Dwunastu gniewnych ludzi. Najgroźniejsi polscy gangsterzy. Część 1

Ostatnio sięgnęłam po bardzo dobry i wstrząsający reportaż Ewy Ornackiej pod tytułem "Pato mafia. Najbardziej brutalny gang III RP". Dzięki niemu przekonacie się, jak cienka granica jest między dobrem a złem i co czeka na nas, gdy ją przekroczymy.  Nie od dziś wiadomo, że gangi w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych trzymały w garści policję, prokuratorów itd. Może nadal ich wszystkich trzymają. Wystarczy popatrzeć na to, jak długo ciągną się niektóre sprawy, jak wolno idzie tropienie prawdziwych potworów, jak łatwo przestępcy umykają wymiarowi sprawiedliwości i jak niskie wyroki otrzymują za swoje przewiny. Korupcja ma się dobrze.  Autorka wykonała kawał dobrej roboty. Przedstawiła głośne sprawy. Dotarła do świadków i przestępców. Prowadziła rozmowy z groźnymi osobami, ludźmi, którzy zostali porwani dla okupu i policjantami. Jeżeli lubicie reportaże typu True crime, to idealnie trafiliście. Nie zawiedziecie się, czytając lub tak jak ja słuchając. Audiobook czyta Bartek Głogowski. Warto wysłuchać jego interpretacji. Poruszane są tu wątki między innymi: porwań, haraczy, handlu narkotykami i oczywiście korupcji. Poznacie stare polskie gangi — między innymi Pruszków i groźny Mokotów. Nie mogłam oderwać się od słuchania tego audiobooka. Moim zdaniem warto go wysłuchać.

Nie mam wątpliwości, że Morawiecki wiedział co się dzieje w RARS, nie mam też wątpliwości, że premier nie czerpał z tego finansowych korzyści, jedynie zapewniał sobie lojalnych ludzi. Niestety książka pokazuje, że Polska nie jest poważnym krajem. Książka lekko przeciągana, żeby nie była zbyt krótka, co czyni ją fragmentami nudną

Autorzy wyselekcjonowali z długoletniej historii kościoła katolickiego kilka wydarzeń oraz kilkanaście osób, które były jaskrawymi przeciwieństwami idei chrześcijańskiej. Zrobili to w ciekawy sposób za każdym razem dokonując charakterystyki antybohatera oraz przybliżając rys historyczny i okoliczności, które doprowadziły do zaistniałej chorej sytuacji w łonie kościoła. Otrzymujemy więc: sześciu papieży renesansu z Aleksandrem VI Borgią na czele, dominikanina Tomasa de Torquemada i jego inkwizycję, poznajemy bliżej historię Edgarda Mortary – żydowskiego chłopca wbrew woli rodziców ochrzczonego i zgodnie z zasadą nieodwołalności tego sakramentu odebranego żydowskim rodzicom jako uznane przez kościół za własność Boga, dowiadujemy się o Miroslavie Filipovicu – Majstorovicu – chorwackim zakonniku dokonującym czystek etnicznych w obozach koncentracyjnych na Bałkanach. A to jeszcze nie wszystkie przykłady brutalności, igrzysk przemocy w imię boga, przerażających zbrodni usprawiedliwianych w majestacie zasad katolickich i nie wszyscy architekci terroru religijnego. Okrutne przykłady, świadectwa w których wiara miesza się z grzechem a sacrum z profanum a krew wiernych jest przelewana dla korzyści i przyjemności psychopatów i zwyrodnialców działających w łonie i na rzecz Kościoła. Wszystko opisane w przystępnej formie bez zbytniego patosu czy naukowych wynurzeń.

Bardzo inteligentni, arcyciekawi rozmówcy (choć jeden z nich momentami zachowuje się zbyt swobodnie i "luzacko"), niezwykle ważne tematy. To powody, dla których warto to przeczytać. Szkoda tylko, że dziennikarka przeprowadzająca rozmowę sprowadza wszystko do banalnych zachwytów w stylu "och i ach, jacy Wy jesteście idealni, prawi, przystojni, kulturalni, elokwentni, nieskazitelni". Momentami to naprawdę razi i budzi mój niesmak, bo na dalszy plan schodzą merytoryczne wartości płynące z tej rozmowy. Mimo to była to dobra lektura.

„Kuria” to kolejna książka Artura Nowaka, po którą sięgnęłam z ciekawością i jak zwykle, nie zawiodłam się. Styl autora bardzo mi odpowiada: lekko sarkastyczny, z dużym dystansem, ale jednocześnie celny i mocny w przekazie. Najbardziej podoba mi się to, jak Nowak rozlicza Kościół jako instytucję. Robi to w sposób bardzo przemyślany i skuteczny. Pokazuje ludzi źle postępujących, bezwstydnych, lecz w żadnym momencie nie atakuje samej wiary, Boga czy idei religii. To dla mnie bardzo istotne, bo pokazuje, że krytyka jest ukierunkowana na konkretne zachowania i nadużycia, a nie na duchowość samą w sobie. To książka, którą warto przeczytać niezależnie od własnych poglądów religijnych. Daje do myślenia, skłania do refleksji i pozostawia po sobie poczucie, że autor celnie punktuje problemy, o których często się milczy. Dla mnie to dobra, wartościowa lektura, którą polecam każdemu, kto interesuje się literaturą z wyraźnym komentarzem społecznym i krytyką instytucji. 📚✨

Górski powraca z trzecią częścią cyklu „Polscy gangsterzy”, przeniosłam się do owianych zła sława lat 90 i początku XXI wieku. Tytułowy mutant to Krzysztof Mrozowski będący chyba najbardziej znanym „odwróconym”, który postanowił szeregi policji zmienić na gangsterski półświatek. Niezwykle cenie twórczość Górskiego za to, że bardzo umiejętnie portretuje realia, w których osadzone są jego reportaże i pomimo tego, że od lat 90 minęło sporo czasu, to za sprawą stworzonych przez niego klisz wizja tych lat niemal sama się generuje w mojej głowie. Czasy transformacji ustrojowej i rozwoju wolnego rynku znakomicie ukazały jak delikatna była granica między mundurem a gangsterską „skórą”. Górski prowadził mnie przez swoja publikacje w sposób bardzo dynamiczny, odwołując się do licznych relacji świadków, zagłębiając mnie w akta spraw, a także dokumentów komisji sejmowej w głośnej sprawie uprowadzenia Krzysztofa Olejnika. Dzięki temu stopniowo odkrywamy nieco pełniejszy obraz tytułowego Fraglesa, który jest o tyle fascynującą postacią, że cokolwiek robił to robił to z pełną wiarą i przekonaniem. W książkach Górskiego jedno jest pewne, że nie zabraknie w nich psychologicznej głębi i nie inaczej jest w tej publikacji. Analiza jakiej dokonuje autor, to nie jest zero jedynkowa opowieść o złu. Pisarz portretuje człowieka będącego rozdartym między poczuciem misji a żądzą władzy i pieniędzy. Młody Mrozowski działający z poczuciem misji i oddany służbie z czasem zaczął się wewnętrznie buntować i stał się gangsterem jednak takim z poczuciem bycia „porządkowym” w półświatku. Kolejny już raz Górski mnie nie zawiódł, a jego reportaż pochłonęłam niczym poranną kawę. Autor ma w sobie umiejętności pisania w taki sposób, że nawet reportaże mają sensacyjny charakter i tworzą napięcie niczym w dobrym thrillerze. Książka ma dla mnie nieco filozoficzny wydźwięk, ponieważ ukazuje, że w czasach transformacji prawo i bezprawie szły ramie w ramie.
Ja gorąco polecam zarówno tę część jak i cały cykl.

Książka bardzo ciekawa, napisana w taki sposób, że mimo tematu jaki porusza czyta się ją szybko. Krótkie rozdziały, które i tak bywają naszpikowane historiami od których włos się jeży na głowie. W niektóre,.aż nie chce się wierzyć, że zdarzyły się naprawdę. Ostatnie rozdziały dotyczące dzieci były najbardziej dla mnie wstrząsające. Bez zbędnych ocen, fakty i relacje z miejsc zbrodni. Polecam dla czytelników, których nie przeraża opis zbrodni, ilości krwi itp.

Przeczytałam już sporo różnych publikacji na temat początków broni atomowej, jej testów, użycia i wypadków, ale to właśnie książka Łukasza Dynowskiego wywarła na mnie największe wrażenie, bo ona ODZIERA ZE ZŁUDZEŃ... Ze złudzeń, że dla władz, wojska, służb, a nawet naukowców, człowiek ma jakiekolwiek znaczenie... Ta konstatacja jest tym bardziej dojmująca, że tuż za naszą granicą trwa wojna, którą wywołało jedno z mocarstw atomowych, nieco dalej na Bliskim Wschodzie drugie mocarstwo rozpoczęło kolejną wojnę, a w Azji do konfrontacji przygotowuje się kolejne. "Atomowi" pokazuje głównie amerykańską perspektywę w podejściu do zdrowia i życia cywili i żołnierzy w kontekście stosowania bomb atomowych i jest ono porażające - kompletna ignorancja i wykorzystywanie ludzi jako królików doświadczalnych bez ich wiedzy i zgody. Oczywiste jest, że w ZSRR nie było lepiej, tylko zostało to głębiej ukryte. "Śmierć jednego człowieka to katastrofa, ale setek, tysięcy to statystyka". To naprawdę przerażające podejście zwłaszcza, że dziś za sterami największego Arsenalu atomowego siedzi dwóch kompletnych szaleńców... Książka jest naprawdę rewelacyjna, życzę autorowi i wydawnictwu, by mogła ukazać się w wielu innych krajach na świecie, bo naprawdę na to zasługuje👍

Artur Nowak i Stanisław Obirek nie zwalniają i wydają książkę, za książką o nadużyciach polskiego i nie tylko kleru. Mogłoby się wydawać, że wygrzebali już wszystkie wstydliwe tajemnice polskich biskupów i księży…a jednak nie. Jak zwykle materiał zebrany przez autorów jest ciekawy, chociaż forma narracji w postaci dialogu nie jest przekonująca. Jeśli to byłby podcast byłoby super. Jako książka absolutnie się nie broni. Chociaż tak pewnie łatwiej ją tworzyć, spisując i redagując rozmowy autorów. Pomimo niezbyt udanej formy warto polecić.

Temat nielegałów nie był mi wcześniej zupełnie obcy (czytało się już wszak Suworowa czy Severskiego), ale ta książka w fajny sposób pozwoli nieco usystematyzować wiedzę, przedstawia historie wybranych agentów oraz buduje całościowy obraz polityki ZSRR oraz Rosji w kwestii szpiegostwa. Miejscami ciekawiej, w innych fragmentach nudniej, ale ogólnie trzyma poziom. Polecam. --- > Przez kilka dziesięcioleci więcej nielegałów poniosło porażkę, niż odniosło sukces.

" [...] Ja zawsze lansowałem wśród skazanych i podwładnych taką zasadę: „Kaprala i sierżanta słuchaj. A dyskutuj z oficerem”. [...]" Nie od dziś wiadomo, że uwielbiam czytać i słuchać książek na faktach związanych z kryminałem. Dlatego z przyjemnością sięgnęłam po audiobook płk. Andrzeja Kucharza pod tytułem "I skończyłem w więzieniu. Wspomnienia naczelnika słynnego kryminału". Była to dla mnie dosyć wciągająca historia. Autor tego reportażu był dyrektorem jednego z najcięższych więzień w Polsce, a mianowicie Zakładu Karnego nr 1 w Strzelcach Opolskich. Siedzieli tutaj między innymi najsłynniejszy oświęcimski kapo "Krwawy Frank", "Pętlarz", a także Hubert Ś. vel Jacek Silberstein i Paul Otto Geibel — niemiecki zbrodniarz hitlerowski. Autor spędził tutaj 31 lat swojego życia. Swoją karierę zaczął od strażnika aż do naczelnika. Dużo widział, słyszał i przeżył. Wszystko to, za namową syna opisał i wydał książkę. A my dzięki temu możemy poznać historię jego życia, więzienia oraz samego miasta. Nie zabrakło refleksji nad tym co było i minęło, ciekawych i soczystych anegdotek oraz momentów przerażających. Idealna gratka dla wszystkich fanów True crime. Tutaj nie wieje nudą. Cieszę się, że mogłam zajrzeć za kulisy Zakładu Karnego nr 1 w Strzelcach Opolskich. Dziękuję autorowi, że podzielił się z nami swoimi przeżyciami i wspomnieniami z pracy oraz z dzieciństwa. Nie jest to książka stworzona tylko i wyłącznie dla ludzi związanych z więziennictwem. Każdy dorosły czytelnik powinien tutaj znaleźć coś dla siebie.

Zgrabnie pokazana historia Tajwanu, zarówno pod względem historycznym jak i politycznym. Obejmuje zasięgiem czasy kolonizacji i kolonializmu, wojen światowych i sięga do 2024r. Sporo biogramów politycznych - i tutaj robi się już kocioł bo autor omawia zarówno głównych graczy, lokalną opozycję, biznesmenów. Omówione są relacje z Chinami oraz USA, a także międzynarodowe miejsce jako niezależnego państwa i rola Tajwanu w globalnej rozgrywce o wysokie technologie (chipy). Po jej przeczytaniu nie będziecie mieli czarno-białego obrazu typu zły Chińczyk i dobry, demokratyczny Tajwan lub odwrotnie. Tam są zaangażowani i różni Chińczycy i różni aktorzy i różne scenariusze co dalej.

Interesujące rozmowy prowadzone ze specjalistami w poszczególnych tematach - dużo praktycznej wiedzy dotyczącej naszej codzienności. Książka zadziała na mnie kojąco - mamy w prawdzie mnóstwo problemów jako kraj i społeczeństwo, ale mamy też świetnych ekspertów, którzy mają sensowne pomysły na ich rozwiązanie. Teraz tylko działać!

Chylę czoła przed autorka! Kawał dobrej roboty reporterskiej. Nie mogłam się oderwać! To nie jest tylko historia o samej zmarłej Agnieszce Kotlarskiej, ale pełna ciekawostek opowieść o latach 90tych, konkursach piękności, Wrocławiu, światku mafijnym, o psychologii sprawcy. Niesamowita pozycja i jak na końcu napisała autorka do kolejnego przeczytania - nie mogę się doczekać czym tym razem zaskoczy Pani Ewa!

Książka przeczytana po ang; czyta się ją niczym dobry thriller, problem jest taki, że to jest jeden z bardzo możliwych scenariuszy o których mówi się od jakiegoś czasu (nawet na naszym podwórku OSW zrobiło materiał o możliwości zajęcia Narwy i jego konsekwencjach dla sojuszu). Ci którzy oczekują jakiejś nowej fascynującej analizy jej nie znajdą, ale dla laika będzie to fajna krótka lektura

"Wrobiony w dożywocie", to świetny reportaż Ewy Ornackiej. Pokazuje, jak czasami nieudolny i skorumpowany jest Wymiar Sprawiedliwości. Arkadiusz Kraski został skazany na dożywocie za zabójstwo dwóch osób z półświatka. Czyżby był członkiem mafii i dokonał egzekucji? Przeraził mnie ten reportaż, ponieważ na jego miejscu mógłby się znaleźć dosłownie każdy z nas. Tak jak w tamtych czasach tak i w tych jest mnóstwo ważnych skorumpowanych osób. Dlatego nie wszystkie dowody są brane pod uwagę, często zatajane i niszczone. To reportaż również o złamanym nie jednym życiu. Autorka w sposób rzetelny przedstawiła tę poruszającą sprawę. Czy żyjemy w państwie prawa, czy raczej korupcji? Polecam ten reportaż wszystkim miłośnikom książek na faktach.

Aby zabierać głos w sprawie aktualnych wydarzeń na świecie, warto znać ich pełny kontekst, zamiast opierać się wyłącznie na skromnych, często niestety stronniczych i nacechowanych emocjami doniesieniach medialnych. To właśnie one mogą prowadzić do wyrobienia opinii, która niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Tak było w moim przypadku, konflikt palestyńsko-izraelski postrzegałam głównie przez pryzmat wydarzeń z 7 października. „Z nakazu Boga” to moja trzecia książka dotycząca tej tematyki, ale zdecydowanie najlepiej przygotowana: dopracowana, rzeczowa i pozbawiona nadmiernych emocji. Dzięki temu daje czytelnikowi przestrzeń do wyrobienia własnego zdania w oparciu o możliwie obiektywnie przedstawione fakty. Karolina Wójcicka przemierza tereny współczesnego państwa Izrael, by na własne oczy zobaczyć zarówno enklawy, jak i oddalone eksklawy zamieszkiwane przez Palestyńczyków. Doświadcza niechęci ze strony ludzi skrajnie zdeterminowanych, by zasiedlać ziemie, które według ich przekonań religijnych należą właśnie do nich. Autorka rozmawia zarówno ze zwykłymi mieszkańcami obu stron konfliktu, jak i z byłymi politykami, działaczami społecznymi oraz aktywistami działającymi na rzecz pokoju. Z tych relacji wyłania się obraz pełen skrajności. Najbardziej porusza jednak próba usprawiedliwiania przemocy w imię religii, co tylko potwierdza, że żadna skrajność nie jest dobra. Czytelnik ma szansę lepiej zrozumieć przyczyny konfliktu oraz mechanizmy, które kształtowały się w społeczeństwie izraelskim, często oparte na poczuciu krzywdy wynikającym z doświadczenia Holokaustu. Pozwala to spojrzeć szerzej na źródła napięć i emocji w relacjach między sąsiadującymi narodami. Istotną rolę odgrywają również motywy polityczne oraz subtelna propaganda przekazywana kolejnym pokoleniom choć, w przeciwieństwie do niektórych innych państw, rzadko mówi się o niej wprost. „Z nakazu Boga” bulwersuje i zmusza do zadawania trudnych pytań. Ukazuje wojnę, której nie powinno być; konflikt napędzany przez interesy polityczne i finansowe, w którym religia bywa jedynie hasłem usprawiedliwiającym brutalne działania. Nie sposób zaprzeczyć krzywdom, jakich naród żydowski doświadczał przez dekady, pojawia się jednak pytanie: czy odpowiedzią na cierpienie może być zadawanie go innym? Czy religia rzeczywiście nakazuje odbierać życie, wypędzać z domów i prześladować? A może powinna być tym, co łączy, a nie dzieli? Rzetelnie przygotowana relacja autorki może znacząco zmienić perspektywę czytelnika, który dotąd jednoznacznie opowiadał się po jednej ze stron, wskazując wydarzenia z października jako główną przyczynę konfliktu. Tymczasem jest to problem narastający przez dekady, podsycany przez skrajne nastroje i polityczne interesy. Najbardziej niepokojące pozostaje to, że jako ludzkość wciąż nie wyciągamy wniosków z historii. W XXI wieku, w dobie podboju kosmosu i rozwoju sztucznej inteligencji nadal dochodzi do tragedii na ogromną skalę. Giną ludzie, inni cierpią głód, uciekają przed bombami i dronami, podczas gdy tuż obok życie toczy się dalej, jakby nic się nie działo. Książka pozostawia mnie z przytłaczającym poczuciem, że tak naprawdę nigdy nie znałam prawdziwego Izraela ani narodu żydowskiego. Czy zmienia mój stosunek do Żydów? Nie. Jeśli chcemy budować bezpieczny i lepszy świat, nie możemy kierować się nienawiścią. Możemy natomiast jasno pokazywać, że przemoc, prześladowania i śmierć nie prowadzą do niczego dobrego, a przyszłe pokolenia bez wątpienia nas z tych wyborów rozliczą. https://ksiazka-w-pigulce.pl/ksiazki-dla-doroslych/reportaz-literatura-faktu/czy-religia-usprawiedliwia-wojne-recenzja-z-nakazu-boga/

Jeśli macie za sobą lekturę jego dwóch poprzednich pozycji, to doskonale wiecie, czego się spodziewać. ​Yanek sprawach medycznych pisze w sposób niezwykle przystępny i bardzo ludzki. ​ Ale nie nastawiajcie się na suchy opis przypadków klinicznych. Według mnie ta książka to przede wszystkim szczere i mocne spojrzenie na system, w którym wszyscy funkcjonujemy. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak to wszystko wygląda od środka.

Kiedy ta książka ukazała się jesienią ubiegłego roku, zapisałem ją na listę „do przeczytania”, nie spodziewając się, jak wielkie wrażenie na mnie wywrze. Przeczytałem w życiu wiele pozycji o Rosji, ale „Russkij mir” Michała Gołkowskiego sprawił, że zupełnie inaczej spoglądam teraz na rosyjską duszę i mechanizmy tamtejszej propagandy. Autor, który czuje Wschód pod skórą Michał Gołkowski to lingwista, tłumacz symultaniczny i człowiek, który od dziecka nasiąkał Wschodem dzięki ojcu dyplomacie. Sam określa swój stosunek do słowiańszczyzny jako typowe love-hate relationship. Ten emocjonalny rozkrok jest kluczem do zrozumienia, dlaczego to właśnie on mógł napisać tę książkę tak dobrze i tak boleśnie. Czym jest „Russkij mir”? Tytuł można tłumaczyć dwojako: jako „rosyjski świat” lub „rosyjski pokój”. Oba znaczenia idealnie pasują do strategii Kremla: szerzenia pokoju za pomocą wojny i gwarantowania wolności poprzez więzienie. Książka wymyka się prostej klasyfikacji. To po części reportaż, po części esej historyczny o upadku ZSRR, a przede wszystkim – zbiór wstrząsających rozmów. Główną wartością tej pozycji są zwykli ludzie, a nie geopolityczne analizy. Gołkowski oddaje głos rosyjskim znajomym, których proces „zombifikacji” obserwował na żywo, oraz jeńcom wojennym, z którymi rozmawiał w Ukrainie. Autor podkreśla, że jedyną drogą do poznania Rosji jest czytanie pomiędzy kłamstwami. Odrzuca wiarę w mistyczne „cechy narodowe”, wskazując brutalnie na system wychowania i funkcjonowania państwa, który od pokoleń formuje jednostkę według jednego wzorca. Moje wrażenia – lektura, która stresuje (i słusznie) Audiobook czytany przez samego autora to dodatkowy atut. Gołkowski wie dokładnie, gdzie położyć akcent, a gdzie wzmocnić przekaz soczystym przekleństwem. Nie pisze jak akademik, lecz jak człowiek, który widział zbyt wiele i musi o tym opowiedzieć. Największy ciężar niosą zapisy rozmów z rosyjskimi jeńcami. Wyłania się z nich obraz ludzi gardzących humanitaryzmem i litością, które uważają za przejaw słabości. Kult siły jest tam jedyną religią. To przerażające, bo Gołkowski pokazuje, że to nie są potwory z bajek, ale ludzie ukształtowani przez system, który skutecznie zastąpił im samodzielne myślenie. Choć książka bywa chaotyczna, ten brak linearnej struktury dobrze oddaje rosyjską rzeczywistość. Autor jednoznacznie staje po stronie napadniętej Ukrainy, nie szukając tanich usprawiedliwień dla „rosyjskiej duszy”, co nadaje całości ogromnej autentyczności. Podsumowanie „Russkij mir” to 752 strony intensywnej, momentami przerażającej treści. To lektura konieczna, zwłaszcza dla nas – Polaków żyjących kilkaset kilometrów od tego świata. Gołkowski zmusza do wyjścia ze strefy komfortu i zadania sobie pytania: na ile nasze bezpieczne fotele są rzeczywiście bezpieczne? To książka, która stresuje, ale i otwiera oczy. Odpowiedź na pytanie o nasze bezpieczeństwo autor zostawia otwartą, sugerując, że zależy ona przede wszystkim od naszej czujności. Ocena: 9/10 ⭐

Ciekawa książka, a ile w tym prawdy nie dowiemy się nigdy. Na ile w tym oczywistości pewnie wiedzą osoby z Trójmiasta :) Pozycja podobna do tej napisanej przez Masę czy Słowikową... na ile to chęć dzielenia się informacją? Na ile chęć wybielenia się? Na ile chęć zarobienia na temacie? to już każdy musi ocenić sam :)