Wrobiony w dożywocie. Sprawa Arkadiusza Kraski

Książkę Bartosza Wojsy „Dzieci odchodzą w ciszy” można odczytywać nie tylko jako poruszającą historię, ale przede wszystkim jako mocny komentarz do rzeczywistości społecznej, w której dochodzi do tragedii takich jak sprawa Kamilka z Częstochowy. Autor wyraźnie pokazuje, że to nie jest odosobniony przypadek, lecz symbol znacznie większego problemu — systemowej niewydolności i braku skutecznej ochrony dzieci przed przemocą. Wojsa buduje swoją narrację w taki sposób, aby czytelnik zrozumiał, że dramaty dzieci nie zaczynają się nagle. To proces — długotrwały, często ignorowany przez otoczenie, instytucje i dorosłych, którzy powinni reagować. W książce szczególnie mocno wybrzmiewa motyw „ciszy”, która oznacza nie tylko cierpienie dzieci, ale też brak reakcji ze strony społeczeństwa. To cisza nauczycieli, sąsiadów, urzędników — wszystkich tych, którzy mogli coś zauważyć, ale nie zareagowali wystarczająco szybko lub zdecydowanie. Autor wyraźnie sugeruje, że obecny system ochrony dzieci zawodzi. Pokazuje luki w procedurach, brak komunikacji między instytucjami oraz zbyt późne interwencje. W tym kontekście książka staje się apelem o realne zmiany — nie tylko formalne, ale przede wszystkim mentalne. Wojsa podkreśla, że nawet najlepsze przepisy nie będą działać, jeśli zabraknie wrażliwości i odwagi do działania. Jednym z najważniejszych przesłań książki jest to, że problem przemocy wobec dzieci nie maleje — wręcz przeciwnie, stale rośnie. Autor zwraca uwagę na to, że mimo coraz większej świadomości społecznej wciąż dochodzi do dramatów, które można było powstrzymać. To sprawia, że lektura nabiera jeszcze większego ciężaru — czytelnik zaczyna zadawać sobie pytanie, ile jeszcze takich historii musi się wydarzyć, zanim coś naprawdę się zmieni. Wojsa bardzo mocno akcentuje konieczność reagowania. Nie pozostawia miejsca na wątpliwości — każda niepokojąca sytuacja powinna być sygnałem do działania. Lepiej zareagować „na wyrost” niż zignorować coś, co może skończyć się tragedią. Autor pokazuje, że obojętność i zwlekanie są jednymi z największych zagrożeń, bo dają sprawcom czas i poczucie bezkarności. Książka pełni więc funkcję nie tylko literacką, ale też społeczną i edukacyjną. To swoisty apel do każdego z nas — by nie odwracać wzroku, by nie tłumaczyć sobie, że „to nie nasza sprawa”. Wojsa przypomina, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo dzieci spoczywa na całym społeczeństwie, nie tylko na instytucjach. Warto też zauważyć, że autor nie skupia się wyłącznie na krytyce, ale pośrednio wskazuje kierunek zmian. Podkreśla znaczenie współpracy między służbami, szybkiej reakcji oraz większej czujności społecznej. To pokazuje, że mimo trudnej tematyki książka niesie w sobie również nadzieję — że zmiana jest możliwa, jeśli zaczniemy działać. Podsumowując, „Dzieci odchodzą w ciszy” to książka niezwykle ważna i potrzebna. To nie tylko opowieść o cierpieniu, ale przede wszystkim ostrzeżenie i apel o zmianę systemu oraz ludzkich postaw. Autor jasno pokazuje, że milczenie zabija — a jedyną odpowiedzią na przemoc powinna być natychmiastowa reakcja. To lektura, która zostaje w głowie na długo i zmusza do refleksji nad tym, czy jako społeczeństwo robimy wystarczająco dużo, by chronić najsłabszych.

Jak dla mnie, super książka. Ale nie dziwię się negatywnym opiniom. Jak ktoś nie interesował się wcześniej takimi tematami, to się pogubi, czytając ją. Już sama mnogość postaci występujących w książce, jeśli wcześniej większości się nie znało, może zniechęcić do czytania. Dotyczy to też ilości poruszanych i opisywanych w niej spraw i wątków. Ja akurat interesuję się taką tematyką, to nie miałem z tym problemu. Znawcom tematu można ją polecić, natomiast laikom w tym temacie nie bardzo.

,,Z dna piekieł" to zbiór zapisków Bolesława Dziewięckiego, żołnierza Armi Krajowej (pseudonim Korban), aresztowanego podczas jednej z akcji. Katowany przez gestapo, nie wydał nikogo ze znajomych, mimo tego, że w rękach tych zwyrodnialców znajdowały się jego żona i jedenastomiesięczna córka. Aresztowany w 1943 roku przeszedł przez cztery obozy koncentracyjne. Birkenau, Aushwitz, Buchenwald, Ravensbrück. Opisuje swoje przeżycia, egzystencje, swój sposób na przetrwanie piekła, wyzwolenie, które zastało ich w drodze. Tutaj nie grają głównej roli ani język ani styl (i nie zawsze to jest najważniejsze), bo to zbiór wspomnień, uzupełniony dodatkowo rodzinnymi fotografiami. Zaskoczyło mnie, ze w kontekście innych obozów, autor w pewien sposób,,tęsknił" za Aushwitz. Z takim przedstawieniem sytuacji spotkałam się tylko w książce Stanisława Grzesiuka (którą także bardzo polecam, bo warto, naprawdę). Drugim niemniej ważnym aspektem tej lektury, jest wyzwolenie, które zastało autora w drodze z jednego obozu do kolejnego. Bardziej chaotyczne i odmienie w stosunku do tych, które miały miejsce w obozach koncentracyjnych, tych na miejscu. Mimo tego, że książka nie jest długa, musiałam dozować sobie ten ogrom cierpienia... Nie będę wdawała się w szczegóły historii, bo w mniejszym lub większym stopniu zna je każdy, ale ta forma w szczególności do mnie przemawia. Pamiętniki, Zapiski, wspomnienia mają to do siebie, że przedstawiają egzystencję w obozach taką jaką była w rzeczywistości co istotne, bez koloryzowania. I taką lekturą jest ,,z dna piekieł", w której natkniecie się na błagania o śmierć, głód, brud, upokorzenie, łzy bezsilności.

Od wielu lat trwa "moda" na książki dziejące się w czasie II wojny światowej. Również lubię czytać powieści tego typu i chociaż czasem zdarzą się historie romantyzujące ten czas, ta większość po które ja sięgam napawają mnie grozą i strachem. Okropne są za to te, które są harleqinami, gdzie wojna jest podobnym tłem do okresu regencji. Jednak za najgorszy typ uznaję książki z akcją w obozach, a szczególnie o tatuażyście... Jest to według mnie najgorszy temat do opisania, bo tego co tam się działo po prostu się nie da zrozumieć nam, bezpiecznym w domu. Z szacunku do ocalałych i ofiar powinnyśmy im pozostawić tą opowieść. Długi wstęp do naprawdę wyjątkowej pozycji obowiązkowej dla każdego człowieka. "Oświęcim. Pamiętnik więźnia" to wspomnienia prawdziwej osoby. Dwudziestoletni chłopak był jednym z pierwszych więźniów i krótko po uwolnieniu zmarł. Zanim to się stało pisał o tym, co go tam spotkało. Jego wspomnienia w całość złożyła Halina Krahelska, która również jest fascynującą postacią. Mam nadzieję, że powstanie kiedyś jej biografia. W tej książce mamy informacje z pierwszej ręki, które wstrząsają najbardziej. Nie ma dużo stron, bo ledwie ponad 100, ale czytałam ją kilka dni. Dawka emocji jest zbyt duża... Naprawdę uważam, że każdy powinien ją przeczytać...

Nie jest to książka pełna anegdot i chwytliwych historii. W wielu wątkach "Słowik" stwierdza, że "jest zbyt wcześnie by o tym mówić". Całościowo - solidna pozycja, która pozwala poczuć klimat przestępczego świata Polski na przełomie tysiącleci.

Czytając, miałam trochę poczucie deja vu, ponieważ bardzo przypominała mi biografię Zbigniewa Religi i nawet gdybym nie wiedziała, że to książka tych samych autorów, to szybko bym się zorientowała. Jeżeli Wam się podobała, po tę również możecie śmiało sięgnąć. Całość jest napisana bardzo obiektywnie - jest sporo o zaletach, ale również o wadach i błędach profesora, o chwilach lepszych, jak i tych gorszych. Finalna ocena jest jednak pozostawiona czytelnikowi. Z racji zawodu Mariana Zembali dużo jest o medycynie, ale dla osób, które nie są dobrze zorientowane w temacie, nie będzie to przytłaczające, ponieważ jest to raczej dodatek.🩺 Książka skupia się bardziej na ludziach - pacjentach, relacjach profesora z pracownikami czy rodziną. Plusem jest też to, że dobrze oddaje realia pracy lekarza w polskim systemie ochrony zdrowia oraz pokazuje, jak ogromna determinacja, odpowiedzialność i presja towarzyszy medykom.

Książka jest fascynującym i wstrząsającym spojrzeniem na zawód policjanta, który często różni się od wyobrażeń osób wstępujących do służby. Mimo że reportaż jest dość brutalny, moim zdaniem jest naprawdę genialny, a jego autor wykonał kawał dobrej roboty. Szczerze polecam ją każdemu, kto ma na tyle mocne nerwy, żeby ją przeczytać. Według mnie należy promować ten tytuł, aby uświadamiać ludzi jak naprawdę wygląda praca policjanta.

Pana Michała Fajbusiewicza kojarzą chyba wszyscy… Jednak słynny program 997 to nie wszystko… W obszernym wywiadzie, przeprowadzonym przez Panią Magdę Omilianowicz, odkryjemy wiele nieznanych widzom „faktów z życia” M. Fajbusiewicza… Jakie wrażenie wywarła na mnie ta publikacja? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2026/02/magda-omilianowicz-micha-fajbusiewicz.html

Książka, która przedstawia sylwetki czterech esesmanów, ukazując ich drogę od "zwykłych ludzi" do katów. Tematyka książki bardzo ciekawa, porusza nieznane oblicza katów SS , opisuje szczegółowo ich życie i "karierę" w obozach koncentracyjnych. Książka przepełniona bólem, potwornością i poczuciem wielkiej niesprawiedliwości. Ważna lektura, która porusza trudną tematykę i skłania do refleksji nad ludzką naturą oraz mechanizmami zła.

Nadzieja umiera ostatnia Po latach bezowocnych poszukiwań przyjmuje się już, że maturzystka została zamordowana. Tymczasem wciąż pojawiają się nowe tropy, absurdalne hipotezy, matactwa świadków niewyjaśnionej tragedii, niedorzeczne wnioski. Witajcie w ,,małej Sycylii": ,,Noc, która zaczęła się w najbardziej luksusowym kurorcie, a skończyła w piekle podejrzeń ściągniętych na dziesiątki osób. Miejska legenda, która szybko zawładnęła Polską. Królowa nadwiślańskich zagadek kryminalnych. Prosto z Gdańska [...] uchodzącego za stolicę krajowej prostytucji, przemytu narkotyków i układów gangstersko-policyjno-sędziowskich. Miejsca, gdzie przy odpowiednich znajomościach można się wymigać od procesu o zabójstwo''. Prawda, Wybrzeże w owym czasie stało się teatrem mafijnych rozliczeń, przemocy, przestępczości zorganizowanej. Kroniki kryminalne wypełniały doniesienia o łamiących prawo funkcjonariuszach Policji, napadach, zabójstwach i ogólnej demoralizacji. ,,Zaginiona Iwona Wieczorek...'' to doskonały reportaż, doświadczeni dziennikarze misternie rekonstruują ostatnie chwile bohaterki. Książka ukazała się w 15. rocznicę zaginięcia Gdańszczanki, publicyści demaskują piramidalne kłamstwa, przywołują zatajone informacje i kuriozalną rolę Krzysztofa Rutkowskiego. Wykonali przy tym kawał solidnej pracy, obnażyli niechlujstwo, zaniechania organów ścigania, nie do pomyślenia w cywilizowanym, demokratycznym państwie. Punktem wyjścia rozważań stanowią zeznania P. uważanego obecnie za głównego podejrzanego, a wcześniej zaangażowanego w poszukiwania koleżanki. To nie historia kryminalna, to niestety rzeczywistość. Sprawa zaginięcia Iwony Wieczorek od lat bulwersuje opinię publiczną, należy do nierozwiązanych zagadek kryminalnych ostatnich lat. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie... Młoda kobieta przepadła bez wieści w nocy z 16 na 17 lipca 2010 roku, wówczas to Iwona opuściła lokal, w którym się bawiła i następnie udała się do domu, do którego jednak nigdy nie dotarła... W toku dochodzenia ustalono, że ostatni raz kamery ujęły Wieczorek o 4. 12 rano w Sopocie. I w tym miejscu ślad się po niej urywa... W śledztwie pojawiło się mnóstwo teorii, ale jak dotąd żadna z nich się nie potwierdziła, dużo pytań wciąż pozostaje bez odpowiedzi, np. co się wydarzyło w tę upalną noc? Marta Bilska i Mikołaj Podolski rozważają, co ewentualnie mogłoby się stać i kim jest tajemniczy ''pan ręcznik"? Dziennikarze nadmieniają o tajemniczym mężczyźnie z białym ręcznikiem przewieszonym przez ramię, podążającym za córką fryzjerki. Autorzy utrzymują, że monitoring ponownie uchwycił go dwie godziny później, o 6. 22. Czy Iwona jeszcze wtedy żyła, czy jej los został przesądzony? Czy ''pan ręcznik" był ostatnią osobą, który widział zaginioną? Pytania się mnożą. Reasumując Żurnaliści są ostrożni w ocenach, ich sądy bywają wyważone, a treść nie wzbudza zastrzeżeń. Narracja jest chłodna, ale jednocześnie poruszająca, poznajemy kontekst społeczny i środowiskowy Trójmiasta. Dodać należy, że reportaż absolutnie nie ma charakteru bulwarowego, stanowi próbę zrozumienia tego, co się stało. Kolejnym mocnym elementem publikacji jest fakt, że autorzy nie szukają winnych na siłę, są odporni na presję społeczną. Umiejętnie budują napięcie, wciągają czytelnika w brutalny świat, nie pozwalając ani na moment zapomnieć o Iwonie Wieczorek. Czy wywody Bilskiej i Podolskiego wnoszą coś nowego? Raczej nie, porządkują podstawowe fakty, na odpowiedzi na kluczowe pytania przyjdzie nam jeszcze poczekać. Pamiętacie jeszcze tę sprawę?

Autor szczerze opowiada o znanym sobie zepsutym środowisku policyjnym i o ludziach, którzy nie powinni nigdy się w nim znaleźć. Te sytuacje wydarzyły się naprawdę i to najbardziej szokuje, aż trudno czasem uwierzyć, że są prawdziwe. Według mnie warto sięgnąć po tę książkę, w której przeczytacie o wielu niepokojących wydarzeniach. O wydarzeniach, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Jak dla mnie słabsza od poprzedniej, ale i tak warto przeczytać.

Ciekawe spojrzenie na kryminalne sprawy i tych, którzy mają z nimi bezpośrednio do czynienia, z nietypowej, nie "medialnej" strony. Autor, co chwalebne, zdaje się nie podkręcać rzeczywistości, przez co może niektóre historie wydają się mało sensacyjne - ale najwyraźniej takie właśnie jest życie, nawet kiedy współpracuje się z policją. Napisane może bez wielkiego polotu, ale zgrabnie, przez co czyta się dość lekko.

Z ciekawością sięgnęłam po tę autobiografię. Byłam zainteresowana zarówno przebiegiem kariery, jak i wszystkim, co wydarzyło się tuż po tym, gdy Agata Wróbel odeszła ze sportu. Nie zawiodłam się, ta życiowa opowieść jest do bólu prawdziwa. Pokazuje dziewczynę z maleńkiej beskidzkiej wioski - Jeleśni, która z dnia na dzień stałą się mistrzynią świata oraz mistrzynią olimpijską. Moim zdaniem, możnaby tę książkę nazwać anty-sportową. Pokazuje bowiem tak okrutne, trudne, pełne bólu i cierpienia oblicze sportu, że po jej przeczytaniu trzeba uciekać od uprawiania jakiejkolwiek dyscypliny, gdzie pieprz rośnie. Jak może zareagować kobieta, gdy słyszy o sobie: "monstrum" czy "wielka i brzydka"? Szukać tłumienia bólu np. cięciem nożem i żyletką? Niestety rany pomagały tylko na chwilę... Kolejny okres życia Agaty Wróbel, gdy po 15 lartach kariery sportowca zaczyna dorosłe życie w Anglii, gdzie "uciekłam po święty spokój". Dość szybko i tam dosięga ją popularność i powoli zaczyna rozumieć, że nie może uciec od przeszłości. Wstrząsajace są fakty nabycia przez Agatę Wróbel tylu chorób podczas podnoszenia ciężarów i najgorsze czyli stanowisko trenerów...Kiedy okazało się, że ze zdrowiem jest bardzo źle i potrzebna jest operacja. Za którą Związek Podnoszenia Ciężarow nie zapłacił...Ten i inne namnażające się problemy musiała Agata udźwignąć sama, z pomocą bliskich oddanych ludzi. To wtedy sporstmenka mówiła: "Sport wycisnął ze mnie ostatnie krople energii" "Moja kariera wyglądała trochę jak praca w korporacji. Trenowalam po to by zdobywać medale. Żyłam od treningów do zawodów, a miejsca na podium było przez trenerów traktowane jak odbicie karty w biletomacie" Ale były też momenty wspaniałe, nie do zapomnienia. Radość, odwaga, duma z pokonania samej siebie, kiedy sięga się po największe trofea sportowe. Niestety, nieprzypadkowo książka nosi tytuł "Ciężar życia". Po latach treningów, życia w kołowrotku wymagań i obciążeń Agata Wróbel powiedziała "dość". Niestety jej ciało cierpi. Sportsmenka mówi o sobie "kaleka"; co wiecej uważa, że Polski Związek Podnoszenia Ciężarów pozbawił ją osobowości. Lektura zostaje w duszy długo po przeczytaniu. Miliony myśli, pytań i powrót do zdjęć, które zawarto w książce. Na nich zatrzymano wiele wspaniałych chwil w życiu Agaty. Dobrze, że powstała ta książka. Rekomenduję, nie tylko pasjonatom sportu!

Wstrząsający dokument w którym autorka przedstawia nam postać Leszka Pękalskiego,podejrzanego o kilkadziesiąt gwałtów, nekrofilii i zabójstw. Pękalskiego ostatecznie skazano za jedno zabójstwo,przyznał się jednak do około siedemdziesięciu zbrodni. Autorka nie goni za tanią sensacją tylko w rzeczowy sposób przedstawia nam historię życia Pękalskiego,opracowaną na podstawie rozmów z policjantami,psychologami sądowymi,rodziną i samym oskarżonym. Pani Omilianowicz zadaje w swojej książce trudne pytania na które często nie ma sensownej odpowiedzi. Dla osób zainteresowanych psychologią zbrodni i przemocy będzie to bardzo ciekawe opracowanie. Za karkołomny pomysł uważam natomiast przeplatanie dokumentu fragmentami w których autorka próbuje wcielać się w myśli Pękalskiego i jego ofiar.

Kilka krotkich, ale za to bardzo ciekawych felietonow, akurat teraz wpisujących się w nostalgiczną porę roku. Autor, ktory jest balsamistą uchyla drzwi prosektorium, a tym samym pokazuje na czym polega ta praca. Opowieści okraszone zostały muyką wzagająca napięcie i potęgującą dreszczyk. Sam temat ciekawy i wciąż jakoś omijany, bo wiążący się ze śmiercią, ktora w dobie kultu życia i korzystania z niego ile się da jest niepopularna.

Książka "24 razy dożywocie" autorstwa Zbyszka Nowaka to reportaż, który robi ogromne wrażenie swoją szczerością i bezpośredniością. Autor oddaje głos osobom skazanym na dożywotnie pozbawienie wolności, pokazując ich historie, motywacje oraz sposób patrzenia na własne czyny i karę. Dzięki temu czytelnik ma okazję zajrzeć w świat, który na co dzień pozostaje zamknięty za murami więzień i często jest upraszczany do krótkich nagłówków w mediach. Zaletą tej książki jest jej autentyczność. Każdy rozdział to rozmowa z innym skazanym, poprzedzona krótkim opisem jego sprawy, co pozwala lepiej zrozumieć kontekst i skalę popełnionych czynów. Jednocześnie autor nie próbuje szokować ani budować taniej sensacji – zamiast tego skupia się na człowieku i jego historii, co sprawia, że lektura jest poruszająca i skłania do refleksji nad naturą zbrodni oraz systemem kar. To jednak nie jest książka łatwa ani lekka. Opisywane historie są trudne, często wstrząsające, a sama forma wywiadów sprawia, że czytelnik musi zmierzyć się z bardzo różnymi postawami – od skruchy po jej całkowity brak. Właśnie ta różnorodność pokazuje, że osoby skazane na dożywocie nie są jednorodne i nie da się ich sprowadzić do jednego schematu. „24 razy dożywocie” to bardzo dobra i wartościowa książka, szczególnie dla osób zainteresowanych tematyką true crime i reportażem. Nie tylko przybliża historie najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim zmusza do zastanowienia się nad tym, czym jest kara, czy resocjalizacja ma sens i gdzie przebiega granica między potępieniem czynu a próbą zrozumienia człowieka.

Książka, która pozostawia czytelnika z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. To reportaż Zbyszka Nowaka – zapis jego rozmów z 24 mężczyznami skazanymi na dożywocie, odbywającymi karę w różnych więzieniach w Polsce. Początkowo miałam obawy – zastanawiałam się, po co mam to czytać, czy nie będzie to zbyt brutalne i oderwane od rzeczywistości. Okazało się jednak, że książka nie jest taka, choć rzeczywiście zostawia czytelnika z wieloma pytaniami. Zabrakło mi pełniejszego obrazu spraw – dowodów oraz szerszego ujęcia kwestii sprawstwa w oparciu o akta. Wiem, że nie to było celem autora, ale dałoby to czytelnikom bardziej kompleksowy obraz. Muszę też przyznać, że nie znałam z doniesień medialnych żadnej z opisanych spraw, co dodatkowo utrudniało mi odnalezienie się w lekturze. Jaki obraz dożywotnich więźniów, systemu sądownictwa i resocjalizacji wyłania się z tych rozmów? Raczej negatywny. To nie jest to, czego się spodziewałam ani jak to sobie wyobrażałam (choć przyznaję, że wcześniej niewiele o tym myślałam). Skazani są różni – jedni zrzucają winę na alkohol, inni na narkotyki, jeszcze inni twierdzą, że zostali wrobieni lub znaleźli się w złym miejscu i czasie. Trudno jednak logicznie wytłumaczyć tak drastyczne czyny, jak podcięcie komuś gardła, strzał w głowę czy uduszenie. „Niesprzyjające okoliczności” brzmią w tym kontekście niewystarczająco. A jednocześnie z tyłu głowy mam też sprawę Tomasza Komendy. Jeśli chodzi o formę – książka składa się z zapisów rozmów z osadzonymi, uzupełnionych krótką informacją medialną oraz komentarzem autora dotyczącym akt sprawy. Każdy z rozmówców odnosi się do podobnych kwestii: co się wydarzyło, kim był wtedy, kim jest teraz, czy widzi siebie na wolności. Autor daje swoim bohaterom dużą swobodę wypowiedzi, przez co w książce pojawia się pewien chaos. Odniesienia do poprzednich publikacji czy podobnych spraw nie ułatwiały mi orientacji. Same rozmowy są interesujące i niezbyt długie. Nie są oceniane ani komentowane przez autora. Nie poznajemy też dalszych losów bohaterów – a szkoda. Osobiście czuję lekki niedosyt.

Mój największy idol, więc z chęcią sięgnąłem po kolejną już książke o nim. Na pewno plus za to, że jest już po karierze, wtedy dopiero powinny powstawać takie książki, poprzednia chyba skończyła się na jakimś 2012/2013 roku, a przecież jeszcze tyle było przed nim! Dodatkowe smaczki były, a do tego ta już typowa refleksja człowieka doświadczonego życiowo. Na pewno najbardziej mnie bolała końcówka dlaczego? Bo tak jak i w ostatnim rozdziale kariery, widać u Buffona niezdecydowanie i chyba jednak pomimo docelowego wyboru-dobrego, pogubienie. Niby cieszy się, że wrócił do Juve, ale musi podkreślić, że tylko tu byłby dwójką, a potem ta dwójka mu nie odpowiada, bo chiałby grać w ważnych meczach. Widać, że nie porusza tych, chyba na to wychodzi, końcowych konfliktów z szacunku do całego środowiska kibiców Juve. Jednak nadal jest dla mnie idolem numer jeden, a stwierdzenie najlepiej go opisujące, jest właśnie w książce-skomplikowany prosty człowiek.

Smutna i przerażająca zarazem prawda o polskiej armii. W tej książce, poruszane są sprawy o których się głośno nie mówi. Można mieć tylko cichą nadzieję, że nie jest tak źle, albo też, że żadna wojna nie wybuchnie. Pozycja obowiązkowa, dla każdego , kto interesuje się polską armią.

Temat bardzo mnie zaciekawił, szczególnie ze względu na wyjątkową perspektywę kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jednak sama forma książki nie do końca mnie porwała – momentami brakowało mi dynamiki. Mimo to jest to wartościowa pozycja, bo pokazuje jak wygląda praca antyterrorystów od środka. ⭐ Ocena: 6/10