Dziurawy kajak i Boże Miłosierdzie

To moje drugie spotkanie z nieżyjącym już o. Badenim. "Fotel z widokiem na pole" przeczytałam z największą przyjemnością. Ta książka również trafiła do mojej głębi szukając Światła we mnie. Niezwykłą sympatię czuję do o.Joachima. Ubogaca mnie duchowo. Zapewne powrócę do jego książek.

Dzięki tej książce byłam świadkiem rozmowy dwóch doświadczonych, mądrych mężczyzn, którzy zwracają uwagę na to, co jest naprawdę istotne. Ze spokojem i humorem opowiadają o różnych sytuacjach ze swojego życia. Nie jest to długa rozmowa i nie porusza dogłębnie poszczególnych tematów, ale przypomina o tym, że - jak powiedział św. Augustyn - "Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na właściwym miejscu".

"Prosta modlitwa" to jedna z książek podyktowanych przez sędziwego dominikanina dziennikarzowi. Jej głównym tematem jest modlitwa. Dla o. Joachima Badeni OP modlitwa jest prosta, bo "człowiek ochrzczony ma już "zmontowany" kontakt z Panem Bogiem, ale go nie wykorzystuje". Każdy wierzący powinien modlić się bardzo indywidualnie, a metody potrzebne są w ostateczności, bo forma potrafi zabić treść. Swoje stanowiska o. Badeni OP argumentuje szeregiem własnych, bogatych doświadczeń w zakresie modlitwy. W pamięć zapadają fragmenty, w których zakonnik otwarcie mówi o swoich mistycznych doświadczeniach. Jak pisał sam autor, ta książka nie stanowi gotowca, nie zawiera gotowych recept na modlitwę. Należy ją odbierać zatem ze względu na formę, jako głos bardziej doświadczonego brata, który dzieli się swoimi doświadczeniami z modlitwą, nie usiłując nikogo przekonać do swoich preferencji. Bo modlitwa dla o. Badeni OP to praktyka, którą należy po prostu stosować.

Inspirująca okładka i taka sama jest zakładka w książce. Wokół tekstów pomykają też ciekawe ilustrację.Treść jak przystało na J.Grzegorczyka życiowa i uduchowiona.Odpowiada mi ten styl i Jego słowo pisane. Czytałam powoli z przemyśleniem. Każda z historii we mnie rezonowała. Gorąco polecam.

Jeżeli ktoś ma ochotę przeczytać obyczajową opowieść z prowincjonalnego PRL'u przełomu lat 70 i 80 dwudziestego wieku to jest to książka dla niego. Ma wszystkie cechy dobrze napisanej powieści popularnej, bez ukrytych ambicji. Dobrze nastraja czytelnika. Jak do tej pory cykl liczy trzy części, może kiedyś będzie więcej? Warto przeczytać, warto mieć na półce, chce się do niej wracać w zimowe wieczory.

Oceniam troszkę sentymentalnie. Czytałam bardzo dawno temu, ale pamiętam jak ogromnie podobała mi się ta książka. Była ciepła, otulająca. Zupełnie "niekościółkowa". A Groser był jednym (w sumie nadal jest) z moich ulubionych bohaterów literackich. Może nie będę już wracała do tej książki? Niech zostanie tamto pierwsze dobre wrażenie. Bardzo dobre nawet.

"Mam szczęście dzielić życie ze śmieciami w dzielnicy nędzy, tym bardziej czuję, że jestem blisko Jezusa” Siostra Emmanuelle zaczęła pisać „Wyznania” mając 94 lata. Chciała opowiedzieć o swoim życiu, bardzo ciekawym, burzliwym, gdzie radość i miłość przeplatała się na zmianę ze łzami i nienawiścią. Jej cel to przedstawić siebie taką, jaka była, a nie taką, jaką wykreowały ją media. Pokazać kruchość swego serca, swą grzeszność, wyznać prawdę. Opowieść zaczyna się w 1914 roku, kiedy siostra Emmanuelle ma 6 lat i właściwie nazywa się Madelaine Cinquin. Podczas letniej, beztroskiej wycieczki nad morze jej tata tonie. Madelaine wraz z rodzeństwem zostają sami w obliczu nadchodzącej I wojny światowej. Ich dotychczasowe szczęście okazało się ulotną chwilą, a poczucie zagrożenia i strach opanowały wszystkich. Na szczęście udaje im się przedostać z Belgii do rodziny, do Wielkiej Brytanii. Niepokorna, niesamowicie uparta mała Madeline w wieku 9 lat po przeczytaniu opowieści o afrykańskich misjonarzach, oznajmia rodzinie, że zostanie misjonarką, zakonnicą i w dodatku męczennicą. Wyznanie to wywołało wybuch śmiechu wśród najbliższych. Nikt nie przypuszczał, że jej słowa są prorocze… Determinacja, żywiołowość i upór Madeline doprowadzają w końcu do tego, że po wielu latach nauki, służby i sprzeciwie wielu osób znajduje się wśród ubogich. Poznaje ich życie codzienne, to jak trudno się żyje gdy nie ma prądu i wody, kiedy ma się lampę, a nie ma zapałek, kiedy można iść do szkoły, a nie ma się butów, ciuchów, książek… Jednego czego nie brakowało w takich domach, to miłości. Książka ukazała się zgodnie z życzeniem Siostry dopiero po jej śmierci. „Wyznania zakonnicy” mają niesamowity, bardzo szczery przekaz. Szczerość aż bije po oczach, szokuje, wstrząsa. Grzech nazwany jest tu po imieniu, chociażby nie wiem jaki był ciężki i gorszył czytelnika. Siostra się ich nie wypiera, nie wybiela swojego życia, wręcz przeciwnie opowiada jak zmagała się i walczyła ze swoją grzesznością, ze słabościami. Dodatkowo wielkim atutem książki są opisy miejsc, w których zakonnica przebywała, opisy mieszkańców danych państw, miejscowości. I tak poznajemy bogactwo Turcji i biedę Egiptu, ubóstwo Sudanu i Liban zbroczony krwią dzieci umarłych podczas toczącej się tam wojny. Siostra Emmanuelle szczegółowo scharakteryzowała tą najbiedniejszą sferę. Brud, szczury, sterty śmieci, odór, czarne kontenery, w których mieszkali ludzie - „śmieciarze” tak o nich mówiono. Poza tym opisy, wyznania przeplatane są osobistymi przemyśleniami siostry, które wzruszają, zmuszają do przemyśleń, głęboko zapadają w pamięci. Ta zwykła, niezwykła Siostra była osobą, o której każdy z nas powinien usłyszeć, obojętne czy ktoś jest wierzący, czy nie. To druga Matka Teresa, ale tym razem z Kairu a nie z Kalkuty, tak o niej niektórzy mówią. To przepiękna dusza, która walczyła z wielka determinacją o tych najbiedniejszych, oddając im każdy grosz, zbierając datki dla nich, szukając sponsorów, modląc się za nich, budując klinikę położniczą, szkoły, przytułek dla starców, a nawet fabrykę kompostu, gdzie przerabiano masę śmieci, które zalegały na ulicach Kairu. Cieszę się, że dane mi było przeczytać powyższą książkę, a Siostrę opisałabym w trzech słowach : niepokorna, uparta, święta… " Nic tak nie rozwija człowieka, niż staranie się o dobro innych" "Największa miłość wymaga całkowitego, słodkiego zaparcia się siebie" "Bóg potrzebuje ludzi, aby naprawić to, co zepsuli inni ludzie"

Relacja księdza arcybiskupa Mojrzyckiego jest bardzo wzruszająca i pełna cichości i pokory. Pokazuje nam obraz Jana Pawła II prywatnie, który to jednak obraz nie odbiega od tego, który znamy - życzliwego, kochającego, pełnego radości, wiary, miłości człowieka. Polecam

Druga część. Tak samo dobra a może i lepsza. Zabawna pokazuje że wieś to całkiem inny świat. Nie to co miasto. Aż chciało by się zamieszkać i mieć takiego otwartego proboszcza. Takiego który zawsze jest z ludźmi. Szybko się czyta i nawet jeśli już dochodzimy do momentu że czas przerwać bo trochę nas nuży to pewnym momencie pojawia się nowy wątek i chce kontynuować.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Książka autorstwa Karola Wojtyły pod tytułem "Miłość i odpowiedzialność" jest napisana dość metodycznie, niemniej wydaje mi się wartościową lekturą. Autor definiuje słowo miłość jako upodobanie i życzliwość oraz zaznacza, że istotą miłości jest ukierunkowanie w stronę dobra. Bardzo celne jest zdanie o uczuciowości wyrażonej jako zdolność do wzruszania się. Spodobały mi się również takie dwa zdania: "Podobać się komuś to znaczy przedstawiać się jako pewne dobro". oraz "Chcę Ciebie, bo Ty jesteś dobrem dla mnie". W opozycji do wyżej wymienionych zalet pojawia się miłość fałszywa, zła, a w rzeczywistości po prostu niepełna i niedojrzała, która opiera się tylko na wykorzystaniu, zniewoleniu. Innym zagadnieniem jest miłość nieodwzajeniona, która łączy się z takimi uczuciami jak przykrość i cierpienie. Miłość, jeśli jest dynamiczna, tworzy wspólnotę. Arystoteles w swoim traktacie o przyjaźni napisał, że o charakterze dobra świadczy wzajemność. Jeśli jest to dobro prawdziwe, wzajemność jest czymś głębokim i dojrzałym. Gdy natomiast o miłości stanowi tylko korzyść, użytek lub wykorzystanie wówczas jest ona czymś płytkim, niestałym. Wspólne życie jest więc szkołą doskonałości. Jeśli chodzi o moje doświadczenie życiowe, ciągle uczę się czym jest miłość, ciągle też na nowo muszę sobie przypominać, że miłość jest w gruncie rzeczy odpowiedzialnością za drugiego człowieka, zwłaszcza za dziecko. Mamy ograniczony zapas energii, którą jesteśmy w stanie obdarować innych, więc może warto cieszyć się tym co mamy. Sztuką jest bowiem zatrzymać się w odpowiednim momencie, umieć powiedzieć sobie stop, złapać dystans i dać sobie czas na ocenę sytuacji i własnych sił zanim podejmie się nowe wyzwanie. Wzajemną relację buduje się bowiem na obustronnym zaufaniu i lojalności.

Rzadko sięgam po książki o tematyce religijnej, chociaż świadomie od niej nie uciekam. Tym razem jednak, nie będę ukrywać, że na książkę Szymona Hołowni skusiłam się z czystej ciekawości. Zainteresował mnie fakt, że autor nie boi się zadawać trudnych pytań i jeszcze do tego, podejmuje próbę odpowiedzi na nie. Dlaczego data końca świata jest tajemnicą? Czy należy klękać oglądając transmisję mszy świętej w telewizji? I dlaczego Jezus nie mógł umrzeć ze starości? Każdy z nas na jakimś etapie życia zadaje sobie podobne pytania. Czy w książce Szymona Hołowni odnajdziemy odpowiedzi na wszystkie nurtujące nas wątpliwości? Tabletki z krzyżykiem, to książka podzielona na cztery główne rozdziały. Pierwszy skupia się na tematyce sławnych w Biblii (ale nie tylko) ludzi, kolejny opiera się na fundamentalnych prawdach wiary, trzeci porusza około naukową tematykę, a ostatni zawiera pytania na temat śmierci i tego, co po niej następuje. Całość stworzona jest właśnie na zasadzie pytaniań i próbie odpowiedzi na nie, w oparciu o różne naukowe, lub mniej naukowe źródła. Nie będę ukrywać, że książka Szymona Hołowni trochę mnie rozczarowała. Spodziewałam się rzetelnych, sprawdzonych informacji, które stanowiłyby odpowiedź na wprost postawione pytanie. Jednak większość wypowiedzi była moim zdaniem przegadana i w sumie mało z nich wynikało. Bardzo ciężko z potoku słów wyłuskać jakieś fakty, które naprawdę zaskoczą, czy pozostaną w pamięci. Jedynie na kilka pytań zawartych w książce uzyskałam satysfakcjonującą odpowiedź, taką która nie zawierałaby tylko retorycznych zabaw, ale po prostu fakty. Cały zamysł książki, sposób jej ułożenia jest naprawdę ciekawy, świeży i dający wielki potencjał. Nie czyta się tego źle, jednak po skończeniu lektury nie jestem dużo bogatsza w wiedzę, niż przed jej rozpoczęciem.

Była to pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Nie ostatnia :-) Ksiądz Roman Rogowski (1936-2023) był niesamowitą postacią, z którą wielokrotnie dane mi było się spotkać, by prosić o dedykacje w jego licznych publikacjach (dla siebie lub w prezencie dla znajomych). Najwięcej było właśnie egzemplarzy różnych wydań "Mistyki gór". Styl autora jest specyficzny i pewnie nie każdemu będzie odpowiadać, tak jak tematyka religijna tego dzieła. Żadna jednak inna lektura nie odpowiada moim zdaniem lepiej na pytanie czemu chodzimy w góry, czego tam szukamy i czego nas one uczą. Pozycja - moim zdaniem - obowiązkowa, nie tylko dla osoby wierzącej, ale każdego turysty zakochanego w świecie gór. Fascynacja Tatrami i Ślężą, górami Europy i Azji itd. bije niemal z każdej strony "Mistyki gór".

Jak dla mnie była to zaskakująca formą książka. Przychodzi na myśl sformułowanie: Ewangelia rozcienczona życiem konkretnego, pogrubionego człowieka. Myślę, że to lektura przede wszystkim dla "początkujących" w wierze, którzy z niektórymi prawdami wiary spotykają się pierwszy raz. Ucieszyłem się, że w "Zranionym pasterzu" nalazłem sporo ciekawych i wartościowych myśli i powiedzeń. Jednak tak szybkie "uporanie się" z wcale nie małymi problemami życiowymi głównego bohatera wydawało mi się wręcz jakieś naiwne, tandetne. Po części wiem to z własnego doświadczenia. Ani wejście w przebaczenie, ani przekonanie człowieka, który znajduje się na skraju sensu życia i na drodze do zabicia nienaruszonego, o pięknie życia i macierzyństwa, ani stanie się przekonanym, gorliwym świadkiem Jezus i ewangelizatorem absolutnie nie dzieje się tak szybko, jak to pokazuje treść książki. Może jeśli przyjąć, że ta książka to swoisty "przekrój" przez nawrócenie konkretnego człowieka, wtedy jest to dla mnie bardziej zrozumiałe. Nieco intrygującym było to "pomieszanie płaszczyzn" czasu Pana Jezusa i Ewangelii, życia konkretnych świętych, a wreszcie życia głównego bohatera. W sumie myślę, że to książka godna uwagi. Swoiste wyzwanie dla sceptyków, słabo wierzących, ale może i dla mocno wierzących. 🙂🙃

Cathleen Lewis usłyszała od lekarzy, że życie z jej synkiem Reksem nie będzie łatwe. Że musi liczyć się z ograniczeniami, wspominano nawet o najgorszym scenariuszu – wózek inwalidzki, karmienie przez specjalną sondę, brak komunikacji językowej. Na początku było trudno, niezwykle trudno. Opowieść matki zmagadzajacej się z choroba autystycznego, niewidomego chłopca. Zycie odmienia się gdy otrzymuje cyfrowe pianino.

Książka ukazuje drogę życia Karola Wojtyły od narodzin przez młodość, aż do kapłaństwa. Wspomina czule matkę oraz starszego brata, którego stracił zanim sam się urodził. Wczesną młodość spędzoną już z samym ojcem, a nawet jedzenie jakie mu szykował. Czas studiów, teatr domowy, pracę w fabryce Solvay w czasie okupacji niemieckiej, przyjęcie do seminarium prowadzonego przez kardynała Sapiehe, późniejszą posługę kapłańską i biskupstwo w Krakowie. Wszystkim tym wspomnieniom Karola Wojtyły towarzyszy głęboka duchowa siła, szacunek i wiara w człowieka, dobroć wobec każdego bliźniego. Piękne życie w trudnych czasach na którym możemy się nawet dzisiaj wzorować. Jan Paweł II w trakcie swojego pontyfikatu był gorąco przyjmowany w każdym kraju jaki odwiedził. Możemy jako Polacy być dumni z takiego Rodaka.

Papież opisuje w książce swoją posługę biskupią, dowiemy się wielu ciekawych rzeczy z tego okresu, chociażby walkę ówczesnych księży, biskupów z władzą komunistyczną. A przede wszystkim papież dużo mówi po prostu o miłości, szacunku do drugiego człowieka.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

W skrócie CLS. Ciekawe, Lekkie, Super-zabawne. Może i nieprzypadkowo wyszedł mi skrót przywodzący na myśl sportową limuzynę Mercedesa... Hołownia to taki właśnie CLS wśród publicystów katolicko-kościelnych. Z jednej strony na sportowo, szybko, sprytnie, zwinnie i luzacko, ale jednak limuzyna jadąca z godnością i oferująca sporo dodatkowych wartości. Brawo, brawo, brawo. Dawno się tak dobrze nie bawiłem czytając i dawno nie zdobyłem takiej skondensowanej wiedzy o Kościele jak przy tej lekturze. Acha i jeszcze jedno: dodatkowe pogłębienie wiary u już wierzących też zapewnione.

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.