Dziennik tom 2

Ciekawa książka, na którą składają się biografie żon czterech pisarzy: Mandelsztama, Iwaszkiewicza, Tołstoja i Kasprowicza. Zawsze ciekawi mnie życie prywatne sławnych ludzi, a tu możemy do niego zajrzeć. Tołstoj miał ze swoją żoną istny krzyż pański. Tradycyjna i przyziemna aż do bólu, Zofia Tołstojowa uważała, że małżonkowie powinni spędzać jak najwięcej czasu razem i nie mieć przed sobą żadnych tajemnic. Czytała dzienniki męża, przeglądała jego papiery i kontrolowała dokąd jeździ i z kim się spotyka. Zdołała wpędzić samą siebie w chorobę nerwową, bo Tołstoj nie chciał się dostosować do jej wizji życia i nie było tak jak ona by chciała. Ze złości tupała nożką i wpadała w histerię, udając że chce się zastrzelić lub próbując utopić się w stawie. Tołstoj, nie mogąc wytrzymać tego usidlenia, wielokrotnie uciekał z domu, a jego ostatnia ucieczka skończyła się tragicznie. Moją największą sympatię wzbudziła Maria Kasprowicz, pragnąca być muzą poetów. Przy kolejnej wizycie w Zakopanem na pewno odwiedzę słynną Harendę, w ktorej mieszkała wraz z mężem i która stanowiła swego czasu centrum artystyczne.

Cieszę się niezmiernie, że natknąłem się na ten zbiór rozmów Jarosława Mikołajewskiego z Julią Hartwig. Poetka opowiada o różnych etapach swojego życia i twórczości, o spotkaniach i przyjaźniach z innymi pisarzami i o samym pisaniu w szczególności. Otrzymujemy w tej niewielkiej książeczce piękny, niezwykle ludzki portret jednej z najwybitniejszych poetek naszych czasów.

Izabella Cywińska to osobowość reżyserska, czasem kontrowersyjna, ale osobowość. Postawiła Teatr Nowy w Poznaniu na wyżynach. Ale jak się okazuje także Gawędziara :). Pięknie napisana historia, z wyczuciem, taktem, choć bez kłamstw. Świat Izabelli Cywińskiej widziany oczami Izabelli Cywińskiej. Fantastyczna podróż w przeszłość dalszą i bliższą.

wersja audio Notatki, małe eseje, urywki myśli, wspomnienia, a czasami niemal kompletne artykuły Pana Hena o wszystkim... Mamy tu jego wspomnienia osobiste i te zawodowe, są także wydawnicze (bardzo ciekawe były te z okresu gdy na rynek trafiło "Nowolipie"). Mamy refleksje o świecie zastanym i minionym. Mamy wspomnienie ludzi, którzy w życiu autora odegrali jakąś ważną w danym okresie rolę, ale są też wspomnienia wielkich, których przez swoje długie życie miał okazje spotkać jak np to o Pani Nałkowskiej. Jest tu trochę dywagacji politycznych. Bywa też ciut zgryźliwie, bo Pan Hen lubi się czasami zdenerwować na świat. Tych wspomnień i refleksji jest wiele i bywa, że jedno przechodzi w drugie, a to daje poczucie chaosu..., ale z drugiej strony czy takie nie jest nasze życie? Czy nie jest historią, która przepływa z jednej w drugą i stapia się w pewną całość? Czy życie, a co za tym idzie, czy refleksja nad tym życiem może być czymś doskonale uporządkowanym? Ten chaos formy jest namacalny, pojawia się natychmiast, nie jest zgrzytem w narracji, nie wynika on z nieumiejętności poprowadzenia rzeczy inaczej, jest oczywisty i choć jest on nieco (przyznam) męczący chwilami, to chyba tak właśnie miało być. Wersja audio jest przeczytana wybitnie, ale nadal w tym przypadku, ze względu na konstrukcję tekstu, ze względu na mnogość tematów i nazwisk, mimo wszystko polecam raczej wersję papierową lub e book.

Czas najszybciej dewaluuje polityczne sądy, oceny i analizy. Wczorajsi bohaterowie, dziś jawią się jako cyniczni gracze, zdrajcy, agenci obcych wpływów. Dziejowe wydarzenia, nagle uzyskują drugie dno, a mechanizmy ich zaistnienia, nie są już dziś ani jednoznaczne, ani pozytywne. Dziennik Julii Hartwig jest wspaniały. Zapisy wrażliwości, ogromnej kultury, wiedzy i erudycji. Setki miejsc, wyjątkowych ludzi, wydarzeń ważnych i błahych, a wszystko pięknie opisane. Jednak dotyczy to tej części, która opowiada o kulturze, książkach, podróżach i spotkaniach. Drażnić mogą bezkrytyczne opinie o przemianach okrągłostołowych, ich bohaterach i uczestnikach. Jednostronność politycznych sądów o ludziach i wydarzeniach. Michnik i Cohn-Bendit wygłaszający referaty na temat rocznicy marca 68, uwielbienie wobec Geremka, Kuronia i innych neomarksistów. Absolutny brak pogłębionej analizy wydarzeń i ich rzeczywistego wpływu na losy narodu. Ale to w końcu zapis emocji i przemyśleń poetki, a nie politologa czy historyka.

Wspaniałe świadectwo biograficzne i jednocześnie osobisty dziennik - zarówno Miłosza, jak i jego sekretarki. Fascynująca przygoda dziewczyny po polonistyce. Książka pokazuje, że życie z artystą wcale nie jest takie różowe, chociaż na pewno ciekawe. Miłosz pokazany jest tu jako wymagający intelektualista i oczywiście egocentryk, ale to nie jest akurat zaskoczenie.

Nie przypuszczałam,że Joanna Szczepkowska tak dobrze pisze,chociaż powinnam się spodziewać,że ma ku temu genetyczny talent,wszak jej dziadkiem był wielki pisarz Jan Parandowski.Szczepkowską zawsze uważałam za bardzo dobrą aktorkę,od dawna jednak nie widziałam jej w telewizji,Po przeczytaniu tej książki już wiem dlaczego.Słyszałam tylko, nie raz, o jej kontrowersyjnych zachowaniach i wypowiedziach głoszonych przez Gazetę Wyborczą i dziennikarzy rządowych mediów. Teraz poznałam drugą stronę tego medalu.Można się było tego spodziewać,że jak to bywa w takich niedojrzałych demokracjach jak nasza, przez niekonwencjonalność i odwagę mówienia tego co myśli, naraziła się postkomunistycznemu establishmentowi i ci ją wykasowali z przestrzeni medialnej.W książce poznałam kobietę niepokorną,odważnie idącą pod prąd zamiast łatwo płynąć z głównym nurtem,nieprawdopodobnie wręcz pracowitą i twórczą,a przy tym ogromnie wrażliwą .Czytając targały mną silne emocje,bo odkrywałam,że mam bardzo podobny typ wrażliwości,jak Ona.Tak jak i Ona nie umiem nigdzie przynależeć (przynależę tylko do rodziny).Tak jaki i dla Niej,dla mnie też,każda moja próba przystania do jakiejś organizacji,formalnej czy nieformalnej grupy ludzi kończyła się niepowodzeniem.Tak jak i Ona nikomu nie pozwalałam się podporządkować,sama też nie potrafiłam nikogo sobie podporządkować,bo,tak jak i Ona, jestem zbyt wrażliwa i nie potrafiąca walczyć o swoje.Może też mam ADHD,bo mam zawsze bałagan na biurku i w szafach.Nie jestem jednak aktorką i nie potrafię nią być,bo nie umiem udawać kogoś innego niż jestem.Dziwię się też,że Ona została aktorką,bo powinna zostać pisarką.A pisząc felietony do czasopism w czasie wolnym od pracy w teatrze nie wykorzystuje w pełni swojego talentu pisarskiego.Za Szczepkowską oczywiście ciągnie się sława odwołania komunizmu w Polsce 4 czerwca 1989r.Twierdzi,że zrobiła to spontanicznie,ale wielu ówczesnym na świeczniku historii naraziła się wysuwając przed szereg,czego, jak twierdzi, nigdy jej nie darowali. A tak w ogóle to według mnie komunizm,jako ustrój społeczny to może i wtedy się skończył,ale w mentalności pokolenia ludzi którzy w nim zostali wychowani trwa ciągle do dziś.Bardzo emocjonalna jest to książka,a na dodatek tak wciągająca,że nie można się oderwać.Dla mnie niczym najlepszy thriller.

Nie-biografia to słowo-klucz do tej pozycji. Nie zwiodła mnie jego forma podtytułu, pomniejszona i jakby doczepiona do wielkiego nazwiska w tytule głównym. Wręcz przeciwnie. Zachęciła. Bo jeśli nie biografia, to co? I czy na biografię nie składają się również konteksty społeczne, kulturowe i „wariacje na temat” bohatera biografii? Wszystko zależy od punktu patrzenia. Sam pisarz, poeta (i nie tylko!) napisał – "Pomyślałem sobie, że żaden biograf nie napisze dobrze mojej biografii, ponieważ w moim zwyczajnym szarym życiu – bez wielkich zdarzeń – nie weźmie pod uwagę intensywności moich przeżyć, która to intensywność nadaje barwę nawet najpospolitszym przebiegom". Bardzo demotywujący pogląd dla biografów i jednocześnie wskazówka, gdzie szukać Jarosława Iwaszkiewicza. Stąd wnioskuję, że w jego pojęciu biografia to twórczość, w której utrwalił i zamknął swój wewnętrzny i intensywnie przeżywany świat. Chcąc ją poznać (a i tak pośrednio), trzeba sięgnąć po jego powieści, opowiadania i wiersze. Ostatecznie po ich literackie i krytyczne opracowania i interpretacje. I tego tutaj nie było. I nie mogło być, skoro to nie-biografia. Nie jego jej pojmowanie. Było za to wszystko to, co współistniało, tworzyło, powstawało lub działało na pisarza i miało wpływ na biografię w jego pojęciu – emocje w twórczości zaklęte, uwięzione, zatrzymane. Wszystko to, co umożliwiało mu wyrażenie siebie. Baza dająca poczucie stabilności i warunki do pisania. Składali się na nią przede wszystkim ludzie, których lubił i którymi otaczał się – rodzina, przyjaciele, znajomi, osoby ze środowiska literackiego. Ich wspomnienia w postaci wywiadów z córką Marią, przysposobionym synem oraz gosposią Zofią, umieszczone w części pierwszej, tworzyły obraz ojca, przewodnika życia, męża i pracodawcy, ze wszystkimi swoimi zaletami i wadami. Korespondencja ze znajomymi i bliskimi, umieszczona w części trzeciej, ukazywała pisarza jako człowieka, przyjaciela i kochanka. Chociaż to ostatnie ledwo zarysowane, zasugerowane. Część druga zawierała eseje młodego pokolenia, w których echa fascynacji i inspiracji osobą i twórczością psiarza były dowodem na ich ponadczasowość. Poznawałam tę nie-bografię z rosnącym zainteresowaniem, zaliczając się do drugiej grupy wymienionej w zdaniu umieszczonym na okładce książki – "Gratka dla znawców biografii pisarza i szansa na rozpoczęcie „znajomości z Iwaszkiewiczem” dla wszystkich amatorów". Jestem amatorką. Na Jarosława Iwaszkiewicza natykałam się przy okazji opracowań epok literackich, ekranizacji jego powieści (obejrzałam Brzezinę i Panny z Wilka) czy współczesnych publikacji wspomnieniowych „odbrązawiających” postacie historyczne, w których wątek homoseksualizmu nawiązywał często do nazwiska pisarza. Ostatnio wspominała o tym Róża Thun w swojej autobiografii Róża. Nigdy te przelotne, przypadkowe spotkania nie skłoniły mnie do sięgnięcia po żaden jego tekst. Zadanie, jakie postawiła sobie redaktorka tej publikacji, było trudne – namówić, zainspirować lub zachęcić do spotkania z Jarosławem Iwaszkiewiczem, takie osoby, jak ja. Na tyle zaintrygować, bym zechciała nie tylko zgłębić temat, ale może odwiedzić Stawisko, w którym żył, pracował, gościł przez ponad pół wieku znanych artystów (i nie tylko!) swojej epoki. Obecnie prężnie działające Muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów jako "centrum kultury wysokiej". W pełni jej się to udało! Na początek odwiedziłam i zwiedziłam dom dzięki specjalnemu programowi Wirtualne Stawisko, o którym wspomniano w krótkim rysie historycznym. Zadbała również o to, bym nic nie wiedząc o pisarzu, poznała przynajmniej w minimalnym stopniu jego życiorys. Jednak w jakiej ciekawej formie! To oś czasu z najważniejszymi datami, informacjami z życia pisarza i cytatami jego myśli, na tle najważniejszych wydarzeń historycznych Polski i świata. Tak wprowadzona w epokę, odnajdywałam jej atmosferę w wywiadach, korespondencji, a nawet w esejach. Ich autorzy zadbali o liczne przypisy wyjaśniające nieznane mi wydarzenia, przedstawiające mi osoby z otoczenia pisarza lub opisujące konteksty zdarzeń. Całości dopełniała graficzna strona książki, pełna zdjęć pisarza i rodziny, przyjaciół, reprodukcji listów czy jego rękopisów umieszczonych nawet na wewnętrznej stronie okładek. Autorom tej pozycji udało się to zaaranżowane, dobrze przemyślane spotkanie moje z Jarosławem Iwaszkiewiczem. Przede wszystkim z wrażliwym człowiekiem, kochającym ludzi, przyjaznemu światu i estetę o bogatym świecie wewnętrznym umiejącym ubrać go w słowa. Chciałabym go poznać bliżej, dlatego pytam – od jakiego tytułu zacząć? naostrzuksiazki.pl

Regularnie, kilka razy do roku odwiedzam prowincjonalne miasteczko Cieszyn. Od niedawna w tym mieście funkcjonuje lokal, księgarnia-antykwariat-kawiarnia, o niesamowitym wystroju, klimacie, oferującą pyszną kawę, ciastką, lody, "Kornel i Przyjaciele". http://korneliprzyjaciele.pl Nie zawsze podczas wizyty w tym lokalu miałem okazję przyjrzeć się bliżej ofercie książkowej oraz wglębić się w znaczenie nazwy. Wreszcie podczas ostatniego pobytu w Cieszynie miałem dwie godziny czasu, sam dla siebie i wykorzystałem je myszkując wśród książek tej kawiarnio-księgarni. Część z książkami podzielona jest na cztery części: 1. Sprzedarz nowych książek 2. Sprzedaż książek używanych 3. Półka z wyłącznie z książkami Kornela Filipowicza do poczytania i przejrzenia tylko na miejscu 4. Tak zwany "Books Crossing", gdzie każdy kto przyjdzie z ulicy może przynieść i zostawić dowolną książkę, oraz w ramach zdrowego rozsądku zabrać, wypożyczyć sobie dowoloną ilość książek. W tym lokalu można doznać istnego oczopląsu i rozkojarzenia, szczególnie jeśli się jest molem książkowym i lubi się dobrą literaturę. Gorąco polecam ten lokal tym, którzy planują odwiedzić Cieszyn. Podczas ostatniej wizyty w wyżej wspomnianym lokali kupiłem dwie książki, jedna to nowelka autorstwa Kornela Filipowicza pt. "Gdy przychodzi silniejszy" którą planuje przeczytać w bliżej nieustalonej przyszłości, a druga to właśnie powyższa pozycja, "Byliśmy u Kornela". Byliśmy u Kornela to, jak sam podtytuł wskazuje "rzecz o Kornelu Filipowiczu". Została wydana w dwudziestą rocznicę śmierci Kornela, w 2010 roku. Świetna pozycja aby bliżej poznać postać Filipowicza, szczególnie jeśli się mało o nim wie, a ja muszę przyznać, że bardzo mało wiedziałem o nim, w zasadzie to nic. Kornel Filipowicz ma dość ciekawą biografię. Urodził się w Tarnopolu na kresach w 1913 roku. Tuż po uzyskaniu niepodległośći naszego kraju trafia wraz z rodzicami do Cieszyna gdzie jego ojciec rozpoczyna pracę w magistracie. Kornel spędza dzieciństwo i młodość w Cieszynie, aż do matury. Studia rozpoczyna na UJ w Krakowie, na wydziale przyrodniczym, mimo, że jeszcze przed rozpoczęciem studiów zaczął pisać. W Cieszyńskim gimnazjum przyrodniczo-matematycznym gdzie maturował był uczniem Juliana Przybosia i być może mentorstwo Juliana Przybosia przyczyniło się do rozwoju literackiego talentu u Filipowicza. Filipowicz walczy w kampani wrześniowej, trafia do niewoli z której ucieka jeszcze przed końcem września. Przez jakiś czas ukrywa się. Następnie pracuje jako pracownik umysłowy w kamieniołomie gdzieś pod Krakowem. Pod koniec wojny jednak zostaje aresztowany i trafia do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu. Dożywa szczęśliwie końca wojny w strefie wyzwolonej przez aliantów. Wraca do Polski. Powrót do zdrowia trwa dwa lata. Po wojnie wchodzi śmiało w środowisko artystyczne w Krakowie i zaczyna pisać. Pierwsza żona Filipowicza z która mają syna jest artystką. Niestety pierwsza żona umiera szybko. W latach piędziesiątych i szcześćiesiątych Filipowicz współpracuje między innymi z rodzeństwem Różewiczów. Pisze scenariusze do kilku filmów reżyserowanych przez Stanisława Różewicza. Równocześnie pisze wiele opowiadań, nowelek, powieści, ale raczej krótszych. Ulubiona forma Filipowicza to opowiadanie, nowela lub mini powieść. W latach sześcdzieiątych żeni się po raz drugi. Niestety nie wiadomo jak kończy się jego drugie małżeńśtwo, bo o tym nie ma mowy w książce. Pod koniec lat sześciesiątych związuje się z Wiesławą Szymborską, późniejszą naszą noblistką i żyje z nią jako partner życiowy, ale bez zawierania małżeńśtwa aż do swojej śmierci w lutym 1990. Książka "Byliśmy u Kornela" to swego rodzaju antologia. Zawiera wywiad z samym Filipowiczem, kilka jego opowiadań o charakterze autobiograficznym, wspomnienia pisane przez jego najbliższych współpracowników, przyjaciół, w tym Jerzego Pilcha, Stanisława i Tadeusza Różewicza, Karola Dedeciusa (wybitnego tłumacza literatury polskiej na język niemiecki), dwóch synów Filipowicza, oraz wielu innych osób ze świata artystycznego, bardziej lub mniej znanych. Oczywiście książka zawiera również wywiad z samą Wiesławą Szymborską która opowiada o swojej bratniej duszy, Kornelu, z którym spędziła ponad dwadzieścia lat. Podsumowując. Biografia Kornela Filipowicza jest dość ciekawa, pokazuje jak mogą być zawiłe losy osoby żyjącej w naszym kraju w XX wieku. Cieszyn jako miasto (jedno z moich ulubionych w Polsce) przedstawione jest jako wyjątkowe miejsce i to chyba nie przypadek, że wydało artystę w postaci i pokroju Kornela Filipowicza. Ciekawe były losy Filipowicza podczas okupacji i później już za czasów reżimu komunistycznego. Potrafił funkcjonować w tak trudnych warunkach jako człowiek i artysta, będąc wiernym wartościom ludzkim, które wyznawał. Mimo, że był z przekonania socjalistą od samego początku istnienia reżimu komunistycznego wiedział, że reżim nie ma nic wpółnego z socjalizmem. Filipowicz był miłośnikiem przyrody. Regularnie wędkował, urządzał rok w rok spływy kajakowe, w tym w latach piędziesiątych po Wiśle od Krakowa aż po Warszawę. W tych spływach oprócz rodzony brali udział jego przyjaciele, w tym bracia Rozewicz oraz jego ważny mentor z młodości Przyboś. I wreszcie. Wkład w kulturę Kornela można, moim zdaniem, podzielić na dwie dziedziny. Mianowicie, po pierwsze, to jego własne książki, proza, scenariusze filmowe, poezja oraz działalność w kręgach artystycznych. Po drugie, będąc partnerem życiowym Wiesławy Szymborskiej, ba, będąc jej bratnią duszą, drugą połówką przez ponad dwadzieścia lat, był dla niej wielkim wsparciem, inspiracją i pewnie w jakimś tam niebagatelnym stopniu, wysunę tu dość odważną tezę, ma swój wkład w jej Nagrodę Nobla.

Super książka o korzeniach rodzinnych Jana Parandowskiego i Michała Szczepkowskiego. Joanna Szczepkowska - wnuczka odkryła wiele tajemnic. Dowiedziała się o pochodzeniu i skrywanych tajemnicach. Mozolna, dociekliwa praca w archiwach i rozmowy z żyjącymi świadkami historii. Świetnie napisana, interesująco, ciekawie. Na pewno sięgnę po następną. Polecam.

Ewa Demarczyk oczami współpracowników, znajomych, bliskich. Wiarygodna, rzetelna opowieść o wzlocie, rozkwicie i upadku osobowości, która stała się ikoną poezji śpiewanej, jednym z najlepszych, najbardziej charakterystycznych głosów w historii polskiej piosenki, rozpoznawalnej nie tylko za pośrednictwem głosu, ale i scenicznego wizerunku, do którego nawiązywało określenie Lucjana Kydryńskiego – Czarny anioł. Poza tym bohaterka, jak w wielu innych przypadkach, jawi się jako bezkompromisowa, apodyktyczna osoba, daleka od jakichkolwiek kompromisów. Książka napisana za życia Ewy Demarczyk, mimo wszystko pozbawiona jej perspektywy oglądu świata. Z drugiej strony nie ma tu opinii autorek, subiektywnych ocen przedstawionych wydarzeń. Przytoczone są wypowiedzi różnych osób, pozostawiając wyrobienie sobie opinii czytelnikowi. I to jest plus tej książki. Minusem jest to, że przypomina mi film „Wszystko na sprzedaż”, opowiadający o człowieku, który niespodziewanie odszedł i trzeba się zastanowić, kim był, co zostawił po sobie? Nie pojawia się w filmie, choć cały czas jest o nim mowa. I tutaj jest podobnie. Za mało Demarczyk w biografii o Demarczyk, a za dużo ludzi o niej mówiących.

Książki pana Hena dawkuję sobie powoli. Tym razem sięgnęłam po "Dziennik na nowy wiek" - jak zwykle pełen ważnych, ciekawych, pełnych humoru przemyśleń - człowieka tak mądrego a tak skromnego! I nie mogę przestać myśleć, że autor dobiega już setki! Czemu tak mało się o nim mówi? Te lektury powinny być obowiązkowe.

Można się zainspirować, choć sporo lektur pamiętam też ze swojego dzieciństwa. Oprawa graficzna książki rzeczywiście bardzo interesująca. Ciekawe (czasem zupełnie odmienne) punkty widzenia na temat tych samych lektur, zabawne anegdoty, książka o książkach - mi się podoba!

"Łódzkie pory roku" to wspomnienia z dzieciństwa Ireny Tuwim. Na ten czas składa się rodzinne miasto Łódź; zakopcone, ponure, obdarte z zieleni ulice. Duże, zimne, nieprzytulne mieszkanie. Niedobrane małżeństwo rodziców i gosposia Antosia. Kobieta jednocześnie i straszna i śmieszna. A także krawcowa Czarnomska, u której wizyta zwiastowała nadejście kolejnych pór roku. Część tych wspomnień ma gorzki smak. Mała Irenka jest bowiem dzieckiem wrażliwym, bojaźliwym, ale i bardzo spostrzegawczym. Obserwuje uważnie sąsiadów z kamienicy i krewnych. Najszczęśliwsze wspomnienia Irena ma z wakacji, z wyjazdów z matką i bratem na wieś. Dopiero tam poznaje las, rzekę, łąki, pola. Tam oczarowuje ją świat natury. Swojego brata -Juliana uważa za czarodzieja, a gdy pierwszy raz rozstają się na dłużej, płaczę za nim ukryta za szafą. Ta książka to wspaniała okazja by poznać rodzinę Tuwim od tej bardziej prywatnej strony, nie zawsze udanej i szczęśliwej.

Iwaszkiewicza uwielbiam. Z książki na książkę poznaję go coraz lepiej i bardziej się przywiązuję. To zdecydowanie mój komfortowy pisarz. O "Rzeczach" słyszałem wiele złego. Nie mogę się jednak z tymi opiniami zgodzić (przynajmniej nie w całości). Książka Król nie wnosi za wiele, nie pojawiają się nowe, odkrywcze informacje. Mnie osobiście lekko irytowało gdybanie autorki, która wymyślała fabularyzowane sceny. Zamiast napisać rzeczywistą biografię Iwaszkiewicza przez pryzmat rzeczy, które posiadał, powstał niezły bigos. Są tu wymyślone przez Król wycinki z życia Jarosława czy jej wrażenia z podróży po miejscach bliskich zeszłowiecznemu twórcy. Przy tym sporo też powtarza. Nazwanie "Rzeczy" biografią to, wg mnie, spore nadużycie. Nie zmienia to faktu, że przyjemnie i szybko mi się czytało. Polecam, ale nie nastawiajcie się na nic wyjątkowego.

Bardzo lekka i przyjemna książka autorstwa Jerzego Kisielewskiego poświęcona jego ojcu, słynnemu Stefanowi Kisielewskiemu, zaskakuje ciepłem i humorem. Kisiel był znanym felietonistą i komentatorem życia w okresie PRL, a jego dystans, inteligencja i cięty dowcip pozwalały trafnie i z wdziękiem opisywać trudną, siermiężną rzeczywistość tamtych czasów. Najwięcej miejsca w książce zajmują historie związane z ich domem rodzinnym – autor świetnie pokazuje relacje ojca i matki, napięcia codziennego życia, a przede wszystkim rolę Stefana Kisielewskiego w wychowaniu dzieci. Szczególnie podobało mi się podkreślanie przez syna poglądów ojca na temat wychowania: dzieci nie muszą być grzeczne, lecz powinny mieć własne zdanie, potrafić je wyrażać, poznawać siebie i świat, uczyć się na błędach. To podejście jest mi bardzo bliskie – i choć nie zawsze spotyka się z aprobatą dalszej rodziny, uważam je za program niezwykle wartościowy. Książka stanowi świetny portret epoki PRL, ale przede wszystkim pokazuje życie kulturalne i towarzyskie Krakowa, Warszawy, gór i morza. Fascynujące są wspomnienia młodego chłopaka, który miał okazję obserwować wielkich intelektualistów tamtych czasów – zachował wiele portretów i anegdot, które przetrwały do dziś. Jest to opowieść o pewnej inteligenckiej rodzinie, dla której prawda, szczerość i szacunek były o wiele ważniejsze niż doczesne splendory, tytuły i gratyfikacje pieniężne.

Książka jest owszem, ciekawa, dobrze się ją czyta, zwiera wiele interesujących informacji o pisarzach i ludziach kultury w pierwszych powojennych latach. Mimo to trochę rozczarowuje: tytuł zapowiada co innego, niż przynosi opowieść, bo chociaż na początku wydaje się, że rzeczywiście będzie to obraz miasta zaraz po wojnie, autorka wkrótce dryfuje ku osobistej narracji rodzinnej, niezbyt zresztą spójnej.

Książka ,,Pamiętam, że było gorąco '' ma formę wywiadu przeprowadzonego przez reporterów Gazety Wyborczej z Tadeuszem Konwickim. Katarzyna Bielas i Jacek Szczerba skupili się bardziej na Konwickim reżyserze niż na jego pracy pisarskiej. Literat opowiedział o swojej przyjaźni z Andrzejem Łapickim i Gustawem Holoubkiem oraz o kulisach powstawania jego filmów. Poruszane były również tematy związane z życiem prywatnym pisarza , dzieciństwem spędzonym na Wileńszczyźnie, wojną i przynależnością do oddziałów AK. Konwicki wspominał również swoją zmarłą żonę Danutę, z którą przeżył 50 lat. Nie zabrakło też opowieści o innym członku rodziny, kocie Iwanie, o którym pisał w swoich książkach. Ten wywiad potwierdza wszystko to za co niezmiernie lubię Tadeusza Konwickiego, dużą inteligencję, poczucie humoru, skromność i empatię. Z przyjemnością zagłębiłam się w opowieść Konwickiego i żałuję tylko, że książka była zbyt krótka.

Przeczytałam wiele książek poświęconych rodzinie Kossaków. W ogóle nie zaskakuje mnie opis paskudnego charakteru Lilki, od urodzenia niemal wynoszonej na piedestał przez zakochaną w niej bez odrobiny krytycyzmu matce przekonanej o wielkości pierworodnej córki. Doskonale to widać w podejściu Lilki, Magdaleny zresztą również, traktującej wszystkich z góry, bez krzty szacunku, wyłącznie jako narzędzia do osiągnięcia własnych korzyści i spełnianiu zachcianek.

Paul Bowles - DNI Dziennik z Tangeru 1987-1989 Początkowo myślałem, że nazbyt oszczędne są zapisy, a on sam jest nadętym bufonem. I o ile to drugie się nie zmieniło, to same zapisy okazały się wyrafinowane w swej prostocie i dobrze obrazowały codzienność Marokańskiego epizodu z życia tego pisarza, kompozytora - bardzo znanego na tamte lata - w świecie. Opis wpływu Ramadanu, czyli postu od wszystkiego na destrukcyjne zachowania arabów uważam za ponadczasowy.