Druciarz

Piotra Borlika jako autora odkryłem niestety dość późno i przyznaję to z bólem serca. Jak do tego doszło? Trudno powiedzieć. Przez długi czas narzekałem, że niewiele jest książek, których akcja rozgrywa się w Trójmieście, a tymczasem okazało się, że to wcale nieprawda. W dużej mierze jest to zasługa właśnie tego pisarza. Postanowiłem więc sukcesywnie nadrabiać zaległości, czego efektem była lektura „Labiryntu”. Muszę przyznać, że ta książka ma w sobie coś szczególnego. Przez większą część fabuły autor bardzo umiejętnie buduje napięcie, do tego stopnia, że kolejne strony przewraca się niemal bezwiednie. Pojawiają się niedopowiedzenia, subtelne aluzje do wydarzeń z przeszłości, które stopniowo odsłaniają się przed czytelnikiem. Sama intryga również została skonstruowana w ciekawy sposób. Główny bohater wikła się w coraz bardziej skomplikowaną sytuację, podczas gdy antagonista po cichu manipuluje innymi, wykorzystując ich do realizacji własnych celów. Wszystko to zmierza do wielkiego finału który… cóż, jest. Niestety pojawia się tu zabieg, za którym nie przepadam: w kluczowym momencie złodupiec po prostu wyjaśnia bohaterowi cały plan podczas ich spotkania. Tym razem jednak jestem w stanie to wybaczyć, bo cała reszta książki stoi na naprawdę wysokim poziomie. Jeśli jakimś cudem jeszcze nie znacie twórczości Piotra Borlika - tak jak ja jeszcze do niedawna - „Labirynt” może być świetnym wprowadzeniem do jego książek. To powieść, którą czyta się szybko, z dużym zaangażowaniem i satysfakcją. Zdecydowanie polecam! #476#16#2026

Książka „Nieco bliżej piekła” autorstwa Adama Dzierżka to thriller, który od początku buduje mroczny i tajemniczy klimat. Podczas czytania czułam napięcie i ciekawość, ponieważ fabuła stopniowo odkrywa kolejne sekrety oraz wprowadza nowe wątki. Historia jest interesująca i momentami naprawdę trzyma w napięciu. Autorka (autor) w ciekawy sposób prowadzi akcję, dzięki czemu chciałam dowiedzieć się, jak zakończy się cała historia. Bohaterowie są dość dobrze przedstawieni, a ich decyzje i zachowania sprawiają, że jako czytelniczka zaczęłam zastanawiać się nad motywami ich działań. Moim zdaniem jest to książka warta przeczytania, szczególnie dla osób, które lubią mroczne kryminały i thrillery. Czytało mi się ją z dużym zainteresowaniem i uważam, że dostarcza wielu emocji oraz skłania do przemyśleń.

Sięgnęłam po Postrach i po prostu nie było mnie przez kilka godzin. Godzin, które spędziłam z powoli rozwijającym się śledztwem. To co początkowo uważałam za wadę okazało się dużą zaletą, dzięki tak prowadzonej narracji mogłam wejść w skórę śledczej oraz jej przeciwnika - tytułowego Postracha. Książka rewelacyjna, po raz kolejny Michał Śmielak nie zawiódł, to według mnie jeden z najlepszych polskich autorów mrocznych kryminałów, takich gdzie co prawda trup ściele się dosyć gęsto ale nie jesteśmy epatowanie często nie potrzebnymi drastycznymi opisami zbrodni. Zaraz sięgam po kolejny to opowiadający o losach podkomisarz Igi Ziemnej a potem pewnie i po następne.

Czytając tę książkę, miałam wrażenie, jakbym zaglądała komuś bardzo głęboko pod skórę – trochę nieśmiało, trochę z ciekawością, a momentami wręcz z lekkim dyskomfortem. Skrawki to dla mnie coś poszarpanego emocjonalnie, nie do końca wygodnego, ale przez to właśnie prawdziwego. Nie była to lektura, którą się „połyka” dla przyjemności. Raczej taka, przy której co chwilę się zatrzymywałam, wracałam do zdań, próbowałam je poczuć bardziej niż zrozumieć. Jako czytelniczka miałam wrażenie, że zbieram fragmenty czyjejś rzeczywistości i składam je po swojemu – i to było jednocześnie fascynujące i męczące. Podobało mi się to, że nic nie było tu oczywiste. Emocje nie były podane na tacy, tylko ukryte gdzieś między wersami. Czułam, że muszę się wysilić, żeby do nich dotrzeć – ale kiedy już się udało, trafiały naprawdę mocno. Nie wszystko do mnie przemówiło. Były momenty, kiedy czułam się zagubiona albo zwyczajnie zmęczona tą formą. Ale mimo to coś mnie przy tej książce trzymało – może właśnie ta szczerość, może surowość, a może to, że nie próbowała mi się przypodobać. Po skończeniu zostało mi w głowie sporo niedopowiedzeń i taki dziwny, cichy ciężar. To nie jest książka, którą łatwo się odkłada i zapomina. Raczej taka, która zostaje gdzieś w środku i wraca niespodziewanie. I chyba właśnie za to ją najbardziej cenię.

Ta książka wyróżnia się na tle wcześniejszych historii autora. Nie epatuje brutalnością, a mimo to pozostaje mocna i robi duże wrażenie. Autor w swoim stylu porusza trudne tematy i pokazuje realia, które dotyczą nie tylko Polski, ale i szerszego świata. Dzięki temu całość zyskuje dodatkową głębię. To jedna z lepszych książek, jakie ostatnio czytałam. Zdecydowanie warto sięgnąć.

Moje pierwsze spotkanie z autorem okazało się bardzo długie 😅 jakoś mi się ciągnęła ta książka i końca nie było widać. Jednak muszę przyznać,że było bardzo udane. Dużo bohaterów, dużo się działo, dużo zagadek, czyli wszystko co lubię. Mordercę tylko szybko wytypowałam. Autor zresztą sam nam go podsuwał tylko po to żeby później zmienić trop ale mi ten drugi trop kompletnie nie pasował 😅 Napewno sięgnę po dalsze części z serii Puławskiej ale również i po inne tytuły autora. Daje 8/10 i polecam Zaczytanego książkoholicy ❤️📖

Ta powieść to mieszanka prawdy i fikcji. Akcja toczy się w Beskidzie Niskim a miejscowości, które się tu pojawiają są mi szczególnie bliskie bo Dukla to moje ukochane miejsce gdzie mieszkam od wielu lat.Także Jasło,Krempna są mi znane i bywam tam szczególnie w czasie letnim, jesienią. Smutna jest historia wysiedleń z tych terenów . Jest i zbrodnia a właściwie zbrodnie a podkomisarz z Komisariatu Policji w Dukli Piotr Durlik próbuje rozwiązać i ustalić co łączy ofiary.Tropy gubią się a miejscowi nie ułatwiają dostępu do prawdy.

Muszę przyznać – „Nieskazitelna” Jacka Piekiełko to lektura, która wciągnęła mnie totalnie. To jedna z tych książek, które czyta się nie tyle oczami, ile sercem. Już po kilku stronach poczułam, że coś wciąga mnie głębiej niż zwykły kryminał czy thriller – emocje, nastrój, napięcie, a przy tym lekkość stylu, która sprawia, że nie sposób się oderwać. Najfajniejsze w tej książce jest to, że czytając, czujesz się jak w podróży – momentami przyspiesza serce, momentami myślisz tylko o tym, co w środku ciebie samym. Piekiełko ma talent do tego, żeby zwykłe zdania nabierały emocji, a świat, który buduje, był jednocześnie realny i… trochę hipnotyzujący. Po odłożeniu książki zostało mi uczucie satysfakcji, ale też lekkiego niepokoju – takiego, które długo nie daje spokoju i sprawia, że ciągle o niej myślisz. To idealna pozycja, jeśli szukacie czegoś wciągającego, emocjonalnego i bezpretensjonalnego, czego nie da się po prostu “przewinąć”. W skrócie: „Nieskazitelna” to książka, która zostaje z tobą na dłużej – w głowie i w sercu. Idealna do czytania, kiedy chcesz poczuć książkę całą sobą, bez zbędnego analizowania fabuły.

Proszę Państwa, czapki z głów! Jak to jest znakomicie napisane! Jak to dobrze, że mamy tak wszechstronnie utalentowanego Artystę :). Czytanie tej książki to była prawdziwa uczta. Niesamowity pomysł na intrygę. Złamałam swoje zasady i dałam tej książce 9 gwiazdek, w moim prywatnym rankingu oceny 9+ zarezerwowane są dla arcydzieł literatury światowej, literaturę "rozrywkową" do tej pory oceniałam najwyżej na 8. Dałabym 10, gdyby rozwiązanie/ zakończenie było bardziej zrozumiałe ;)

Pierwsze spotkanie z autorem i muszę przyznać, że nie ostatnie . Fabuła wielowątkowa ,intrygująca I ciekawa choć zbyt długa. W miarę rozwoju fabuły poszczególne elementy układanki wskakują na swoje miejsce ,ale zakończenie jest totalnie niespodziewane . Niezły plot twist. Typowałam innego zabójcę:) Postacie Krzysztofa i Karoliny średnie ,choć Krzysztof wypada lepiej . Warto przeczytać .

To jedna z tych historii, która długo po przeczytaniu zajmuje myśli czytelnika. Historia, która jest największym koszmarem rodziców. Kiedy znika jej syn Piotrek, Marta nie wie jeszcze, że jest on kolejnym porwanym chłopcem w ciągu ostatniego roku. Kiedy poznaje prawdę jej sprzymierzeńcem w poszukiwaniach staje się Marek Bielawski, ojciec chłopca, który zniknął jako pierwszy. Kiedy wpadają na trop porywacza wiedzą, że ich przeciwnik to przebiegły i groźny człowiek. Czy uda się im go pokonać? Dlaczego porywał wszystkie te dzieci? To historia pokazująca co człowiek jest w stanie zrobić dla najbliższej osoby. To historia, która wywołuje ciarki. Polecam gorąco!

Sidła to kontynuacja Łowcy z komisarzem Sikorą. No nie ma nudy. Dzieje się szybko, dużo i brutalnie. I choć morderczynię (tak, tak tym razem to kobieta) i jej poczynania obserwujemy od początku, to nie rzutuje to na jakość książki. A ona uprowadza kobiety, torturuje je i morduje. Komisarz Sikora i jego współpracownicy tyrają ponad siły. Kluczą jak we mgle. W między czasie komisarz wraca do sprawy Łowcy, który mordował pedofilów w poprzedniej części. Bo przecież to ambitny glina i nie lubi odkładać nierozwiązanych spraw. Podoba mi się w książkach Kościelnego to, że non stop jest akcja, a czytelnik nie ma kiedy złapać oddechu. Do tego fabuła toczy się wielowątkowo. Sporo postaci, ale bardzo szybko się łapie kto jest kto. Ja polecam i czekam na kontynuację, bo seria z komisarzem Sikorą jest świetna.

Debiutancka powieść Anny Stańczyk, „Gniazdo”, to mroczne i duszne studium relacji, które zamiast dawać schronienie, powoli zaciskają się wokół bohaterów niczym pętla. Autorka wchodzi na teren dobrze znany w polskiej literaturze – temat traumy pokoleniowej i toksycznej miłości – ale robi to z odświeżającą, niemal chirurgiczną precyzją. Moja ocena 7/10 wynika z faktu, że choć książka jest bolesna i trudna, to jej autentyczność nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Akcja koncentruje się wokół powrotu głównej bohaterki, Marty, do rodzinnego domu na prowincji. Pretekstem jest choroba matki, jednak szybko staje się jasne, że to tylko fasada dla znacznie głębszych, niewypowiedzianych pretensji. Dom, tytułowe „gniazdo”, nie kojarzy się z ciepłem. Stańczyk opisuje go jako miejsce przesycone zapachem starych mebli, kurzu i niewypowiedzianych żali. To przestrzeń, w której czas się zatrzymał, a każdy przedmiot jest nośnikiem bolesnych wspomnień. Mistrzostwo nastroju Największą zaletą prozy Stańczyk jest budowanie klaustrofobicznej atmosfery. Czytelnik niemal fizycznie czuje ciężar powietrza w pokojach, w których bohaterowie toczą swoje milczące wojny. Autorka świetnie operuje niedopowiedzeniem – to, co najważniejsze, dzieje się między wierszami, w spojrzeniach, w gwałtownym odstawieniu filiżanki czy zbyt głośnym zamknięciu drzwi. Stańczyk udowadnia, że horror nie potrzebuje zjawisk nadprzyrodzonych; wystarczy wystarczająco toksyczna dynamika między najbliższymi ludźmi. „Gniazdo” to debiut bardzo dojrzały, ale posiadający pewne cechy, które mogą stanowić barierę dla części odbiorców: Bezkompromisowy pesymizm: W tej książce nie ma światła. Dla czytelnika szukającego choćby cienia nadziei czy odkupienia, lektura może być wyczerpująca emocjonalnie. Stańczyk nie daje taryfy ulgowej ani swoim postaciom, ani nam. Tempo narracji: Powieść rozwija się bardzo powoli. Skupienie na detalach i wewnętrznych przeżyciach Marty dominuje nad akcją, co momentami sprawia, że historia wydaje się stać w miejscu. Jest to zabieg celowy, mający oddać stagnację „gniazda”, ale wymagający od czytelnika dużej cierpliwości. Językowa gęstość: Styl autorki jest momentami bardzo nasycony metaforami. W większości przypadków są one trafne, ale zdarzają się fragmenty, w których literackość bierze górę nad naturalnością przekazu. Podsumowując, „Gniazdo” to mocny i odważny głos w nurcie literatury rozliczającej się z mitem idealnej rodziny. Anna Stańczyk stworzyła portret kobiety próbującej wyrwać się z emocjonalnego dziedzictwa, które determinuje każdy jej ruch. To książka, która drażni, uwiera i wywołuje dyskomfort, ale robi to w sposób niezwykle inteligentny. To lektura dla tych, którzy nie boją się zajrzeć pod podszewkę codzienności, by odkryć tam lęki, o których wolelibyśmy zapomnieć. Solidna siódemka za emocjonalny ciężar gatunkowy i odwagę w portretowaniu brzydoty ludzkich uczuć.

Autor ponownie zabiera czytelnika na Podhale ,a Pawła rzuca w wir wydarzeń z ciekawymi zwrotami akcji i masą mylnych tropów. Tak jak w poprzednich częściach Paweł naraża własne życie by odkryć prawdę, jest uparty i bystry . Polega na swojej intuicji tworząc poszlaki , łącząc fakty, sprawdzając każdy nawet najmniej znaczący trop. Historia jest nieszablonowa , intrygująca, przemyślana, dobrze skonstruowana . Wciąga czytelnika od pierwszej strony. Bardzo serdecznie polecam całą serię z Pawłem Wolskim i z chęcią sięgnę po tom 4 ,jeśli się ukaże:)

„Krzywda” Marka Stelara zrobiła na mnie umiarkowane wrażenie. Styl pisania jest klarowny i dopracowany, a sposób, w jaki autor prowadzi narrację, pozwala łatwo wejść w rytm książki. Doceniam subtelność języka i staranność w opisie sytuacji, choć momentami miałam wrażenie, że pewne fragmenty ciągną się dłużej niż to konieczne. Książka skłania do refleksji i daje przestrzeń na własne interpretacje, co uważam za jej mocny punkt. Nie jest to lektura, która od razu zapada w pamięć, ale dostarcza satysfakcji osobom ceniącym dokładne, przemyślane pisanie.

Zdarza Ci się robić detoks od telefonu, mediów społecznościowych, maili...?Ja muszę przyznać, że choć telefon może nie jest dla mnie przedłużeniem ręki, to jednak spędzam z nim bardzo dużo czasu. Może nawet za dużo... Pewnie ustalenie sobie pewnych zdrowych proporcji każdemu wyszłoby na dobre, bo w dzisiejszych czasach przesada w żadną ze stron nie jest według mnie zbyt zdrowa. Bohaterowie "Domu Straussów" na własnej skórze odczuli, jak bolesne może okazać się całkowite odcięcie od świata...  Mikołajki. Piękne jeziora. Koniec studiów. Nowy start. Wspaniałe perspektywy. Czas na relaks i ładowanie baterii w towarzystwie przyjaciół. Wszystko byłoby pięknie, gdyby młodzi ludzie, którzy przyjechali na Mazury świętować obronę prac magisterskich, nie znaleźli się w niewłaściwym miejscu w nieodpowiednim momencie. Dwie pary, jedna singielka. Niby się znają, a jednak szybko okazuje się, że nie tak świetnie jak mogło by się wydawać. Szybko pojawiają się pierwsze nieporozumienia, których efektem jest przerwanie planu na wspólne imprezowanie. Dwoje z młodych ludzi wybiera się do lasu, dwójka zostaje w domu. Krysia, jedyna singielka w grupie, rusza do miasta. Daje się ponieść emocjom z nowo poznanym lokalnym chłopakiem. Gdy jej przyjaciele znikają bez śladu jego pomoc może okazać się nieoceniona. Ale! Może okazać się jeszcze większą pułapką niż ta, w którą dotąd wszyscy wpadli.  Sięgałam po tę książkę z dystansem, ponieważ moje dotychczasowe doświadczenia z autorem nie były zbyt pozytywne. Postanowiłam jednak spróbować znowu i zdecydowanie nie żałuję! Książka trzyma w napięciu. Zaglądamy w umysły bohaterów, obserwując jak z przeciętnych ludzi stają się postaciami, którymi nigdy nie planowali się stać. Co dzieje się z człowiekiem, gdy na szali ląduje jego życie? Czy wygrywa empatia i troska? A może jednak do glłosu dochodzi instynkt samozachowawczy, który nakazuje chronić przede wszystkim siebie? Ponure wnioski płynące z tej książki podpowiadają, że w każdym człowieku drzemie mrok i potrzebne są jedynie odpowiednie warunki, by mógł ujrzeć światło dzienne i zacząć siać spustoszenie.

„Gabinet luster” to wciągający thriller psychologiczny, w którym dużą rolę odgrywa postać głównej bohaterki. Historia Ady jest pełna tajemnic i trudnych wspomnień, które stopniowo wychodzą na jaw w trakcie rozwoju fabuły. Bohaterka musi zmierzyć się nie tylko z zagadką kryminalną, ale również z własną przeszłością, która wpływa na jej decyzje i sposób postrzegania rzeczywistości. Autor pokazuje, jak wspomnienia mogą być niepewne i zniekształcone – podobnie jak odbicia w tytułowym gabinecie luster. Ada próbuje odkryć prawdę o wydarzeniach z przeszłości, jednak każdy kolejny trop sprawia, że rzeczywistość staje się coraz bardziej skomplikowana. Czytelnik razem z nią próbuje oddzielić prawdę od iluzji. Jedną z największych zalet książki jest właśnie sposób przedstawienia bohaterki. Nie jest ona postacią idealną – ma swoje lęki, wątpliwości i słabości, co sprawia, że wydaje się bardzo autentyczna. Dzięki temu czytelnik łatwo może zaangażować się emocjonalnie w jej historię. Podsumowując, „Gabinet luster” to książka pełna napięcia i tajemnic, w której ważną rolę odgrywa psychologia postaci. Historia Ady i jej zaginionego brata Igora sprawia, że powieść nie jest tylko kryminałem, ale również opowieścią o pamięci, traumie i poszukiwaniu prawdy.

Trzy rozpadające się małżeństwa, trzy domki w Bieszczadach i jeden weekend, który zmieni wszystko. A! Bym zapomniała… jest jeszcze trup! Motyw odcięcia od świata i hasło: „Morderca jest wśród nas”. Bawiłam się całkiem nieźle, książka mnie wciągnęła i lekko, leciutko przeprowadzała mnie przez wydarzenia. Historia momentami komiczna (z całym szacunkiem, Panie Bartoszu!), o czym świadczą niektórzy bohaterowie i kuriozalne sytuacje, ale jest to na pewno dobra pozycja do poczytania wieczorem. Jak daleko jest w wstanie się posunąć człowiek, żeby chronić siebie? Zróbcie sobie herbatę i sprawdźcie.

Kobieta prowadząca zakład pogrzebowy na tropie zabójcy swojej koleżanki, którą parę godzin przed śmiercią malowała na sesję ślubną. Brzmi ciekawie? Tak też pomyślałam, gdy na półce zobaczyłam książkę Zuzanny Gajewskiej i postanowiłam sprawdzić, czy moje przeczucie mnie nie zawiedzie. Nie zawiodło, jak się pewnie domyślacie. Niestety dopiero w pewnym momencie (czytając już książkę) zorientowałam się, że jest jakaś pierwsza część, a ta którą mam w rękach jest właściwie drugą, więc w sumie średnio, ale to w zasadzie inna historia, tylko ci sami bohaterowie główni, zatem można czytać dalej, a tamtą nadrobić w swoim czasie… Od pierwszych stron „Zamieć” przypadła mi do gustu, bo czyta się ją lekko i sprawnie. Autorka używa bardzo przyjemnego i realnego języka, dzięki czemu czujemy, że sami jesteśmy jakby widzami wydarzeń, które opisuje. To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej pisarki, ale już wiem, że wpisała się w stylistykę, którą lubię. Odnosząc się do fabuły książki – pomysł naprawdę ciekawy. Pomijając wskazany już zakład pogrzebowy i relacje łączące Ewelinę Zawadzką z denatką, mamy dodatkowo postać Olka – partnera życiowego Eweliny, który nieprzytomny zostaje znaleziony obok zmarłej Anety i staje się głównym podejrzanym. O jego niewinność walczy jego ukochana oraz prowadzący śledztwo brat Paweł. Dodatkowo moment popełnienia przestępstwa – parę dni przed świętami Bożego Narodzenia. Śnieg, klimat świąteczny, a w tym wszystkim kryminalna zagadka. Miejsce zbrodni to cmentarz, na którym parę godzin przed śmiercią Aneta uczestniczyła w swojej sesji ślubnej. Wszystko to nadaje momentami groteskowy charakter opowieści, ale powoduje również, że staje się ona jeszcze ciekawsza niż mogłoby się wydawać z pozoru. W fabule wkradło się parę elementów, które mnie rażą, jednak myślę, że jest to spowodowane wyłącznie moją dbałością o szczegóły. W sprawie o rozwód składamy pozew, a nie wniosek, a w prawdziwym życiu nikt z rodziny podejrzanego nie prowadziłby śledztwa w sprawie zabójstwa. Naturalnie jest to konflikt interesów i Paweł zostałby natychmiastowo odsunięty od sprawy i informacji na temat ustaleń funkcjonariuszy. Książka to jednak fikcja, a nie prawdziwe życie i czasami dla urozmaicenia takie zabiegi są celowe i przydatne. Nie zamydla to jednak moich oczu na tyle, aby nie powiedzieć, że ta książka była dobra i chętnie sięgnę po pierwszą część serii o Ewelinie Zawadzkiej.

Z polecenia najlepszej z najlepszych @moj_huragan_mysli Na lubimyczytac.pl czytamy, że Sara Antczak to pisarka, wrocławianka, absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. Autorka thrillerów „Sekret”, „Obława”, „Gra” i „Kara”, a także powieści „Lina”, nagrodzonej wyróżnieniem jury oraz Nagrodą Publiczności na Festiwalu Górskim im. Andrzeja Zawady. To właśnie ta kobieta tworzy to co mnie zachwyca.... Potrafi zmylić... Zakręcić... Po czym na końcu odkryć karty, które gdzieś po drodze się schowały... Bo chyba każdy z nas ma tajemnicę, która musi zostać tajemnicą... Bo pomimo wszystko, gdzieś po drodze został skrzywdzony... Ale i też skrzywdził kogoś... Tym razem @sara.antczak.autorka zabiera nas na grę terenową... Wraz z szóstką bohaterów... Tajemniczą dziennikarka, podająca się za przyjaciółkę... Młodą dziewczyną, ktora spędziła kilka lat w poprawczaku, w sumie za samoobronę... Kobietą, która żyje w przemocowym zwiazku i po prostu chciałby zniknąć... Jest też Haker... Mężczyzna, który wyszedł z więzienia... I ten co jest poszukiwany w sprawie morderstwa podczas ustawki... Każdy ma coś na sumieniu... Każdy coś ukrywa... Tyko jak to jest możliwe, że o tych sekretach wiedzą organizatorzy zabawy? Trudne zadania zarówno ich łączą jak i dzielą... Podejrzewają siebie nawzajem... Ale też potrafią działać zespołowo... Czy uda sie im przejść grę w podchody? Czy dziennikarka odkryje co stało sie rok temu w trakcie gry? Gdzie jest Julia? @sara.antczak.autorka ogromnie dziękuję za kolejną cudowna przygodę...