W drogę, Trzykrotki!

Historia przyjaźni czterech kobiet, zrodzona w trudnych okolicznościach. Kobiety mimo wspólnej przeszłości unikają trudnego tematu, co doprowadza do konfliktu. Książka opowiadana jest z perspektywy każdej z nich, co umożliwia zrozumienie bohaterek i ich motywów działania. Książka bardzo dobrze pokazuje dojrzewanie, które nie ma nic wspólnego z biologicznym wiekiem. Mimo kilku smutnych i przytłaczających momentów autorka daje nadzieję na lepsze jutro, bez względu na to co się przeżyło.

„Herbaciarnia pod Jaśminem” to poruszająca powieść o przyjaźni i sile czterech koleżanek ze szkolnych lat – Honoracie, Gabrysi, Alicji i Dagmarze, które po długim czasie spotykają się na jubileuszu liceum. Każda z nich zmaga się z własnymi problemami, skrywanymi marzeniami i wyzwaniami: Herbaciarnia staje się dla kobiet bezpieczną przystanią, miejscem zwierzeń, wsparcia oraz motywacji do przewartościowania swojego życia. Książka otula ciepłem i jest dowodem na to, że nigdy nie jest za późno na zmiany, a prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać wiele lat. Aromatyczna herbata jest lekarstwem na wszystko, a jeszcze dobra książka w ręku to już prawdziwa uczta.

„Kamienica Schopenhauerów” to pierwszy tom cyklu „Gdańsk od kuchni”. Akcja powieści osadzona jest w XVIII-wiecznym Gdańsku. Młoda Frieda, marzy o karierze kuchmistrzyni, pracując u ciotki Anny w kuchni bogatego domu Schopenhauerów. Dąży do realizacji pasji kulinarnej. Po śmierci ciotki, Frieda próbuje odkryć prawdę o morderstwie, w które zamieszany jest jej znajomy, Ben. W tle widoczne są społeczne kontrasty miasta ukazujące zarówno bogactwo kupców, jak i życie w biedniejszych dzielnicach. Młoda Frieda zdaje sobie sprawę, że żeby coś znaczyć w świecie opanowanym przez mężczyzn musi zdobyć fach. Z ogromną przyjemnością śledziłam losy bohaterów i razem z nimi wędrowałam po Gdańsku.

Warto poznać Mariannę Orańską - niepospolitą arystokratkę, która wbrew konwenansom epoki była wierna ideałom. Warto poznać ją poprzez lekturę "Dobrej pani". Irytujący jak dla mnie był styl rodem z opowieści dla pensjonarek. Plus za rzetelną bibliografię.

„Jaśminowe babeczki” to druga część powieści „Herbaciarnia pod Jaśminem”. Stanowi kontynuację losów czterech przyjaciółek. Bohaterki wspierają się w walce o niezależność, otwierają herbaciarnię, zmagają z problemami rodzinnymi, a także szukają nowej drogi zawodowej i osobistej po zmianach w życiu. Książka pokazuje jak przyjaciółki wspólnie rozliczają się z przeszłością, aby cieszyć się teraźniejszością. To opowieść o kobiecej sile, solidarności i odzyskiwaniu radości życia. Tematyka i problemy podobne i znane, a rozwiązania bardzo przydatne. To był mile spędzony czas z książką.

Marzy się wam kryminał ale nie macie ochoty wczytywać się w brutalne opisy przestępstwa? Tak? Zatem mam coś idealnego. Jest to komedia kryminalna Moniki B. Janowskiej „Morderstwo z malinką na deser”. Sylwana, Legniczanka i główna bohaterka, dostaje od znajomych zaproszenie. Zaproszenie na pogrzeb ich małżeństwa. Jest to o tyle zaskakujące, że ktoś w ogóle wpadł na taki pomysł aby w ten sposób celebrować jego zakończenie a dodatkowo, ze wspomnianym małżeństwem nie miała styczności nawet na ich ślubie. Zatem po co teraz zapraszają ją na tę dziwną imprezę? No nic, nasza bohaterka odpowiada, że się zjawi bo dość już miała pechowych chwil w ostatnim czasie. Córka sprzedała jej dom i zwiała. Mąż, też już były doprowadził ich ogrodniczą firmę do ruiny i prawie również miał ochotę zwiać z resztą pieniędzy czyszcząc konto. Tyle rewelacji, że zdrowego mogą wpędzić do psychiatryka. Jednak Monika nie pozwala załamać się Sylwanie i wygania ją do zamku pod Dreznem na ten pogrzeb. Tam dziewczyna też nie ma łatwo. Postanawia „ulotnić” się pod osłoną nocy ale w międzyczasie podsłuchuje dziwną rozmowę byłej już prawie małżonki z jej przyjaciółką. Nie ma czasu na roztrząsanie zasłyszanych newsów, bo zwiewa. A w drodze na pociąg do Drezna, przeżywa wiele przygód. Z sił jednak nie opada. Twarda sztuka! Autorka pisze potocznie używanym językiem, za to z humorystycznym ”przytupem”, bez górnolotnych uniesień dlatego ma się wrażenie jakby te wszystkie przygody były z udziałem naszej psiapsi. Co rusz umieszcza znane nam mniej lub bardziej (lub wcale) powiedzonka, co powoduje kolejny bardziej swojski klimat. Fabuła pomaga nam się rozluźnić i nie powoduje spięcia jak przy klasycznym kryminale ale mamy dosyć często napięte mięśnie brzucha od chichotu. No i co z tą maliną na deser? Czytajcie a się dowiecie:)

„Ile razy trzeba się zakochać, aby wybrać właściwie?” Na to pytanie próbuje odpowiedzieć autorka książki „Lato o smaku miłości”. To jest moja pierwsza obyczajówka w życiu i nie zrozumcie mnie źle, ale zdecydowanie wolę pozostać w klimacie kryminałów/thrillerów psychologicznych. Historia jest naprawdę bardzo ciekawa, jednakże bardziej wolę rozwiązywać zagadki. Wiktoria miała wyjść za mąż za Marcela, ale tego nie zrobiła. W ostatniej chwili uciekła sprzed ołtarza pozostawiając narzeczonego i gości w niemałym szoku. Na decyzję kobiety niebagatelnie miała wpływ wiadomość od byłego chłopaka Sebastiana, który na kilka godzin przed jej ślubem prosi o wybaczenie. Aby uporządkować swoje życie na nowo Wiktoria przeprowadza się do rodzinnego domu w Lubomierzu, gdzie właśnie mieszka jej były. Tylko istnieje mały problem, albowiem Sebastian ma żonę i dziecko w drodze. Jak to się skończy? Musicie przekonać się sami. Mam mieszane uczucia co do Wiktorii. Myślałam, że jest bardziej rozważna. Dobrze zrobiła nie wychodząc za mężczyznę, którego nie kochała, ale żeby od razu zapomnieć o bólu jaki sprawiła jej młodzieńcza miłość i rzucić się na Sebastiana bez zastanowienia? Chyba tak działa miłość… Sebastian zaś od razu wzbudził we mnie negatywne emocje. Jest człowiekiem bez skrupułów, którego można łatwo przekupić, liczą się dla niego tylko i wyłącznie pieniądze i własne korzyści. Żeby nie było, że wszystkich krytykuje. Są osoby, które skradły moje serce. Jest to przede wszystkim babcia głównej bohaterki, która nie omieszka żartować oraz dawny kolega z dzieciństwa Adrian, który jest prawdziwym dżentelmenem o szczerym sercu. Próżno takiego gdziekolwiek szukać. Akcja opowieści toczy się Lubomierzu, w mieście, gdzie nakręcono słynny film „Sami swoi”. Świętek nieraz o tym wspomina, nadając nawet jedno z tych znanych nazwisk jednemu z bohaterów. Również często nawiązuje do wojennej przeszłości miasta i braku przywiązania wielu mieszkańców do tych terenów. Dodatkowo w książce często znajdują się przepisy regionalnej kuchni, co uważam co wielki plus. Dzięki temu czytelnicy z innych terenów Polski mogą poznać charakterystyczne potrawy Dolnego Śląska. „Lato o smaku miłości” jest to lekka książka na letnie wieczory, w której historia rozwija się powoli i bez fajerwerków. Opowiadanie jest dość krótkie, jednakże miałam wrażenie, że kilka razy jednakowe przemyślenia były opisane przez kilka bohaterów, co trochę irytowało. Dodatkowo treść sama w sobie nie jest zbytnio nowatorka, bo na pewno widziałam gdzieś film o bardzo podobnej fabule. Książkę polecam przede wszystkim fanom Janusza Radka, gdyż bardzo często powielają się jego utwory .

Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu? W przypadku dość licznej rodziny Ingrid chyba coś w tym jest, bo zarówno jej dzieci jak i wnuki pojawiają się u niej w okolicy wypłaty emerytury, a potem znikają na miesiąc. Dziarska seniorka doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ale póki co zdrowie jej dopisuje a i lotność umysłu jest całkiem niezła, choć to jest notorycznie podważane przez zięcia doktora Marka. Powód bardzo prozaiczny, wszyscy maja chrapkę na całkiem zacną willę, gdzie zamieszkuje Ingrid. Autorka w swojej powieści porusza temat, który mocno angażuje członków wielu rodzin, powodując liczne spory, kłótnie i niesnaski. Choć tu ten temat pokazany jest w bardzo zabawny sposob, to jednak jest on ważny i warto go poruszać choćby ze swoimi nastoletnimi dziećmi. Czyta się świetnie, bo stworzona plejada bardzo wyrazistych postaci daje gwarancję dobrej zabawy, a i wymyślane kolejne sytuacje przydarzające się tej rodzince są nieoczekiwane. Już się cieszę na kolejne spotkanie z rodzinką nomen omen Kręciszów :).

Dalsze losy Niny, Eryka, Aliny, Przemka, Noska i Tosi. Pierwszy tom książki był bardzo ciekawy, sporo się działo, było dużo przeżyć. Drugi tom mam wrażenie był pisany trochę na siłę. Owszem fajnie się czyta, ale niestety już tak bardzo nie wciąga, jak tom pierwszy. Bardzo pozytywna książka i warta przeczytania.

Trzykrotki to urokliwa powieść o dojrzałych kobietach, które po skończeniu 60 lat, pragną zdobyć Kilimandżaro. Zamiast do Afryki trafiają jednak kamperem w Alpy, śledząc wnuczkę jednej z nich. I powiem Wam, że znalazłam w tej książce wszystko, czego teraz potrzebowałam: sympatycznych bohaterów, szczyptę humoru, góry w tle, Włochy, bibliotekarę, która prowadziła bookstagrama. Pojawił się też motyw zranionej miłości, która przeradza się w obsesję. Zatem jak widać było bardzo ciekawie. Z chęcią przeczytam inne książki autorki.

Ta książka ma w sobie coś wyjątkowego. Od pierwszych stron otula ciepłem, spokojem i pięknym językiem, przez co wciąga niesamowicie mocno i nie pozwala się odłożyć aż do samego końca. Jest tu mnóstwo emocji, delikatnie rodzące się uczucia, rodzinne sekrety i ten niezwykły klimat warmińskich szeptuch, który robi ogromne wrażenie. Bardzo podoba mi się ta nuta magii i tajemnicy, bo dodaje całej historii wyjątkowego uroku. No i Lena… to bohaterka, którą naprawdę trudno wyrzucić z myśli. Ta opowieść zostawia po sobie dużo wzruszeń i pięknych emocji, za co ogromny plus.

Katarzyna Targosz w swojej powieści „Babskie lato” udowadnia, że literatura obyczajowa może być czymś znacznie więcej niż tylko lekką lekturą do poduszki. To soczysta, tętniąca życiem i przesycona zapachem dojrzałych owoców historia o tym, że na nowy początek nigdy nie jest za późno, a prawdziwa siła tkwi w kobiecej solidarności. Moja ocena to mocne 8/10 – za autentyczność, niezwykły klimat i odwagę w portretowaniu bohaterek, które nie boją się popełniać błędów. Główna bohaterka, stojąca na życiowym zakręcie, decyduje się na radykalny krok: opuszcza miasto i przenosi się na wieś, do starego domu, który staje się nie tylko azylem, ale i polem bitwy z własnymi ograniczeniami. Tytułowe „babskie lato” to nie tylko pora roku, ale metafora stanu ducha – czasu zbierania plonów, refleksji i łagodnego przechodzenia w nowy etap życia. Targosz z niezwykłą precyzją kreśli proces oswajania nowej rzeczywistości: od walki z cieknącym dachem, po trudną naukę zaufania sąsiadom. Największym atutem powieści jest galeria postaci kobiecych. Autorka stworzyła portrety kobiet z krwi i kości, z których każda niesie swój własny bagaż doświadczeń, zawodów miłosnych i niespełnionych ambicji. Relacje między nimi są skomplikowane, pełne tarć, ale ostatecznie oparte na głębokim wsparciu. To właśnie te interakcje stanowią serce książki. Targosz pokazuje, że „babska” energia potrafi przenosić góry, a wspólne parzenie ziół czy rozmowy przy winie na ganku mają terapeutyczną moc, której nie zastąpi żadna poradnikowa wiedza. Styl autorki jest niezwykle plastyczny. Opisy przyrody, zmieniającego się światła i wiejskich rytuałów są tak sugestywne, że czytelnik niemal fizycznie przenosi się do ogrodu bohaterki. To proza sensoryczna, która angażuje zmysły i pozwala zwolnić tempo, dostosowując rytm serca do rytmu natury. „Babskie lato” to książka, która wyróżnia się na tle współczesnej polskiej prozy obyczajowej kilkoma kluczowymi elementami: Brak infantylizmu: Autorka unika tanich chwytów i przesłodzonych rozwiązań. Problemy bohaterek są realne, a ich emocje – od złości po rezygnację – zostały opisane z dużą dozą psychologicznej prawdy. Humor i dystans: Mimo trudnych tematów, w książce nie brakuje błyskotliwego dowcipu i autoironii, co nadaje całości niezbędnej lekkości. Warstwa eteryczna: Wprowadzenie wątków związanych z ludową medycyną, ziołolecznictwem i intuicją dodaje powieści unikalnego, nieco magicznego charakteru, nie odbierając jej przy tym wiarygodności. Podsumowując, powieść Katarzyny Targosz to literacki balsam dla duszy. To opowieść o odzyskiwaniu sprawczości i o tym, że dom to nie tylko mury, ale przede wszystkim ludzie i poczucie wewnętrznego spokoju. To lektura, która inspiruje do zmian i przypomina, że każda kobieta ma w sobie siłę, by napisać swój scenariusz od nowa, niezależnie od tego, co mówi metryka czy otoczenie. Idealna książka na momenty, gdy potrzebujemy przypomnienia, że życie – tak jak lato – może być piękne nawet wtedy, gdy powoli chyli się ku jesieni. Gorąco polecam każdemu, kto szuka w literaturze mądrego ukojenia.

"Odnajdę cię" to trzeci tom serii „Jak dzikie gęsi”. Książka przedstawia dramatyczne losy bohaterów, którzy często podejmują ryzykowne decyzje. Losy bohaterów są bardzo zagmatwane. Książka jest pełna tajemnic, silnych emocji i zwrotów akcji. Trudno oderwać się od książki. Cała seria zaciekawia i stawia wiele pytań, na które trudno jest znaleźć jednoznaczną odpowiedź.

Alina po śmierci ukochanego męża postanowiła diametralnie zmienić swoje życie. Sprzedała dom w stolicy, i przeprowadziła się na Podlaską wieś. Nie wszyscy potrafili to zaakceptować, ale ona nie miała zamiaru z niczego rezygnować. Czuła w swojej podświadomości, że była to słusznie podjęta decyzja. Ból po stracie i tęsknota niszczy ją od środka, może w nowym miejscu, w końcu odzyska utraconą radość z życia. Uczyni to powoli, krok po kroku. O mamuniu, ależ to była cudowna historia. Ja już po przeczytaniu krótkiego opisu wiedziałam, że trafi prosto w moje czytelnicze serce. Jak przystało na fankę małomiasteczkowych, wiejskich klimatów nie mogłam postąpić inaczej, jak tylko szybko rozpocząć lekturę. No i przepadłam moi drodzy. Jak ja bym chciała wziąć przykład z głównej bohaterki i zamieszkać gdzieś z dala od miejskiego zgiełku w przytulnym domku z ogrodem. Zresztą kto by nie chciał? Oczywiście coś takiego ma swoje za i przeciw. Wady szczególnie są widoczne zimą, gdy śnieg i mróz potrafi mocno dokuczyć. Jak wiemy w małych społecznościach, każdy się z każdym zna. Czasami możemy zostać obgadani, stanowimy nowy temat do plotek, jednak w tym przypadku jest zupełnie inaczej. Alina w nowym miejscu czuła się bardzo dobrze. W każdej sytuacji mogła liczyć na pomoc i wsparcie nie tylko w postaci świeżych jajek od wolnych kurek i warzyw prosto z ogrodu. W tej kwestii wiódł prym pewien tajemniczy, bardzo przystojny Łukasz, który nieoczekiwanie pojawił się na jej drodze. Alina po śmierci męża unikała bliższego kontaktu z innymi mężczyznami. Nie miała takiej potrzeby, a przede wszystkim nie była na to gotowa. W głębi serca czuła, że to jeszcze nie ten czas, nie ten moment. Po prostu według niej na nowy związek było za wcześnie. Ciągle przed oczami widziała twarz Krzysztofa, byli małżeństwem przez dwadzieścia lat zanim zdarzył się ten przeklęty wypadek, który przekreślił, zniszczył to, co do tej pory zdołali wspólnie zbudować. I teraz, tak jakby nigdy nic ma pokochać kogoś innego? Żałoba niesie ze sobą olbrzymi ból, tęsknotę, smutek. Żeby ją przezwyciężyć potrzebny jest czas. Inni potrzebują go mniej, drudzy więcej. Sami musimy poczuć, że ta chwila właśnie nadeszła, i wrócić do normalnego życia. Antonina, miejscowa szeptucha, którą Alina miała okazję poznać chciała dobrze. Może robiła to w zbyt nachalny sposób, i nie brała pod uwagę, że dla kogoś może to być krępujące, lub zwyczajnie nie chce tego robić. Z drugiej strony czasami potrzebny jest taki ktoś, żeby w końcu otworzył nam oczy, bo zbyt długie tkwienie w marazmie też nie jest dobre dla naszej psychiki. Agnieszka Kulig stworzyła coś naprawdę wyjątkowego. Jestem ciekawa czy autorka ma tego świadomość? Ta opowieść jest niczym kompres na duchowe bolączki, otula jak miękki kocyk, pokrzepia i daje nadzieję. Sielskie klimaty zostały tutaj genialnie przedstawione. Czytając rozpływałam się w tych wszystkich opisach. Z każdej strony wydobywał się zapach traw, ziół, leśnych aromatów ściółki i igliwia. Z przyjemnością wsłuchiwałam się w ptasie trele, koncerty koników polnych. W wyobraźni mogłam skosztować jagód prosto z krzaka i malin otulonych promieniami słońca. Przytulałam się do drzew, moczyłam stopy w rzece. Razem z innymi kobietami wzięłam udział w spotkaniu z okazji Nocy Kupały, odwiedziłam wiejski festyn. Dzięki zwierzakom to książka ma jeszcze większy urok. Po prostu rewelacja. Wszystko to zostało napisane lekkim, pięknym językiem. Uważam, że tego typu książki powinny być przepisywane na receptę. Takie historie są nam w dzisiejszych czasach bardzo potrzebne, żeby móc odpocząć, zapomnieć o kłopotach, przemieść się w miejsce, w którym poczujemy się dobrze. Gdzie ciszę zakłócają jedynie krople deszczu uderzając o parapet.

W opisie książki przeczytałam, że życie za klasztorną furtą nie należy do najłatwiejszych. Po przeczytaniu tej emocjonującej powieści tak sobie pomyślałam, że jest wręcz niemożliwe. Nie dałabym rady. Co tam się nie dzieje ..... Dużo postaci, ale i dużo problemów, do tego jeszcze księża ze swoimi upodobaniami. Za murami zakonu też jest życie i są ludzie z większym czy mniejszym powołaniem. Bardzo ciekawa książka.

"Droga ku marzeniom" to drugi tom trylogii „Matylda”. Główna bohaterka walczy o niezależność i realizację pasji w męskim świecie, dąży do rozwoju swojego talentu usiłuje przełamać stereotypy. Poszukuje satysfakcjonującej pracy oraz stabilizacji uczuciowej. Oprócz walki o marzenia, istotną rolę odgrywa silna więź z rodzeństwem. Jako starsza siostra jest dla rodzeństwa ogromnym wsparciem. Z ogromną przyjemnością podążam za główną bohaterką i liczą na szczęśliwą odmianę jej losu. Piękna książka, wciągająca i pełna emocji.

Kolejna ciekawa książka odkryta przeze mnie w tym roku.Opowieść o tym jak pewne decyzje wpływają na późniejsze życie. Marta i Jagoda spotykają się przypadkiem w pociągu jadącym nad morze.I jedna i druga mają do przemyślenia sporo spraw,a los czy też jego zrządzenie sprawia że spędzą ten czas razem.Bardzo mądra i życiowa powieść.Polecam!!

Lata 70-te i 80-te minionego wieku, dwa światy - trudna, siermiężna rzeczywistość PRL-u i zachodni świat, oszałamiający dobrobytem, wolnością swobodą, kolorami i ludźmi, którym na pozór niczego nie brakuje. Lucyna Terkowska już jako czternastolatka stała się obiektem zainteresowania starszego od niej o trzy lata Juliana Majewskiego, on również spodobał się dziewczynie; z biegiem czasu połączyło ich głębokie uczucie, oboje planowali wspólną przyszłość. Po powrocie Julka z wojska wzięli ślub, zostali rodzicami, jednak niefortunny wypadek zmusił Majewskiego do wyjazdu do Berlina Zachodniego, gdzie miał zarobić na przyszłe, dostatnie życie. Kiedy do Lucyny dociera wiadomość, że Julek trafił do więzienia, postanawia pojechać na Zachód ratować ukochanego. W uzyskaniu fałszywych dokumentów i przekroczeniu zachodniej granicy pomaga jej, zakochany w niej od lat, wspólny przyjaciel małżonków - Wojtek Nawrocki. Kiedy po wielu trudach wreszcie udaje im się dotrzeć do celu, okazuje się, że Julian mieszka z inną kobietą i nie wyjaśnia niczego żonie, nie zamierza też do niej wrócić. Zrozpaczona, wściekła, zdesperowana i zdradzona Lucyna całkowicie oddaje się opiece Wojtka, który otacza ją i jej córeczkę opieką. Wkrótce proponuje wspólny wyjazd do Stanów Zjednoczonych, by rozpocząć nowe życie. Brak legalnych dokumentów mocno utrudnia ten plan, ale dla Wojtka nie ma rzeczy niemożliwych; niebawem zdobywa, tylko w sobie wiadomy sposób, fałszywe papiery i wkrótce on, Lucyna i mała Kinga przedostają się do Londynu, Kanady, a stamtąd przez zieloną granicę do Detroit i Chicago. Jednak to amerykańskie życie nie staje się wymarzonym życiem Lucyny, choć wszystko jest bardziej dostępne niż w rodzinnym kraju, ale ona wciąż sercem i myślami wraca do męża, tęskniąc za nim, próbując go zrozumieć. Tęskni też za rodzinnym krajem, za matką, rodzeństwem. Zmienia się też sam Wojtek, który robi się zazdrosny, zaborczy, przestaje kontrolować swoje emocje. Lucyna musi podjąć decyzję co dalej robić ze swoim życiem ... Nie może jednak wiele zdziałać, nie mając dokumentów, które Wojtek schował przed nią. Jak sobie poradzi, kto ją wesprze, kto pomoże wydostać się z toksycznego związku ... Przyznam szczerze, że jakkolwiek bardzo cenię sobie powieści Anny Stryjewskiej, to "Lucyna" nie porwała mnie w jakiś szczególny sposób wyjątkowością fabuły, nie przekonali mnie też do siebie zbytnio jej bahaterowie, którzy wydali mi się wyjątkowo mało odpowiedzialni, zbyt naiwni w swoich działaniach, jacyś wyjątkowo zdesperowani w pogoni za lepszym życiem, marzeniami. Mimo to uważm, że książki Anny Stryjewskiej zawsze mają coś w sobie, jakiś sens, przesłanie, które zmuszają do refleksji czy przemyśleń. A więc i w tej powieści czytelnik znajdzie jakieś plusy.

Od tworczosci Wioletty Piaseckiej emanuuje milosc do zycia. Pisze prostym jezykiem i moim zdaniem to zdolnosc i wielki plus. Watek alkoholiczki, trudny, przedstawiony jednak w klarowny sposob, emocje jakie targaja czlowiekiem uzaleznionym i jego przemiana. Tchnie nadzieja, że można przezwyciezyc najwieksze trudnosci

Książkę czyta się szybko i dość dobrze, choć nie lubię bohaterek w typie, jaki został tu przedstawiony. Czytałam siłą rozpędu, chcąc wiedzieć dokąd zmierza historia Anny. No cóż, nie ukrywam, że autorce udało się mnie zaskoczyć. Było mocno ironicznie. Czy Anna wyciągnęła jakieś wnioski? Ciężko stwierdzić. Typowo babskie czytadło, świetnie nadające się na leniwy wieczór.