie wzmocnić przekaz soczystym przekleństwem. Nie pisze jak akademik, lecz jak człowiek, który widział zbyt wiele i musi o tym opowiedzieć. Największy ciężar niosą zapisy rozmów z rosyjskimi jeńcami. Wyłania się z nich obraz ludzi gardzących humanitaryzmem i litością, które uważają za przejaw słabości. Kult siły jest tam jedyną religią. To przerażające, bo Gołkowski pokazuje, że to nie są potwory z bajek, ale ludzie ukształtowani przez system, który skutecznie zastąpił im samodzielne myślenie. Choć książka bywa chaotyczna, ten brak linearnej struktury dobrze oddaje rosyjską rzeczywistość. Autor jednoznacznie staje po stronie napadniętej Ukrainy, nie szukając tanich usprawiedliwień dla „rosyjskiej duszy”, co nadaje całości ogromnej autentyczności. Podsumowanie „Russkij mir” to 752 strony intensywnej, momentami przerażającej treści. To lektura konieczna, zwłaszcza dla nas – Polaków żyjących kilkaset kilometrów od tego świata. Gołkowski zmusza do wyjścia ze strefy komfortu i zadania sobie pytania: na ile nasze bezpieczne fotele są rzeczywiście bezpieczne? To książka, która stresuje, ale i otwiera oczy. Odpowiedź na pytanie o nasze bezpieczeństwo autor zostawia otwartą, sugerując, że zależy ona przede wszystkim od naszej czujności. Ocena: 9/10 ⭐

Uwielbiam czytać/słuchać książki o prawdziwych gangsterach, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po audiobooka Janusza Szostaka pod tytułem "Gangsterskie egzekucje". Czytał Łukasz Bogdan. Była to dosyć przerażająca lektura. Poznałam mnóstwo (czasami brutalnych) egzekucji i to, co do nich doprowadziło. Tutaj można zobaczyć, jak krucha jest granica między życiem a śmiercią. Wystarczy niewłaściwe słowo lub ruch, a już można zarobić kulkę w głowę. Walka o wpływy również bywa śmiertelna. Czy warto zadawać się z niewłaściwymi osobami? Ta książka pokazuje, że nie warto.  Poznacie tutaj niewyjaśnione morderstwa, za które właściwe osoby nie poniosły zasłużonej kary.  Janusz Szostak wykonał kawał dobrej dziennikarskiej roboty. Przedstawił nam sprawy między innymi: Pershinga, Nikosia, Klifa, Cebera i Młodego Klepaka. Ciekawa jestem, czy dzięki tej książce winni opisanych zbrodni, usłyszeli skazujące wyroki. Czy Wymiar Sprawiedliwości nadal jest przekupny? Audiobook "Gangsterskie egzekucje" mocno mną wstrząsnął. Polecam go jedynie czytelnikom o naprawdę mocnych nerwach. Nie znajdziecie tutaj literackiej fikcji. Tutaj znajdziecie prawdziwe brutalne życie bez grama lukru.

Podcast „Kryminalne historie” słucham sporadycznie od 5-6 lat, czyli mniej więcej od początku jego istnienia. Świetnie, że jego autorka znalazła swoją niszę, czyli serię „Niebezpieczna sieć”, bo dzięki temu jest w stanie się wybić na tle innych twórców, którzy wielokrotnie powielają treści spraw kryminalnych. Co do książki… Sprawy ciekawe, miłym zabiegiem są wstawki wprowadzające (coś jakby słowniczek pojęć), jednak w wielu opisanych historiach jest mnóstwo powtórzeń. Mnóstwo. Po kilkunastu stronach stało się to męczące i mocno wybijało mnie z rytmu. Jakbym czytała tekst przed ostateczną korektą… Brakowało mi również zdjęć - chociażby sprawców, bym nie musiała się odrywać od książki i Googlować poszczególnych postaci.

Zagłębiając się w tę książkę, nasuwała mi się myśl: "ale to już było", gdyż przez większość stron przewijała się historia życia Pablo Escobara, znana mi z innych lektur opisujących jego życiorys, a w nią wpleciono działalność Pabla związaną z piłką nożną. Kochał ten sport i gdy było go już na to stać, zainwestował w budowę boisk piłkarskich dla dzieci i młodzieży z biednych dzielnic Medellin. Ulubionym klubem piłkarskim Escobara był Atletico National, w który zainwestował sporo pieniędzy. Miał świadomość, że sport, a w szczególności tak lubiana i popularna dyscyplina jak piłka nożna, może być narzędziem zdobywania serc i umysłów mas. W działalności związanej z futbolem "prał" też ( i to nie tylko on) fundusze pochodzące z handlu narkotykami. Coraz większy napływ narkodolarów korumpował futbol, wpływając na wyniki meczów i wypaczając ideę sportu. Zastraszano czy nawet mordowano sędziów piłkarskich, którzy nie dali się przekupić. Mamy tu możliwość prześledzić historię kolumbijskiego futbolu w erze baronów narkotykowych jak i po niej, jak również poznać losy kolumbijskiej piłki klubowej i reprezentacyjnej na przestrzeni lat. Z racji tego, iż bardzo lubię czytać książki o tej postaci, z przyjemnością przypomniałam sobie fakty z jego życiorysu, a cokolwiek by o nim nie mówić, to potrafił czerpać z życia pełnymi garściami i brać z niego, to co najlepsze, jakby przeczuwał, iż taka passa nie potrwa długo, gdyż proceder jaki uprawiał wiązał się przecież z wysokim ryzykiem śmierci, czego zresztą miał pełną świadomość. Postać kontrowersyjna, ale barwna. W pewnych obszarach życia ( w tym w piłce nożnej) zrobił dla ludzi więcej niż niejeden polityk. Książkę czyta się szybko, ale ja ją sobie dozowałam po 100 stron, gdyż lubię te klimaty i lektura daje możliwość wejścia za kulisy świata, do którego w realnym życiu nie mamy dostępu. Autor wykonał benedyktyńską robotę, docierając do tak szczegółowych informacji o ważnych dla Kolumbii meczach. Wyśmienita lektura. Polecam!

Ciekawe spojrzenie na kryminalne sprawy i tych, którzy mają z nimi bezpośrednio do czynienia, z nietypowej, nie "medialnej" strony. Autor, co chwalebne, zdaje się nie podkręcać rzeczywistości, przez co może niektóre historie wydają się mało sensacyjne - ale najwyraźniej takie właśnie jest życie, nawet kiedy współpracuje się z policją. Napisane może bez wielkiego polotu, ale zgrabnie, przez co czyta się dość lekko.