Noc zimowego przesilenia

Sympatią do autorki zapałałam po przeczytaniu genialnej sagi Sióstr Jutrzenek. Sukcesywnie teraz czytam książki z dorobku Pani Kosin. Tajemnice Luizy Bein okazały się całkiem ciekawe. Znów mamy historię rodzinną, odkrywaną przez Klarę, najmłodszą z rodu. Akcja dzieje się w Polsce i w Szwajcarii, mamy więc co nieco z opisów przyrody Alp jak i zabytków polskiej Warmii. Najważniejszym z elementów fabuły jest cała masa zagadek rodzinnych, sięgających 5 a nawet więcej pokoleń wstecz. Mocno tu wieje Danem Brownem, chyba czasami aż za mocno - tajemnicze pamiątki, legendy, schowki, tajemnice a nawet morderstwa i wątki kryminalne w tle. To, co mi przeszkadzało w odbiorze książki to cała masa bohaterów, szczególnie tych z historii rodziny - praprababki, prapradziadkowie, ciotki, wujkowie a jeszcze oprócz tego ród hrabiowski. No za dużo tego i momentami to już nie wiedziałam kto jest kto i jakie ma koligacje. Całe szczęście na koniec autorka w możliwie usystematyzowany sposób opisuje całą historię od początku do końca. Generalnie książka wciąga, od początku do końca, autorka pisze lekkim, przystępnym językiem, bez zbędnych opisów i scen. Myślę, że w niedługim czasie sięgnę po drugą część tej historii.

Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

To moje odkrycie, romans z kryminalnym wątkiem. Do tego toczący się w krajowych "wyższych sferach". Powieść ma w sobie coś z "Trędowatej", uroczych amerykańskich romansideł z życia wyższych sfer i powalającego humoru powieści Joanny Chmielewskiej. Ewa, malarka, mieszka w Konstancinie, i jest przypadkowo oczywiście, świadkiem przestępstwa. W rozwikłaniu tajemniczych wydarzeń pomagają jej trzy przyjaciółki reprezentujące sfery biznesowo-artystyczno-arystoktratyczne. Jest świat szemranych interesów, zblatowania biznesu i polityki, dążeniu wszelkimi nieuczciwymi sposobami do celu. Dynamiczna akcja, świetne dialogi nie pozwalają oderwać się od książki.

Kołysanka dla Rosalie to drugi tom cyklu Tajemnice Luizy Bein i warto przeczytać pierwszą część zanim sięgnięcie po drugą. Ponownie spotykamy się z Klarą i Jakubem, którzy aktualnie prowadzą hotel w wyremontowanym pałacu w Wartemborgu. Pierwsi goście hotelowi to swoista mieszanka wybuchowa: starsze niemieckie małżeństwo, znany pisarz, tajemniczy wędkarze, architekt, pracownica wielkiej korporacji szukająca oddechu oraz typowe małżeństwo, któremu dosłownie wszystko się nie podoba. Trudy prowadzenia hotelu oraz praca zawodowa sprawiają, że Klara po 7 latach ogromnego wysiłku, staje na krawędzi załamania. Sytuacji nie ratuje wizyta Alexa i Sary Beinów i ich dzieci. Pewnego dnia dochodzi do zniknięcia małej Rosalie i jej niani, a Klara i Kuba odkrywają tajemniczą przeszłość pałacu, gdzie kiedyś spotykało się tajne bractwo parające się czarną magią. Czy ma to związek z zaginięciem małej? A może za ich zniknięciem stoi któryś z hotelowych gości? Każdy wydaje się być podejrzanym! Czy głównym bohaterom uda się rozwiązać zagadkę i czy mała Rosalie odnajdzie się cała i zdrowa? Kołysanka dla Rosalie to książka od której nie będziecie mogli się oderwać. Podczas czytania czułam ciągłe napięcie, nie byłam w stanie znaleźć żadnej wskazówki, a wręcz z każdą kolejną stroną historia coraz bardziej się komplikowała. Cała opowieść pełna była zaskakujących zwrotów akcji, historycznych ciekawostek, a cała intryga była niesamowicie przemyślana. Mocno polecam! <3

Rzadko napotykam audiobooki, od których trudno się oderwać. Jednak w tym wypadku właśnie tak było. Moim zadaniem - bardzo dobra pozycja! Trochę obyczaju, sensacji, historii, ale co najważniejsze - solidny warsztat pisarski. Akcja toczy się wartko, a przerywniki obyczajowe, o których ktoś pisał, że spowalniają akcję też są dobrze i ciekawie napisane. Polecam!

Douczyłam się przy okazji słuchania tej spokojnie czytanej przez autorkę powieści o wojnie krymskiej, malarzach: Иван Константинович Айвазовски i Ива́н Никола́евич Крамско́й oraz Towarzystwie Objazdowych Wystaw Artystycznych. Sympatyczny ciąg dalszy losów Polek(?).

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Przeczytałem, ale trochę się męczyłem. Niby było ciekawie ale jakoś ta akcja przebiegała niemrawo.Kryminał ale jakiś taki słaby. Glówny bohater młody chłopak który co ciekawe chodził do V LO w Krakowie tak jak moja młodsza córka tylko 40 lat wcześniej. Ale nie o tym chciałem pisać. Owszem dzieje się tam co nie co, momentami nawet ciekawie. Może gdybym nie miał do czytania następnej książki byłbym bardziej cierpliwy. Może nie zasługuje ta książka jednak na moje takie byle jakie recenzje ale chciałem coś napisać. Czy polecić innym czytelnikom te książkę? Tak, polecam.

W dziwnych okolicznościach ginie młody chłopak, co staje się początkiem wielowątkowego śledztwa. Okazuje się, że sprawa łączy się z niewykryta zbrodnią sprzed lat. Takich zarysów fabuły było już wiele, nic tu nie jest szczególnie zaskakujące, jednak czyta się przyjemnie i można się wciągnąć w wir zdarzeń. Wątek obyczajowo - romantyczny jest dobrze wkomponowany w całość, a bohaterowie wyraziści, nienatrętni. Czytałam z przyjemnością

Bardzo dobry kryminał. Bardzo podoba mi się kreacja Wiktora Wolskiego, gliny i faceta z krwi i kości, inteligentnego i z poczuciem humoru. Czasami jest nieco nieobliczalny i zaskakujący, ale za to niezwykle skuteczny. Powieść momentami nieco przegadana, ale i tak z przyjemnością sięgnę po ostatni tom cyklu.

Zaczęłam słuchać „Lilianny” i poczułam się skonfundowana…No bo miała być Lilianna, a tu jakaś Marta i to w mocno współczesnym wydaniu, zamiast pierwszej połowy XX wieku…Na całe szczęście szybko okazało się, że Marta to wnuczka Lilianny i w momencie, gdy odnosząca sukcesy młoda kobieta zostaje wysłana na przymusowy urlop, w jej ręce wpada pamiętnik babci Lilki. Zapiski krewnej sprawiają, że Marta, podobnie jak wcześniej jej babcia, wyrusza w podróż za ocean. Oczywiście będzie to podróż po miłość. Ponińska prowadząc opowieść dwutorowo zestawia obraz Ameryki tej z lat trzydziestych i współczesnej. Elementem wspólnym obu czasów są bohaterki, które mocno szukają szczęścia, same nie wiedząc, co tak naprawdę szczęście oznacza i czego chcą od życia. Lilianna odcisnęła na spojrzeniu Marty na świat mocne piętno. Wpoiła w nią ogromną potrzebę samodzielności, zabierając jednocześnie prawo do słabości. Marta powoli odkrywa, co tak naprawdę ją cieszy. Przy okazji odzywają się geny prababki Marii i dziewczyna wraca do porzuconego malowania. Babcia Lilianna była silną, zasadniczą kobietą. Marta na kartach pamiętnika znajduje zupełnie inny obraz babki. Lilka była spragniona wrażeń, miłości. Przy czym miała dość nierealistyczne oczekiwania. Nieudane pierwsze małżeństwo sprawiło, że wyjechała do Ameryki. Podroż na Key West odmienił jej życie, bo tam poznała Ernesta…Ernesta Hemingwaya. W poprzednich tomach „Podróży po miłość” bardzo podobało mi się, że w bardzo realistyczny sposób pisarka przedstawiała sylwetki znanych twórców: poety Rumiego i malarza Ajwazowskiego. Już w poprzednim tomie losy fikcyjnej bohaterki były styczne z życiorysem marynisty, ale w tym przypadku ścieżki Lilki i Hemingwaya mocno się splatają. Nie do końca mnie przekonuje ten zabieg, natomiast rozumiem, że mógł on być kuszący dla pisarki. Nie lubię takich kobiet jak Liliana. Marta jest dużo sympatyczniejszą bohaterką, mimo tego, że jest jak babcia pogubiona w swoim życiu. Lilka, zanim się stała niezależną osobą, była bluszczem, który karmił się swoimi fantazjami i pobożnymi życzeniami, nie zwracając uwagi na szepty zdrowego rozsądku. Ale mimo irytacji zachowaniem Lilianny, dobrze słuchało mi się tej opowieści w interpretacji pani Ponińskiej. Odniosłam wrażenie, że autorka bardzo wczuła się w historie swoich bohaterek, a jej głos doskonale się sprawdza, gdy trzeba ckliwość pewnych scen podkreślić. „Podróż po miłość” to idealny cykl dla wielbicielek romansów, ale wątki postaci historycznych znakomicie rozszerzają potencjalne grono odbiorców. Jeżeli nadmiar słodkości i ckliwości nie powoduje u Was zgrzytania zębami, całkiem miło można spędzić czas, towarzysząc bohaterkom w ich podróżach po miłość.

"Stare grzech mają długie cienie" Ewa i jej mąż remontowali mieszkanie we Wrzeszczu, po ukochanej babce. W starej komodzie znajdują kopertę z przepięknym naszyjnikiem oraz listem, adresowanym do jej matki, Haliny. Jego treść zaskoczyła Ewę niesamowicie. Dotyczyła historii i tajemnicy rodzinnej oraz kierowała do jakiejś książki po kolejne informacje. O pomoc w rozwiazaniu zagadki poprosili starszego dziennikarza. Zainteresował się tematem, ale ... zginął w wypadku. Po informacje Ewa zwróciła się więc do Haliny. Jedno z jej wspomnień to prolog tej opowieści. Rok 1956 Gdy po tragicznej śmierci ojca "oni" przychodzili z ostrzeżeniami groźbami, wszyscy dookoła głuchli. A one się bały. ... Halina zawsze miała wrażenie niedopasowania do rodziców. Jako nastolatka dowiedziała się, że była adoptowana. Stąd wzięły się takie a nie inne relacje między nią i matką oraz specyfczny sposób bycia. Izolowała się. ... Autorka przenosi nas również w przeszłość, do roku 1943 i 1945, gdy rozegrały się znaczące dla tej historii wydarzenia. ... Kto pomoże Ewie w odkryciu prawdy o rodzinie, ale także o śmierci dziennikarza? A komu ("Druga strona") zależy na czymś zgoła odmiennym i dlaczego? Do czego jest w stanie się posunąć? Jakie tajemnice ujrzą światło dzienne? Ciekawa książka. Intrygująca. Wątek kryminalno -spiskowy dodał atrakcyjności. Plus kawałek historii naszego kraju wpleciony w fabułę. Fajne połączenie.

Bajka pełną gębą. Pomimo krzywd z przeszłości, wszyscy się kochają, ze szczęścia rzucają się sobie na szyję, przytulają i wybaczają jak na pstryknięcie palcem. Naiwne to wszystko do granic możliwości, ale całkowicie pochłonęło mi dwa dni mojego życia a nawet wzruszyło. I o dziwo, żałuję że już się skończyło.

Szybko się czyta o komisarzu Witczaku, Trzy morderstwa osób które są że sobą powiązane. Fajne są sposoby morderstw. Akcja szybko się toczy, bo autor dołożył codzienne problemu podwładnych . Dużym minusem jest końcówka, opis motywu jest podany jak kawa na ławie. Motyw zbrodni powinien się pomału rozwijać. Trzeba wczuć się w rolę Witczaka. Ciekawą postacią jest Agnieszka "Cyna" Cynowska postać, która ma problemy z orientacją.Szybko działa, potem myśli, ale pewna siebie. To co sprawdziłem zakończyłem serię o komisarzu Witczaku. długi okres czasu potrzebowałem, żeby sięgnąć po pierwszą część przygody. Dałem 2 i 3 części słabe noty i nawet nie chciałem czytać 1 części, lecz jednak upływ lat zmienił moje podejście. Trzeba czytać jednak po kolei, łatwo się mówi gorzej się robi.

Autorka w ogromnym stopniu inspiruje się twórczością Agathy Christie... Mamy do czynienia ze zbrodnią i kilkoma zamkniętymi w jednym miejscu postaciami... Pani Katarzyna (w bardzo zgrabny swoją drogą sposób) kieruje nasze podejrzenia na poszczególnych bohaterów powieści... Autorce udało się zaskoczyć czytelnika finałowym rozwiązaniem zagadki.... Powieść bardzo przyjemna a dodatkowego smaczku dodaje umiejscowienie akcji nie gdzieś w angielskim zamku, a w naszych polskich realiach, w majątku pod Poznaniem w czasach kiedy ten rejon Polski był jeszcze pod zaborem pruskim...

Jakiś czas temu pisałam opinię o innej książce, reklamowanej jako "kawa z mlekiem i pianką". Tylko, że tamta była mdła. Miałam spore obiekcje przed sięgnięciem po kolejny kryminał retro, współczesnej autorki. Jakież niezasłużone były to obiekcje! Ta książka nie dość, że jest wyśmienitą kawą z mlekiem i pianką, to jeszcze z kardamonem, cynamonem i wszelkimi przyprawami, dodanymi w ilości "akuratnej". I do tego z ciasteczkiem. Tak się pisze kryminały retro! A także retro obyczajówki, bo choć wszystko się tu kręci wokół morderstwa, to jednak tło jest nie mniej ważne. No i te obiady... Mateusz (kamerdyner) wyraził się o książce "Klub Pickwicka" mniej więcej tak: >>Książka rujnowała mi figurę. Ciągle tam jedzą i byłem ustawicznie głodny.<< Mnie co drugą stronę ciekła ślinka. Kapitalnie oddany klimat majątku, wszelkie zależności między służbą, a Państwem, nawet stara studnia jest tu wykorzystana idealnie. Stosunki społeczne? - prima sort. Historia Polski w tle? - oddana genialnie, a nieinwazyjnie. Przyjaźnie i animozje pomiędzy Polakami i Prusakami, wielkopolskie cnoty oszczędności versus suto zastawione stoły. I ten cudowny bibliotekarz, Tercjusz... I ten ironiczny sarkazm dawkowany oszczędnie, jak na Wielkopolskę przystało... W dobie dzisiejszej mody na kryminaly retro i ogólnej "produkcji książek" bardzo miło zostałam zaskoczona. Tak miło, że wycofuję się z twierdzenia, że nie lubię współczesnych książek. Lubię - pod warunkiem, że są napisane tak, jak ta.

Bardzo dobrze skonstruowana historia, ciekawie poprowadzona i do końca trzymająca fason.😁Burza i Młody to dwaj policjanci z kryminalnego o różnych doświadczeniach życiowych i zawodowych, temperamentach i skrajnym podejściu do pracy ... dużo różnic a w konsekwencji świetny zespół.Trudny temat prostytucji,handlu narządami ale trzeba o nich mówić mimo wszystko a moze przede wszystkim.

Ależ historia! Wypożyczyłam tę książkę, gdy oddawałam poprzednią w bibliotece - „Zaklęci w czasie” (lub „Żona podróżnika w czasie”). Gdy ją oddawałam, nie mając na celu wypożyczenia kolejnej, gdyż stosik wstydu w domu rośnie, nagle usłyszałam hałas kilka regałów dalej. Podeszłam, sprawdziłam i , ku zdumieniu Pani Bibliotekarki, oświadczyłam, że chyba książka spadła z półki. I pewnie, to jest znak. Znak, że powinnam ją przeczytać. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Pani Bibliotekarka do dziś jest w szoku 😉 Książkę bardzo polecam! Pomieszanie kryminału-romansu-obyczajówki-z codziennym horrorem w tle. Czyli właściwie wszystko to, o czym jest ta książka! Cztery pisarki, cztery historie. Tak różne, a tak złączone. Czyta się szybko, im dalej, tym bardziej wciąga. Polecam! I jestem ciekawa, co mnie tym razem czeka w bibliotece 🤭