Co czytali sobie kiedy byli mali?

Name: Co czytali sobie kiedy byli mali?
Rating: 6,5 (203 reviews)
Author: Jarosław Mikołajewski
ISBN: 9788323760832

Okładka książki Co czytali sobie kiedy byli mali?

Jarosław Mikołajewski, Ewa Świerżewska

6,5 / 10

203 ocen

40 opinii

Egmont Polska

Wydawnictwo: Egmont Polska biografia, autobiografia, pamiętnik

320 str.

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Data wydania:: 2014-04-16
Data 1. wyd. pol.:: 2014-04-16
Liczba stron:: 320
Czas czytania: 5 godz. 20 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788323760832

Książka mieści 24 wywiady ze znanymi i poważanymi postaciami polskiego życie publicznego – są wśród nich aktorzy, dziennikarze, sportowcy, pisarze, ludzie biznesu, podróżnicy, dobroczyńcy, naukowcy i artyści. Ewa Świerżewska i Jarosław Mikołajewski pytają każdego o to, jaki wpływ na jego życie miały pierwsze przeczytane samodzielnie książki. Ale nie tylko.

Są to rozmowy o dzieciństwie i o tym, co nas kształtuje w czasie dorastania. Czy bez pierwszych lektur i kontaktów ze słowem bylibyśmy tym, kim jesteśmy? Jak ważne są pierwsze lektury dla naszych dzieci zatem? Co bywa czasem ważniejsze niż czytanie? Te pytania może sobie zadać każdy z nas. A zadać je sobie warto – także z myślą o przyszłości najmłodszego pokolenia samodzielnych czytelników.

Średnia ocen

6,5 / 10

40 opinii 203 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Co czytali sobie kiedy byli mali? w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Co czytali sobie kiedy byli mali?

Średnia ocen

6,5 / 10

203 ocen

Twoja ocena

0 / 10

6 ocen

4 ocen

27 ocen

62 ocen

71 ocen

24 ocen

6 ocen

1 ocen

0 ocen

2 ocen

Opinia

108

madzius

12.03.2023

7 / 10

Na półkach:

Można się zainspirować, choć sporo lektur pamiętam też ze swojego dzieciństwa. Oprawa graficzna książki rzeczywiście bardzo interesująca. Ciekawe (czasem zupełnie odmienne) punkty widzenia na temat tych samych lektur, zabawne anegdoty, książka o książkach - mi się podoba!

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

386 użytkowników ma tytuł Co czytali sobie kiedy byli mali? na półkach głównych

Przeczytane 262
Chcę przeczytać 120
Teraz czytam 4

115 użytkowników ma tytuł Co czytali sobie kiedy byli mali? na półkach dodatkowych

Posiadam 80
2014 9
2018 7
2019 6
Książki o książkach 5
2015 4
Ulubione 4

Tagi i tematy do książki Co czytali sobie kiedy byli mali?

rozmowy dzieciństwo wywiad literatura dla dzieci literatura dla młodzieży wspomnienia znani ludzie aktor dziennikarz sportowiec naukowiec artysta pisarz podróżnik biznesmen książka literatura etnologia antropologia kulturowa

Inne książki autora

Więcej

7,3

Na skrawku Jarosław Mikołajewski

6,0

Kołysanki dla Laury Jarosław Mikołajewski

Okładka książki Opowieści biblijne Anna Gensler, Grzegorz Gortat, Grzegorz Kasdepke, Maria Ewa Letki, Jarosław Mikołajewski, Joanna Papuzińska, Eliza Piotrowska, Wojciech Widłak, Marcin Wroński

7,7

Opowieści biblijne Anna Gensler, Grzegorz Gortat, Grzegorz Kasdepke, Maria Ewa Letki, Jarosław Mikołajewski, Joanna Papuzińska, Eliza Piotrowska, Wojciech Widłak, Marcin Wroński

7,9

Marsala Jarosław Mikołajewski

9,0

Ja to ty, ty to ja (wiersze dla dzieci i dla nie dzieci) Jarosław Mikołajewski

7,7

Słowa pierwsze Jerzy Bralczyk, Jarosław Mikołajewski, Ewa Poklewska-Koziełło

7,0

Mity osobne Jarosław Mikołajewski

więcej

Jarosław Mikołajewski

Znany dziennikarz, poeta i tłumacz literatury włoskiej, autor sześciu tomików poetyckich. Laureat nagród literackich: im. Kazimiery Iłłakowiczówny, św. Brata Alberta, Barbary Sadowskiej oraz Nagrody Nowej Okolicy Poetów. W jego dorobku translatorskim znajdują się przekłady m.in. utworów Dantego, Petrarki, Michała Anioła, Leopardiego, Montalego, Ungarettiego, Luziego, Penny, Pavesego, Pasoliniego. Opracował antologię poezji włoskiej dwudziestego wieku pt. „Radość rozbitków”.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Astrid Lindgren. Opowieść o życiu i twórczości

Margareta Strömstedt

To jedna z moich ulubionych biografii. Nie tylko jest tu wspaniale opisane i "udokumentowane" fotografiami barwne dzieciństwo autorki (szalone zabawy, pomysły i figle) tak wdzięcznie opisane w chociażby w "Dzieciach z Bullerbyn", ale przede wszystkim poruszająca prawda o przeciwnościach, może błędach, potknięciach, które jednak nie zatrzymały autorki... autorki, która nadal pięknie literacko kreśliła ciepły świat ... ten widziany właśnie oczami dziecka... Niezwykłe!

Anna_Kowalska

oceniła na 7 1 rok temu

Zapomniane słowa

Magdalena Budzińska

Zapomniane słowa. Niezapomniane doświadczenie. Dostajemy alfabetyczny leksykon starych, wychodzących z użycia lub tracących główne znaczenie słów i kilku zwrotów. Każdy krótki opis to piękna laurka historii, czasami analizatorsko kronikująca podróż w czasie, to znów wspomnienia z dzieciństwa. Dostałem trochę wiedzy, sielankowy ton opowiadań mnie nie robi ale chyba są dobre. PS. Możecie wyzywać dzieci od bachorów a jak ktoś się do was przysra to wzywajcie go od antysemitów - to chyba najlepsze co wyciągnąłem z tej książki.

knifers

ocenił na 6 1 rok temu

Znaki szczególne

Paulina Wilk

Sięgnęłam po tą książkę, żeby sprawdzić na ile faktycznie jest to historia ludzi mojego pokolenia. Fajnie było się przenieść, choć na chwilę do tamtych czasów, poczuć smak dawnych słodyczy i zapach Pewexu, zachwycać się nowościami z zachodu, kolorowymi zeszytami, długopisami. Ciekawe, inteligentne i zaskakujące wnioski i spostrzeżenia pod którymi mogłabym się podpisać.

McDusiaCh

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Uczciwa oszustka

Tove Jansson

Katri jest utalentowaną dziwaczką stroniącą od ludzi, jej młodszy brat Mats z kolei spędza czas na pomocy w szkutni. Wraz z bezimiennym psem dotychczas mieszkali nad wiejskim sklepikiem, gdzie wcześniej pracowała. To jednak się zmienia. Katri ma cel- kupić łódź dla brata. Narzędziem do osiągnięcia celu ma okazać się Anna- ilustratorka i właścicielka willi. Wśród manipulacji i kłamstw zamieszkuje u kobiety, wokół chaosu zmian rozpoczyna ingerencje w jej życie. Jakie będą tego skutki? Psychologia postaci i trudność określenia ich charakteru są kluczowe dla utworu. Czy główna bohaterka jest dobra, czy zła? Które jej słowa są prawdą, a które kłamstwem, czy stara się pomóc Annie, czy jej zaszkodzić? Finalnym pytaniem staje się rozważanie idealnie oddające paradoks tytułu- czy Katri jest osobą godną zaufania, oraz czy można być jednocześnie uczciwym i oszustem? Tyczy się to również innych bohaterów, bo jak określić charakter Matsa? Jak ocenić zachowanie sklepikarza wobec Anny? I co sądzić o zmianie w zachowaniu psa? Ostatecznie gdy dodatkowo wspomnieć o wykreowanej tu, idealnie pasującej klimatycznej fińskiej zimie uzyskujemy książkę, którą bez zawahania można polecić jako bezpieczny wybór dla każdego czytelnika chętnego na zimowy wieczór pełen rozmyślań.

QQA

oceniła na 10 1 miesiąc temu

Umarł mi. Notatnik żałoby

Inga Iwasiów

Do dwóch razy sztuka. Książka towarzyszyła mi w codziennym życiu od kilku lat, milcząca i niemalże nienaruszona. Odłożyłam ją wtedy, bo to nie był dobry czas na wędrówkę po żałobie, w dodatku cudzej. Co mnie to w zasadzie obchodzi? Ale rok temu latem mi też umarł, nie ojciec, ale jakie to ma znaczenie, kiedy nam umiera. Zapisałam w kalendarzu przy stosownej dacie tytuł tej książki nie odwołując się do niej ani nawet o niej nie myśląc. Przez rok mielę i trawię śmierć, w tym tygodniu przeczytałam dziennik żałoby pani Iwasiów. W swoim smutku i chaosie przyniósł mi trochę piękna i radości, że ze śmierci można wyciągnąć coś, choć raczej nie jest to zrozumienie czy zgoda. Od początku wiemy, że śmierć jest w pakiecie z życiem, ale schody się zaczynają, kiedy wiedza teoretyczna ma być zastosowana w praktyce. Jak dobrze, że można mieć dziennik żałoby, jak dobrze, że możemy do nich sięgać.

trvbasa

oceniła na 7 7 miesięcy temu

Czarny Anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk

Angelika Kuźniak Ewelina Karpacz-Oboładze

Ewa Demarczyk oczami współpracowników, znajomych, bliskich. Wiarygodna, rzetelna opowieść o wzlocie, rozkwicie i upadku osobowości, która stała się ikoną poezji śpiewanej, jednym z najlepszych, najbardziej charakterystycznych głosów w historii polskiej piosenki, rozpoznawalnej nie tylko za pośrednictwem głosu, ale i scenicznego wizerunku, do którego nawiązywało określenie Lucjana Kydryńskiego – Czarny anioł. Poza tym bohaterka, jak w wielu innych przypadkach, jawi się jako bezkompromisowa, apodyktyczna osoba, daleka od jakichkolwiek kompromisów. Książka napisana za życia Ewy Demarczyk, mimo wszystko pozbawiona jej perspektywy oglądu świata. Z drugiej strony nie ma tu opinii autorek, subiektywnych ocen przedstawionych wydarzeń. Przytoczone są wypowiedzi różnych osób, pozostawiając wyrobienie sobie opinii czytelnikowi. I to jest plus tej książki. Minusem jest to, że przypomina mi film „Wszystko na sprzedaż”, opowiadający o człowieku, który niespodziewanie odszedł i trzeba się zastanowić, kim był, co zostawił po sobie? Nie pojawia się w filmie, choć cały czas jest o nim mowa. I tutaj jest podobnie. Za mało Demarczyk w biografii o Demarczyk, a za dużo ludzi o niej mówiących.

mariuszowelektury

ocenił na 6 1 rok temu

Niebko

Brygida Helbig

"Niebko" to saga rodzinna, odtwarzanie skomplikowanych losów przodków przed, w czasie i po drugiej wojnie światowej. Takie ogólne zdanie, a już nie do końca jasne - no bo czyich przodków? Jeśli przyjmiemy perspektywę Marzeny, to jej rodziców i dziadków, teoretycznie to ona jest główną narratorką, chociaż przecież też bohaterką - to ona próbuje spisać historię swojej rodziny. Narracja jednak jest rozbudowana, zmienia się mówiąca do odbiorcy osoba, czasem w dość gwałtownym przeskoku. Ale dzięki temu losy bohaterów przedstawione są z różnych perspektyw - na przykład Waldek trochę sam opowiada o sobie, trochę widzimy go oczami Marzeny, a jeszcze trochę opowiada nam o nim narrator "ogólny", zdystansowany, który jest gdzieś ponad nimi wszystkimi. A jakby tego było mało, opowieść Waldka (kierowaną zdaje się do córki, Marzeny) przerywa chwilami żona Basia. Trochę też opowiadają razem. W ten sposób "Niebko" staje się nie tylko opowieścią o losach tej rodziny (wraz z licznymi odgałęzieniami), ale także opowieścią o opowieści. Opowieścią o odtwarzaniu swoich korzeni, budowaniu swojej tożsamości. A także o traumach, które przechodzą na następne pokolenia, niechciane, ale skrzętnie przechowywane w rodzinie. Interesująca i świetnie napisana.

Kokos

ocenił na 7 5 lat temu

Kto pani to zrobił?

Agata Passent

Wziąłem tę księgę paleolitycznych i ukierunkowanych prodamsko felietonów z szafeczki bookcrossingowej i przeczytałem w półtora wieczora. Czy ja wiem...? Może dla młodych duchem, lifestylowych wielkomiejskich pańć to się podobało... Ja doceniam pióro, treść - nie dla mnie.

Florian Konrad

ocenił na 6 1 rok temu

Fotografomannia. Obrazki autobiograficzne

Wojciech Mann

Wspomnienia oparte na prezentowanych zdjęciach. Wspomnienia niebanalne, tak jak niebanalny jest autor tej książki. Pan Wojtek opowiada o fotografiach z ogromnym dystansem dla siebie i z wielkim humorem, specyficznym dla niego. Do książki powinna być dołączona ścieżka dźwiękowa, z autorskim czytaniem. A tak pozostaje czekać i włączyć radio w piątek lub w niedzielę. Niestety to, o którym jest w książce zostało już zniszczone przez miłościwie nam panujących.

pebro

ocenił na 8 4 lata temu

Księgarenka w Big Stone Gap. O przyjaźni, wspólnocie i nadzwyczajnej przyjemności z dobrej książki

Wendy Welch

Big Stone Gap, małe miasteczko przesiąknięte historią, gdzie nawet najdrobniejsze marzenia mogą otrzymać skrzydła. To właśnie tutaj rozgrywa się niezwykła historia Wendy i Jacka , którzy postanowili spełnić swoje marzenie o własnej księgarni.To prawdziwa historia o sile marzeń i pasji, która nie tylko zachwyci miłośników książek, ale także zainspiruje każdego, kto kiedykolwiek marzył o realizacji swoich najskrytszych pragnień.

Barbara Romanowska

oceniła na 7 1 rok temu

Wszystko zależy od przyimka

Jerzy Bralczyk Jan Miodek Andrzej Markowski Jerzy Sosnowski

- lekka, przystępna forma przekazywania informacji o języku jako rozmowy językoznawców pełne anegdot - tematy przewodnie raczej rzucone z grubsza, bardzo luźne i miejscami chaotyczne są te rozważania - na pierwszy rzut oka wygląda na coś, co można przeczytać w godzinę, a faktycznie treści jest bardzo dużo - brakuje dodatkowych przypisów lub wyjaśnień - przykład błędnego użycia warto byłoby skonfrontować z definicją lub przykładem poprawnym; jest to niestety nagminne, a z minimalnego kontekstu ciężko ekstrapolować poprawność - jako osoba ze znacznie młodszego pokolenia, niektóre przykłady uznaję za czepialstwo, a niektórych zarzutów zupełnie nie rozumiem - język żyje, jak widać - miejscami czuć boomerską perspektywę - Bralczyk i Miodek zdecydowanie dominujący - zapewne błąd redakcji lub korekty, ale komiczną sytuacją w takiej książce (str. 221) jest prof. Miodek mówiący "...wziąłby go na tapetę"

Jonasz

ocenił na 7 1 rok temu

Wiadomość

Tove Jansson

Literacka emerytura jest u wielu pisarzy zwieńczeniem swojego życia, u Tove Jansson tym symbolicznym pożegnaniem z czytelnikiem była ,, Wiadomość’’- zbiór opowiadań wydany kilka lat przed jej śmiercią. Jest to wybór kilku- kilkunastu stronicowych tekstów napisanych w trakcie jej twórczej kariery jak i osiem nowych pozycji. Pierwsze wrażenie to duża ilość krótkich tekstów z których niewiele zostanie w pamięci a sama ich treść wybitna z pewnością nie jest- brak wielkich emocji, spokój i standardowy styl Tove Jansson. Mimo że większości nie zapamiętamy, a zbiór zawiera cały przekrój od tekstów słabych, przez średnie aż po te dobre, to do książki można się jednak wciągnąć. Wówczas można dojść z kolei do innego problemu- te krótkie opowiadania stają się niczym krótkie fragmenty wycięte z świetnych książek, na koniec żałując braku kontynuacji. Trudno określić, czy należy się cieszyć, że słaba książka jest krótka, czy raczej żałować, że tak duży potencjał tych urywków został zmarnowany przedwczesnym końcem całości. Jednak czy dłuższe opowiadania zamiast samych wycinków nie byłyby kontynuacją zamiast pożegnaniem?

QQA

oceniła na 7 2 miesiące temu

To zwierzę mnie bierze

Adam Wajrak

Ciekawa. Cieszace oko zdjecia, fajny podzial na pory roku, anegdoty napise krotko, ale tresciwie. Pozostawia natomiast niedosyt informacji. Czytajac o poszczegolnych gatunkach, lapie sie na tym, ze chcialbym uslyszec cos wiecej, ze opis jest za krotki, przez co mam poczucie, jakby autor byl ograniczony liczba slow jaka moze przypasc na dany rozdzial (a zazwyczaj zostaje jeszcze sporo miejsca do zapelnienia na koncu strony). Ponadto troche przeszkadzaja mi wzmianki, ktore bez szerszego konstektu pozostaja dla mnie niejasne - np. wiadomo jaka byla obecna zima. To ksiazka z przed kilku lat, ciezko mi ocenic, czy zima byla mrozna, czy ciepla. Patrzac calosciowo mam wrazenie, ze to zlepek artykulow wydanych przez pana Adama, ale wydany 1:1. Drobne przeredagowanie i ksiazka bylaby nieco bardziej spojna, ale no coz :) Polecam

Ewa

oceniła na 6 4 lata temu

Maria Konopnicka. Rozwydrzona bezbożnica

Iwona Kienzler

Choć tytuł zdaje się sugerować jakąś rewizję w prezentacji Konopnickiej, w rzeczywistości to bardzo "po bożemu" napisana biografia, grzeczna, w porządku chronologicznym, skupiona wyłącznie na sprawach osobistych pisarki. Nie ma tu nowości - autorka oparła się na wcześniejszych i dokładniejszych opracowaniach i napisała coś w rodzaju bryku. Jeśli ktoś woli szybką i łatwą lekturę od bardziej skomplikowanych rozważań, to książka w sam raz na wakacje.

Monika Wozniak

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Czesałam ciepłe króliki. Rozmowa z Alicją Gawlikowską-Świerczyńską

Dariusz Zaborek Alicja Gawlikowska-Świerczyńska

Początkowo myślałam, że będzie to opowieść o niezłomnym optymizmie, w obliczu nawet najtrudniejszych sytuacji. Z czasem zaczęłam jednak mieć wątpliwości czy nie jest to studium perfekcyjnego wyparcia, które pozwoliło przetrwać, ale jednak pozostawiło blizny. Ta książka to zaskakująca przeciwwaga do wielu opowieści o obozach koncentracyjnych, skupiających się na okropieństwie tego doświadczenia. Pani Alicja chce opowiadać inaczej i jestem wdzięczna, że mogłam się z jej perspektywą zapoznać. Trudno jednak mi było chwilami zwalczyć to podskórne przeczucie, że za swoje pozytywne podejście Pani Gawlikowska zapłaciła pewną cenę. Bo gdy nauczymy się perfekcyjnie tłumić emocje- możemy niechcący pozbawić się ważnych doświadczeń. Z drugiej strony- nie mam żadnego prawa oceniać ludzi, którzy znaleźli się w tak trudnym położeniu, każdy ma własne strategie radzenia sobie, a Pani Alicji niezłomności odmówić nie sposób. Warto tę rozmowę przeczytać.

RudaGertruda

oceniła na 6 1 miesiąc temu

Vietato fumare, czyli reszta z bloga i coś jeszcze

Artur Andrus

Artur Andrus wyrósł nam na narodowego satyryka. Dowcipny, cięty język, a przy tym nienaganna elegancja. W zasadzie chciałoby się zbierać od niego cięgi. Odkładam jego książkę na półkę, by mieć ją zawsze pod ręką, gdy złapie mnie chandra albo inna przypadłość. Jest skuteczniejsza w działaniu niż cała fiolka antydepresantów z apteki :)

RosiTa

oceniła na 9 1 rok temu

Córki rozbójniczki

Grażyna Plebanek

Mam olbrzymi problem z oceną tej pozycji. Temat "silnych kobiet", które mogą stanowić dla nas inspirację - niezwykle mnie zainteresował. Niestety, trochę się zawiodłam na wykonaniu :( Język wykorzystany do przedstawienia tematu jest według mnie dość toporny, momentami bardzo ciężko przebrnąć przez treść. Przyznaję, iż autorka wykonała olbrzymią pracę nad książką, jednak czegoś zabrakło, aby książka mogła stać się bardziej poczytną. Lektura nie dla każdego, acz z pewnością ma pewien potencjał.

Martens

ocenił na 6 2 lata temu

Dymna

Elżbieta Baniewicz

Bardzo lubię panią Annę Dymną za warsztat aktorski, dobroć i zdrowy rozsądek, które wyłaniają się z jej wizerunku (dla mnie to po prostu aktorka, której nie da się nie lubić). Aktorka towarzyszy mi na ekranach telewizorów praktycznie od dziecka, dlatego zakupienie tej pięknej biografii było zaledwie kwestią czasu. Duże wrażenie zrobiła na mnie estetyka wykonania tej właśnie książki. Treść jednak nie pozbawiła mnie zawodu. Pozostaje mi jedynie podpisać za głosem niektórych recenzentów. Do połowy nie mogłam nadziwić się wartości tej pozycji. Życie pani Ani bardzo mnie zaciekawiło dzięki bogatej narracji. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie jej pierwsze kroki w aktorstwie, praca pod okiem mistrzów, a także relacja z Wiesiem Dymnym. Po dwusetnej stronie niestety powoli zaczęłam się męczyć z tą pozycją. Pojawiło się dużo wtrętów krytycznych do sztuk teatralnych, streszczenia poszczególnych dramatów, biografia zrobiła się też za bardzo przegadana. Pani Anna Dymna gdzieś zniknęła wraz ze swoim życiem.

alex-triumphans -

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Haśka. Poświatowska we wspomnieniach i listach

Mariola Pryzwan

Poezję Haliny Poświatowskiej pokochałam w czasach licealnych, czytałam co nieco o tej poetce, lecz większą wiedzę o niej zyskałam dopiero teraz dzięki książce Marioli Pryzwan. Ponieważ ja też jestem pacjentką kardiologiczną obawiałam się czy ta książka mnie nie zdołuje, ale nie żałuję jej przeczytania. Doszłam do wniosku,że Haśka bardzo przypomina mi inną ulubioną poetkę, Marię Pawlikowską -Jasnorzewską. Podobne poczucie humoru-nieco złośliwe , nieprzeciętna inteligencja, wrażliwość, wyjątkowa dbałość o urodę i potrzeba miłości, to wspólny mianownik tych dwóch niezwykłych kobiet. Halinę Poświatowską wspominają jej najbliźsi , przyjaciele, krewni i osoby które miały z nią styczność. Pośrednio wiele szczegółów dotyczących jej życia, charakteru, zapatrywań poznajemy poprzez listy od Haśki i do Haśki , całość dopełniają liczne fotografie poetki . Myslę,że ta książka długo posiedzi w mojej głowie, polecam.

YAGAES

ocenił na 10 1 rok temu

Dobra świnka, dobra. Niezwykłe życie Christophera Hogwooda

Sy Montgomery

Można się pośmiać, można się wzruszyć, można się wielu rzeczy dowiedzieć... na szczęście ja świnek nie jem, więc I bez takich książek Je kocham. Brawa dla ludzi, którzy podejmują się rzeczy wydawałoby się ponad ich możliwości... mimo trudów, wychodzi im to na dobre!!!

Boa

oceniła na 6 1 rok temu

Cytaty z książki Co czytali sobie kiedy byli mali?

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Co czytali sobie kiedy byli mali?