Dom pani Marty

Medea zwana Madą jako jedyna z rodzeństwa przeżyła, gdy jej ojciec po śmierci matki postanowił powiesić siebie i dzieci. Trafiła do domu samotnej matki, gdzie przebywała wiele lat. Dzięki jednej z opiekunek Mada odebrała dobre wykształcenie, nauczyła się kilku języków. Dzięki nauczycielce Mada trafia do pracy jako osobista służąca młodych, bogatych panienek. Jednak, gdy ich ojciec wykorzystuje Madę tak ucieka z ich domu. Biegnie do swojej opiekunki, jednak ta nie może jej pomóc. Mada zaczyna pracę w warsztacie krawieckim, gdzie ciężko pracuje za marne wynagrodzenie. Często głoduje, widzi swoje koleżanki, które pracują na ulicy jednak Mada nie chce tam trafić. Pewnego dnia do zakładu krawieckiego trafia Andreas. Bogaty mężczyzna, który mieszka z ojcem na wyspie zwanej wyspą wisielców. Wiele lat wcześniej siostra Andreasa chciała opuścić wyspę, gdyż zakochała się w pewnym mężczyźnie, jednak ich brat nie chciał do tego dopuścić i naopowiadał mężczyźnie strasznych rzeczy o narzeczonej. Gdy ten ją opuścił zrozumiała, że przez brata nigdy nie opuści wyspy i popełniła samobójstwo tak samo jak brat i matka. Andreas został na wyspie sam z ojcem. Proponuje Madzie posadę. Ta ją przyjmuje. Wkrótce zostaje jedynym pracownikiem na wyspie. Jej uroda powoduje liczne plotki. Prawda jest taka, że Andreas ją adoruje, całuje wbrew jej woli, jednak nigdy nie doszło do najgorszego. Często po takich „czułościach” wręcza jej prezenty. Wtedy na wyspie pojawia się nowy ogrodnik Johann. Między nim a Madą zawiązuje się nic porozumienia, młodzi zakochują się w sobie. Johann nie może patrzeć jak Andreas traktuje Madę. Gdy Andreas widzi, że pracownicy się zbliżyli zwalnia Johanna i mówi Madzie, że nigdy nie pozwoli jej odejść. Mada bierze na łódkę Andreasa, który nie umie pływać. Johann wywraca łódkę i Andreas tonie. Mada, aby zachować pozory biegnie po jego ojca, który w rozpaczy biegnie do jeziora w którym się topi. Mada zabiera swoje rzeczy i prezenty od Andreasa. Johann z pogardą pyta czy dostawała te rzeczy za bycie miłą dla Andreasa, ta zaprzecza i mówi, że ukradła te rzeczy. Podróżują po świecie, Johann jest ogrodnikiem, Mada dzięki swojemu obyciu załatwia mu bogatych klientów. Gdy Mada zachodzi w ciążę wracają do Breslau i biorą ślub cywilny. Mada opowiada Johannowi o swoim pierwszym pracodawcy. Johann go morduje. Mada odwiedza swoją opiekunkę z młodości. Ta opowiada, że w mieście jest hrabina, która szuka ogrodnika. Tak się składa, że u hrabiny pracowała mam Johanna. Johann jest synem hrabiego z nieprawego łoża. Johann wychowywał się w pałacu ponieważ jego mama była osobista pokojówka hrabiny. Jednak po jej śmierci Johann uciekł i nie utrzymywał kontaktu z hrabiostwem. Mada załatwia mu pracę w pałacu. Razem przeprowadzają się do pałacu i tam widzą, że pałac jest piękny, ale biedny. Pierwszej nocy Mada spotyka Fritza (chorego na raka syna hrabiego i hrabiny). Fritz ostrzega ją, żeby uciekała bo hrabina nie ma dobrych intencji. Mada nie słucha, jednak wkrótce okazuje się, że Fritz miał rację. Johann coraz więcej czasu spędza sam z hrabiostwem, unika Mady, nie współżyje z nią. Wkrótce poznaje młodą bogatą panienkę, z którą chciała wyswatać matka Fritza, gdy ten był jeszcze zdrowy. Mada widzi jak tamci się zbliżają. Mąż wyprowadza się, mówiąc, że w jej stanie powinni unikać zbliżeń, a inaczej będzie ciężko. Coraz rzadziej się widują, a gdy do tego dochodzi Johann jest oschły i nieuprzejmy. Okazuje się, że młoda dziewczyna nie może mieć dzieci. Wkrótce Johann już nie kryje niechęci do żony. Oskarża ją o to, że zarabiała ciałem i nie chce z nią być. Po porodzie Johann żąda rozwodu i oddania dzieci. Obiecuje jej pieniądze na godne życie. Mada zbliżyła się z Fritzem i gdy ten umiera jest załamana. Godzi się na warunki męża i wraca do Breslau. Tam zbliża się do znanego psychiatry, który jako jedyny z towarzystwa ją wspiera. Zbliżają się do siebie, jednak chce mu wyznać całą prawdę o sobie. Piszę książkę i każe ją zanieść służącej o swojego przyjaciele. Służąca wraca z misji z wieściami o zamachu na księcia i prawdopodobnym wybuchy I wojny światowej.

Ciutkę słabsza niż pierwsza część, mniej się działo, mniej trzymała w napięciu, ale jednak pochłonęłam ją w niecałe pięć godzin. Życie Mady jest wciągające i najzwyczajniej w świecie chciałam się dowiedzieć co będzie dalej. Bardzo przypadły mi do gustu wstawki na temat psychiatrii i genetyki. Tak mogły wyglądać tamte rozmowy na te tematy w czasie, gdy te dziedziny dopiero się rozwijały. Fajny i ciekawy zabieg. Z niecierpliwością czekam, by dowiedzieć się co będzie dalej, bo ta część zostawiła chyba jeszcze więcej pytań niż poprzednia.

To taka książka o której szybko się zapomina. Dobre czytadło dla miłego spędzenia czasu. Po czasie jednak ulatuje z pamięci. Piszę tę recenzję dwa miesiące po wysłuchaniu. Mniej więcej pamiętam o czym była. Żona wpływowego polityka zgłasza się z prośbą o pomoc do detektyw, która nie cieszy się ani sławą ani renomą. Kobieta ta wkrótce po tym zaginie... Nie pamiętam jednak jak się skończyła ta książka;) Pamiętam za to, że wciągnęła mnie i miło spędziłam czas, bo czytał oczywiście najlepszy lektor świata - Filip Kosior :)

Bardzo rzadko sięgam po coś innego niż młodzieżówki czy kryminały, a ta seria bardzo mi się spodobała. Jest niebywale ciepła i interesująca. Autorka bardzo fajnie i płynnie przeplata ze sobą teraźniejszość i przeszłość. Polecam. Na pewno sięgnę po następny tom!

Co znajdziecie w książce "Słońce w kieszeni? Mnóstwo emocji i tych pozytywnych i negatywnych, bo przecież życie właśnie z takich się składa. To powieść o ludziach, którzy mogliby być tuż obok albo w innym miasteczku, bo mają cechy naszych sąsiadów, znajomych czy krewnych. To historie, które mogłyby się również wydarzyć gdzieś blisko nas, bo jest i wieloletnia przyjaźń, miłość w wieku dojrzałym i taka pierwsza pełna niepewności. Jest o problemach nastolatki w domu rodzinnym i braku akceptacji wybranej ścieżki życiowej. Są konflikty z rodzicem i tęsknota za zmarłą bliską osobą. Co jakiś czas pojawiają się też ciekawostki, a to o nowozelandzkich ciasteczkach "Anzac" a to o nietypowych pogrzebach i tańcu z trumną, a nawet o kulkach do specjalnego użytku ;). Miłośnicy naturoterapii na pewno polubią i zapamiętają Antonię, mieszkającą na odludziu artystkę kochającą kontakt z naturą i znającą tajniki ziołolecznictwa. Dużo o życiu i różnych kolejach losu, a wszystko okraszone dobrze poprowadzonymi dialogami i opisami, których jest w sam raz, ani zbyt dużo ani za mało. W tle natomiast można zafascynować się jogą śmiechu, bo radości potrzeba każdemu z nas, a prowokowanie jej i wspólne ćwiczenia w tym zakresie to najlepsze, co można wymyślić. Polecam tę powieść na wakacje jak i na każde inne wolne chwile!

Zaczynało się całkiem fajnie, ale im dalej tym było coraz gorzej niestety. Dużo historii rozwleczonych, a jeszcze inne jakieś poplątane, jakby w ogóle z innej opowieści. Dobrze, że ją słuchałam (bardzo dobrze przeczytana!), bo przez wersję papierową ciężko byłoby przebrnąć. Ostatni rozdział totalnie niepotrzebny.

Uwielbiam książki pani Anety Jadowskiej! Barwne bohaterki na czele z Niną tworzą Gracje - trzy pisarki, a każda z charakterem. Genialne teksty i przemyślenia, pełno humoru i oczywiście trupy! Nina po śmierci swojej pracodawczyni otrzymuje w spadku dom w Ustce. Jest to bardzo stary dom i wymaga generalnego remontu, ale ma dobre korzenie. Jednak już pierwszej nocy dostarcza nowej właścicielce wiele atrakcji: wywalone korki, włamanie i to takie ze skutkiem śmiertelnym oraz demolka oraz utarczki z organami prowadzącymi sprawę morderstwa włamywacza. Na szczęście Nina nie musi z tym wszystkim zmagać się sama, ponieważ na ratunek zjawiają się Agata i Zuza. Razem Gracje rozwiążą zagadkę, oczywiście po swojemu z nutą szaleństwa, odwagi i kobiecej przyjaźni.

Jak na standardy książkowe - to krótkie opowiadanie, jak na słuchowiska - dość długie. Ja i moja mama przesłuchałyśmy całości lepiąc pierogi na Święta i miałyśmy fun :D "Superprodukcji" słucha się świetnie dzięki dobrej grze aktorskiej (Maja Ostaszewska, Paweł Deląg, Jarosław Boberek, Olga Bołądź) ale to dobrze rozpisany scenariusz i budowanie napięcia pociągają za sobą do końca i nie pozwalają się oderwać. Fani "Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie" i "(Nie)znajomych" będą zachwyceni, jest tu podobny punkt wyjścia - oto na przyęciu sylwestrowym spotykają się dwie pary znajomych. Alkoholowe upojenie sprzyja wypłynięciu długo skrywanych uczuć, wzajemnych animozji i wyjawieniu prawdy o swoich związkach. Jest bardzo niezręcznie i nieprzyjemnie. Ale chyba warto wyrzucić cały nagromadzony syf, by nie dusić w sobie więcej trucizny i zacząć od nowa.

Córka milionera Tomasz Mróz należy do grupy najbogatszych ludzi w Polsce. Jest odnoszącym sukcesy zawodowe biznesmenem i właścicielem firmy deweloperskiej. Zgłasza na policję informację o zaginięciu swego kilkumiesięcznego dziecka, o którego uprowadzenie oskarża swą byłą kochankę i pracownicę jego firmy, z którą się rozstał. Mimo rozstania wspierał kobietę, starając się zapewnić dziecku i jego matce możliwie najlepsze warunki egzystencji. Sprawa od początku budzi wątpliwości policji, gdyż biznesmen nie dysponuje żadnymi materialnymi dowodami uprawdopodobniającymi tę wersję zdarzeń, w tym zdjęć dziecka, nie mówiąc już o akcie jego urodzenia, Kobieta zaś zaś zaprzecza jakoby miała ze swoim pracodawcą romans i dziecko. Komisarz Oczko będzie musiał ustalić czyja wersja zdarzeń jest tą prawdziwą. Policja bierze pod uwagę każdy możliwy scenariusz nie wyłączając nawet dzieciobójstwa. Typowa dla tej serii, skrótowo opowiedziana intryga, w której brak zbędnych wypełniaczy, a sprawy toczą się bardzo szybko. Syntetyczna forma nie jest dla mnie mankamentem, a jeśli miałbym na coś narzekać, to głównie na przewidywalność rozwiązania tej intrygi.

Druga część serii kryminalnej w miniaturze. Człowiek wracający z zakupów ponosi śmierć w wyniku potrącenia przez samochód. Na miejscu ginie w pożarze także kierowca pojazdu. Pierwszym istotnym ustaleniem poczynionym w toku śledztwa jest stwierdzenie, że ofiara potrącenia posługiwała się fałszywą tożsamością, a jej prawowity „właściciel” nie żyje już od kilkunastu lat. W spalonym samochodzie stwierdzono ślady wskazujące na obecność znacznej ilości narkotyków. Komisarz Oczko prowadzący śledztwo stara się w szczególności wyjaśnić, czy do tragicznego w skutkach zdarzenia doszło jedynie w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Przede wszystkim jednak będzie go nurtować pytanie kim naprawdę była ofiara i jakie powody skłoniły ją do posługiwania się fałszywą tożsamością. Jak się zorientowałem na podstawie opinii czytelników portalu LC nie każdemu sposób zakończenia odpowiada. Książka, jak i inne pozycje z tej serii, wypełnić może najwyżej połowę krótkiego popołudnia. Akcja toczy się szybko, praca śledcza w dużej mierze opiera się analizie informacji pozyskiwanych od rodziny i znajomych ofiary.

Trzykrotki to urokliwa powieść o dojrzałych kobietach, które po skończeniu 60 lat, pragną zdobyć Kilimandżaro. Zamiast do Afryki trafiają jednak kamperem w Alpy, śledząc wnuczkę jednej z nich. I powiem Wam, że znalazłam w tej książce wszystko, czego teraz potrzebowałam: sympatycznych bohaterów, szczyptę humoru, góry w tle, Włochy, bibliotekarę, która prowadziła bookstagrama. Pojawił się też motyw zranionej miłości, która przeradza się w obsesję. Zatem jak widać było bardzo ciekawie. Z chęcią przeczytam inne książki autorki.

Trzecia i ostatnia część przygód trzech przyjaciółek. Z początku troszkę w innym stylu niż wcześniejsze, ale środek dogonił styl i uśmiałam się bardzo czytając o kolejnych wpadkach podczas ślubów czy pogrzebów, choć tym razem z perspektywy kulinarnej. Aż żal, że nie zawsze w rzeczywistości można spotkać na swojej drodze takie osobowości, które tworzą genialne trio, które się wspiera, bawi i będzie tak, aż do grobowej deski. Specjalistki w swoich dziedzinach, wspólny biznes i śmieszne perypetie raz za razem tworzą świetny relaks czytającemu. Bohaterki dążą do spełnienia marzeń, trzymają się razem i są bardzo pozytywnie nastawione do życia.

Naprawdę przyjemna książka, n spodziewałam się, że mnie tak zaciekawi. Trochę był vibe Christie, ciekawe rozwiązania i plot twisty, chociaż dla siedzących w tym gatunku mogło to być średnio odkrywcze.
Mam wrażenie, że nie do końca zrozumiałam zakończenie słuchając w audio

Ogólnie niezła pozycja, dobrze się czyta i słucha. Z minusów: - Za dużo PS, nudne to było, przydługie. Prywatne historie niech pozostaną prywatnymi, nie trzeba aż tyle makaronu nawijać na uszy odbiorcom. - Promowanie AI (sztucznej inteligencji) uwłacza wszystkim, którzy chcą uchodzić za współtwórców literatury wraz z jej otoczką. AI już nawet całe książki pisze, a chyba nie tego chcemy? Literatura powinna być żywa, emanować czynnikiem ludzkim. - Wydawca przechwaliła swój zespół, iż całe serce wkłada w tę pracę itd. Gdyby tak było, wychwyciłby babole, np. ten, że bohaterka napisała do lubego na Facebooku, że znalazła go na Facebooku, albo ten, że mąż autorki zawiózł ją wte i wewte. - Autorkę trochę poniosło z narracją. Domniemywanie przez bohatera, że jego ciężko chorująca żona mogła chcieć umrzeć, aby ustąpić miejsca jego poprzedniej lubej... wielce niesmaczny fragment.

„Kamienica Schopenhauerów” to pierwszy tom cyklu „Gdańsk od kuchni”. Akcja powieści osadzona jest w XVIII-wiecznym Gdańsku. Młoda Frieda, marzy o karierze kuchmistrzyni, pracując u ciotki Anny w kuchni bogatego domu Schopenhauerów. Dąży do realizacji pasji kulinarnej. Po śmierci ciotki, Frieda próbuje odkryć prawdę o morderstwie, w które zamieszany jest jej znajomy, Ben. W tle widoczne są społeczne kontrasty miasta ukazujące zarówno bogactwo kupców, jak i życie w biedniejszych dzielnicach. Młoda Frieda zdaje sobie sprawę, że żeby coś znaczyć w świecie opanowanym przez mężczyzn musi zdobyć fach. Z ogromną przyjemnością śledziłam losy bohaterów i razem z nimi wędrowałam po Gdańsku.

Bardzo interesująca książka. Ziołolecznictwo i magia świetnie wpisuje się w potrzeby człowieka i jego prozę życia. Czytałam i wracałam myślami do lat dzieciństwa i ukochanej babci, która na wszystko miała lekarstwo, radę i umiała słuchać. To bardzo ciekawe. To opowieść o Lenie, kobiecie, która dzięki swoim magicznym mocom otacza swoją uzdrowicielską opieką mieszkańców warmińskiego Zagrodzia i okolic. Ciepła i tajemnicza historia.

Muszę przyznać, że z każdą książką coraz bardziej podoba mi się styl Pani Katarzyny. Jej bohaterowie są na wskroś prawdziwi. Wielokrotnie pomyślałam w czasie czytania: "No cały mój mąż!" "Ooo, jak ja to doskonale znam". I takie książki bardzo sobie cenię. Ludzkie. Z bohaterami, którzy są tacy jak my. *** Nasze Trzykrotki znowu wybierają się w podróż kamperem. Mieli towarzyszyć im mężczyźni, ale się wymiksowali i zamiast tego towarzyszy im wnuczek Kasiastej i synowa Kamy. No cóż mogę powiedzieć, znowu doskonale je rozumiem, bo ostatnio podróżowałam z 3 latkiem po Europie i lekko nie było. 🙈 Wracając do dziewczyn, ich plany zwiedzania jaskiń ulegają drobnej modyfikacji. Aż w końcu, trafiają do Chorwacji, gdzie poszukują zaginionych partnerów. Byłam bardzo zaskoczona tym zakończeniem, które z obyczajówki przemieniła się w sensacyjno-kryminalną historię i muszę przyznać, że dobrze się przy niej bawiłam. Chociaż momentami pojawiła się myśl: "dobra, trochę to nieprawpodobne" lub "to zbyt duży zbieg okoliczności", to nie obniża to mojej oceny. Dostałam od tej książki to, czego oczekiwałam: relaksu, uśmiechu na twarzy, spotkania z lubianymi bohaterami. Jestem w pełni usatysfakcjonowana.

Audiobook Moja druga książka Moniki Wawrzyńskiej, więc wiedziałam czego się spodziewać. Odpowiada mi poczucie humoru autorki i świetnie się bawiłam słuchając tej powieści, nawet kilka razy śmiałam się na głos (pogrzeb pradziadka Alojzego), ale... Mam problem, żeby napisać, o czym ona w ogóle była. Mnogość postaci sprawiła, że ich historie zostały przedstawione bardzo powierzchownie i były one mało realistyczne. Świetna pozycja na odstresowanie i poprawę humoru, ale dla mnie to za mało, aby dać wyższą ocenę. Jeśli ktoś szuka czegoś mało ambitnego, ale zabawnego to na pewno mu się spodoba. Cieszę, że ją przesłuchałam, bo na czytanie tego typu książek szkoda mi czasu.

Dobra, bo to typowa rozrywka, komediowe ujęcie ratuje te historie. Postaci mnóstwo. Śmialo można nazwać te pozycje- powieścią awanturniczą. Czy jest majstersztykiem literackim- nie , ale w założeniu jest to rozrywka, więc można przymknąć oko na jakieś niedociągnięcia. Sam pomysł - ciekawy, tematyka wydawania córek i kobiet za mąż, stara jak świat. Narratorka to matka 7 dzieci, w tym 6 dziewcząt. Zamawiająca się, trochę nowoczesna, trochę starodawna. Podobał mi się przekrój trzech pokoleń kobiet i ich podejście do małżenstwa. Można wyłapać cytaty, które nie są nachalne, ale zostają z czytelnikiem. Zabawna, lekka historia, nie głupia, w której mnóstwo temperamentów i awantur. Można się uśmiechnąć i odetchnąć od trudnych zagadnień.

Ciężki kawał materiału, bardzo podobają mi się postacie, które naprawdę swoimi historiami pogłębiają naszą ciekawość - są takie autentyczne. Książka porusza naprawdę ciężką tematykę, may elementy życia po śmierci, duszy ludzkiej, transplantacji czy radzenia sobie ze stratą bliskich. Nie nazwałabym tej książki thrillerem medycznym - bo po prostu nie była ona niepokojąca - jasne były niezbyt przyjemne opisy ale to tyle. Polecam ;)