Fashion Babylon

Przyjemna lekka lektura, o której równie szybko się zapomina. Powieści Weisberger są do siebie podobne, jednak jako lekka rozrywka spisują się bardzo dobrze. 4 lata od przeczytania "Ostatniej nocy..." pamiętam z niej tyle co nic, ale w poszukiwaniu czegoś pozbawionego wysiłku intelektualnego znów bym po nią sięgnęła. Dla fanów gatunku oraz znudzonych literatów to dobra pozycja.

👠👠👠 "Carrie w wielkim mieście" Książka idealna dla wszystkich fanek sexu w wielkim mieście i Carrie Bradshaw. Opisane jest w niej jak Carrie trafia do NY, poznaje Sam i Mirandę. Jakie są jej początki i to jak uczy się żyć w mieście, które nigdy nie śpi.

Zabawna, lekka i z brytyjskim poczuciem humoru. Tak najkrócej można opisać kolejną książkę Stephena Clarke'a o Francji i Francuzach. "Jak rozmawiać ze ślimakiem?" czyta się szybko i przyjemnie. Jeśli do tej pory byliście zakochani w romantycznym wizerunku Francji, Paryża i Francuzów, to teraz możecie poznać prawdziwe oblicze tego kraju. Z całym bagażem urzędniczych przygód i anegdot, smakiem francuskiej kuchni i dziwnie działającą służbą zdrowia. Stephen Clarke podaje nam 10 przykazań, które mają nam pomóc zrozumieć Francuzów. Mimo nieznajomości języka francuskiego, który cały czas pojawia się w książce, zabawa słowem i obyczajem na kolejnych stronach jest przednia. Jak pisze Clarke: "Życie we Francji to umiejętność, do której trzeba dojść ciężką pracą. Spędziłem tu połowę dorosłego życia - i nadal się uczę". Być może po lekturze tej książki ktoś z czytelników sięgnie też po inne książki autora - "Merde! Rok w Paryżu" czy "Merde! W rzeczy samej", albo sam postanowi spróbować życia we Francji.

Spodziewałam się trochę więcej szczegółów, stricte faktów niż takiej formy jednodniowego pamiętnika. Niemniej jednak czytało się szybko. Napisana lekko, choć momentami nie wierzyłam w to, co czytam. Było tyle nieprawdopodobnych sytuacji podczas tej jednej "zmiany", że można się trochę wystraszyć, że tak to wygląda na codzień. Zwłaszcza przed pierwszym lotem w życiu.

Książka opowiada splątane ze sobą historie trzech przyjaciółek, które przechodzą okres burzliwych rozstań, zaręczyn i przelotnych romansów. Każda z nich prowadzi zupełnie inny tryb życia, wszystkie mają różne charaktery i wartości. Wspólnie ustalają nowe zasady dotyczące relacji z płcią przeciwną i od tego momentu ich życia zmieniają się diametralnie. Dość śmieszna książka, idealna na urlop - daje możliwość odstresowania. W niektórych miejsca naprawdę wciągająca :)

Oglądając kilka odcinków serialu Hotel Babylon, miałam wrażenie, że świat jego pracowników i gości jest mocno przerysowany. Byłam przekonana, że jest całkowicie nierealny i zmyślony na potrzeby filmu, tak bardzo wydawał mi się absurdalny i nieprawdopodobny. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że jak najbardziej prawdziwy, oparty na książce napisanej przez autorkę ukazującą zachowanie się i postawy ludzi, których stać na ubieranie się u Prady, latanie prywatnymi samolotami, wynajmowanie apartamentów w luksusowych hotelach i wypoczywanie w sześciogwiazdkowych kurortach. Do tego ostatniego zostałam zaproszona! Nie naprawdę, niestety, ale bajecznym widokiem z jednozdaniową zachętą kuszącą na tylnej okładce. Do tropikalnego miejsca położonego gdzieś na Pacyfiku z dala od cywilizacji. Rajskiej wyspy z dziesięcioma kilometrami linii brzegowej, z bujnym lasem, mnóstwem palm kokosowych, piaszczystymi, codziennie grabionymi plażami i willami położonymi na lądzie i na wodzie z pełnym wyposażeniem i osobnymi basenami oraz bezpośrednim dostępem do plaży i morskich widoków, a przede wszystkim z całodobowym gospodarzem apartamentu i armią ludzi czyniących z tego przyjemnego miejsca jeszcze bardziej przyjemne. Miejsca, w którym nie istnieje słowo „nie” w słowniku pracowników, a odwiedzający nie przyjeżdżają, żeby pobyć w zgodzie z naturą, ale zrelaksować się przy obrzydliwie drogim szampanie. Ekskluzywnego kurortu zbudowanego tylko w jednym celu – zapewnić skrajny luksus "dla skrajnie opływających w luksusy. I ma to doczepioną skrajną cenę". Jednym słowem – raj! Jednak nie on jest w tej książce najważniejszy, chociaż bardzo atrakcyjny, tylko jego mechanizmy funkcjonowania widziane przez pryzmat zarządzającego nim głównego menedżera. Anonimowego współautora książki pracującego w biznesie turystycznym od dwudziestu lat na kierowniczych stanowiskach ekskluzywnych kurortów na całym świecie. To on oprowadzał mnie po wyspie, pokazując funkcjonowanie od podszewki kurortu dla najbogatszych ludzi świata, wśród których prym wiedli Niemcy, Amerykanie, Francuzi, Japończycy, Anglicy, Arabowie, Rosjanie i specyficzna grupa nowojorczyków, dzień po dniu. Od poniedziałku rano do niedzieli wieczorem. Pokazał mi jeden tydzień z życia głównego menadżera zarządzającego milionami dolarów i kilkuset podwładnymi, od którego zależało bezbłędne funkcjonowanie raju, do którego goście z przyjemnością chcieliby wrócić. Był przy tym szczery do bólu, nie przebierając w słowach, jawnie przytaczając kosmiczne dla mnie liczby przepływające przez wyspę wartkim strumieniem dolarów. W ciągu tego jednego, pracowitego, intensywnego w przewidziane i nieprzewidziane wydarzenia, tygodnia, pokazał mi wszystkie najciekawsze ludzkie przypadki odklejone od rzeczywistości, a właściwie żyjące we własnej, odrębnej i wydarzenia od tych niemieszczących się w głowie po te komiczne, z jakimi spotkał się w swojej całej karierze zawodowej. Przyznam się, że ten aspekt opowieści budził we mnie niezdrową ciekawość, ujawniającą skłonność do podglądactwa. Czasami dosłownego, a to za sprawą wścibskiego pracownika podpatrującego seks-party jednego z milionerów. Nie miałam jednak wyrzutów sumienia. Dowiedzieć się jak wypoczywają ci, którzy mogą udać się w dowolne miejsce na Ziemi i stwierdzić, że robią dokładnie to samo, co wczasowicze nad Bałtykiem, tyle że piją droższego szampana, nie życzą sobie muchy w apartamencie i mogą mieć pretensje o schowanie się słońca za chmurę – bezcenne. Chociaż nie do końca. Mężczyźni mają lepiej – przywożą ze sobą „spódniczki” w ilości dowolnej na czas pory deszczowej. I tutaj ewentualna zazdrość jest uzasadniona. Jednak nasunął mi się bardzo smutny wniosek – im mężczyzna bogatszy, tym niżej w hierarchii otaczających go przedmiotów, tak – przedmiotów, stoi kobieta. Przerażające, co czyni z psychiką mężczyzny pieniądz! To również opowieść o przepaści między finansowymi elitami świata a najbiedniejszymi. Ten kontrast, przyznam się, bolał mnie. Zwłaszcza gdy menedżer zaprowadził mnie do wioski pracowników i pokazał warunki ich życia po pracy. Świat tych dwóch grup społecznych łączył właściwie tylko seks, alkohol i narkotyki, a mnie nasunął się kolejny wniosek. Wiele prawdy jest w powiedzeniu, że poziom szczęścia i samozadowolenia nie zależy od ilości posiadanych pieniędzy, ale od stawianych sobie życiowych celów. Tych krótkoterminowych i tych długofalowych. Podglądając najbogatszych, jednocześnie przyglądałam się pracy menedżera. Bardzo specyficznej, bo wymagającej, oprócz wiedzy z zarządzania, również podstaw psychologii komunikacji międzyludzkiej ubranej w daleko wysublimowaną dyplomację, opartej na błyskotliwej inteligencji oraz szeregu umiejętności, w które nie jest w stanie wyposażyć żadna szkoła hotelarska. Bo co zrobić, gdy na środku stołówki zaczyna rodzić pracownica, do brzegu dobija trup w łódce, para uprawia nieskrępowany seks w miejscu publicznym, w kuchni właśnie zabrakło różowego szampana, w międzyczasie zepsuł się agregator prądotwórczy, a jedna z milionerek ma pretensje o źle wiejący wiatr? Trzeba mieć anielską cierpliwość, by wszystkiemu zaradzić, a na skargę o deszcz wymyślić ripostę – przynajmniej nie pada śnieg! To w takim duchu przedstawia opowieść menedżera autorka tej książki. Zaskakujące wydarzenia nadają jej tempo, a komizm sytuacji często rozładowuje napięcie i nerwową atmosferę, kiedy staranie ułożone plany zaczynają się sypać zgodnie ze złośliwymi prawami Murphy’ego. Jak się okazało, raj ma w sobie również coś z piekła. Wszystko zależy od tego, kim się w nim jest – pierwszym po Bogu, pracownikiem czy wypoczywającym. Jedno wiem na pewno. Nie sprostałabym roli menedżera nawet za wszystkie pieniądze tego świata z jednego, bardzo prozaicznego powodu – ilości wypijanego alkoholu, o którym menadżer powiedział – "Wskaźnik alkoholizmu jest wysoki w tym biznesie. Większość z nas to funkcjonujący alkoholicy, bo rzadko zdarza się dzień, byśmy nie pili trochę za dużo, i prawie nigdy, byśmy nic nie pili". Poczytałam sobie, popodglądałam, ujrzałam ciemniejszą stronę raju i spłynęło na mnie zadowolenie z tego, co mam pod nosem. A mam Bałtyk i więcej mi do szczęścia nie potrzeba. Dobrze przeczytać sobie taką książkę, by zobaczyć w tym moim morzu raj. Za darmo! naostrzuksiazki.pl

Książka Daphne Barak opisuje historię Amy Winehouse, piosenkarki o nieprzeciętnym głosie, zmarłej przedwcześnie z powodu przedawkowania narkotyków i alkoholu. To nie jest pierwsza książka o Amy, którą miałam okazję przeczytać, ale na pewno inna niż wszystkie . Dziennikarka Daphne Barak przez dłuższy czas towarzyszyła rodzinie Winehousów na co dzień jak i w wyjątkowych sytuacjach, jeszcze za życia Amy, obserwując zarówno piosenkarkę,jak i jej najbliższych. Właśnie to ujęło mnie w książce najbardziej, autorka podjęła próbę odpowiedzi na pytanie, co skłoniło Amy Winehouse do sięgnięcia po twarde narkotyki i alkohol. Zazwyczaj oskarża się o to jej męża, natomiast dziennikarka przeanalizowała zachowanie rodziców Amy i ich stosunek do uzależnienia córki, wyciągając ciekawe wnioski. Przyznaję, że Amy Winehouse fascynuje mnie jako wokalistka, mimo upływu lat wciąż słucham jej piosenek, ale też intryguje mnie jej życie. Według mnie książka jest bardzo dobra, chociaż nie wiem czy zainteresuje osoby , które nie znają historii Amy. Dla mnie , super👍

Jest to bardziej autobiografia, niż sensacyjny opis romansu autorki z prezydentem Kennedym. Czyta się dobrze, napisana jest ciekawie, ale nie powala na kolana. Nie są dla mnie jasne intencje autorki - dlaczego postanowiła wyjawić swój sekret po 40 latach?

Bardzo dobry przewodnik o Paryżu. Bardziej jest to moim zdaniem reportaż niż literatura piękna. Momentami można było się trochę pośmiać, choć po tak zabawnym tytule spodziewałam się, że takich momentów będzie dużo więcej. Oczywiście, niektóre zawarte tu informacje mogą być już nieaktualne, natomiast dzięki przeczytaniu tej pozycji można poznać Paryż i jego mieszkańców z wielu różnych stron. Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy i jeszcze bardziej umocniła się moja chęć odwiedzenia w przyszłości tego miasta.

Do tej książki trzeba dorosnąć! Nie wiem, czy współczesnej młodzieży miałaby szansę przypaść do gustu, niemniej przedstawicielkę pokolenia '90 urzeka nostalgicznym czarem licealnych potyczek i problemów sprzed... tych prawdziwych Problemów przez duże "P".

Można nie interesować się światem show biznesu i filmu - jednak są nazwiska, które słyszał chyba każdy. Marilyn Monroe jest ikoną, postacią szalenie rozpoznawalną. Była cudowną aktorką, pięknością i seksbombą, jednakże... jednocześnie postacią bardzo smutną, wręcz tragiczną - samotną, zagubioną, spragnioną miłości, uzależnioną. I zniszczoną przez brutalny świat wielkich pieniędzy... Właśnie dlatego z ogromną chęcią sięgnęłam po wspomnienia Colina Clarka. Oczywiście - warto od razu zaznaczyć, że ta książka to obraz bardzo subiektywny, z całą pewnością lekko podkolorowany. Jednak prosty, co daje mu dużo uroku. Nie wzięłabym tej książki jako fragmentu biografii Monroe, a jako obraz jej osoby w oczach innych ludzi. To... smutny obraz... Brutalnie pokazujący jak w tej branży nie liczy się nic poza zyskiem. Jak mało ważny jest człowiek jako istota. Nie. Człowiek zostaje sprowadzony do roli, do gwiazdora, wykreowanej postaci, manekina za którego płyną pieniądze. Dedukując z książki: Marilyn była osobą głęboko nieszczęśliwą, wykorzystywaną przez świat show biznesu jeszcze jako młodziutka nastolatka, a potem nie udało się tego przerwać. Mając ogromne problemy z budowaniem relacji z ludźmi, z lękiem separacyjnym, Marilyn wikłała się w małżeństwa i romanse, które raz za razem utwierdzały ją w niestałości relacji. W tym, że każdy w końcu odejdzie. Jednocześnie to ona miała duży problem z budowaniem trwałej relacji... Z całą pewnością też, była osobą manipulowaną, zakrakaną wręcz. Wszystko miało dziać się pod dyktando. Jestem pełna współczucia dla jej osoby. Co do autora - jego postaci... Biorę pod uwagę, że był wtedy młodym chłopakiem, zauroczonym zamężną kobietą... Widać, że przedstawia się jako takiego, który chciał dobra Monroe... No cóż... to jego wyznanie, więc bez wątpienia subiektywne, jednak obraz Marilyn jaki tu namalował. Serce mi ściska. Bardzo polecam.

Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)

Sama nie wiem, czy ta książka ma jakąś akcje czy jej nie ma. Dotarło to do mnie teraz, kiedy próbuję coś o niej napisać. Z pozoru nic się nie dzieje, ale, sama nie wiem kiedy, polubiłam autorkę a zarazem bohaterkę książki. Do tego stopnia, że własnie zaczynam część druga i zamówiłam część trzecią.

Nigdy nie byłam wielką fanką czy miłośniczką Coco Chanel. Niespecjalnie interesował mnie jej życiorys, kariera czy nawet efekty jej pracy - i to zarówno ubrania jak i perfumy. Nie byłam orędowniczką jej stylu, ba! nie wiedziałam nawet, że "Coco" to pseudonim, bo naprawdę miała na imię Gabrielle... I nie umiem powiedzieć, co skusiło mnie, by zapoznać się z jej "Życiem intymnym" autorstwa Lisy Chaney. Książkę pożyczyła mi koleżanka z pracy, oczarowana francuskim stylem bycia i Francuzkami. I przyznaję, była to bardzo przyjemna podróż. Choć nie natrafiłam tu na sensację, o jakiej wspomina okładka - o tym za chwilę - to z zaciekawieniem śledziłam losy Coco, której osobowość i pewność siebie oraz niezwykła intuicja niejednokrotnie wprawiały mnie w zdumienie i w pewien sposób inspirowały. Nie przepadam za biografiami, a jeszcze mniej za ich "reklamą", toteż z dużą dozą dystansu podeszłam do "szpiegostwa" czy "odnalezionych po latach listów i pamiętników" (które notabene nie należały do samej Chanel, tylko do rzekomo znających ją ludzi czy bliskich z jej otoczenia!). Samo zaś kolaborowanie z wrogiem jest lekko muśnięte przez autorkę w jednym z końcowych rozdziałów książki, w myśl zasady "niech czytelnik sam oceni - była kolaborantką, czy ofiarą nieszczęśliwej miłości?". Niemniej, nie męczyłam się brnąc przez ponad 400 stron swoistego hołdu w stronę Gabrielle "Coco" Chanel, wciąż podziwiając jej upór, dążenie do celu oraz zwykle trafne i owocujące sukcesem decyzje. Nie żałuję czasu z nią spędzonego, choć książki nie "łyknęłam na raz". Polecam miłośniczkom biografii słynnych i silnych kobiet! Dodatkowy plus za to, że książka ubogacona jest kilkoma fotografiami Chanel i osób z jej otoczenia, o których wspomina autorka. Pozytywnym aspektem jest moim zdaniem bardzo obrazowe i realistyczne nakreślenie czasów, w jakich Chanel przyszło żyć - Chaney robi to bez pójścia na kompromis, co ułatwiało zrozumienie decyzji Coco, jej "dziwactw" czy szoku, jaki wywoływała swymi projektami i działaniami.

Biograficzna powieść Reidy’ego jest pełna humoru i rozmaitych anegdot związanych z jego pracą dla Pfizera. Autor w ciekawy sposób przedstawił kulisy działania przemysłu farmaceutycznego w ostatniej dekadzie XX wieku. Z lektury czytelnik może się dowiedzieć w jaki sposób przedstawiciele handlowi przechodzili pranie mózgu w trakcie pierwszego, sześciotygodniowego szkolenia. W jaki sposób dostawali się do gabinetów lekarskich (niech żyje fundusz reprezentacyjny!) oraz jak wiekopomnym odkryciem było wynalezienie Viagry, leku, który początkowo miał leczyć dusznicę bolesną, lecz jego skutki uboczne zdradziły całkiem nowe zastosowanie. Całość na: http://wiedzma-czyta.blogspot.com/2013/09/jamie-reidy-miosc-i-inne-uzywki.html

Chwycona między jedną książką a drugą, niepozorna, z nieładną okładką. A jednak! Książka i poruszona enigmatyczna torebka Hermesa trafiła u mnie w dziesiątkę (tysięcy euro). Ile to już lat zastanawiam się, rozglądam wokół czy tylko mnie się tak wydaje - że z tą torebką, jak i całą sprzedażą akcesoriów Hermesa (i innych marek) coś jest nie tak. Torebka za niebotyczką sumę - niedostępna nawet dla tych, którzy tę kwotę posiadają. Zwykła dosyć. Kanciasta. Niewygodna. I notorycznie rozpięta (bo kto będzie siłował się z kłódeczką za każdym razem) Czy ktoś wreszcie powie otwarcie: To szaleństwo. Przy okazji poznawania zakamarków torebki (na stronach rozpisana dokładnie anatomia birkinki), poznajemy sympatycznego i obdarzonego niezwykłym poczuciem humoru autora - Michaela Tonello. To rodzaj jego dziennika. Także zapis osobistych sercowych doświadczeń. Michael ściga birkinki po całym świecie jak pies myśliwski. I nie boi się nikogo, więc dowiadujemy się tego, co przemysł dóbr ekskluzywnych chciałby ukryć. Poza tym, że słynna "birkinka" zostaje obnażona, naszym oczom ukazuje się też cały system zakłamania, kamuflażu, nieuczciwości jaki towarzyszy jej sprzedaży. Kupno torebki można sobie darować. Książkę w wolnej lekkiej chwili warto przeczytać. To co dzieje się w marketingu dotyczy też przecież każdej innej rzeczy.

"Amerykańskie dziewczyny poszukują szczęścia" jest książką o poszukiwaniu szczęścia. Jest to zbiór opowiadań. Każde z nich jest inne. Jedne są zabawne, pełne nadziei, melancholijne lub też przygnębiające. Bohaterki poszukują szczęścia w różny sposób. Jedne szukają go w miłości, inne w przyjaźni a jeszcze inne robiąc poprostu coś dla siebie. Trudno jest oceniać zbiór opowiadań. Każde z nich jest inne. Jedne lekkie, inne wręcz przeciwnie. Ale każde z pewnym morałem.

Idealna książka na deszczowy, ponury wieczór, lub noc kiedy nie można zasnąć. Przeczytałam ją w jedną właśnie noc, była na tyle wciągająca, że nawet nie zauważyłam, która godzina. Lekka, zabawna, prosto napisana, relaksująca i pokazująca życie pracownika restauracji. Książka pokazuje, że dużo dają znajomości, ale najważniejsza jest osobowość człowieka. Bo nie ważne kim jesteśmy w danej chwili to możemy coś osiągnąć i znaleźć miłość.

Spełnia wszelkie cechy ideału kontynuacji, a to samo w sobie jest sztukom. Poziomem dorównuje pierwszej części - bardzo dobra, odprężająca, ale arcydziełem nie jest; powiela jej klimat i stylistykę, jednak jest od niej oryginalniejsza, mniej przewidywalna i przez to ciekawsza. Nowy Jork to nie Hollywood, więc nie liczcie na hoolywoodzkie bajkowe zakończenie. Odwrotnie, usłane różami życie jak z bajki nadmiarem czułości osłabia charakter, wypacza moralność, niszcząc nie ciało, a duszę. Jednostki, które nigdy nie miały okazji się zahartować, nie będą mieć szans przetrwać pierwszej prawdziwej zimy.

Ostatnio coraz częściej zdarza mi się czytać książki pod wpływem ich ekranizacji. NIe jest to co prawda najmądrzejsza praktyka, ponieważ zwykle kończy się gorzkim rozczarowaniem - chyba, że i książka, i film są tak tragiczne, że pozostaje się jedynie z obu pośmiać. Niemniej jednak powtórzyłam ten błąd i w tym wypadku. Nie mam zamiaru narzekać. To jest tak optymistyczna, pełna humoru historia, że chce się ją czytać wciąż i wciąż, i wciąż... Główna bohaterka z miejsca zaskarbiła sobie moją sympatię a gdy lepiej ją poznawałam, miałam wrażenie, że mogłabym (ba! chciałabym) się z nią zaprzyjaźnić.