Skutek śmiertelny

Horror Nowy zespół, nowa sprawa, nowe miejsce zbrodni, pracy i chwilowego zamieszkania ekipy. Komisarz Filip, Tomek i nieoficjalnie Sara, trafiają na wyspę Okra gdzie w ośrodku wczasowym znaleziono ciała trzech osób. Atmosfera powieści jest cmentarna. Dosłownie, bo część akcji rozgrywa się właśnie tam. Ponadto organizowane są na wyspie noce horroru co w mglistej atmosferze wyspy musi robić piorunujące wrażenie. Maraton filmów grozy organizowany jest raz do roku. Niech się Halloween w Stanach schowa! Zjeżdża dużo młodzieży z całej Polski. Prokurator Królik, straszny formalista, nielubiany przez zespół zachowuje się tak jakby bojkotował śledztwo. Zbliża się termin kolejnego festiwalu. Wieje grozą. Wszystkie służby w pogotowiu . Czy pokaz filmów zamieni się w igrzyska śmierci? Kalki z jakich skorzystał Harlan Coben, Wojciech Chmielarz, Cyryl Stronę są. Wiecie to jezioro. Ten las. Dużo młodzieży. Dzieje się coś złego. I wypełniamy te ramkę czym wola. To wypełnienie u Modrzejewskiego podoba mi się najbardziej. Aby dopełnić opisu grozy, autor w niewielkiej odległości osadza zakład, ośrodek, szpital raczej, dla psychicznie i nerwowo chorych i morduje po kolei w równych odcinkach czasu. Tak to już nie horror a slasher jak zauważyła Sara. Podobało mi się. Nawet te podsumowania Filipa, stary jestem, były na miejscu. No niestety, czas ucieka niszczy człowieka. ----------------------- Wzbogaciłam swój słownik o piżmian nie mylić z piżmakiem.

Trudna ocena. Z jednej strony były ciekawe i wciągające momenty. Z drugiej zastanawiam się co to za absurd. Nie wiem czy podobała mi się ta książka. Ciekawe wątki, dobra próba uchwycenia psychologii, a to wszystko przeplatane bajeczkami. Policjant, który nie jest policjantem tylko wynajętym aktorem. Komendant, który jest przemytnikiem. Dużo tych dziwnych sytuacji. Niby fajny główny bohater, ale nie wiem czy przeczytam kolejną.

#books_consumption_2025: 078 Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle część druga. Komisarz Sara „Szajba” Lipner nie zmieniła się po wydarzeniach z części pierwszej. Wraca wprawdzie do pracy w policji, acz za namową komisarza Piotra Sulicha ląduje w Archiwum X. Oczywiście nie była by sobą, gdyby w przydzieloną sprawę nie wgryzła się niczym pitbull w kość. Szczególnie, że wręcz na „dzień dobry” współpracownicy weszli jej na ambicję mówiąc, że jest kolejną osobą, która tą sprawę dostaje. W tle cały czas przewija się też sprawa jej byłego partnera. Jakie wrażenia? Podtrzymuję swoją opinię z części pierwszej, gdyż poziom jest utrzymany. Trochę trzeba przymknąć miejscami oko, ale generalnie historia jest ciekawa, czyta się szybko i przyjemnie. Przyzwoity tytuł, acz bez fajerwerków. Wobec czego 6/10 podtrzymane.

Przerwać milczenie Ktoś prześladuje Igora Popczyka – uznanego stomatologa, który niedawno przeprowadził się do Gdańska. Otrzymuje pogróżki, a pewnego dnia nieznani sprawcy podpalają jego samochód. Podkomisarz Krzysztof Oczko podejmuje śledztwo zmierzające do ustalenia sprawców jednak okazuje się, że będzie też musiał wyjaśnić dlaczego stomatolog nie zgłaszał policji innych, wcześniejszych zdarzeń i incydentów. Co więcej, pojawi się pytanie dlaczego stomatolog przeprowadził się z drugiego końca kraju a nadto zmienił nazwisko. Komisarz Oczko nabiera przekonania, że Igor Popczyk skrywa wiedzę, którą z sobie tylko znanych powodów nie chce ujawnić. Jednocześnie w toku prowadzonego śledztwa niektóre poszlaki zdają się wskazywać, że w przypadku niektórych zdarzeń niepoślednią rolę mogła odegrać jedna z jego osób najbliższych. Taka hipoteza śledcza wydaje się w pierwszej chwili absurdalna. Czy jednak faktycznie takie podejrzenie jest całkowicie pozbawione sensu?

Kryminał obyczajowy osadzony w świątecznej, bożonarodzeniowej atmosferze. Fabuła jest podzielona na trzy akty i skupia się na zagadce, która w jakiś sposób jest związana z Gwiazdką i prezentami. Kryminał jest przyjemny w odbiorze, stawiając na nastrojowy klimat i sympatycznych bohaterów. Kryminał słuchało się sprawnie i zdecydowanie nadrabia klimatem, co czyni go idealnym wyborem na okres bożonarodzeniowy. Choć nie jest wybitny, to jest dobrą rozrywką z sympatycznym głównym bohaterem, który jest prawdziwym dziadkiem na medal.

Córka milionera Tomasz Mróz należy do grupy najbogatszych ludzi w Polsce. Jest odnoszącym sukcesy zawodowe biznesmenem i właścicielem firmy deweloperskiej. Zgłasza na policję informację o zaginięciu swego kilkumiesięcznego dziecka, o którego uprowadzenie oskarża swą byłą kochankę i pracownicę jego firmy, z którą się rozstał. Mimo rozstania wspierał kobietę, starając się zapewnić dziecku i jego matce możliwie najlepsze warunki egzystencji. Sprawa od początku budzi wątpliwości policji, gdyż biznesmen nie dysponuje żadnymi materialnymi dowodami uprawdopodobniającymi tę wersję zdarzeń, w tym zdjęć dziecka, nie mówiąc już o akcie jego urodzenia, Kobieta zaś zaś zaprzecza jakoby miała ze swoim pracodawcą romans i dziecko. Komisarz Oczko będzie musiał ustalić czyja wersja zdarzeń jest tą prawdziwą. Policja bierze pod uwagę każdy możliwy scenariusz nie wyłączając nawet dzieciobójstwa. Typowa dla tej serii, skrótowo opowiedziana intryga, w której brak zbędnych wypełniaczy, a sprawy toczą się bardzo szybko. Syntetyczna forma nie jest dla mnie mankamentem, a jeśli miałbym na coś narzekać, to głównie na przewidywalność rozwiązania tej intrygi.

Całkiem przyjemne słuchowisko, pomimo tego, że postać Sherlocka była już "wałkowana" przez popkulturę wielokrotnie - naprawdę znalazłam tutaj coś nowego. Samego Sherlocka uważam, że można by jeszcze podkręcić, dodać więcej scen świadczących o jego specjalnych zdolnościach, ale zobaczymy... Może to była tylko pierwsza, wstępna, zarysowująca historię część. Od razu zaczęłam kolejną.

„Odwrócone przeznaczenie” to mocny kryminał otwierający cykl Zemsta & Partnerzy. Historia byłej policjantki Renaty Łukowskiej wciąga od pierwszych stron – łączy emocje, dramat przemocy domowej i trudne wybory między literą prawa a potrzebą sprawiedliwości. Dynamiczna, nieprzewidywalna i dająca do myślenia lektura.

To taka książka o której szybko się zapomina. Dobre czytadło dla miłego spędzenia czasu. Po czasie jednak ulatuje z pamięci. Piszę tę recenzję dwa miesiące po wysłuchaniu. Mniej więcej pamiętam o czym była. Żona wpływowego polityka zgłasza się z prośbą o pomoc do detektyw, która nie cieszy się ani sławą ani renomą. Kobieta ta wkrótce po tym zaginie... Nie pamiętam jednak jak się skończyła ta książka;) Pamiętam za to, że wciągnęła mnie i miło spędziłam czas, bo czytał oczywiście najlepszy lektor świata - Filip Kosior :)

"Foczki" Roberta Ostaszewskiego to dynamiczny kryminał, który wciąga w mroczny świat modelingu i bezwzględnych intryg. Jest to druga część cyklu "Zemsta & Partnerzy", a główną rolę ponownie odgrywa charyzmatyczna detektywka Renata Łukowska, dla której sprawiedliwość często wykracza poza ramy prawa. Ta pozycja z pewnością spodoba się fanom kryminałów, którzy cenią sobie dobrze skonstruowane intrygi i bohaterów z charakterem.

Jak na standardy książkowe - to krótkie opowiadanie, jak na słuchowiska - dość długie. Ja i moja mama przesłuchałyśmy całości lepiąc pierogi na Święta i miałyśmy fun :D "Superprodukcji" słucha się świetnie dzięki dobrej grze aktorskiej (Maja Ostaszewska, Paweł Deląg, Jarosław Boberek, Olga Bołądź) ale to dobrze rozpisany scenariusz i budowanie napięcia pociągają za sobą do końca i nie pozwalają się oderwać. Fani "Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie" i "(Nie)znajomych" będą zachwyceni, jest tu podobny punkt wyjścia - oto na przyęciu sylwestrowym spotykają się dwie pary znajomych. Alkoholowe upojenie sprzyja wypłynięciu długo skrywanych uczuć, wzajemnych animozji i wyjawieniu prawdy o swoich związkach. Jest bardzo niezręcznie i nieprzyjemnie. Ale chyba warto wyrzucić cały nagromadzony syf, by nie dusić w sobie więcej trucizny i zacząć od nowa.

Hm. Co by tu napisać? Nie zachwyciło mnie to jakoś specjalnie, ale bardzo złe nie było. Rozwiązania zagadki można się było z powodzeniem domyślić, do tego klimaty nadprzyrodzone, mieszanka kontrowersyjna i na pewno nie dla każdego. Niemniej przebrnąłem bez większych problemów.

Latanie dla mnie jest bardzo niekomfortowe, jak jestem w samolocie nie potrafię się w 100% wyluzować. W głowie układam różne scenariusze, oczywiście te czarne. Po Hipoksji mam odblokowany kolejny lęk. Czułam, że byłam tam razem z bohaterami, dla mnie sztos. Miałam chwile, gdy złapałam się na łapaniu oddechu. Bardzo kibicowałam bohaterom, by wszystko się udało. Byłam też zdziwiona, że w przypadku takiej awarii, może dojść do zestrzelenia samolotu, teraz będę przeszukiwać przeglądarkę, żeby sprawdzić jak to wygląda w realu.

Drugi tom serii z Filipem Krauze i Igorem Fijałkowskim to kryminał, który wciąga czytelnika w duszną atmosferę małego miasta, gdzie pozorny spokój okazuje się jedynie maską dla mrocznych interesów i brutalnych sekretów. Wszystko zaczyna się na górskim szlaku w Górach Sowich. Znalezione tam ciała – zmasakrowanej kobiety i martwego mężczyzny – uruchamiają śledztwo, które bardzo szybko przestaje być prostą sprawą kryminalną. Trop prowadzi w głąb lokalnej społeczności, gdzie wpływowi przedsiębiorcy organizują rozrywki, o których nikt oficjalnie nie mówi. Za zamkniętymi drzwiami luksusowych miejsc odbywają się spotkania, które nie zawsze kończą się dobrze dla młodych dziewczyn. W tle pojawiają się układy z zagranicznymi graczami przestępczego świata, a niewinne pozory miasta zaczynają pękać. Śledczy trafiają na gęstą sieć powiązań – supeł tak skomplikowany, że trudno znaleźć jego początek. Mur milczenia i wzajemnej lojalności lokalnych elit skutecznie utrudnia dochodzenie. Nawet niekonwencjonalne metody przesłuchań przynoszą jedynie fragmenty prawdy, które wciąż nie składają się w pełny obraz. Czy morderstwo było aktem zemsty? A może brutalną eliminacją w przestępczym układzie? Kolejne elementy układanki nie pasują ani do jednej, ani do drugiej teorii. W centrum wydarzeń coraz wyraźniej pojawia się Igor Fijałkowski. Postać niejednoznaczna, tajemnicza i coraz bardziej intrygująca. Jego dawne kontakty, sposób działania i aura człowieka, który mógłby równie dobrze stać po drugiej stronie barykady, budzą wiele pytań. To właśnie on staje się kluczem do odkrycia prawdy o zaginionych osobach i mechanizmach brutalnego procederu – od sutenerstwa po handel ludźmi. Jego prowokacja ściąga sprawcę bliżej i jest kluczowa dla finału śledztwa. Filip Krauze z kolei pozostaje bohaterem rozdwojonym między pracą a życiem prywatnym. Tęskni za żoną i synem, ale śledztwo pochłania go bez reszty. Nie boi się konfliktów ani wchodzenia w drogę wpływowym ludziom, co może sprowadzić na niego poważne kłopoty. Tym bardziej, że lokalne władze wydają się powiązane z układami, które powinny być przedmiotem śledztwa. Hubert Hender buduje historię wielowątkową i gęstą od postaci drugoplanowych, które nadają opowieści realizmu i pogłębiają intrygę. Atmosfera narastającego zagrożenia jest wyczuwalna niemal przez cały czas – jak oddech sprawcy gdzieś za plecami bohaterów. Autor długo nie zdradza prawdy, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy kłamstw i zależności, aż niemal do samego końca. Podwójne życie niektórych osób wprowadza zamęt i kieruje podejrzenia w przeciwnym kierunku. „Fałsz” to ciekawie skonstruowany kryminał z mrocznym tłem społecznym i dobrze poprowadzoną zagadką. To także historia o tym, jak łatwo pozory mogą ukrywać przemoc, a cisza całej społeczności potrafi chronić najgorsze tajemnice. Seria zapowiada się bardzo interesująco – i zdecydowanie zachęca, by sięgnąć po kolejne części.

”Drzemka” niby maleńka, a zostawia po sobie ślad. To taka specjalność Autora– małe formy, które walą prosto w emocje. Kije – prowincja jakich wiele. Trochę nudy, trochę tęsknoty, trochę marzeń, które nie wiadomo, czy w ogóle warto mieć. A jednak właśnie tam rozgrywa się mały dramat. Pan, drugi pan i pani, powiązani ze sobą, słowem trójkąt. Bolek – porządny chłop, co stąpa twardo po ziemi. Szymon – rozchełstany typ z polotem, taki cwaniak z fantazją, który bierze co chce. A między nimi ona – trochę zagubiona, trochę znudzona, może spragniona czegoś, czego sama nie potrafi nazwać. Jednego kocha, drugiego mogłaby. I choć rozsądek mówi jedno, serce ciągnie w stronę kłopotów. Orbitowski nie bawi się w czułostki. Jego dialogi są ostre, a emocje – surowe i prawdziwe. W tle pandemia, ale tu ważniejsze jest to, co między ludźmi. I to jego „między” ma siłę rażenia. To nie jest grzeczna historyjka o miłości. To opowieść o tęsknocie, samotności i o tym, że czasem najgorsze wybory smakują najlepiej. Krótko, gęsto i z pazurem. Nie wiem, jak on to robi, ale po każdej takiej „drzemce” długo nie mogę zasnąć.

Strzeżcie się przyjaciół, bo żaden wróg nie skrzywdzi tak jak przyjaciel. Bardzo dobra pozycja, z elementami niespodzianki i sensacji, z (przynajmniej dla niektórych) przewidywalnym finałem, co nie zmienia bardzo dobrego wrażenia. I odwieczny dylemat - zemsta czy sprawiedliwość? Zemsta kończy cykl, a sprawiedliwość? Wszyscy wiemy, jak z tą sprawiedliwością jest Czytać! Mocne 6.5

Ciekawa i klimatyczna propozycja, która mimo pewnych niedociągnięć potrafi wciągnąć. To historia z nutą tajemnicy i lekkim posmakiem zjawisk nadprzyrodzonych, osadzona w realiach powojennej Polski czasów PRL. Ten klimat niepokoju i niedopowiedzeń został bardzo dobrze oddany, co w formie słuchowiska działa szczególnie mocno. Fabuła jest momentami pokręcona i nieoczywista — niby nie dzieje się nic spektakularnego, a jednak historia przyciąga uwagę i buduje napięcie. Duży plus za realizację: udźwiękowienie, atmosfera i sposób prowadzenia narracji sprawiają, że całości słucha się z zaangażowaniem. Szkoda jedynie, że słuchowisko jest stosunkowo krótkie. Przez to niektóre wątki wydają się niedostatecznie rozwinięte, a momentami można odnieść wrażenie pewnej niespójności czy braku pełnego wyjaśnienia wydarzeń. Gdyby historia była odrobinę dłuższa i bardziej dopracowana, mogłaby zrobić jeszcze lepsze wrażenie. Mimo wszystko to solidna, klimatyczna produkcja, której słuchałam z przyjemnością.

Moje piąte spotkanie z Robertem Lwem. Fabuła ciekawa, ale ilość błędów w ebooku woła o pomstę do nieba. Błędy typu łepski zamiast łebski, kont padania światła zamiast kąt, Robert widziała, Sonia powiedział, albo on starał się przerzuć słowa zamiast przeżuć tak rażą w oczy. Od pierwszej części jest masa błędów. Czy nikt nie sprawdza tego przed wydaniem?

Magdalena Kornak "Papieżyca" "Głupiec" "Diabeł" Bardzo fajny cykl. Podeszłam trochę z nieufnością. Wcześniej czytałam serię autorki o prokurator Amelii, ale z trzech tomów najbardziej podobał mi się pierwszy - potem było brutalnie i nie tak ciekawie. W tym cyklu wszystkie tomy są świetne. Do tego widząc trzy tomy spodziewałam się finału w trzecim (myśląc, że to też trylogia) - a tu zaskoczenie. Zakończenie jest takie, że można oczekiwać tomu czwartego, na który czekam z niecierpliwością! Bardzo polecam cały cykl!

"Wykluczona” autorstwa Katarzyny Wolwowicz to wciągający kryminał, który powoli buduje napięcie i wciąga czytelnika w swą opowieść. Historia prowadzi w świat sekty, gdzie manipulacja, strach i sekrety tworzą duszny i niepokojący klimat. Autorka świetnie łączy wątek kryminalny z psychologicznym, stopniowo odkrywając kolejne tropy i trzymając w niepewności aż do samego końca. Przyznaję że zostawiła mnie z lekkim niepokojem… i głową pełną pytań...