Faryzeuszka

Piękna, wzruszające, momentami zabawna powieść, na pewno dające wiele do myślenia. Główny bohater, taksówkarz, opowiada o swojej znajomości z tytułowym bohaterem - starszym panem, nieprzewidywalnym, zaskakującym, a jednocześnie skrywającym różne tajemnice. Przy okazji tej życiowejj przygody poznaje inne osoby, którym stara się pomóc, co rodzi i zabawne, i poruszające sytuacje. Całość śledzi się z zapartym tchem, gdyż autor wciąż zaskakuje czytelnika. Uwidzi też pięknym językiem i niepowtarzalnym klimatem. Polecam z czystym sumieniem.

Ulubiona książka mojej młodości. Nie wiem, co w niej jest. Czy wspaniałe miejsce, w którym dzieje się akcja, czy fascynujące postaci, których losy splatają się zupełnie przypadkiem, czy świetne, inteligentne dialogi albo szczypta pikanterii, a może możliwość przeżycia czegoś niesamowitego bez względu na to, kim się jest na co dzień. Czytałam ją na pewno kilkadziesiąt razy.Mam egzemplarz wydany w KIK-u, kiedyś ta seria była naprawdę wyjątkowa. Polecam!

Ex Oriente lux - zawsze wierzyłem w tę maksymę, od zawsze chętnie sięgam po literaturę ze wschodu, nawet tego najbliższego, i nawet wtedy, kiedy jej nie dowierzam, bo Arab z Paryża, a język francuski, niestety. No cóż, dobre i to, libańskiej literatury tworzonej w rodzimym języku nikt u nas jeszcze chyba nie tłumaczył. Niniejsza powieść została, jak mniemam, skonstruowana w pewnym stopniu na podobieństwo ustnie przekazywanych opowieści arabskich (ale bez przesady, miała być strawna dla francuskiego, czyli europejskiego, podniebienia i jest taka), co jest jej zaletą, ale i wadą, bo wydaje się być dla dzisiejszego wyrobionego czytelnika zbyt prosta, dylematy w niej zbyt oczywiste, a emocje targające bohaterami - przewidywalne. Niemniej jednak, gdy to czytać jak legendę, jak klechdę snutą przy ognisku przez zawodowego opowiadacza, można mieć z tego i przyjemność, i temat do rozważań. A potem dobrze byłoby sięgnąć do książek np. wydawnictwa Smak Słowa po prawdziwych Arabów. Koniecznie.

"Litością piekło jest wybrukowane" Zdumiało mnie, że tej powieści nie było w Bibliotece, brak takiej klasyki?Ale dzięki temu zakupiłem sobie, bo to zdecydowanie pozycja, którą trzeba mieć na półce. Poznałem już Zweiga, zwłaszcza "Dziewczyna z poczty" była doskonała, ale "Niecierpliwość serca" to jego opus magnum i perła w koronie. Była tu tak zaawansowana psychologia, tak prosta, a zarazem złożona fabuła i napięcie, które można ciąć nożem. Fabuła jest opowiadaniem oficera, który snuje swoją historię z czasów przed 1 wojny światowej, o tym jak mimo upływu lat, sumienie nie pozwala mu zapomnieć tamtych zdarzeń. To opowieść o tym jak źle pojmowane współczucie i litość może prowadzić do tragedii. Jak brak asertywności, fałsz, chęć przypodobania się i uniknięcie plotek może być priorytetem nad losem drugiego człowieka. Czytając "Świat wczorajszy" pamiętam jak Zweig wyjaśniał swoją metodę pisania, gdzie nie ma dłużyzn, zbędnych opisań, wszystko jest odtłuszczone i zostaje czysta, psychologiczna treść. Tutaj to doskonale widać, powieść nie miała ani jednego przestoju i słabszego momentu. Postać kalekiej dziewczyny Edyty była niesłychanie poruszająca, jej postawa mogła wzruszyć nawet taką zimną i analityczną rybę jak moja skromna osoba. Końcówka była czystą jazdą bez trzymanki, emocje sięgały zenitu, byłem dosłownie jak zahipnotyzowany i nie mogłem się doczekać rozwiązania. Wielka, wybitna, ponadczasowa literatura, która umieszcza ostatecznie Zweiga na literackim Olimpie. Arcydzieło.

Przesympatyczna opowieść o mało sympatycznych - na pierwszy rzut oka - ludziach. Są tam kochające kobiety i zdystansowani mężczyźni, a główny bohater dziś pewnie zostałby określony mianem "neuroróżnorodnego":). Co zmienia zasklepionych we własnych uczuciach dwoje starszych ludzi? Miłość. Nie romantyczna, lecz zaskakująca, przychodząca znienacka i zupełnie nie posługująca się mianem miłości. Ciepła i żartobliwie opowiedziana historia, poruszająca ważkie tematy, lecz bez przytłaczania czytelnika.

Po znakomitym "Konformiście" zapowiedziałem, że wkrótce sięgnę po kolejne pozycje z dorobku włoskiego pisarza. I oto jestem. To była bardzo intrygująca, psychologiczna i w pewnym stopniu lekko psychodeliczna powieść. Tytułowy rok 1934 w Capri, gdzie dwudziestosiedmioletni narrator- włoski intelektualista przebywa w miejscowości wypoczynkowej. Poznaje on tam niemieckie małżeństwo, a wymiana gestów i spojrzeń przy stole z młodą niemiecką dziewczyną jest zalążkiem niezwykle intensywnej przygody. Nie chcę wchodzić w szczegóły i zdradzać treść, ale ta cała mistyfikacja była bardzo intensywna, intelektualno-erotyczna, z bardzo mocnym podłożem i podtekstem politycznym. Faszystowskie Włochy i nazistowskie Niemcy miały w owym czasie wiele wspólnego, a treść powieści można interpretować również na głębszym poziomie. Widzę to jako metaforyczne odbicie stanu ducha jednostki w epoce totalitaryzmów i to wewnętrzne rozdarcie było tu mocno zarysowane. Znakomita powieść dla zaawansowanych czytelników.

Ach, jaka cudowna nowoczesność na uniwersytetach, w miastach, w rodzinach. Złośliwy obserwator i ostry diagnosta z tego Bradbury'ego. Warto poczytać, pośmiać się aż ciarki przejdą i pomyśleć co dalej, bo i u nas coraz więcej Howardów Kirków, ich żon, przyjaciół i seminarzystów. Prawdziwe to powiedzenie: co się odwlecze (za komuny), to nie uciecze (za niepodległości).

Och ta Ciotunia z walizką pieniędzy przekraczająca granicę. No bo kto by u starszej pani szukał. A jak jednak szukają, to trzeba zapalić świecę. Bo przy świecy lepiej wygląda cera szanownej cioci. Główny bohater, emerytowany dyrektor filii banku nie ma pojęcia w co go wplącze i gdzie zawiedzie nowo poznana krewna.

"(...) Poznałem głos, który słyszałem owej nocy w Santa Lucia. — Przepraszam panią — rzekłem natychmiast. — Nie jestem pani znany, ale spełnić muszę obowiązek, dziękując pani za życzliwość okazaną staremu ziomkowi, który błądził wieczorną porą po ulicach Neapolu. — Pan mnie poznaje — odrzekła — ja poznaję pana również. — Po moich plecach, szanowna pani. — Ach! Pan słyszał, jak mówiłam do męża, że ma pan poczciwe plecy? To nie powinno być dla pana nieprzyjemne. Bardzo by mi było przykro, gdyby pan to inaczej zrozumiał. — Przeciwnie, pochlebiła mi pani. I uwaga pani, przynajmniej w zasadzie, wydaje mi się słuszna i głęboka. Charakter postaci zawiera się nie tylko w rysach twarzy. Są ręce sprytne i ręce bezbarwne. Mogą być kolana obłudne, łokcie samolubne, ramiona aroganckie i poczciwe plecy". 💙 📖 Z książki: 'Zbrodnia Sylwestra Bonnard', Anatole France.

Książka należy do tych wielopoziomowych, gdzie fabuła i zdarzenia są tylko odskocznią do przemyśleń, pytań, dylematów . Ponura, naturalistyczna atmosfera islandzkiej wsi XIX wieku i sąd nad dwójką podejrzanych o zabójstwa jest doskonałą narracją do zastanawiania się nad winą, karą i różnorodnym osądem społecznym. Książka jest pisana w trudny dziś do czytania podniosły i emocjonalny sposób, ale mi kojarzy się to z klasyczną, antyczną manierą podejścia do spraw egzystencjalnie trudnych i skomplikowanych. Wymowa książka jest wybitnie niejednoznaczna co bardzo podnosi jej wartość uniwersalną. Natomiast ocenę moja obniża męczący język - mam wrażenie, że jest to też sprawa niezbyt trafnego tłumaczenia.

Saul Bellow jest autorem kilkunastu powieści oraz licznych nowel i opowiadań. Jako jedyny powieściopisarz trzykrotnie otrzymał National Book Award. W 1975 roku zdobył Nagrodę Pulitzera za powieść "Dar Humboldta". Rok później przyznano mu literacką Nagrodę Nobla za "połączenie w swej twórczości zrozumienia ludzkiej psychiki i subtelnej analizy współczesnej kultury". W 1990 roku Saul Bellow został uhonorowany National Book Foundation Medal za wybitny wkład w rozwój literatury amerykańskiej. Liczne wyróżnienia wywarły na mnie ogromne wrażenie i postanowiłam przekonać się o wartości jego pisarstwa. W tym celu sięgnęłam po "Rzeczywistą"... Bohaterem powieści jest Harry Trellman, starzejący się biznesmen w chwili obecnej handlujący antykami po renowacji. Jako dziecko umieszczony w sierocińcu, chociaż jego rodzice żyli. Matka cierpiała na chorobę stawów i jeździła od jednego sanatorium do drugiego, za które płaciła jej rodzina, a ojciec był zwykłym stolarzem nie potrafiącym zapewnić żonie i synowi luksusowych warunków bytowych. Harry zrobił karierę na Dalekim Wschodzie, co zapewniło mu dochody do końca życia, ale wrócił do Chicago, gdzie ma niedokończoną sprawę uczuciową w postaci Amy Wustrin, jego miłości z czasów liceum. Ich drogi rozeszły się z powodu braku pewności siebie bohatera, który nie potrafił wtedy zawalczyć o ukochaną. Więcej szczęścia w tej kwestii miał jego przyjaciel Jay, niesamowity kobieciarz i flirciarz, który bez najmniejszego problemu poderwał Amy i został jej mężem. Teraz są po rozwodzie, Jay zmarł niedawno. Czy Harry wykorzysta sprzyjające mu okoliczności? A może znów zabraknie mu odwagi? Akcja powieści stopniowo nabiera tempa, przyspiesza w sposób harmonijny. Ciekawie zawiązana intryga została doprowadzona do pomyślnego finału. Książka o lekkim zabarwieniu erotycznym, ale Autor nie przekroczył granic dobrego smaku. Podał przykłady pewnego trójkąta, zagmatwanych relacji byłych żon i mężów. Wierność w związku wydaje się być deficytowym towarem. Bohaterowie stworzeni na potrzeby powieści są realni i można się z nimi utożsamiać, mają wyraźne cechy charakterystyczne dopracowane w najdrobniejszych szczegółach. Bellow poradził sobie świetnie z podjętym tematem. Uważam, że zasłużył w pełni na liczne nagrody i wyróżnienia, które stały się jego udziałem. Został doceniony za całokształt twórczości. "Rzeczywista" to wielowarstwowa opowieść o skomplikowanych uczuciach, którą czyta się niespodziewanie łatwo i szybko ze względu na niedużą objętość. Jednak udało się Autorowi zamieścić mnóstwo informacji, różnorodność postaci oraz intrygującą akcję. Harry spotkał kilka lat wcześniej Amy i nie rozpoznał jej, zmęczonej życiem, o szarej twarzy. Było to bolesne zderzenie marzeń z rzeczywistością. Jak poradzi sobie ze zmianami, którym uległa ukochana? Bohater zdecydował się zrobić kolejny krok w kierunku przyszłości, ale wybrał co najmniej dziwne miejsce na oświadczyny. Wszystkich zainteresowanych poznaniem odpowiedzi na powyższe pytania zapraszam do lektury. Polecam serdecznie! Moja ocena: 5/5

To już piąta powieść Moravii jaką przeczytałem w niedługim odstępie czasu i dzięki niej ugruntował sobie u mnie pozycję najlepszego pisarza europejskiego XX wieku. Jest on arcymistrzem rozkładania ludzkiej psychiki na czynniki pierwsze, badania myśli i emocji pod mikroskopem, zwłaszcza wśród najniższych warstw społecznych. Przenika ich niemal do głębi, pozwala spojrzeć na świat ich oczami. A to jak wchodzi w perspektywę kobiet? Coś niesamowitego. Po "Matce i córce" tym razem uczynił narratorką pierwszoosobową i główną bohaterką Adrianę, która ledwo osiągnęła dorosłość, a już zaczęła się sprzedawać za pieniądze. Jej matka niemal sama ją do tego namawiała, a schadzki działy się tuż pod jej nosem, co dodaje dramaturgii. Mimo iż się łajdaczyła, to bohaterka miała dość bogate życie wewnętrzne, marzyła o domu i rodzinie, ale została zdradzona, wykorzystana i to ją złamało. W jej życiu przewijał się policjant, który w niej był zakochany, a ona go odtrącała i z zimną krwią odtrącała, a jednocześnie sama płaszczyła się do jakiegoś studenta, który nią pomiatał. Psychologicznie było to niezwykle zaawansowane i z jednej strony fascynujące, a z drugiej bohaterka mogła bardzo irytować. Moravia to mistrz obnażania iluzji, rozbierania psychiki do naga i brutalnego realizmu. Duszna, klaustrofobiczna atmosfera powieści nie pozwalała się oderwać. Za 2 miesiące wybieram się do Rzymu i powieść była ciekawym wprowadzeniem, aczkolwiek od strony rynsztoka. Swoją drogą ten masochizm emocjonalny bohaterki, związany z tą obrzydliwą katolicką kulturą cierpienia i poświęcenia przywodził na myśl również to polskie cierpiętnictwo. Ciężko polubić tych bohaterów i ich problemy, ale twórczość pisarza można wręcz pokochać jak oczekuje się znakomitej literatury.

To proza niezwykła w swej oszczędności fabularnej, gęstości emocjonalnej, głębokości filozoficznej i umiejętności budowania postaci ,która z jednej strony budzi współczucie z drugiej odpycha skrajną biernością i egocentryzmem. Dziś tom dostałby może diagnozę "syndrom przewlekłego zmęczenia", ale czy to oznacza, że nie mógł czegokolwiek sam zrobić? Klimat tej książki ma dla mnie coś z "Głodu " Hamsuna bowiem główny bohater to człowiek mocno skomplikowany, w którym prostota i uniżenie dorównuje pysze i arogancji.

Jako zdeklarowany wielbiciel France'a jestem zawiedziony. Zdecydowana większość jego twórczości posiada tę zaletę, że nawet czytana bez pełnej znajomości kontekstu kulturalno-historycznego przynosi dużą satysfakcję dzięki mądrości czy wiedzy autora manifestujących się na różne sposoby. W tym zaś przypadku przewrotny tytuł czy bardzo skądinąd udany zabieg przypisania autorstwa objaśnień do książki bohaterowi swej innej powieści nie są w stanie wznieść tego tragicznego romansu pomiędzy obiecującą aktoreczką a młodym dyplomatą na spodziewany, ponadprzeciętny poziom.

Pierwsze skojarzenie przy czytaniu to "Imię róży" Umberto Eco, ale to tylko z powodu formy kryminału osadzonego w średniowieczu. Powieść Eco to forma monumentalna, a tutaj autor - Barry Unsworth - stworzył coś pomiędzy krótką powieścią a długim opowiadaniem. Natomiast klimat udało mu się stworzyć pomimo krótkiej w miarę formy. I tym mnie kupił. Zaczyna się już niepokojąco, bo zbiegły ksiądz przystaje do grupy wędrownych aktorów, która ledwie wiąże koniec z końcem, a ma też sporo swoich grzeszków i tajemnic. Bynajmniej nie są to ludzie kryształowi. Do tego dochodzi intryga, która coraz bardziej się zapętla i osacza grupę bohaterów. XIII-wieczna Anglia to nie jest bezpieczne miejsce. Wokół szerzy się Czarna Śmierć, zbliża się trudna do przetrwania zima, a ludzie są igraszką w rękach możnych. Może tylko zbliżające się święta Bożego Narodzenia dają odrobinę radości. Aktorzy trafiają do małego miasteczka, którego mieszkańcy żyją zbrodnią i tak trochę przez przypadek angażują się w rozwiązanie kryminalnej zagadki i uniewinnienie oskarżonej o zbrodnię dziewczyny. Na scenie odgrywają własną wersję wydarzeń... i zaczyna grozić im niebezpieczeństwo... Krótka, ciekawa i wciągająca, a średniowieczny klimat to wartość dodana tej opowieści.

Będzie bardzo patetycznie. 🫣 "Korzenie..." dołączyły do mojego prywatnego, bardzo elitarnego grona, utworów dla mnie ważnych. A może najważniejszych? Są najbardziej osobistą powieścią od czasu „Opowieści o miłości i mroku” Amosa Oza. Po ich przeczytaniu czułam się tak, jakbym znalazła bliską mi duszę, która rozumie wszystkie moje rozterki, pytania i wątpliwości. I żeby tej dopiero co stworzonej więzi nie tracić przeczytałam "Korzenie..." raz jeszcze… Ale przeczytałam je raz jeszcze również dlatego, że już podczas pierwszego czytania miałam wrażenie, że coś mi ciągle umyka, że niektóre przemyślenia mają drugie dno, że nie wszystko ogarniam, że jest tam tyle ukrytych znaczeń, że stale próbuję odkryć sensy, które mi się wymykają i nijak nie mogę ich złapać, że…, że… i że. Bo tę książkę odebrałam zdecydowanie bardziej „czuciem i wiarą” niż „mędrca szkiełkiem i okiem”. To książka o ludzkich postawach, marzeniach, dążeniach, ambicjach. O CZŁOWIECZEŃSTWIE. Klimat, nastrój, język i ta lekkość z jaką Gary snuje opowieść urzekła mnie i poddałam się jej bezgranicznie i bezwarunkowo. Najgorsze, że muszę już je oddać do biblioteki. 😭 Co prawda „Życie przed sobą” czeka, ale czy sprosta wygórowanym oczekiwaniom? Maleńka próbka: „Zauważył już, że pewne rzeczy, mimo że odczuwał je głęboko, ujęte w słowa, zmieniały sens do tego stopnia, że nie tylko nie mógł podzielić się nimi z kimś innym, ale sam - wymawiając je, już ich nie poznawał”.

Margaret Rumer Godden (ur. 10 grudnia 1907, zm. 8 listopada 1998) była niezwykle płodną angielską autorką. Napisała ponad 60 powieści, z czego dziewięć zostało zekranizowanych. Na jej twórczość miało wpływ dzieciństwo spędzone w kolonialnych Indiach oraz nauka w prywatnej szkole w Anglii. Po I wojnie światowej prowadziła szkołę tańca w Kalkucie. W 1934 wyszła za mąż za Laurence'a Fostera, z którym miała dwie córki. Małżeństwo jednak nie było udane i dwanaście lat później Godden rozwiodła się z mężem. Pierwszą powieść opublikowała w 1936 roku (Chinese Puzzle). W 1975 roku została wydana Indyjska wiosna Uny (The Peacock Spring), która w 1995 doczekała się telewizyjnej ekranizacji (obejrzycie na YT). Powieść opowiada o dwóch siostrach, córkach konsula prowadzącego placówkę w Indiach. W nowym miejscu czekają na nie nowe wyzwania i przyjaźnie. Poznają także kochankę ukochanego ojca, którą — szczególnie Una — darzą resentymentem.

Brooklyn, Nowy Jork, lata 50. XX wieku. Przenosimy się w czasie i przestrzeni do nowojorskiej dzielnicy biedoty, do podupadającego sklepu spożywczego prowadzonego przez żydowskich imigrantów z Rosji, w wietrzny listopadowy ranek wciągamy do sklepu ciężkie skrzynki z mlekiem, przesypujemy bułki z torby do drucianego kosza, sprzedajemy jedną z nich za trzy centy siwowłosej Polce, zapalamy grzejnik gazowy, parzymy kawę w sczerniałym emaliowanym garnku, liczymy skromne dochody, zastanawiamy się, gdzie podziała się nasza młodość, dlaczego zmarnowaliśmy życie i jak przetrwać do pierwszego, czekamy na klienta, choć nie nadchodzi i uśmiechamy się ponuro przeglądając żydowską gazetę, jednym słowem, dzielimy troski i aspiracje bohaterów powieści. „Tyle się spodziewał po Ameryce, a dostał tak mało.” Jest w tej książce sporo biedy, cierpienia i trosk, ale niewątpliwie jest to powieść wysokiej duchowej urody, dodająca otuchy moralnej, a do tego czyta się świetnie, dlatego cenię, szanuję, uważam, admiruję i wysoko stawiam, Bernard Malamud, amerykański pisarz pochodzenia żydowskiego, wychowany na Brooklinie w rodzinie imigrantów z Rosji, wierzy, podobnie, jak Dostojewski, że szansę na odkupienie win ma największy nawet grzesznik i ta wiara jest w tym utworze czytelna, jest „zbrodnia”, jest „kara” i jest „nadzieja na odkupienie win”, jest także napięcie pomiędzy światem duchowym a materialnym, tak charakterystyczne dla najważniejszych dzieł Marca Chagalla oraz mnóstwo refleksji o tym, jak trudno jest zmienić kierunek życia. Powieść spodoba się czytelnikom czułego i niepomnego uraz serca. Książka wydana w roku 1957. „- Moja mama pyta - powiedziała prędko - czy pan mógłby jej dać na kredyt do jutra funt masła, bochenek żytniego chleba i małą butelkę octu jabłkowego. Kupiec znał matkę. - Nie będzie więcej kredytu. Dziewczynka wybuchnęła płaczem. Morris dał jej ćwierć funta masła, chleb i ocet. Odnalazł na podniszczonym kontuarze, obok kasy, pokreślone ołówkiem miejsce i dopisał liczbę pod pozycją „Pijaczka”. Suma ogólna wyniosła teraz dwa dolary i trzy centy, których nie miał nadziei nigdy zobaczyć. Ale Ida zrzędziłaby, gdyby zauważyła nową kwotę, więc zmniejszył sumę do jednego dolara i sześćdziesięciu jeden centów. Jego spokój - ta odrobina spokoju, jaką miał - wart był czterdzieści dwa centy.” Przewrotnie rzecz ujmując, można zaryzykować stwierdzenie, że jest to powieść również o tym, że z wiekiem spada zapotrzebowanie na zysk, a rośnie na święty spokój. ; )

Czy można mieszkańców wyspy zniszczonej wybuchem wulkanu tak po prostu umieścić we współczesnym społeczeństwie podczas, gdy do tej pory wiedli oni życie rodem z XIX. wieku? Książka porusza bardzo ważne sprawy związane z ludzką naturą, instynktem przetrwania oraz próbą ratowania tego, co było: " Idiotyczny romantyzm! Najpierw machanie chusteczką na powitanie cywilizacji, a teraz na jej pożegnanie. Doprawdy, gdybym miał czas, zalałbym się łzami. Jednak przyzwyczajony do bilansu, mówię: centralne ogrzewanie + elektryczność + gaz + szkoły wszystkich stopni + zagwarantowana praca + przyzwoite zarobki + telewizja, radio, kina, teatry + wyżywienie, komfort, opieka lekarska, środki transportu, ubezpieczenia, emerytury i wszelkiego rodzaju rozrywki - oto suma przywilejów, wobec której nonsensem jest ta druga: ogień z chrustu + lampka naftowa + szkółka powszechna + pataty + wozy zaprzężone w woły + strzechy + wolność ograniczona do paru mil kwadratowych + splendid isolation i tydzień drogi do najbliższego chirurga. Wystarczy postawić pytanie - odpowiedź narzuca się sama." Otóż właśnie odpowiedź nie narzuca się sama, ich przywiązanie do ziemi i więzy społeczne są tak silne, że walka o powrót staje się koniecznością... ale czy można wejść dwa razy do tej samej rzeki?