Emigrantka

Bardzo przyjemna, ciepła i zabawna opowieść z dramatycznymi wątkami. Historia Basi, która w konsekwencji życiowych porażek postanawia rozpocząć nowy etap swojego życia w miejscowości Koniec Świata. Zdarzenie dwóch światów, przyjezdnej Basi i mieszkańców Końca Świata na czele z niesamowitą Rzepkową, prowadzi do serii zabawnych sytuacji. Książka warta uwagi jeśli nie szukasz niczego bardzo ambitnego. Fajna lektura na leniwe popołudnie.

O nieeeee!!!! Co to była za historia!!!! A zakończenie!!!! Przydałby się drugi tom 🙈Pani autorko jak mogła mnie pani zostawiać z takim zakończeniem?!?!? Cała książka jest dość smutna, pokazuje nam przede wszystkim to jak bardzo środowisko potrafi być ślepe na sprawy innych ludzi. Na sąsiadów, znajomych z pracy, najbliższych, dzieci... Znajdziemy tu jednak również i nadzieję. Nadzieję na lepsze jutro.... o ile jutro nadejdzie.... Książka naprawdę warta przeczytania! Daje 8/10 i idę sobie wymyślić swoje własne zakończenie! Zaczytanego książkoholicy 📖❤️

„Nie ta co urodziła, a ta co wychowała” – tak mi zawsze babcia powtarzała, należy do tego zdania dopisać kolejne, które znalazłam w tej książce „nie ten co spłodził, a ten co wychował”. Zdarza się bowiem tak w życiu, że mężczyzna jak to się mówi nie dorósł do ojcostwa. Tylko z drugiej strony co to znaczy dorosła/dorósł do czegoś? Bohaterkami powieści są Janka, Maja, Weronika, Hanka i Ela. Każda z nich opowiada nam swoją historię, ukazuje swoje życie, marzenia, plany. Pokazują nam również trudne relacje z rodzicami, zarówno z matką jaki ojcem. Janka przyjaźni się z Majką. Obydwie są nauczycielkami w tej samej szkole. Janka uczy matematyki, Majka plastyki, sztuki. Dwie przeciwności. Pierwsza singielka raczej nie z wyboru, a pod wpływem matki, która zdominowała jej życie. Druga żona, matka dwóch córek, malarka. Boi się wystawić swoje obrazy i szkice, a raczej boi się krytyki ze strony swojej matki. Hanka i Ela przyjaciółki jeszcze ze studiów medycznych. Razem odbywały staż w jednym szpitalu, po studniach w nim zostały i przyjaźń przetrwała. Hania jest pielęgniarką, żoną i matką dorastającego syna Adama. Razem z Leszkiem tworzą szczęśliwe małżeństwo i rodzinę. Niespodziewanie w ich życiu pojawia się były mąż Hani i biologiczny ojciec Adama – Zbigniew. Ela jest lekarzem, żoną i matką dwóch synów. Wychowała się w domu dziecka, nigdy nie poznała swoich rodziców. Zawsze i wszędzie musi mieć wszystko pod kontrolą Ten jej despotyzm ma wpływ na relacje rodzinne. W jej życiu pojawia się wychowanka domu dziecka – Lena. I ostatnia bohaterka Weronika. Projektantka zieleni, samotna matka, wychowuje syna Kubę. Jest samotna z wyboru. Całą miłość, cale życie podporządkowała synowi. I nagle los zsyła ma Kubę chorobę . Weronika musi odszukać ojca chłopca i poprosić go o pomoc. Autorka pokazałam nam różne obrazy ojcostwa oraz portrety ojca. Chociaż tak na prawdę nie tylko ojca, matki również. Relacje jakie tworzą się między rodzicami a dziećmi mają wpływ na ich późniejsze życie, postępowanie i psychikę. Często zdarza się tak niestety, że jeden z rodziców tworzy fałszywy obraz drugiego rodzica i przez to krzywdzi dziecko oraz tą drugą osobę. Ten obraz tworzony jest przez pryzmat złości, rozgoryczenia, bólu który w sobie nosimy, bo nie spełniły się nasze marzenia, bo nie tak miało być. Jednak przychodzą w życiu takie chwile, że wszystkie urazy, niedopowiedzenia trzeba ukryć na dnie duszy i serca. Wybaczyć, chociaż to trudna sztuka, poświęcić się dla dobra dziecka. Zostawić za sobą przeszłość, aby móc funkcjonować w teraźniejszości i patrzeć z optymizmem w przyszłość. Rozliczyć się ze wszystkich swoich decyzji. Bo najtrudniejsza praca w życiu to praca nad samym sobą oraz rozmowa z samym sobą. Zanim powiemy o kimś złe słowo zastanówmy się, czy ktoś inny tak o nas nie mów, nie myśli? I chociaż wiem, że są ludzie, którzy „zasługują” na swoją opinię, to myślę, że trzeba ich zostawić niech żyją w swoim świecie. Na kartach książki odkryłam na nowo prawdy, które powtarza mi bliska osoba, że świat męski należy do ojca i syna, świat kobiecy do matki i córki. Kobieta nie zrozumie męskiego świata a mężczyzna kobiecego. To dwa różne światy, w których panują inne zasady. Polecam tą książkę, bo daje do myślenia. Stwarza możliwość obejrzenia siebie w lutrze postaci w niej przedstawionych.

Historia przejmująca o głównej bohaterce Mai Bogackiej,kobieta rzuca swoją dotychczasową pracę,odcina się od przyjaciół,zostawia za sobą toksyczny związek z Filipem. Opuszcza swe rodzinne miasto Poznań,chce rozpocząć nowe życie. Udaje się ona do Rabki,zatrudnia się jako recepcjonistka w hotelu. To moje pierwsze spotkanie z pisarką i nie ostatnie. Styl pisarki bardzo dobry,napisana cudownie powieść,fabuła znakomita,a akcja zaintrygowała,zainteresowała mnie,nie mogłam się oderwać od lektury tak pochłonęłam ją. Oczarowała mnie,wciąga niesamowicie. To była piękna i życiowa książka. Czyta się dobrze,zachwyca,porusza za serce ta książka.

2 część przygód Ewy, która pojechała ze Szczecina do Londynu, do swojej Przyjaciółki. Moim zdaniem lepsza od pierwszej. Ewa dostaje pracę jako recepcjonistka w jednej z sieci siłowni w Londynie. Radzi sobie całkiem nieźle i łapie nić porozumienia z każdą dziewczyną, która z Nią pracuje. Znacznie rzadziej zdarzają się Jej wpadki, z czego jest zadowolona. Pewnego dnia poznaje Oliviera, lekarza i przyjaciela Pawła - lekarza, z którym spotyka się Jej przyjaciółka. Zaczyna się z Nim spotykać i jest coraz bardziej zauroczona. Oli zabiera ją na tajemnicze randki i jest romantycznie, do czasu, kiedy w Sylwestra całuje się z inną... Jak to wytłumaczy? Czy będzie udawał, że do niczego nie doszło? O tym zapewne w 3 części, którą już za mną :) i niedługo podzielę się z Wami recenzją 😉 ⠀

Na książkę Agnieszki Rusin „Ukaż mi prawdę” miałam chrapkę już dawno. Uświadomiłam sobie to jednak dopiero, gdy po długim czasie ją wypożyczyłam i zaczęłam czytać. Cóż to była za opowieść!! Alicja i Jakub po śmierci nastoletniej córki decydują się opuścić Warszawę i zmienić całkiem swoje życie. Małżeństwo przeprowadza się do małej miejscowości Zalesie, gdzie zamieszkują w domku nad jeziorem. Bardzo szybko para się przekonuje, że to miejsce nie jest takie sielskie i anielskie, skrywa ono bowiem swoje tajemnice mrożące krew w żyłach. Co się tam wydarzyło? Dlaczego wszyscy mieszkańcy tak dziwnie się zachowują? Autorka ukazała na kartach książki, jak wielką tragedią jest dla rodziców śmierć ich ukochanego, jedynego dziecka. Pogrążona w depresji główna bohaterka nie potrafi cieszyć się z niczego. Jest w rozpaczy. Każdy dzień to dla niej ogromne wyzwanie. Jej jedyną ucieczką i balsamem dla cierpiącej duszy jest malowanie i fotografia, a także spacery po pobliskim lesie. Ale tylko do pewnego momentu. Otóż pewnego dnia kobieta dostrzega dziwne rzeczy. Jakieś cienie, dziwne odgłosy. Jakby ktoś za nią chodził, śledził ją. Wszystko to coraz bardziej niepokoi ją, bo nie wie, czy to wyłącznie wytwór wyobraźni, działanie uboczne leków antydepresyjnych. A może rzeczywiście coś jest na rzeczy i życie Alicji jest zagrożone? Gdy przeczytałam opis na okładce to nie spodziewałam się, że dostanę tak pasjonującą, wciągającą historię. Myślałam, że będę miała do czynienia ze zwykłą obyczajówką, jakich przeczytałam już wiele. Oj, pomyliłam się bardzo. Na szczęście w tym pozytywnym znaczeniu. Agnieszka Rusin stworzyła doskonałą książkę – porywającą, dającą do myślenia, aż wreszcie wzruszającą. Znajdziemy tutaj całą gamę emocji, odczuć. Postaci wykreowane są wyraziste, a do tego niezwykle autentyczne. Każdy z nas może utożsamić się z Alicją, Jakubem czy innymi bohaterami występującymi w tej historii. Rusin w mistrzowski sposób pokazuje czytelnikom, jak działają małe społeczności i jaka jest ich specyfika, co mnie szalenie się podobało, bo uwielbiam, jak akcja różnych powieści jest osadzona w małych miasteczkach. Nie chciałabym zdradzać Wam więcej szczegółów dotyczących omawianego przeze mnie tytułu, ponieważ pozbawiłabym Was przyjemności czytania. Jedno Wam powiem – ten tytuł jest wart uwagi i tego by poświęcić mu czas. Co więcej, ta pozycja najprawdopodobniej znajdzie się w mojej TOP PIĄTCE najlepszych książek przeczytanych w tym roku, a przynajmniej na dzień dzisiejszy bym ją w niej umieściła. Rok co prawda się jeszcze nie skończył i mam nadzieję, że będę miała okazję przeczytać jeszcze wiele wspaniałych pozycji, ale ta lektura zrobiła na mnie ogromne wrażenie i absolutnie nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Wręcz przeciwnie! Miałabym ochotę przeczytać coś w podobnym stylu. A to już chyba wystarczająca rekomendacja i argument, że „Ukaż mi prawdę” to idealna książka. Gorąco polecam ją każdemu!

33/2024 Anna Dąbrowska "Jedna chwila" tom.1 wyd.lira Emilia jest w związku z Anatolem,szykuje się do ślubu.Pracuje jak tłumacz,ma przyjaciółkę Agnieszkę która jest dla niej jak siostra. Pewnego dnia Emi jest ze swoją przyszłą teściową w jej salonie sukien ślubnych,mierząc suknie zdaje sobie sprawę,że nie chce tego ślubu.Po przyjściu do domu Anatol ma pretensje,że tak zachowała się wobec jego matki.Emi informuje go,że wyjeżdża w podróż służbową.Od tego momentu nic już nie jest jak dawniej. Co zrobi Emilia? Kim jest Matt? Moja ocena 5/10 Autorka opisała losy Emi lecz mi zabrakło więcej informacji o jej rodzicach.Czytając chciałabym poznać całą historie.

Mieliśmy już w literaturze i w filmie wątki zamiany miejsc wśród rodzeństwa. TV proponuje zamiany małżonków, domów. Podobnie jest w powieści Pani Agnieszki Dydycz. Dwie siostry i ich rodziny, podążając za marzeniami zamieniają się miejscem zamieszkania. Jakie będą konsekwencje tej decyzji? Nie zdradzę. Powiem tylko, że śledząc losy bohaterów oraz ich krewnych (rodziców-dziadków oraz babci-prababci) spędzicie miło czas w towarzystwie sympatycznych osób. Może dojdziecie do wniosku, że czas wziąć się za realizację swojego marzenia, aby jego termin ważności nie upłynął?!

Miłość w życiu każdego człowieka jest najważniejsza. Dzięki niej ludzie stają się lepsi, radośniejsi, są w stanie pokonać trudności, ale nie można jej zaksięgować ani po stronie debetu, ani kredytu. Nie można jej zastawić, pożyczyć, wymienić, opodatkować, można ją dać kochanej osobie. Pokochać i zaufać jest trudno, bo to zawsze wiąże się z ryzykiem, ale dzięki nim otrzymujemy pomoc, budujemy więź, bliskość, nadzieję na przyszłość. Klara Lazar miała trudne dzieciństwo i relacje z siostrą. Chociaż były bliźniaczkami, były całkiem różne. Inga ciągnęła ją w przepaść i kłopoty, będące powodem jej depresji, kompleksów oraz trudności w budowaniu związków. Oprócz siostry nie ma nikogo. Może liczyć w każdej sytuacji tylko na Adriana, przyjaciela ze studiów. Chociaż iskrzy między nimi, ona traktuje go jak brata. Tylko Adi wie o niej wszystko i to on pomaga jej wyjść z dołka po zakończeniu związku, załatwiając jej pracę sprzątaczki w banku, w którym pracuje. Tam właśnie poznaje Roberta. Dyrektorka dupka, z którym z czasem wikla się w skomplikowaną relację. Człowieka, który wywróci jej życie do góry nogami. Nie jest to literatura wysokich lotów, możnaby się do kilku rzeczy przyczepić, lecz niebywały pech Klary, odrobina pikanterii, sarkastycznego humoru, wątek siostry i burzliwej przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć sprawia, że książkę czyta się szybko i może się podobać. Jeśli Walentynki zamierzacie spędzić z książką, to będzie to odpowiednia lektura.

Podejmowanie decyzji za innych to branie odpowiedzialności za ich los. Czasami wydaje nam się, że mamy słuszność każąc, nakazując, czy przymuszając innych do podjęcia konkretnych decyzji. Nie zdajemy sobie jednak sprawy z konsekwencji owych wyborów. Na szczęście to nie my musimy się z nimi borykać, ale osoba, którą udało nam się namówić czy to siłą autorytetu czy rozporządzeniem prawnym. Taka sytuacja w najlepszej sytuacji prowadzi do niezdrowych relacji między ludźmi, a w najgorszym do zerwania wszelkich kontaktów. Nawet, kiedy są to nasze dzieci, a my cały czas byliśmy przykładnymi rodzicami. O takiej trudnej relacji jest książka Małgorzaty Garkowskiej „Czego nie powiedziałam”. Około dwudziestopięcioletnia Emilia miała mało okazji, aby w swoim życiu podejmować samodzielne decyzje. Zwykle decydowała za nią mama, później ojczym, a następnie partner. Wszyscy chcieli, by jej życie wyglądało tak jak oni tego chcą. To poniekąd sprawiło, że Emilia nie potrafi otwarcie mówić o swoich potrzebach, pragnieniach i… mankamentach. Kiedy poznajemy bohaterkę znajduje się ona na rozstaju życiowych dróg. Przyjeżdża do niej matka, która chce, aby jej córka pojechała do szpitala do ojczyma, z którym nie rozmawia już sześć lat. Nie może wybaczyć mu tego jak bardzo jego decyzja wpłynęła na całe jej dalsze życie. Później przeskakujemy troszkę w przeszłość i wchodzimy w jej idealne życie, w którym Emilia bardzo chciałaby dalej zmierzać ze swoim idealnym partnerem chorobliwie pragnącym dziecka i z tego powodu zmuszającym ją do przestrzegania rygorystycznej diety. Kolejne próby zajścia w ciążę nie przynoszą efektu, a Emi ma wrażenie, że miłość będzie trwała pod warunkiem, że urodzi swojemu ukochanemu dziecko. To z kolei przyczynia się do rozmyślań o licealnej miłości, dawnych doświadczeniach, największym zawodzie miłosnym jej życia. Jako beztroska i szczęśliwa nastolatka z dobrego domu mająca kochającą i opiekuńczą rodzinę dziewczyna przeżywa swoje pierwsze zauroczenie, a może i miłość. Uczucie jest bardzo silne i bohaterka jest w stanie zrobić wszystko dla swojego chłopaka, aby tylko był z nią. Ta sama niezdrowa sytuacja pojawia się w jej aktualnym związku. Gotowa na wszystko kobieta nie mówi o swoich potrzebach i nie jest gotowa na szczerość, bo wie, że wcale nieprzypadkowo nie może zajść w ciążę. Widmo nastoletniego nieudanego związku ciągle będzie do niej powracało, a wszystko przez to, że bohaterzy mieszkają w jednym mieście i w ciągu kilku lat nawet w metropolii nie sposób nie natknąć się na siebie. Emi jednak pilnuje swoich ścieżek, aby nie przecięły się z tymi dawnego chłopaka dziewczyny, dla której ją rzucił. Zapomnieć nie pomagają jej usłużni dawni znajomi… „Czego nie powiedziałam” Małgorzaty Garkowskiej porusza wiele ważnych tematów, wśród których najważniejszym jest podejmowanie jakiejkolwiek decyzji za innych, układanie im życia. Drugim jest stawianie warunków trwania związku. Mężczyzna jest tu tym, którzy bierze, cieszy się życiem, może pozwolić sobie na dwuznaczne sytuacje i pozwalać na płynącą ze wszystkich stron opiekę, a kobieta powinna ciągle zabiegać, aby być lepsza w dogadzaniu oraz uszczęśliwianiu od innych. Jeśli partnerka spełni wszystkie warunki może liczyć na bukiet kwiatów, śniadanie do łóżka, a nawet zaręczyny. Do tego Emi pochodząca z wyemancypowanej rodziny (matka ciągle na kongresach i konferencjach na pewno nie była kurą domową) ma dziwną potrzebę zmieniania się w służącą zajmującą się całym domem, gotującą obiad i czekającą w idealnej bieliźnie na swojego ukochanego, który może łaskawie zjawić się w domu, ale w towarzystwie kumpli z pracy. W powieści Garkowskiej mamy silnie zarysowany Gender, a przez to podział obowiązków na damskie i męskie wydają się bohaterom naturalne. Przekraczanie ich przez mężczyznę jest tu postrzegane przez bohaterkę jako pomaganie jej. W bardzo prostej historii Małgorzata Garkowska porusza ważne społecznie problemy. Spotkamy się tu z przemocą psychiczną, odpowiedzialnością, aborcją, żałobą, żalem, zdradą, oszustwem, złością, miłością, przebaczeniem i wieloma innymi wypełniającymi ludzkie życie. Losy bohaterki prowadzone są w kierunku możliwie jak najlepszego zakończenia, które ze względu na wcześniejsze wydarzenia nie może być idealne. Tytuł doskonale oddaje to, co możemy znaleźć we wnętrzu książki: przemilczenia zachęcające bliskich jej mężczyzn do podejmowania decyzji decydujących o jej losie. Nastoletnie przemilczenie problemu kończy się problemem na całe życie. „Czego nie powiedziałam” Małgorzaty Garkowskiej adresowana jest do czytelników w średnim wieku, ale moim zdaniem to również idealna lektura do przegadania z młodzieżą. Znajdziemy w niej wiele tematów na lekcje etyki, tematy, które trzeba poruszać w szkołach, wśród rodziców pragnących, aby ich dzieci były lepszymi, bardziej asertywnymi i odpowiedzialnymi ludźmi uczącymi się współpracy i doceniania każdego.

Kim jest Julia? Myślę, że jedną z wielu kobiet, jakie spotykamy na swojej drodze. Kobieta sukcesu, prawie 40-stka na karku, piękna, bogata, niestety samotna. Wiele lat zginął jej narzeczony, a ona nie ułożyła sobie życia prywatnego. Przygodne romanse nie przekształciły się w nic poważnego, a Julka pogodziła się z faktem, że nigdy nie zostanie matką, choć zawsze chciała. Kobieta całe życie oddaje swojej pracy, a wieczorami przytula się do swoich dwóch kotów. "W ogromnym, wypieszczonym apartamencie, przywitały mnie dwa ukochane koty. Nie mąż, nie dzieci, a koty! Usiadłam na korytarzu i płakałam. Matylda i Florka podeszły, tuląc się. Pewnie wyczuły mój nastrój." Kiedy wydawało się, że jest skazana na samotność, jeden telefon wywrócił jej świat do góry nogami. Jej priorytety musiały szybko ulec zmianie, ale jeśli nie czytaliście tej historii to nic więcej nie napiszę. A co ma z tym wspólnego szminka? Przeczytajcie :) Bardzo przyjemnie upłynął mi czas przy perypetiach Julki. Wydawałoby się, że to cieniutka pozycja, ale emocji tak nie brakuje. Świetnie mi się to czytało przede wszystkim dlatego, że bardzo polubiłam główną bohaterkę. Jeśli lubicie zrelaksować się przy książce, zapomnieć o kłopotach to ta historia wam się spodoba. Książka jednak nie tylko bawi, ale też wzrusza: autorka dotyka także trudnych spraw, ale to robi to bardzo subtelnie i delikatnie. Muszę się wam też przyznać, że czytałam gotując i spaliłam... obiad, także lepiej nie róbcie tego przy czynnościach domowych bo was wciągnie :) Idealna książka na wakacje, gorąco polecam! Natomiast szminka już chyba zawsze będzie mi się miło kojarzyła z autorką. Bardzo podoba mi się pióro pani Anity, więc planuję przeczytać wszystkie jej książki.

Renata od najmłodszych lat dużo przeżyła. Począwszy od śmierci ukochanego ojca. Potem wyjechała do Niemiec do pracy jako opiekunka do niepełnosprawnego starszego Hansa. Gerardowi - synowy Hansa bardzo spodobała się Renata i zaczął z nią spędzać każdą wolną chwilę. Po miesiącu znajomości Gerard wyznał miłość Renacie i oświadczył się jej. Niestety Gerard zmarł jeszcze przed ślubem i okazało się, że Renata była z nim w ciąży. Samotna zdana na siebie (z pomocą matki) Renata zanim miała troje dzieci przeżyła w życiu wiele trudnych i ciężkich chwil. Jednakże najważniejsza w życiu jest rodzina i końcowa wróżba jest zdecydowanie dobrą wróżbą na przyszłość ☺️

Spodziewałam się lekkiej opowieści i jakże się myliłam. Czytało/słuchało się dobrze ale prośba do autorki jak to przeczyta: nigdy więcej jako lektorki do swoich powieści pani która czyta te powieść. Z uprzejmości nie napiszę nazwiska. Tak dużo się dzieje w tej malej i wielkiej zarazem rodzinie, rodzinie zastępczej. Tyle serca, tyle miłości, wiele trudnych charakterów, ciężkich przeżyć, traumy i myśli samobójczych. Może miłości od rodziców zastępczych i dzieciaki żyją, cieszą się i kochają. Ależ to było dobre. #WyzwanieLC2024

Zafascynował mnie ten autorski debiut pani Doroty Pasek. . Bardzo bogate studium psychologiczne. Pisarka w sposób barwny potrafi przedstawić nawet samo domatorstwo głównej bohaterki. Z Długich wieczorów jesienno- zimowych z dwiema postaciami w tle pomieszczenia kuchennego stworzyła prawdziwą perełkę. Nie ma żadnego przejawu nudy, wprost przeciwnie ,bogato stopniowane napięcie. Traumę po nieudanym związku trudno wyleczyć. Autorka w sposób mistrzowski przeprowadza nas przez nią, tak jak my bylibyśmy tą odtrąconą osobą w związku. Wzloty i upadki. Chwile zapomnienia i zatracenia się. Budzenie się z realiów i zatapianie się w nowym lepszym świecie. Czy marzenie o rodzinie ,nowym domu głównej bohaterki się spełni? Czy potrafi zacząć życie z nowym kontem? Czy zdoła otrząsnąć się z demonów przeszłości? Musicie przeczytać i przeżyć to sami. A jak opowieść spodoba się, radzę przeczytać drugi tom ,,Dziewczyna od trawnika'', który jakby stanowi kontynuację ,choć nie wszystkie wątki są bezpośrednio ze sobą powiązane.

"Dzieci różnie odbierają rzeczywistość. Źle sformuowane zdanie, czy jakaś pretensja mogą spowodować, że w głowie dziecka zakiełkuje myśl, która nie ma nic wspólnego z intencją rodzica, a jednak wydrąży taką wyrwę, że młody człowiek będzie nosić w sobie traumę przez wiele lat." Książka mogłaby mieć tytuł "Dziecko z plasteliny", lub podtytuł "Antyporadnik, czyli jak zostać toksycznym rodzicem". Matka głównej bohaterki zachowuje się tak, jakby taki antyporadnik przeczytała. Ze wszystkich matczynych sił próbuje bowiem ukształtować swoją córkę na swój obraz i podobieństwo swoje. Perfekcyjna i władcza lepi, naciąga, zgniata, a w swoim mniemaniu tworzy dziecko idealne. W rezultacie ponosi porażkę wychowawczą, a córka wycofuje się w swoje pełne lęków wnętrze. Pierwsza połowa książki bardzo mi się podobała. Dobrze zarysowane postaci, solidne rysy psychologiczne. Widać, że autorka interesuje się psychologią. Natomiast druga część podobała mi się zdecydowanie mniej. Zbyt przesłodzona i schematyczna, przez co trochę bajkowa i mniej ciekawa. Ogólnie jednak książka bardzo wartościowa i godna poświęconego jej czasu.

#444 - Nasze jutro - Daria Skiba - Wydawnictwo Vectra #4/52/2021 Tak jak obiecałam, wracam do historii z książki Uwolnij mnie. Do głównych bohaterów Darii i Alana dołączają Maja i Szymon. Książka ma 360 stron, swoją premierę miała dnia 25.09.2018 roku i jest to literatura obyczjowa. Od pierwszej części dzieli bohaterów 18 lat, przez które wiedli w miarę szczęśliwe życie. Po traumatycznych wydarzeniach Daria uczestniczyła przez wiele lat w terapii. Wsparciem dla niej był mąż Alan i córka Maja. Jak odmieni życie rodziny pojawienie się Szymona ? "Jeśli chcesz wiedzieć, czy ten facet jest dla ciebie, rozmawiaj z nim. Jeśli przez miesiąc nie wyczerpią się wam tematy, a on nie rzuci się na ciebie w pierwszym dniu znajomości, to warto dać mu szansę." Kiedy w ich życiu pojawiła się kolejna trauma, Maja wypowiada słowa: "Jesteśmy tacy sami, Szymon, jak przed kilkoma godzinami, tak samo zakochani i zagubieni w swojej miłości!" Rodzice odgrywają ważną rolę w życiu Mai. Gdy na szali staje miłość do chłopaka, lub do rodziców, dziewczyna musi dokonać wyboru: "- Wiem, Skarbie, ale jeszcze będzie dobrze, obiecuję. Jeszcze ujrzysz piękno następnego dnia." To była bardzo piękna historia. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2550456761920875/

Olga Marzy by sędzia wydał na Kalinę wyrok. Przy okazji sprzątania ciotki mieszkania znajduje pamiętnik ciotki i poznaje prawdę że to ona spowodowała wypadek. Kalina czy zostanie uniewinniona? Olga zaprzyjaźnia sie z Kalina i Lena i ta przyjaźń będzie trwała. Czy kalina trafi do wiezienia co jest Kalinie czuje sie coraz gorzej stres jaki przeżywa czekając na wyrok jest nie do zniesienia. Lenie pomaga kalina. Cala sria jest super dobrze wciąga i super sie czyta

„Dom na Niedźwiedziej Polanie” Halina Kowalczuk Górski klimat Magia legend Piękne Podhale Niedźwiedzie Romans ♥️ Podczas odwiedzin w rodzinnym miasteczku na Podhalu Anna wpada, na ulicy, na przystojnego turystę z Warszawy. Nie spodziewa się, że to przypadkowe spotkanie i trn mężczyzna odmienią jej życie. Do tej pory nie miała szczęścia w miłości, ale Adam wydaje się ideałem. Wcześniej mimo dobrego wykształcenia nie udało jej się zrobić kariery, teraz dostaje świetną ofertę pracy w kancelarii prawnej. Anna twardo stąpa po ziemi, więc trudno jej uwierzyć w taką odmianę losu. I ma rację – życie szykuje jeszcze dla niej kilka niespodzianek. Czy ukochany nie zawiedzie jej zaufania? Kto spróbuje stanąć na drodze ich szczęścia? Jakie dawne tajemnice skrywa Niedźwiedzia Polana? Mamy tu romans osadzony na Podhalu. Magiczny zakątek jakim jest Niedźwiedzia Polana i odwiedzające ją niedźwiedzie wprowadzą nas do legend i baśni regionu. Bardzo kibicowałam Ani a zachowanie Adama działało mi na nerwy! Ta książka zapowiadała się na uroczą opowieść a był romans, tajemnice, magia oraz lokalne baśnie i legendy! Klimat książki wciąga od pierwszej strony!

Weronika Jarosz zostaje potrącona przez samochód prowadzony przez adwokata Jędrzeja. Operację przeprowadza dr Rafał Jaworski. Mówi, że wszystko jest dobrze, teraz czeka ją jednak długa rehabilitacja. Załatwia jej miejsce w Górznie, w pięknym pałacu. Na skutek książki o historii pałacu Weronika zaczyna śnić. W tych snach są Jędrzej i Rafał, jej nieżyjący rodzice (jest rok 1938). Rehabilitacja przynosi efekty. Aż nagle Weronika znajduje się w stanie śpiączki i zostaje przewieziona do Leszna do szpitala. Co było tego przyczyną? Jak postąpi dr Jaworski, który zakochał się w Weronice i też nie jest jej obojętny?

Prowincje mają swój urok. Ucieczka z metropolii często jest punktem do wprowadzenia wielu zmian w życiu. Zwykle to pomaga na skupieniu się na sobie, zrozumieniu własnych potrzeb, aby później móc wyjść naprzeciw ludziom z nową dawką siły i ciepła. Pozytywne, życzliwe i skupiające na własnych potrzebach myślenie pozwoli nam zmienić życie na lepsze, dostrzec w innych dobro oraz to, że oni także mają potrzebę skupiania się na sobie, a także potraktować dotychczasowe doświadczenia jako bardzo ważną lekcję, bez której nie bylibyśmy tymi osobami, którymi jesteśmy. . I tak właśnie jest w dylogii „Na koniec świata” Ewy Mai Maćkowiak. W pierwszym tomie poznajemy Barbarę, którą spotyka wiele sytuacji zmuszających ją do tego, aby pewnego dnia rzucić wszystko i wyjechać do Końca Świata. Pewnie myślicie, że pomyliłam „do” z „na”, ale tak nie jest, ponieważ jest to nazwa istniejącej naprawdę miejscowości znajdującej się w Wielkopolsce w powiecie ostrzeszowskim. Zarówno prawdziwa, jak i powieściowa wioska jest niesamowicie mała. Nikt tam już nie chce mieszkać. Młodzi wyprowadzają się do dużych miast, a w walących się domach pozostają osoby starsze. Przygnieciona życiem Barbara znajduje tu miejsce dla siebie. Ruina z otaczającą ją graciarnią dla głównej bohaterki jest malowniczym zakątkiem z dużym potencjałem i urokliwymi zakamarkami. Widoczne na zdjęciach walające się w ogrodowych chaszczach sprzęty ogląda z zafascynowaniem. Niewiele się zastanawiając jedzie, by nabyć niechciany, opuszczony dom. I właśnie wtedy zaczyna się akcja książki, która zabiera nas raz do teraźniejszości raz pozwala zagłębić się w przeszłość. Skulona z zimna, wychudzona i wyglądająca na pokonaną przez życie Basia szybko i zdecydowanie staje się właścicielką miejsca, które będzie wymagało od niej dużej ilości pracy. Ale zajęcie się czymś, planowanie to właśnie to, czego ona teraz najbardziej potrzebuje. Im ciężej tym lepiej. Pierwsze tygodnie mieszkania to przede wszystkim ciężka praca nad przywróceniem tego domu do świetności, ale też stopniowe wchodzenie do małej społeczności, która traktuje przybyła jak wiedźmę, a wszystko przez jej dziwne zachowania: przytula się do drzew, śpiewa, zbiera zioła, robi lecznicze mieszanki oraz uzdrawiające przedmioty. Stopniowo dowiadujemy się, że Basia w nowym miejscu leczy rany, które do tej pory zadało jej życie: wychowywana przez złą ciotkę, porzucona przez mężczyznę, który zapewniał ją o swojej miłości dochodzi do wniosku, że musi całkowicie zmienić swoje życie. Bliskość natury ma jej przywrócić spokój ducha, odnaleźć sens, oczyścić się ze zła jakie ją spotkało i pielęgnować miłość do siebie oraz otoczenia. Młoda, nieznająca trudów życia na wsi kobieta ucieka w miejsce, w którym najtrudniej przetrwać, bo małe miejscowości to brak pracy, trudy związane z koniecznością dbania o ogród i dom, izolacja od świata. Szybko okazuje się, że właśnie tu jest bliżej ludzi niż kiedykolwiek wcześniej, bo sąsiadka znajdzie nie jeden pretekst, aby do niej zajrzeć. Basia z odwiedzinami też nie będzie jej dłużna: a to wpadnie po mleko, a to po ser czy inną potrzebną rzecz. Powoli między nią, a mieszkańcami zacieśniają się więzi, uczy się nowych rzeczy i coraz lepiej poznaje siebie oraz moc przyrody. Jej fascynacja siłami natury przebija z każdej strony, a zapał do pracy wzbudza podziw. Basia jest niczym dobra wróżka, która na łąkach i w lesie potrafi znaleźć wszystko to, co potrzebne, aby pomóc w czasie choroby. Bohaterka dookoła siebie tworzy świat pełen pradawnych obrządków, wzbogacony wiarą w moc słowiańskich rytuałów, które pozwalają jej zebrać przy wigilijnym stole zaskakujących gości i chociaż „Na koniec świata” Ewy Mai Maćkowiak nie jest lekturą świąteczną na pewno pomoże w budowaniu klimatu, pomoże w przywracaniu ważnych obrzędów, zachęci do samodzielnego wykonywania wielu zdrowych i smacznych potraw, których zapachy wydają się unosić nad czytanymi stronami. Drugi tom, „To nie koniec świata” otwiera akcja porodowa. Halinka została zabrana przez karetkę po wypadku samochodowym. Te wydarzenia przyspieszyły poród i sprawiły, że kobieta bardzo przeżywa wydarzenia. Boi się o swoje dziecko. Marzy o tym, aby wszystko skończyło się dobrze. Wiadomość o nieszczęśliwych wydarzeniach do Barbary dociera bardzo szybko. Miejscowy policjant odwiedza ją, aby przekazać informacje o pobycie bliskich jej osobom. Wydarzenia te bardzo niepokoją bohaterkę. Zwłaszcza, że przy młodej mamie nie ma ojca dziecka. A później nie widuje go w domu przyjaciółki. Jakby tego było mało Halinka nie radzi sobie z opieką nad dzieckiem, ale jednocześnie nie chce pomocy. W sprawę zaangażuje się też lekarz z karetki. Właśnie z powodu tych zaskakujących narodzin na plan pierwszy wysunie się Halinka. A później dołączy do niej Bogusia. Oczywiście nie zabraknie też i opowieści o Basi, bo to obserwując ją dowiemy się o innych bohaterach i często z jej perspektywy będziemy śledzić wiele wydarzeń. I tym razem nie zabraknie wątku miłosnego. Do tego poruszony zostanie problem depresji poporodowej. Ale zły stan zdrowia psychicznego przyjaciółki wcale nie znaczy, że będzie tu smutno i nudno. Bohaterzy potrafią zaskoczyć wieloma rzeczami. Wśród niespodzianek nie zabraknie ślubu. Mamy tu ciekawą opowieść zabierającą nas do świata bardzo odmiennych postaci, które żyją obok siebie i potrafią się wspierać. Nie zabraknie też tematu rozwijania biznesu na prowincji, przedsiębiorczości i kreatywności. „Na koniec świata” to specyficzna dylogia, która zaczyna się niby opowieścią o skrzywdzonej kobiecie, ale ta historia wydaje się tylko pretekstem do przeniesienia bohaterki na prowincję i pokazania nam jak bogatą mamy kulturę, jak wiele zwyczajów i powiedzonek odchodzi w zapomnienie oraz jak cenne są na prowincji relacje między ludźmi. Mamy tu pięknie zżyte, choć nie zawsze lubiące się, społeczeństwo. Do tego sporo miejsca poświęcono folklorowi religijności. To sprawia, że klimat polskiej wsi wydaje się być egzotyczny: stajemy się świadkami wypowiadania zaklęć, wiary w moc ognia, totemów, majowych pali, łapaczy chwil (do których inspiracją były indiańskie łapacze snów). Wszystko to wymieszane z namacalną cudownością przyrody karmiącej nas swoimi darami (od buraczków po kapustę a nawet czereśnie w spirytusie). W treść wpleciono przepis na zakwas z czerwonych buraków czy opisy pieczenia chleba. I kiedy tak mamy wrażenie, że jest to przede wszystkim opowieść o obyczajach odkrywamy, że jednocześnie bardzo dobrze poznaliśmy losy bohaterki od momentu jej poczęcia. Teraz pewnie pod wpływem mojego opisu macie wrażenie, że to taka bardzo nudna, sentymentalna opowieść o polskiej prowincji. Nic bardziej mylącego, bo sporo tu humoru, zabawy słowem i kontrastu wynikającego ze zderzenia kulturowego dziewczyn (Basi i jej przyjaciółki) z miejscową, bardzo nieliczną ludnością ograniczającą się do trzech osób: pani Rzepkowa mówiąca gwarą, Remek (listonosz) i pan Ignac. W drugim tomie liczba postaci rośnie. Przeprowadzka Basi na wieś wywraca ich życie: młody się zakochuje, a starsi mają w tej dziwnej miastowej sporą pomoc. Ciotka mieszkająca z bohaterką odkryje swoją drugą młodość oraz rozwinie nowe zainteresowania i znajomości. Widzimy wiele jej działań pod wpływem chwili, powolną przemianę.