Świat nie jest przecież idealny. Musimy przystosować się do zastanych warunków i jakoś w nich żyć. Polubić o życie.

Teraz już wiem, że nasze urodziny to tak naprawdę święto naszych matek, bo to one wykonały całą pracę. Żadna w tym nasza zasługa, że przyszliśmy na świat!

Jest coś w tych klasycznych angielskich
powieściach, co bardzo mnie przyciąga.
– Moim zdaniem są okrutne. Ludzie traktują się w nich strasznie przedmiotowo, nawet członkowie jednej rodziny nie wspierają się, a ciągle wykorzystują. Wszystkim rządzi pieniądz, a życie każdego człowieka podszyte jest strachem, że straci majątek i pogrąży się w biedzie. A bieda to największe upokorzenie dla tego konserwatywnego i zakłamanego społeczeństwa. Ten, kto jest biedny, jest po prostu głupi i sam sobie winny!

Chyba nie miała zamiaru się nad sobą użalać? Przykrosci, czym one były wobec faktu, że ŻYJE! Zrozumiała, że musi się pozbyć tych czarnych mysli. Wszystko czego tego dnia doswiadczyła, wydawało się straszne i groźne, ale ostatecznie obróciło się na dobre. Ten wstrząs, który przeżyła zmienił ją.

Znowu przywarli do siebie w tym niezwykłym momencie wzajemnego rozpoznania, tak cudownym dla każdej rodzącej się miłości. Kiedy dwie osoby nagle zaczynają patrzeć na świat, jakby były jednością, i rozumieć się bez słów.