Duchy Inków

Kraków, rok 1941. Siostra słynnego jasnowidza zgłasza jego zaginięcie. Detektyw Załuski szukając zaginionego spotyka na swej drodze tajne stowarzyszenia, martwe, odarte ze skóry kobiety, zostaje wciągnięty do konspiracji, napotyka niebezpieczną kobietę rabującą dzieła sztuki. Mimo to, książka aż tak bardzo nie wciąga, wojna jest niejako tłem do akcji, choć okupacyjny Kraków został wiernie oddany.

Rzadko napotykam audiobooki, od których trudno się oderwać. Jednak w tym wypadku właśnie tak było. Moim zadaniem - bardzo dobra pozycja! Trochę obyczaju, sensacji, historii, ale co najważniejsze - solidny warsztat pisarski. Akcja toczy się wartko, a przerywniki obyczajowe, o których ktoś pisał, że spowalniają akcję też są dobrze i ciekawie napisane. Polecam!

Pomysłowości nie można odmówić autorce. Nie każdy potrafi wpaść na tak tajemniczą historię. Plusem jest to, że do końca nie domyśliłem się, kto jest zabójcą. Jako kaliszanin choćby z ciekawości sięgnąłem po książkę i nie zawiodłem się. Obawiam się natomiast, czy osoby nieznające Kalisza wyobrażą sobie układ przestrzenny dawnego miasta, które na dodatek po zburzeniu w 1914 r. (akcja książki toczy się znacznie wcześniej) zostało odbudowane, a niejeden obiekt albo nie istnieje, albo ma inne przeznaczenie. Komentarze przedmówców potwierdzają przypuszczenie. Przypomina mi się styl Victora Hugo, który potrafił poświęcić cały rozdział Paryżowi, aby czytelnik wiedział, gdzie co się znajduje - może to byłoby rozwiązaniem, choć z kolei kaliszanom znającym historię miasta czytanie mogłoby się dłużyć. Po kryminały sięgam tylko czasami, ale zdarza się. Jak zacząłem trylogię Calisia, to ją dokończę, choć nie jedna książka za drugą - w międzyczasie będę czytał też inne gatunki.

"Kolekcja Hankego" J.M. Kalety, to kolejna powieść przygodowo-kryminalna z miłosnym wątkiem w tle. Akcja toczy w znanych mi miejscach. Jest Wrocław, są Rudawy Janowickie i Góry Stołowe, Zamek Czocha i pałac w Kartonikach. Mogłam ponownie przenieść się w czasy mojego dzieciństwa. Bardzo dobrze się czyta.

To moje odkrycie, romans z kryminalnym wątkiem. Do tego toczący się w krajowych "wyższych sferach". Powieść ma w sobie coś z "Trędowatej", uroczych amerykańskich romansideł z życia wyższych sfer i powalającego humoru powieści Joanny Chmielewskiej. Ewa, malarka, mieszka w Konstancinie, i jest przypadkowo oczywiście, świadkiem przestępstwa. W rozwikłaniu tajemniczych wydarzeń pomagają jej trzy przyjaciółki reprezentujące sfery biznesowo-artystyczno-arystoktratyczne. Jest świat szemranych interesów, zblatowania biznesu i polityki, dążeniu wszelkimi nieuczciwymi sposobami do celu. Dynamiczna akcja, świetne dialogi nie pozwalają oderwać się od książki.

Jeju! jestem zachwycona, bardzo mi przypasowała ta książka. To była potrzebna odmiana, po znudzeniu powtarzalnością, słuchanych w nadmiarze kryminałów. Oceniam ją bardzo wysoko i składam wyrazy uznania dla autorki. Zarówno pomysł i realizacja są ponadprzeciętne. Fabuła, nastrój, język i storytelling składają się na smaczną hybrydę gatunkową. Klimat trochę jak u S. Lema i we Władcy Lewawu D. Terakowskiej.

Całkiem dobra powieść kryminalno-obyczajowa. Dobrze ukazane tło Belle Epoque przełomu wieków w konserwatywnym Krakowie. Sporo awanturniczych przygód głównego bohatera, wprowadza dynamikę akcji. Pomysł na intrygę - bardzo dobry. Powieść napisana prostym językiem, bez dłużyzn i ozdobników. Parę razy zostałam zaskoczona...

Dzieci dziedziczą traumy swoich rodziców, a nawet dziadków, dlatego pewnie jako ludzie, których przodkowie -całkiem niedawno- przezyli wojnę jestesmy naznaczeni jej piętnem. Zlo, które pociagneła za soba wojna dawało o sobie znac jeszcze po jej zakończeniu - do tego nawiazuje Tomasz Białkowski. Samosądy na zbrodniarzach hitlerowskich , urzadzane jako publiczne widowiska nie pomagał ludziom, wrecz przeciwnie w wielu budziły uspione demony. I o tym jest ta powieśc - o odwecie za wszelka cenę i o tym, czy warto do niego dążyć. Autor bardzo ciekawie i udanie łączy bolesna przeszłość z nie mniej bolesna terazniejszością.

Mój ulubiony gatunek literacki - historyczna powieść detektywistyczna. Autentyczne wydarzenia i postacie w naturalny sposób mieszają się z fikcją. Powieść idealnie osadzona w realiach Warszawy tuż przed wybuchem powstania styczniowego no i postać pierwszego znanego angielskiego detektywa, który naprawdę odwiedził Warszawę, aby pomóc zorganizować wydział detektywistyczny władzom carskim.

91/2023 (audiobook 55/2023) “Jak do tego doszło – nie wiem” śpiewa klasyk rodzimej pieśni kiczowatej. I tym razem w pełni mogę utożsamić się ze słowami wieszcza sporej części narodu ;) A dokładnie: nie wiem, jak doszło do tego, że… pomyliłem książki. :) Zamiast “Kryminalnego Wrocławia” Izy Michalewicz sięgnąłem po… “Kryminalny Wrocław” spółki autorskiej Guzowska, Krawczyk, Michalewska. Zorientowałem się dość szybko, że “coś tu nie gra”, no ale jak zacząłem, pomyślałem – to skończę. Nigdy nie przepadałem za krótkimi formami prozatorskimi. Ani jako dzieciak, ani jako młodziak, ani jako absolwent filologii polskiej, wreszcie – ani jako boomer. Potrafię oczywiście docenić arcydzieła gatunku i bynajmniej nie uważam takich form za coś słabszego czy gorszego a priori. Lubię po prostu, jako czytelnik, wnikać, wchodzić, wsiąkać stopniowo w świat przedstawiony, stawać się jego częścią. W tych formach siłą rzeczy nie jest to możliwe z uwagi na nikłą objętość formalną i treściową: zanim się człowiek “rozejrzy” po danym świecie – już trzeba go opuszczać. “Kryminalny Wrocław. Mroczne przechadzki po mieście” to właśnie zbiór opowiadań trzech autorek. Wbrew tytułowi – nie tylko kryminalnych, związanych ze zbrodniami. Kilka z nich to opowiadania iście fantastyczne (mam tu na myśli ich treść, nie swoje entuzjastyczne określanie ich poziomu). Autorki powzięły za cel wymyślenie krótkich, fikcyjnych rzecz jasna, historyjek związanych ze znanymi wrocławskimi lokacjami, czy charakterystycznymi atrakcjami. Znajdziemy to zatem opowiadania, których akcja ma związek np. z Mostkiem Pokutnic, z Mostami – Grunwaldzkim, Tumskim, z Halą Stulecia, fontanną Szermierza, windą paternoster, mitycznym Podziemnym Miastem. Raz nawet wybierzemy się na górę Ślężę. Poznamy też Wrocławskie Krasnale z dość ciekawej strony ;) Kłopot w tym, że opowiadania nie porywają. Owszem, mają swój potencjał, widać, że autorki mają pomysły. Pomysły te mogłyby się stać zalążkiem np. powieści. Ale zamknięte w ramach opowiadania, mam wrażenie, tracą swoją atrakcyjność, nie mają okazji się rozwinąć. Najciekawsza wydała mi się historia o autorce – widmo. Tej historyjce dałem się ponieść. Książki wysłuchałem w wersji audio, w interpretacji Piotra Grabowskiego (klasyk!) oraz Marii Seweryn – miła niespodzianka, wspaniała lektorka!

Książka początkowo się dłuży i mało się dzieje. Jednak im dalej się czyta to akcja zaczyna przyspieszać. Policjanci zaczyna sprawniej działać. Zaczynają się pościgi. Jednak to się zaczyna dziać kiedy przyjeżdża as ze śląska nadkomisarz Polański. W książce za dużo jest złych ludzi i człowiek zaczyna się gubić kto jest kim i dla kogo pracuje.

Pozycja dużo ciekawsza od tomu trzeciego, który mnie mocno rozczarował. Widać, że autor tym razem "się sprężył"... A może to tylko bezpośrednie podobieństwo akcji i klimatu do serii Krajewskiego o komisarzu Popielskim (którą to postać bardzo lubię)? Nawet jeśli tak, to nic w tym złego... Polecam.

"Obecnie fan Jacka Higginsa, Roberta Ludluma i Toma Clancy’ego". Takie zdanie przeczytałam o autorze w informacji umieszczonej na okładce. Tego typu deklaracje zawsze wzbudzają we mnie ciekawość i prowokują pytanie – naśladowca (udolny lub nieudolny) czy uczeń (odtwórczy lub kreatywny)? Żeby odpowiedzieć sobie na nie, niepewnie sięgnęłam po tę sensację, by potem pewną ręką przewracać kolejne kartki i z satysfakcją dobrze spędzonego czasu, zamknąć książkę. Jednak sama odpowiedź na postawione pytanie nie była już taka prosta. Ujęłabym ją tak – i naśladowca, i uczeń, ale oba określenia w pozytywny znaczeniu. Od najlepszych zaczerpnął wiedzę techniczną dotyczącą konstrukcji fabuły, sposobu narracji i prowadzenia wątków, by zaciekawić od pierwszej strony i przytrzymać moją uwagę do końca powieści. Całość więc ujął w klamrę dwóch scen rozgrywających się na tytułowym okręcie, połączonych nie tylko treścią, ale przede wszystkim jednym, tajemniczym wątkiem i ludzkimi ofiarami. Dzieli je wszystko pozostałe – czas, rodzaj okrętu i, z kilkoma wyjątkami, bohaterowie. Było wszystko to, co powinna zawierać dobra konstrukcja powieści sensacyjnej – prolog z wątkiem głównym ukrytym, ale powoli skupiającym wokół siebie wszystkie następujące po sobie wydarzenia, główny bohater próbujący te wątki ze sobą powiązać i wszystko wyjaśniające, ale trzymające do końca w napięciu, zakończenie. I na tym autor zakończył czerpanie wzorców od najlepszych. Treść była w pełni efektem jego osobistej wyobraźni i wiedzy Polaka o historii własnego kraju nasączona miłością do Trójmiasta. Wykorzystał komunistyczną przeszłość naszego państwa obfitującą w tajemnice wojskowe i wydarzenia niewyjaśnione do dzisiaj z tendencją do utrzymywania ich w takim permanentnym stanie. Na taką okrytą milczeniem sprawę, która wydarzyła się na okręcie podwodnym wiozącym tajemniczy ładunek w 1964 roku, natrafił oficer kontrwywiadu z Wojskowych Służb Informacyjnych Tomasz Tomasik. Dochodzenie do prawdy usłane kolejnymi trupami ostatecznie okazało się dla niego brutalną walką o własne życie, a wywiad rosyjski, dawniej wróg, zamienił się współcześnie w sojusznika w wyścigu z czasem i w rozgrywce ze wspólnym przeciwnikiem. Jednak to jeszcze nie koniec. Autor poszedł dalej w swoim tworzeniu opowieści. Przełamał schemat sensacji tworzonej tylko dla rozrywki. Wprowadził element, który uwielbiam w literaturze rozrywkowej, a który zmusza mnie do innego spojrzenia i ostatecznie do zamyślenia się po wybrzmieniu ostatniego zdania. Skonstruował możliwy, prawdopodobny scenariusz kierunku rozwoju współczesnego terroryzmu. Twórca czytanego przeze mnie "Raportu Millingtona", Martin ZeLenay, wskazywał na narzędzia – broń chemiczną lub biologiczną. Autor tej historii sięgnął po czynnik ludzki. A dokładniej do świata przestępczego, którego żądza władzy oraz rosnący zasięg wpływów biznesowych i personalnych wnikających w każdą warstwę struktury społecznej, może być przyczyną katastrofalnych skutków nie tylko dla danego państwa, ale i dla świata. Wystarczy jeden szemrany człowiek pragnący władzy państwowej. Autor bawi i przestrasza, czerpiąc od najlepszych, ale będąc przy tym kreatywnym, tworzy własny, osobisty styl przekazu. Polskiego pióra sensacji na dobrym poziomie. naostrzuksiazki.pl

Borys Pasternak, niczym Jane Eyre, jako nauczyciel trafia do dworu, którego mieszkańcy skrywają wiele tajemnic. Bardzo dobra kontynuacja "Złotego wilka", połknęłam w mniej niż dobę i ciężko było się oderwać. Tym razem akcja odbywa się podlwowskiej wiosce w górach, ogarniętej naftową gorączką. Świetnie oddany klimat miejsca, wsi ukrytej między wzgórzami, pogrążonej w mroku - brak elektryczności nieomal namacalny. Przy tym tło obyczajowe bardzo dobrze zarysowane, obok siebie żyją Rusini, Polacy, Żydzi, wszyscy ekstremalnie biedni prócz właścicieli ziemskich, gdzieś w tle majaczą pierwsi rewolucjoniści. Przy okazji poprzedniej powieści Rychtera wspominałam, że sporo w tym klimacie odnajduję prozy Kalmana Segala, ale nie jest to powielenie, a raczej nawiązanie. Bo też tutaj mamy powieść detektywistyczną, wartką, która trzyma w napięciu aż do samego końca. Brawo!

Przyjemna książka z dobrze wykreowanymi postaciami. Fajnie wkręcony pojedynek Mickiewicza i Słowackiego w historie naszego głównego bohatera. Jedyne co mnie lekko zawiodło to zakończenie, ale książka ta się nadaje na postój literacki czy nawet do przeczytania na jeden wieczór z kawą.

Niezbyt okazała książeczka, zaledwie 187 stron z dużą czcionką, ale nawet wciągająca. Gdyby tylko nie zawierała tylu opisów kart tarota... Chociaż z drugiej strony zależy, co kto lubi. Mnie tarot nie interesuje, więc te fragmenty zwyczajnie pominęłam. Fabuła ciekawa. Główną bohaterką jest dziennikarka, Weronika Daglewska, którą poznajemy w chwili, gdy właśnie spaprało jej się życie zawodowe i prywatne. W związku z tym kobieta wpada na pomysł pójścia do wróżki i poznania swojej przyszłości. Od wróżki Semiramidy wychodzi z mieszanymi uczuciami, a po kilku miesiącach dowiaduje się z mediów, że wspomniana wróżka nie żyje - wypadła z okna. Oczywiście policja uznała, że to samobójstwo i szybko zamknęła sprawę, jednak mąż Semiramidy kontaktuje się z Weroniką i prosi ją o pomoc w... odkryciu mordercy żony. Dziennikarka, redagująca kronikę kryminalną, podejmuje się poprowadzenia tej sprawy, ponieważ sama uważa, że coś się tu nie klei. Poza tym zawsze marzyła o pracy detektywa i własnej agencji detektywistycznej. I tak rozpoczyna się śledztwo pełne ciekawych zwrotów akcji. Pojawia się również więcej postaci, a pośród nich przystojny Damian, któremu Weronika przypadkowo ratuje życie... Kto okaże się mordercą? Jak dziennikarka poradzi sobie ze swoją pierwszą sprawą? Zajrzyjcie do książki. Zapewniam, że nie będzie to czas stracony :-)

Książka bardzo przyjemna, czyta się ją lekko i szybko. Właściwie to historia na jeden lub dwa wieczory. Fabuła dosyć wartka, poprzetykana szczegółowymi opisami pejzażu, architektury i mody. Dla mnie jako fanki kryminałów/dramatów historycznych plus za osadzenie wydarzeń w latach 20-tych XX wieku. Sięgnę po drugą część.

Pierwsza książka przeczytana po dłuższej przerwie. Bardzo interesują mnie realia w których książka została osadzona. Bardzo lubię przedwojenny Gdańsk i retrokryminały. Autor w bardzo ciekawy sposób oddaje klimat miasta, odkrywając nowe miejsca i wplatając realne postaci tamtych tragicznych, pełnych napięcia, a za razem fascynujących czasów.

Podobnie jak w pierwszej części ilość korzystnych dla fabuły zbiegów okoliczności mogłaby wypełnić wszystkie trzy krakowskie fontanny. Ale dzięki mniejszej ilości wątków niż poprzednio, zabawa bardzo dobra. Szczególnie dzięki dbałości autorów o jak najbardziej realistyczne osadzenie pęczniejącej błyskawicznie atmosfery do wąskich ram realiów powojennego miasta Krakowa.