Dwa słodkie aniołki

Randolph Weed kupił stary statek, wyremontował go i chce zarabiać na rejsach wycieczkowych. By zrobić dobrą reklamę dla "Royal Mermaid" jego specjalista od reklamy i promocji - Dudley Loomis wpadł na pomysł, by zorganizować 'Rejs ze Świętym Mikołajem'. Statek ma wypłynąć z Miami dwudziestego szóstego grudnia a cztery dni na karaibskich wodach mają spędzić osoby, które udzielały się charytatywnie. Ich pobyt na statku ma być darmowy. Są jednak osoby, które słono zapłaciły za ten rejs i od początku czytelnik wie, że to zbiegli więźniowie. Od samego początku, jeszcze zanim wypłynęli, nie wszystko idzie zgodnie z planem. Brakuje kajuty dla znanej dziennikarki i wielbicielki rozwiązywania zagadek - Elwiry. Kelner skaczący za burtę przed policją. Zaginione stroje Mikołajów. Jeden z uczestników udaje bardziej chorego niż jest... A do tego zbliżający się sztorm, tajemnicza talia kart, duch nieżyjącego autora sensacyjnych bestsellerów, prochy czyjejś matki a nawet próba morderstwa... Bohaterowie skrywają tajemnice. Nie wszyscy mają czyste intencje, niektórzy mają niecne plany i zagadkowo postępują. Akcja ciekawa, poprowadzona z humorem i napięciem, a pomimo że objętościowo to krótka opowieść to nie pozwala się nudzić. Z zaintrygowaniem śledziłam kolejne wydarzenia i próbowałam domyślić się co kto knuje. Nie wszystko udało mi się ustalić, tym większe usatysfakcjonowanie czułam po lekturze. Naprawdę polecam do złapania oddechu między cięższymi gatunkowo czy tematycznie książkami.

Krótka, nieskomplikowana historia z Bożym Narodzeniem w tle. Nada się całkiem nieźle na zimowy wieczór dla młodszego czytelnika. To historia o Sterling Brooks, który nie był złym człowiekiem, ale też nie prowadził przykładnego życia. Po decyzji Wielkiej Rady wraca na ziemię i trafia na ślizgawkę w centrum Rockefellere na Manhattanie. Wszyscy są szczęśliwi, poza jedną bardzo smutną dziewczynką. Opowieść zbyt przewidywalna i czarno-biała brak kolorów. Polecam szczególnie młodszym czytelnikom a dla relaksu i dorosłym.

Mary Higgins Clark tym razem do współpracy zaprosiła Alafair Burke i napisali „Morderstwo Kopciuszka” z cyklu: W cieniu podejrzenia. Jak to jedna z Pań z LC określiła, że „Morderstwo Kopciuszka” to taki „babski” kryminałek z wątkiem obyczajowym. Moim zdaniem to wciągająca fabuła, pięknie poprowadzona akcja, dobrze opisani bohaterowie, a całość spójna i ciekawa. Myślę, że książka, a może i cała seria spodoba się każdemu, kto lubi od czasu do czasu sięgnąć po kryminał, który nie ocieka krwią. Na jaw wychodzą nieznane szczegóły. Kto chciał pozbawić życia niewinnej studentki? I dlaczego giną kolejne ofiary? Autorka stawia przede wszystkim na wartkie dialogi, rezygnuje z niepotrzebnych opisów, prowadzi wydarzenia sprawną ręką, doskonałej pisarki. A kto zabił i dlaczego? Tego dowiemy się po przeczytaniu tej książki. Ktoś powiedział: „Czapki z głów Szanowni Państwo. Królowa kryminałów ma się dobrze i nigdzie się nie wybiera” – z tym bym polemizował, bo w 2020 roku jednak wybrała się w podróż w jedną stronę….

Drapieżny ptak nocny... ostre pazury i zapewniające bezszelestny lot miękkie upierzenie... w znaczeniu przenośnym oznacza człowieka preferującego życie nocą. "Ja jestem sową - szeptał do siebie, gdy wybrał już ofiarę - i noc jest moją porą”. Jean Sheridan, autorka cenionych książek i wybitny historyk, wyrusza do rodzinnego miasta na zjazd klasy w dwudziestą rocznicę ukończenia szkoły. Nikt z nich nawet nie podejrzewa, że wśród gości honorowych znajduje się morderca, mszczący się na dziewczętach, które drwiły z niego w czasach szkolnych. Jean ma być jego ostatnią ofiarą. Znam twój każdy ruch – szepnął, czekając w pawilonie nad basenem. Dochodziła siódma. Alison weszła na trampolinę. Podskoczyła lekko, sprawdzając jej sprężystość, po czym wyciągnęła przed siebie ręce i skoczyła. Nadchodził koniec. Usiłując złapać tchu, otworzyła usta i napiła się wody. Mary Higgins Clark jest autorką tej powieści kryminalnej „Noc jest moją porą”. Polecam. Przeczytana 14.10.2021

Mocny i trochę przerażający thirler. Świetna fabuła a nawet dwie i ciekawie stworzone postaci. Pierwsza historia to morderstwo w szpitalu położniczym, gdzie lekarz zabija młodą laborantke, która robiła test na Aids z jego krwi. Żeby się to nie wydało doktor Lynch ją zabija. Skoro wie że jest śmiertelnie chory i jego czas się kończy planuje zemstę na współpracownikach których nie lubił. Jego charakter jest wypaczony przez swoje dzieciństwo i złe traktowanie przez opiekunkę w domu dziecka. Teraz w każdym widzi ją a w szczególności w pani sierżant Kate która jest mocno zdeterminowana żeby odnaleźć morderce.  Drugi wątek który się przeplata to porwanie noworodka dla okupu. Niby plan wychodzi doskonale, ale wszystko się komplikuje kiedy maluch zaczyna chorować. Kiedy dochodzimy do końca książki możemy się obawiać najgorszego. Jednak są świetne zwroty akcji i zakończenie jest happy endem.

Natalie Rainer, jedna z najjaśniejszych gwiazd Broadwayu, odkrywa przypadkowo, kto zabił jej dawną współlokatorkę, Jamie Evans. Po kilku latach Natalie niespodziewanie spotyka kochanka przyjaciółki. Kilka dni później martwe ciało Natalie zostaje odnalezione w jej własnym domu. Te dramatyczne wydarzenia są poważnym wyzwaniem dla Emily Wallace, utalentowanej asystentki prokuratora. Niestety jej pierwszy samodzielny proces wzbudza w niej mieszane uczucia. Jej oskarżony - Gregg Aldrich uparcie twierdzi, że nie jest winny śmierci swojej żony. Mamy rzetelnie przygotowany akt oskarżenia, przekonujący materiał dowodowy, standardowe procedury i techniki kryminalistyczne, a mimo to rozwiązanie akcji zdumiewa. Okazuje się bowiem, że nic nie jest tak oczywiste, jak wydawało się na początku. Jak zakończy się śledztwo Emily Wallace tego dowiemy się po przeczytaniu książki „Weź moje serce” Mary Higgins Clark. Polecam. Przeczytana 27.01.2022

Ciekawa pozycja choć ciut nudna... Dużo historii ... Forma jakby pamiętnika, choć to powieść i ludziach z małej miejscowości, w której zaczynają ginąć młode dziewczyny... Podejrzenia padają na upośledzonego Bena, który nie może sam się bronić .... Czy rodzicom Bena uda się uratować syna przed niesłusznym oskarżeniem i wskazać winnego zbrodni zbrodni zarówno dzisiejszych jak i tych sprzed lat ?

Ta książka wywarła na mnie tak niezwykłe wrażenie, że aż założyłam konto, żeby podzielić się swoją opinią. Opowiada ona o losach czterdziestoletniej, samotnej pielęgniarki Terry, która wynajmuje nieznajomej, młodej dziewczynie maleńką chatkę na tyłach swojego domu. Po pewnym czasie zaczyna jednak podejrzewać, że jej sympatyczna lokatorka nie jest tym, za kogo się podaje, a nawet, że może mieć w stosunku do niej jakieś złe zamiary. Równocześnie nieznajomy mężczyzna nęka ją dziwnymi telefonami. Wszystko to sprawia, że Terry zaczyna obawiać się o swoje życie... Moim zdaniem fenomen powieści polega na tym, że chociaż przez jej większą część w sumie niewiele się dzieje, to jednak nie mogłam się od niej oderwać. Wszystko to z powodu niezwykle sugestywnej, pierwszoosobowej narracji, która konsekwentnie i przekonująco buduje atmosferę bliżej nieokreślonego, ale narastającego zagrożenia i wiszącej w powietrzu, niepokojącej tajemnicy. Zgodnie z zamierzeniem autorki przyjęłam punkt widzenia głównej bohaterki i z zapałem wyłapywałam w jej opowieści wszystko to, co mogło zapowiadać sugerowaną przez nią od początku, finałową katastrofę. Kim tak naprawdę jest tajemnicza lokatorka i jej dziwni znajomi? Na czym polega ich złowrogi plan? Jak zakończy się ta dziwna historia? Te pytania zadawałam sobie w czasie lektury nie mogąc się doczekać, kiedy wreszcie poznam odpowiedzi. W pełni udzielił mi się niepokój Terry i jej narastającą podejrzliwość. Zakończenie dosłownie wbiło mnie w fotel i sprawiło, że książka pozostała w mojej pamięci jeszcze na długo po przeczytaniu. Wielokrotnie do niej wracałam, podziwiając pomysłowość autorki oraz zastanawiając się, czy mogłam wcześniej domyślić się, o co tak naprawdę chodziło. Polecam wszystkim molom książkowym, a w szczególności miłośnikom thrillerów psychologicznych.

Trafiłam na tą książkę przypadkiem, w zasadzie nie kojarząc autorki. Jednak początek był bardzo dobry, więc postanowiłam czytać dalej. Szczególnie podobały mi się rozdziały z pamiętnika mordercy. Momentami jest to trochę "high school drama" ale ogólnie polecam.

Kryminał prawie doskonały. Nie z akcją obłędnie i nieprawdopodobnie zakręconą, a głupawą trochę, jak to w filmach akcji bywa, lecz ze starannie skonstruowaną narracją, świetnym literackim językiem. I zaskakującym zakończeniem. Gdy, jak w dobrze prowadzonym thrillerze, jedna sekunda, jedno zdanie przewraca dotychczasowe przekonanie czytelnika, że już wszystko odgadł i wszystko jest jasne. A to przecież w powieściach kryminalnych główna zaleta. Oczywiście, dla miłośników książek jak komiksy powieść Laury Lippman może wydać się nudna, bo trup nie pada co sekundę i intryga nie jest wyłożona jak kość psu na talerzu - łopatologicznie, prosto, ze zdaniami nieskomplikowanymi i opowieścią banalnie oczywistą i psychologicznie wyssaną z palca. Lecz dla tych, ktorzy widzą w powieściach kryminalnych także literaturę, "Co wiedzą zmarli" nie będzie rozczarowaniem.

Ciekawa fabuła, niezły pomysł na kolejną historię Pani Norman. Trzy pasierbice muszą zaakceptować wybór matki i tolerować nowego mieszkańca ich domu - ojczyma. Wydawało by się, że dla chcącego nic trudnego. Co zrobić kiedy jedna strona robi wszystko aby się zaprzyjaźnić i żyć z sobą w zgodzie, a druga strona wręcz przeciwnie? Sama byłam pasierbicą, ale nigdy nie wpadłabym na takie pomysły, takie zdarzenia aby "umilić" czas i życie mojemu ojczymowi.

Kupiłam tę powieść za dwa złote w lumpeksie. Jej los został pewnie podyktowany tym, że jest dość trudna w odbiorze - opisy bywają nudne, często odnosi się do angielskich warunków życia, praw i zwyczajów w latach 70tych czym traci na uniwersalności. Nawet wydawca nie przebrnął przez całą powieść skoro zakwalifikował ją jako kryminał... Niemniej jednak jest to wciągająca historia, która mogłaby być lekturą na zajęciach z etyki. Autorka przedstawia nam wachlarz bohaterów - na wskroś ludzkich, wadliwych - i wachlarz zachowań - morderstwo, pedofilia, zdrada, kłamstwo, wykorzystanie - ale nie poddaje ich moralnej ocenie. To czytelnik musi sobie poukładać bohaterów na kontinuum dobra i zła i to wymagające zadanie, które coraz rzadziej ktoś przed nami stawia sprawia, że jest to lektura warta wysiłku.

To książka z niespiesznie prowadzoną akcją, która wymaga dużego skupienia, a napięcie budowane jest bardzo powoli. Wydarzenia rozgrywają się w Baltimore, mieście, w którym każdy kogoś nienawidził. Gdzie biali nienawidzili czarnych, czarni nienawidzili białych, ludzie z miasta nienawidzili tych z przedmieść, a biedni nie lubili bogatych. Dwie jedenastolatki Alice i Ronnie zostają skazane za zaginięcie i zabójstwo małego dziecka. Czy były zdolne do takiego okrucieństwa? Gdy po siedmiu latach wychodzą na wolność z zakładów poprawczych w ich rodzinnych stronach ginie kolejne dziecko. Czy coś łączy te dwie spawy? Sprawę prowadzi detektyw Nancy, która wcześniej znalazła ciało Olivii. To pełna tajemnic wstrząsająca historia, której zakończenie zaskakuje i którą polecam.

Kolega polecił mi tego autora. Wcześniej zupełnie go nie znałem ani o nim nie słyszałem. Postanowiłem przeczytać trzy książki Ablowa (lekarza i psychiatry sądowego) i tak trafiłem na jego „Architekta”, „Psychopatę” i „Przymus”. Architekt” okazał się szóstym tomem cyklu Frank Clevenger, „Psychopata” to tom czwarty, a „Przymus”, który mam w planie na później, tom trzeci. Niechcący zacząłem czytać nie w kolejności chronologicznej, ale specjalnie to nie przeszkadza. Głównym bohaterem powieści jest Frank Clevenger, wybitny psychiatra. W tym tomie FBI zwraca się do niego o pomoc w sprawie identyfikacji i ujęcia Autostradowego Zabójcy – psychopaty, który morduje przypadkowe osoby w całym kraju, ale zwykle przy autostradach. Mordercą jest Jonah Wrens, również bardzo dobry, może nawet wyjątkowo utalentowany psychiatra, i jest to wiadome od samego początku. Zorientowałem się już, że w powieściach z tego cyku, Ablow nie proponuje czytelnikowi rozwikływania jakichś tajemnic i zgadywania, kto jest zabójcą. Podobnie jak w „Architekcie” jest to sprawa znana. Fabuła opiera się na specyficznym pojedynku dwóch psychiatrów, bo w pewnym momencie Jonah Wrens rzuca wyzwanie Frankowi Clevengerowi; Frank miałby uzdrowić mordercę-psychopatę poprzez listy zamieszczone w „New York Timesie”. W powieści jest też drugi wątek, prawie równie ważny, to problemy Clevengera z przybranym synem oraz… samym sobą.

Jordan Glass wyspecjalizowała się w fotografii wojennej i – podobnie jak jej ojciec, który zginął w Kambodży fotografując swojego zabójcę – osiągała na tym polu znaczące sukcesy i zdobywała prestiżowe nagrody. Jednak specyfika tego zajęcia, nieustanny kontakt z brutalnymi scenami zagłady, śmiercią, ranami i ludzkim cierpieniem, spowodowały, że około czterdziestki czuła się już zmęczona i wypalona zawodowo. Jordan miała siostrę bliźniaczkę; Jane była identyczna fizycznie, ale zupełnie różna pod względem osobowości i psychiki. Około dwa lata wcześniej Jane została uprowadzona. Nikt nie domagał się okupu, nie pojawiły się żadne ślady czy poszlaki. Ostatecznie rodzina musiała pogodzić się z domniemaną śmiercią młodej kobiety. W Nowym Orleanie, w bardzo podobny sposób, to jest bez jakichkolwiek śladów, zniknęło ostatnio kilkanaście kobiet. W Hongkongu, w wyrafinowanej, modnej i snobistycznej galerii sztuki, Jordan Glass oglądała przyciągające uwagę i niezwykle kosztowne obrazy z serii „Śpiące kobiety”. Jej doświadczenia z pól bitewnych skłoniły ją do podejrzeń, że modelki przedstawione na obrazach wcale nie śpią – po prostu nie żyją. Jedną z nich okazała się jej siostra, Jane. Jordan Glass postanawia odszukać malarza, autora serii obrazów, ale natychmiast okazuje się to bardzo trudne, a nawet niebezpieczne. Marszand, który oferował te obrazy, szemrany typ, naturalizowany Serb, zginął w pożarze po spotkaniu z Jordan, która sama ledwie uszła z życiem z zamachu. Wtedy do poszukiwań włączyło się FBI, a śledztwo stało się wyjątkowo profesjonalne (np. poszukiwania pojedynczych włosów pędzla w farbie na obrazie). Śledczy trafiają na trop malarza-dziwaka, Rogera Wheatona i jego trojga uczniów. FBI wykorzystuje Jordan Glass jako przynętę. Pojawiają się wątpliwości i podejrzenia co do domniemanej śmierci Jane oraz ich ojca. Wreszcie ta najważniejsza: skoro siostry są identyczne, to skąd pewność, że ofiarą miała być Jane, a nie Jordan? Całkiem niezła powieść sensacyjna. Może nieco za długa, ale zdaje się, że to teraz norma. Kryminały Agathy Christie nie pasowałyby do współczesnego rynku, chyba że w jednym tomie zawarto by ich z pięć-siedem. Ciekawe jest to, że autor, mężczyzna, bohaterką i narratorką uczynił kobietę. Wprawdzie samotną, radzącą sobie na wojnach, ale jednak – to nie zdarza się często.

To nie jest typowy kryminał (i bardzo dobrze), bardziej dramat psychologiczny z kryminalną historią w tle. Nietrudno sobie wyobrazić jaką tragedią musi być dla matki zniknięcie dziecka (tu: nastolatki). W rodzinie atmosfera gęsta, że można ją kroić nożem. Nic nie jest oczywiste, pełno jest spekulacji i dużo działania po omacku. Pewnie są to realia zbliżone do wielu spraw z życia wziętych. Pozycja godna uwagi, tym bardziej, że z niemieckiego, a nie skandynawskiego, poczytnego podwórka.

Początek ciekawy niestety tak od połowy zaczęła mi się wydawać dość dziwna i chaotyczna.Niemniej jednak przeczytałam do końca bo zaintrygowała mnie postać pani doktor. Chciałam się dowiedzieć czy jako specjalistka w leczeniu zaburzeń stresu pourazowego poradzi sobie z sytuacją która ją spotkała i czy wyjaśni zagadkę. Zakończenie trochę mnie rozczarowało....

Bardzo dobra książka. Po balu absolwentów, w swoim pokoju zostaje znaleziona martwa studentka. To już trzecie morderstwo w przeciągu kilku lat. Przy zwłokach siedzi dziewczyna, która znajduje się w stanie katatonii. Razem z policją i psychologiem przechodzimy przez kolejne etapy morderstw. Książka jest bardzo, ale to bardzo nieprzewidywalna. Autorka wodzi nas za nos i w ostateczności wygrywa z czytelnikiem. Takie książki bardzo lubię. Polecam.

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Zacznę od tego, że ciężko nazwać tę powieść horrorem. Być może raz udało się Autorce sprawić, że odczuwałam lęk podczas czytania, niestety częściej irytowałam się zbyt rozwlekłymi opisami, dialogami. Bardzo irytowała mnie również postać Lyn i męża głównej bohaterki. Cóż jeszcze musiało się wydarzyć na ich oczach, żeby uwierzyli w istnienie duchów, etc? Tajemnica domu i ich "upiorów" była całkiem interesująca, ale według mnie, Autorka mogła wcześniej rozwinąć akcję, a nie pod koniec utworu. Uwielbiam klimaty takich miejsc jak Belheddon Hall. Małomiasteczkowość tej okolicy dodała utworowi uroku. Z miejsca polubiłam Nat i Janet - ich osobowość oraz stanowczość. Niestety to chyba tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Na koniec dodam, że mimo kilku wtop w owej powieści, chętnie sięgnę jeszcze po twórczość Barbary Erskine.