Deadpool: Wszystko, co dobre...

Na palcach jednej ręki mogę policzyć zbiory opowiadań, które szczerze i bez wątpliwości mi się podobały – tak więc, pomimo dużej sympatii do Deadpoola, nie bawiłam się tak dobrze, jak przy całej serii. Taka średnia z tego wisienka na torcie. Zestaw różnych tematycznie, odrębnych, krótkich historii, które łączy osobowość Wade Wilsona. Mamy tu dziwny, jednostronny bromance z Spider-Manem; walka w wodnym parku (dużo tu zwierząt); team up z emerytowanym Kapitanem Ameryką w obronie Wolverine’a; rywalizacja o względy Pani Śmierć (co za tym idzie przywrócenie ładu) między Deadpoolem a Thanosem (to dłuższa historia).

Obecna seria Deadpoola bardzo mi pasuje, choć do ideału jej daleko. Lubię jednak ją o wiele bardziej niż "Deadpool Classic", która zwyczajnie mnie nuży. W ostatnim odcinku nasz Najemnik z nawijka w końcu stanął (po raz kolejny) na ślubnym kobiercu, a jego wybranką okazała się Królowa Mroku. Nie jest to w smak Draculi, któremu nasz heros podjumał małżonkę, zatem wojna z wampirami trwa w najlepsze. Tymczasem Agentka Preston odkrywa, że Deadpool ma córkę. Zaczyna się prawdziwa masakra w walce o małą Eleanor, bowiem wielu wrogów naszego zamaskowanego herosa ma wobec niej plany. Jeśli ktoś czytał serię od początku, to fakt posiadania przez Deadpoola potomstwa raczej nie zaskoczył. Z pewnością wielu pamięta ponętną Carmelitę z trzeciego tomu, gdzie nasz heros "współpracował" z Bohaterami do wynajęcia. To właśnie wtedy pojawiła się piękna Carmelita, z którą nasz bohater spędził namiętne chwile po tym jak ją uratował. Owocem ich bardzo krótkiej znajomości jest właśnie Eleanor, która okazuje się być cenna dla wielu ludzi. Wychowana przez przybranych rodziców, trafia w sam środek wojny gdy odnajduje ją agentka Preston, prowadząca śledztwo w tej sprawie. W komiksie mamy niejako dwie ścieżki fabularne. Poważniejszą z udziałem Preston i innych agentów S.H.I.E.L.D. oraz bardziej wesołą gdzie Deadpool wraz z pomocą Deazzler - mutantki z przeszłości będącą piosenkarką disco - rozwala na skalę masową wampiry. Oczywiście w pewnym momencie obie te ścieżki się łączą, ale trochę trwa nim do tego dojdzie. Zresztą wtedy inicjatywę przejmuje nasz tytułowy "heros" robiąc tak ogromny rozpierdziel, że miejscami krew wylewa się z komiksu hektolitrami. Z drugiej strony to pasuje do samej fabuły jak i ogólnej koncepcji Deadpoola. Jeśli idzie o część humorystyczną to jej tutaj nie brakuje. Widać ją mocno przy Dazzler oraz w scenach gdy Deadpool rusza na odsiecz swej córce. Zresztą w tym drugim wypadku nawet agentka Preston ma sporo do powiedzenia. Jej uwagi bywają kąśliwe i nieraz można się z tego powodu uśmiać. Jeśli zaś idzie o cały główny nurt fabularny to poprowadzono go bardzo dobrze. Co ciekawe znalazło się tu miejsce na kilka wątków dramatycznych oraz naprawdę mocne zakończenie. To sprawia, że całość nie zostaje zepchnięta tylko do roli masakry złych bandziorów przez tych dobrych, a wnosi coś wartościowego, w pewnym sensie, do całej serii. Jeśli idzie o rysunek to tutaj jest bez zmian. Nadal ciekawy, kolorowy, ale przy tym nie męczący oczu. Sceny wizji jakich doznaje Preston i jej towarzysz narysowano w innym stylu, co czytelnikowi łatwiej pozwala wyczuć ich atmosferę. Siódmy album Deadpoola jest naprawdę udany. Dzięki niemu miło odpocząłem od serii "Deadpool Classic", która jak na razie zaczyna coraz bardziej męczyć. Tu mam wszystko czego tam mi brakuje. Wredny humor, sporo przemocy, ciekawą fabułę i zwariowanego głównego bohatera.

Nie jestem czytelniczką komiksów, ani wyznawczynią Marvela, ale Dedpoola lubię, bo jestem romantyczką. Lubię go w dwóch momentach: nostalgii i szaleństwa. Bieganie, wybuchanie, zabijanie, ok jest to fun, ale kiedy dochodzi do jego spotkania z własną głową i z własną przeszłością to jestem poruszona.

Kolejny tom przygód Deadpoola trzyma dotychczasowy poziom, a poważna atmosfera stopniowo pomiędzy nimi narasta. Mamy sporo krwi, kreatywne (wciąż brutalne) formy zwalczania rywali, kodeks pojedynku, jak i niedokończone sprawy. Jedną z nich wciąż jest nieotrzymanie pieniędzy od agencji SHIELD za robotę wykonaną w pierwszym tomie. Dłużnicy jednak, nie mają zamiaru jej wyrównywać, a w zamian za to wyznaczają sporę sumę za głowę zleceniobiorcy. Chyba każdy by się zdenerwował? Spędzimy trochę czasu z agentami SHIELD, a nawet zagości ich number one. O ile, wszystko jest zabawne, a części ciała latają – gdy agentka Preston pyta, czy Deadpool poradzi sobie sam – każdy ma wymijający wzrok lub udaje intensywne skupienie na czymś innym. Początek jest tak absurdalny, że warto do niego jeszcze raz wrócić ;)

Nadszedł w końcu czas aby Deadpool skopał tyłek samemu Księciu Ciemności, słowem - Draculi. W odcinku zatytułowanym "Wyzwanie Draculi", nasz pyskaty (uroczy), arogancki (zabawny) i absolutnie nieobliczalny (tu się zgadzamy) najemnik ma za zadanie odnaleźć i (przelecieć)... WYPIE*****!!!!! (opanuj się, to czytają nieletni :D). Nnngh... jak pisałem, Deadpool dostaje zlecenie odnalezienia trumny narzeczonej Draculi, niejakiej Shiklach, Królowej Nieumarłych. Zadanie z pozoru banalne szybko staje się dość skomplikowane, jednocześnie dostarczając czytelnikom sporej dawki zabawy. Szczególnie, że gościnnie wystąpią takie postacie jak Blade, Frankenstein czy Minotaur szarżujący na różowym skuterze. Komiks zaczyna się od błyskawicznego ratunku pewnej niewiasty, która po ujrzeniu oblicza swego wybawcy, równie szybko się oddala. Wcześniej zaliczając kraksę helikoptera w rzece. Już wtedy czytelnik zaczyna się bezwiednie uśmiechać, gdy widzi Deadpoola wyłaniającego się z wody niczym wielki bohater, z omdlałą (i mokrą).... z nieprzytomną kobietą na rękach (wiem o czym pomyślałeś świntuchu :P). Potem zaś mamy pierwsze starcie z wampirem, który tak naprawdę był tylko posłańcem Draculi (mylić się rzecz ludzka)... Och, zamknij się! W każdym razie Deadpool godzi się przyjąć zlecenie, co szybko staje się pasmem jego problemów z światem wampirów oraz mitycznych potworów. To czego najbardziej brakowało mi w tym komiksie to łamanie czwartej ściany i (OTO JESTEM :D) W komiksie, kurna, w komiksie nie tutaj! (jesteś taki monotonny). Spadaj. W każdym razie w omawianym albumie mimo, że występuje bardzo dużo humoru w postaci tekstów tytułowego bohatera i gagów sytuacyjnych. Na tym polu mamy naprawdę w czym przebierać, gdyż gościnnie występuje sporo znanych postaci, nie tylko z świata komiksu. Zatem nie zabraknie żartów z Hulka podczas pojedynku z Minotaurem albo wyśmiewania organizacji typu Hydra gdy w paradę wmiesza się MODOC na swym latającym krześle. Do tego wątek główny związany z Królową Nieumarłych i Księciem Ciemności jest zrobiony całkiem sensownie. Może nie mamy tutaj do czynienia z szczytem ambicji komiksowych scenarzystów, jednak Gerry Duggan i Brian Posehn postarali się na tyle mocno, ze całość ma ręce i nogi, a do tego czyta się to szybko i przyjemnie. Mamy tutaj wtręty odnośnie wojny w świecie nieumarłych czy kontrolowania przez takie stworzenia umysłów ludzi (frajerzy :P). Ciekawie to wygląda w zestawieniu z kimś kto w praktyce jest tak stuknięty, że sam siebie nie kontroluje i gada z swymi dwoma jaźniami. Choć tym razem ich tutaj zabrakło. Uwagę przykuwa też Shiklach, czyli Królowa Nieumarłych. Po bardzo długim śnie zaczyna poznawać świat XXI wieku oczami człowieka, który jest totalnym wariatem. Do tego nie może umrzeć, co ją wyraźnie pociąga, zaś sama Królowa czasem zachowuje się trochę naiwnie względem nowinek technologicznych czy obyczajów panujących w naszych czasach. Daje to scenarzystom kolejne pole manewru do wrzucania dwuznacznych uwag Deadpoola względem kultury czy naszych codziennych zachowań. Graficznie mamy dobry poziom, udanie kontynuujący to z czym mieliśmy do czynienia w ostatnich albumach. Choć nie ukrywam, że ten odcinek najbardziej przypadł mi na tym polu do gustu. Ciekawie czasem wyśmiano niektóre postacie lub elementy ich ubioru. Najbardziej i tak rozbroił mnie Minotaur oraz sceny dziejące się w Grecji (fajny kraj, tylko imigrantów tam maja za dużo). Jeśli idzie o kolejny tom, jaki zapowiedziano to można oczekiwać sporo (gdyż Deadpool się ŻENI!!!)... do jasnej cholery, pójdziesz wreszcie! (w moim komiksie mogę dawać spoilery). To nie komiks tylko recenzja komiksu (ale mojego)... ech, nie ważne. Tak czy siak następny album zapowiada się bardzo zabawnie, szczególnie jak dobrze przyjrzymy się jego okładce. Finał tego numeru też jest skonstruowany naprawdę ciekawie i nieco inaczej niż to początkowo zakładałem. Szczególnie jeśli idzie o kilka postaci. Zobaczymy zatem jak to dalej się rozwinie, jednak jestem dobrej myśli.

Deadpool jaki jest każdy widzi, ale nawet on potrafi przejść przemianę. I nie mam tutaj na myśli rozdwojenia jaźni, czy słyszenia dziwnych głosów w głowie, bo to u niego norma. Co powiecie na Zenpoola, który stara się podążać drogą równowagi, nie mordując swoich przeciwników? Cóż, jego małżonkę, władczynię podziemnego królestwa potworów i nieumarłych, przyprawia to o krwawą furię (dosłownie), zaś przeciwników naszego zamaskowanego najemnika z nawijką o niezły ból głowy. Ósmy tom serii "Deadpool" spod szyldu Marvel Now, jest naprawdę porąbany. Miejscami dosłownie, bo nie oszukujmy się - stara wersja naszego superherosa nadal ma się dobrze. Mimo że przeżywa emocjonalny kryzys. Zacznijmy od tego, że Deadpool odnalazł swą córkę (nieplanowaną), która ma obecnie osiem lat. Wydarzenia w Korei Północnej mocno napsuły mu krwi, a nowa sytuacja i zbliżający się konflikt, wcale nie poprawiają sytuacji w jego relacjach z żoną. Na domiar złego coś sprawiło, że X-Meni zachowują się niczym psychopaci, a Deadpool i inne typy spod ciemnej gwiazdy (nie wszystkie) odnaleźli spokój. Łatwo się zatem domyślić, że da się to we znaki praktycznie każdemu. Poziom gagów jest tutaj nieco mniejszy niż w poprzednich częściach, ale za to nie brakuje sieczki i czasem ostro poronionych sytuacji. To nadal nie jest do końca ten Deadpool znany z filmowej kreacji Ryana Reynoldsa, ale nadal wypada bardzo pozytywnie. Jego żona Shikla najchętniej urwałaby swemu mężowi głowę za jego wybryki, ale jest osobą (jak na jej naturę) wyjątkowo cierpliwą. Niemniej sceny z jej udziałem są naprawdę dobrze napisane i mnie bawiły. Szczególnie ta w metrze. Jest nawet na samym początku wątek z Draculą, który również zaliczam do udanych oraz zabawnych. Co zaś się tyczy głównego wątku fabularnego, czyli przemiany naszego zabijaki, to poprowadzono go nieźle. Brakowało mi w nim jednak większej liczby scen, gdzie na planie ścierałyby się obie osobowości Deadpoola, a nie była ukazywana jego forma zen. Co prawda świetnie to wypada w przypadku scen batalistycznych, jednak mimo wszystko można było tam wtrącić coś więcej z jego morderczej persony. Finał tego odcinka też jest udany, choć spodziewałem się podobnego obrotu spraw, więc mnie jakoś szczególnie nie zaskoczył. Ciekawie natomiast wypada dodatek specjalny z Roxxon i jej założycielem, w rolach głównych. Sporo tam gagów, a znalazło się też miejsce na kolorowanki oraz krzyżówki (już rozwiązane przez Deadpoola). Jak na razie ta seria mnie trzyma przy sobie i chętnie będę czytał ją dalej. Być może mi się nie znudzi, jak inne serie z Marvel Now, albo przynajmniej nie w najbliższym czasie.

Może kogoś zainteresuje zbiorcza recenzja Szczęście Parkera i Preludium do Spiderversum ;) Fani Spider-Mana śledzący przygody herosa w serii The Superior wiedzą, że ostatni tom – Lud Goblinów – zakończył jedną z najcięższych przygód w życiu Petera Parkera, której rozległe konsekwencje widzimy w kolejnym cyklu wydanym pod szyldem Egmonta – Amazing Spider-Manie. Dwa pierwsze albumy z najnowszej serii – Szczęście Parkera i Preludium do Spiderversum – to łącznie zbiór kilkudziesięciu zeszytów przedstawiających w miarę spójną historię, ale zahaczającą o wiele mniejszych wątków… naprawdę wiele. W konsekwencji przejście pomiędzy pierwszym a drugim zeszytem jest na tle “pokręcone”, że bez jakiejkolwiek znajomości poprzednich numerów, a zwłaszcza The Superior Spider-Man #4: Zło konieczne, Preludium do Spiderversum będzie mało zrozumiałe. Nieco lepiej jest ze Szczęściem Parkera, gdzie znajomość wcześniejszych tomów nie jest konieczna. Historię Spider-Mana w The Amazing zaczynamy dość nietypowym zwrotem akcji, otóż okazuje się, że Peter Parker to nie jedyny człowiek, który otrzymał pajęcze moce (zainteresowanych wątkiem skąd się dowiedział, odsyłam do albumu Orginal Sin – Grzech pierworodny: Who shot the Watcher?). Na scenie pojawia się Silk, mająca swoją smutną historię i bedąca kobiecym odpowiednikiem Człowieka-Pająka. W Szczęściu Parkera Dan Slott (scenariusz) skupił się na ukazaniu przyziemnej egzystencji Petera. Chłopak mierzy się z nowym życiem, które otrzymał w spadku po Otto. Złoczyńca, dzięki swojemu geniuszowi i sprytowi, stworzył własną firmę; ta stała się pionierem w opracowywaniu technologii dla Spider-Mana. Teraz wszystko należy do protagonisty, problem w tym, że niewiele wie na temat zarządzania firmą, to technologia Octaviusa również pozostaje mu obca. Jak łatwo sobie wyobrazić, taka sytuacja generuje aż za dużo nowych problemów. Do tego doszli starzy zawistni wrogowie. Znacznie ciekawszy jest wątek Silk, śledzimy bowiem jej aklimatyzację w Nowym Jorku. Do tego niezdrowy pociąg do Parkera i pierwsze próby ratowania miasta generują kolejne problemy. Wątek Spider-Woman jest kontynuowany także w Preludium do Spiderversum, jednak tam jest poboczną historią. W drugim albumie z serii Amazing Spider-Man wydarzenia skupiają się głównie na Otto Octaviusie, a dokładniej rozwijają jego przygodę z albumu The Superior Spider-Man #4: Wieczne Zło, gdzie zamienił się miejscami ze Spider-Manem z 2099 roku. Co znalazł w nowym świecie? Nic dobrego. Szybko przekonuje się, że coś ściga Spider-Manów z różnych alternatywnych Ziemi. Potężna istota przemierza czas i przestrzeń, aby wysysać życie z Pajęczych Totemów, a co gorsza nie tylko ona. Całość na stronie Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/amazing-spider-man-1-2-szczescie-parkera-preludium-do-spiderversum/

Deadpool: Nuworysz z nawijką, to pierwszy tom z nowej serii Marvel NOW! 2.0, który przynosi nam świeży oddech w życie Wade'a Wilsona, a zarazem starą dobrą chaosyczną zabawę, której można oczekiwać po Deadpoolu. W świecie, gdzie superbohaterowie są na porządku dziennym, Deadpool niespodziewanie wyrasta na szczyt popularności, stając się największym (i najbardziej problematycznym) superbohaterem świata. Fabuła skupia się na nowych wyzwaniach, przed jakimi staje Deadpool. Gdy staje się sławny i bogaty, jego życie obraca się o 180 stopni — staje na czele grupy bohaterów, dla których musi zarabiać pieniądze, bo jak się okazuje, altruizm to za mało, by pokryć koszty działania. W międzyczasie musi także zmierzyć się z oszustem, który grozi zniweczeniem jego nowo zdobytej reputacji. Co więcej, Wade decyduje się na wyjątkowo ryzykowny krok, używając swojej córki Ellie jako przynęty, by wyciągnąć przeciwnika z ukrycia. Scenarzysta komiksu, świetnie oddaje ducha Deadpoola, tworząc historię pełną napięcia, humoru i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Akcja jest szybka, dynamiczna i nie pozwala na nudę. Postać Deadpoola jest równie barwna i pełna życia, co zawsze, choć tym razem pokazuje również nowe oblicze jako lider i strateg. Artystycznie, prezentuje świat Deadpoola z wielką dbałością o szczegóły — od dynamicznych scen walki po bogato ilustrowane tła miejskie, które dodają głębi całej narracji. "Deadpool: Nuworysz z nawijką" to komiks, który może zaskoczyć nawet wiernych fanów postaci. Choć niektóre elementy tradycyjnej postaci Deadpoola, jak absurdalny humor czy brutalność, zostały nieco stonowane na rzecz bardziej skupionej fabuły, nadal jest to dzieło, które trzyma w napięciu i rozbawia do łez. Z humorem balansującym na granicy dobrego smaku i akcją, która nie pozwala oderwać się od strony, komiks ten zasługuje na ocenę 8/10. To nie tylko komiks dla starych fanów Deadpoola, ale również dla nowych czytelników, którzy szukają czegoś świeżego i ekscytującego w świecie superbohaterów. Deadpool w roli nuworysza i lidera to nowość, która wprowadza frapujące zmiany w dynamice znanej postaci, jednocześnie zachowując jej najbardziej charakterystyczne cechy. Sprawdźcie sami, jak Wade radzi sobie na nowej drodze do sławy i bogactwa!

Bardzo lubię filmowe universum Marvela. Deadpool jest jedną z moich ulubionych postaci. Dlatego ucieszyłam się jak mój chłopak pożyczył mi ten komiks. Z początku bałam się, że nie spodoba mi się kreska ale bardzo się wciągnełam. Kocham humor deapoola. Sama fabuła też była ogromnie ciekawa. Inna od tej którą poznałam w filmach. Z całą pewnością będę chciała bardziej zagłębić się w komiksowy świat marvela.

Przeczytałem ten komiks kiedyś jako pierwszy z tym bohaterem i zakochałem się w Deadpoolu. Teraz po ponownym przeczytaniu utwierdzam się tylko w przekonaniu, że to jest to co lubię w komiksie. Głupi humor i fabuła - po to sięga się po Deadpoole i to się otrzymuje. Ta historia jest posrana, ale finalnie spójna i satysfakcjonują. Dla mnie bomba.

PAN KNIGHT Warren Ellis – no ten gość umie, jak mało kto. A jak coś robi, to robi tak, jak chce i ile chce. Szczególnie w superhero, do którego zagląda często, ale na krótko. Dłuższych runów w tych ramach w zasadzie prawie nie miewa, siada do jakiejś serii, bo ma pomysł (albo może dobrze płacą), machnie cztery zeszyty („Thor”), sześć („Iron Man: Extremis”), czasem kilkanaście („Batman”, „Astonishing X-Men”), a czasem jeden. I tyle. No i dobrze, bo dzięki temu nie rozmienia się na drobne, serwuje samo gęste i konkret. I tak zrobił z Moon Knightem. Otworzył nową serię z nim, napisał sześć zeszytów i oddał to w ręce innych. I te jego pierwsze sześć zeszytów to po polsku mamy dwa razy, w różnych wydaniach, pozostałe już tylko raz. Tych pozostałych nie czytałem, ale to, co serwuje nam Ellis poznać warto i to jeszcze jak. Na tom składają się dwie historie. Pierwsza to klasyka, gdy wrogowie pewnego wilkołaka wynajmują Moon Knighta by zajął się włochatym. No i zaczyna się ich walka. Druga opowieść to rzecz bardziej współczesna. Moon Knight to antybohater ścigany przez prawo, ale jako Pan Knight stanowi czasem pomoc dla policji, która przymyka oko na jego faktyczną tożsamość. No i tak działa, zajmując się kolejnymi bandytami – a to rzeźnikiem, mordującym tylko silnych mężczyzn, to tajemniczym snajperem strzelającym do ludzi, czy wreszcie… duchami punków. Ale do czego go to doprowadzi? I co jeszcze odkryje? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/01/moon-knight-owca-znany-moon-knightem-z.html

Drugi komiks z serii i tym razem, bardziej spójna opowieść, bo przedstawiona jest w nim jedna historia (powiedzmy, ponieważ ujmuje wiele wątków, które często nie były dla mnie zrozumiałe). Zmiana scenarzysty praktycznie niezauważalna, bo mimo niej nadal komiks ten trzyma się kupy i przepięknie prowadzi dialog z częścią pierwszą, klimat został bardzo dobrze zachowany. Cała historia zaś jest niezwykle krwawa, brutalna, smutna i bardzo ponura. I mimo, że to praktycznie jedna opowieść, momentami wchodziła w takie kierunki i rozwijała wątki, które były dość ciekawe i mylące, ale jednak prześwietne i tak idealnie dobrane do głównego bohatera. W tym szaleństwie jest metoda. To, co ponownie zachwyca w Moon Kinghtcie to niesamowicie przepiękna kreska. Położenie dialogów, ułożenie kadrów w różny sposób sprawia, że od tej przerażającej historii nie da się oderwać. Graficznie opowieść ta jest zwyczajnie hipnotyzująca, na ten moment to najpiękniejsze komiksy, które czytam/przeglądam. Sposób wykreowania bohatera również fascynujący, w tym komiksie po prostu wszystko do siebie pasuje, puzzle są wspaniale dobierane, a intryga odpowiednio przeciągnięta i rozwijana. Myślę, że do całej serii jeszcze niejednokrotnie powrócę i nadal nie będę w stanie odkryć wszystkich smaczków ujętych w tej historii. Całościowo, to sprawnie napisany komiks, który nie traci na wartości i zbędnych zastojach, nie skręca w niepotrzebne wątki, praktycznie niczego nie tłumaczy. To opowieść, do której trzeba się przekonać i wsiąknąć w nią z przygotowaniem. Zarówno Wood, jak i Smallwood to geniusze w swoim fachu, a ich spotkanie zaowocowało czymś niezwykle idealnym. Nie mogę się doczekać kolejnej i ostatniej powieści z tej serii, bo praktycznie do niczego nie mogę się tu przyczepić.

Lubię oglądać filmy na podstawie komiksów więc może warto zaznajomić i z samymi komiksami? Historię Parkera szczegółowo lub ogólnikowo zna prawie każdy więc raczej nie trzeba znać poprzednich części, by móc zabrać się za tę część. Owszem, nieznajomość poprzednich tomów, może wprowadzać lekki chaos, ale ma to też swoje plusy – czytelnik może poczuć się jak główny bohater, który dopiero zaczyna się orientować w nowej dla siebie sytuacji. Sama opowieść dość często skacze z jednego miejsca w drugie, przyśpieszając przy tym akcję i nieco mieszając w głowie czytelnika. Głównymi antagonistami w tej części są Czarna Kotka oraz Elektro. Plus za wprowadzenie Silk, intrygująca postać. Komiks posiada sporo elementów humorystycznych, idealnie dopasowanych do całej treści. Kreska także jest zadowalająca, choć na niektórych planszach nie ma dbałości o szczegóły, szczególnie jeśli chodzi o mimikę twarzy bohaterów.

Ta część przygód o nietypowym najemniku podobała mi się znacznie bardziej, niż „Martwi Prezydenci”. Przede wszystkim na uwagę zasługuje tu czarny humor (trzeba go akceptować, wtedy zabawa dla czytelnika będzie świetna), który nadal jest tych niższych lotów, momentami wręcz obrzydliwy, ale w granicach akceptowalności. Deadpool ponownie bawi, a akcja nie zawodzi. Tym razem, w porównaniu do części pierwszej, fabuła wciąga i zmierza w tak dziwne odmęty, że nie pozwala na odłożenie komiksu na półkę. Ponadto jest on bardzo ładnie narysowany (choć nadal są obrzydliwe fragmenty czasami) i przemyślany. W tych zeszytach doświadczymy większej ilości nawiązań do innych postaci ze świata Marvela (Iron Man, Spidey, Daredevil ❣), jednak sposób podania różnych relacji jest tak nietypowy i niespodziewany. Najbardziej podobała mi się relacja Deadpoola ze Spideyem. W tej części podobał mi się również rozwój charakterów postaci (nie tylko Wade’a Wilsona), a agentka Preston zyskała dużo w moich oczach. Zważywszy na zakończenie, obawiam się, że kolejne tomy będą coraz smutniejsze, poważne i to przekonuje mnie, by jak najszybciej je nadrobić, bo historia strasznie mnie wciągnęła i nie mogę doczekać się, jak kolejne zeszyty wpadną w moje ręce.

Hawkeye 1-4 Sprawdzając rankingi najlepszych komiksów Marvela w większości z nich pojawiał się Hawkeye Matta Fractiona. Miałem więc spore oczekiwania, które nie do końca zostały spełnione. Clint łączy pracę superbohatera pozbawionego żadnych mocy z życiem prywatnym. Barton nie regeneruje się tak szybko jak np. Wolverine, nie ma super siły, ani szybkości jak np. Steve Rogers dlatego każdy upadek i bójka kończy się długim powrotem do zdrowia. Fabuła komiksu jest raczej prosta. Bardziej koncentruje się na prywatnych sprawach Bartona z elementami klasycznej superbohaterszczyzny. Hawkeye pomaga swoich sąsiadom w walce z gangiem dresiarzy, pomaga w trakcie powodzi, przygarnia pieska, który z trudem uniknął śmierci, a jego życiu pojawia się pewna femme fatale, która oczywiście sprowadza na niego kłopoty. Część akcji koncentruje się również na Kate Bishop, która od razu zyskała moją sympatię. Tom trzeci skupia się wyłącznie na jej przygodach (i jest naprawdę bardzo ciekawy). Na słowa uznania zasługuje szata graficzna. David Aja oraz pozostali rysownicy wykonali świetną pracę. Komiks jest pełen szalenie kreatywnych momentów. Jeden zeszyt ukazany jest z perspektywy…psa, a w innym klasyczny tekst w dymkach zastąpiony jest językiem migowym. Rysunki to bardzo mocna zaleta tego runu. Finalnie jestem zadowolony z lektury, ale po tak pozytywnych opiniach spodziewałem się trochę więcej. Fabuła mnie odrobinę rozczarowała, ale komiks nadrabia bardzo ciekawymi bohaterami, rysunkami i kreatywnymi pomysłami.

Avengers Tajne Wojny, czyli na tzw. papierze, wielkie podsumowanie i swego rodzaju koniec jednego Multiversum Marvela, a początek drugiego… Odłóżmy jednak, opisy albumu zawarte na stronach Egmontu i skupmy się na rzeczywistej wartości i jakości omawianego albumu… Omawianą pozycję, najlepiej dla mnie opisuje twierdzenie „z dużej chmury, mały deszcz”. Jedyne, co dla mnie było naprawdę dobre i ciekawe w omawianej pozycji, to „bitewny świat”, w którym toczy się akcja omawianej historii. Bardzo fajnym zabiegiem było umieszczenie na 2 stronach albumu, mapy wspomnianego świata. Wspomniane graficzne przedstawienie bitewnego światu docenią szczególnie ci, którzy czytali pozostałe poboczne historie, osadzone w „Bitewnym świecie”. Ja czytałem do tej pory „Tajne Wojny: Wojna Domowa” oraz "Staruszek Logan: Strefy wojny" i dzięki wspomnianej mapie mniej więcej wiem, jakie miejsce odwiedził wspomniany staruszek… Niestety wspomniany koncept to najlepszy element omawianego albumu… Niestety informacji o tym, jak funkcjonuje Bitewny Świat, sprawdzają się do najważniejszych aspektów związanych z funkcjonowania takich tworów, jak państwo itp. czyli, kto sprawuje władzę sądową, jakie są służby porządkowe oraz z jaki mi problemami zmaga się dany twór społeczno-gospodarczy, zabrakło mi trochę bardziej szczegółowych niuansów… No ale przechodząc do fabuły, to nie jest ona ani mega ciekawą, ani zaskakująca… Zakończenie to w ogóle… Komiks skończyłem czytać parę dni temu i do dziś zastanawiam się, co w tym finale się wydarzyło, w sensie, na czym polegał kulminacyjny moment, może i jestem zbyt tępy… Sposób, w jaki Reed Richards naprawił to, co zostało zepsute/zniszczone… No po prostu myślałem, że chwycę się za głowę. Najgorsze jest to, że ten finał był zapowiadany jako coś, co trudno Sobie będzie wyobrazić. Miały nam opaść szczęki itp… No ale ja np. osobiście nie czułem ani przez chwilę czytania omawianej pozycji, że jest to dzieło godne wielkiego komiksowego eventu. Po prostu crossover, jakich wielu, a nie wielkie zakończenie Multiversum istniejącego od 1961 r. do 2015. Mówię, gdyby ten komiks traktować jak każdy inny event, to chyba dałbym komiksowi 7/10. No ale to miał być swego rodzaju wielki zapowiadany przez kilkanaście wcześniejszych opowieści koniec pewnej epoki… Jakby tego było mało, komiks mi się bardzo szybko przeczytało, co trochę dziwne jak na jego grubość (czytałem znacznie cięższe albumy)… Moja ostateczna ocena to 6/10. Tajne Imperium to jest event komiksowy! Na, ale o nim w innej opinii… Być może na moją ocena jest taka, a nie inna, gdyż czytałem omawiany komiks i serie Hackmana dopiero teraz wiele lat po jej wydaniu… kiedy w Polsce wyszła już masa komiksów, nie tylko z serii Marvel Now, ale i z Marvel Fresh, a więc miałem jako taką wiedzę na temat tego, co później się wydarzy w świecie Marvela.

Zakończenie wspaniałej trylogii opowiadającej o ciekawym i niejednoznacznym bohaterze. Rzecz, która obrazuje, jak jest to świetny komiks (i ogółem cała seria), to fakt, że zmiana scenarzysty oraz ilustratora, z części na część, zupełnie nie jest znaczna i dostrzegalna. Co może oznaczać, że pomysł na całą opowieść został prześwietnie rozplanowany, a do czynienia mamy przecież z mocno spójną historią o pewnym, bardzo skomplikowanym bohaterze. Magia. Co prawda, trzecia część historii o Moon Knightcie, w porównaniu do dwóch poprzednich, traci lekko na historii, która dla mnie jest mniej angażująca (bardziej to zbiór opowiadań z Moon Knightem w roli głównej), niż przedstawiona w częściach poprzednich, jednak nadal jest to wspaniała opowieść z przepiękną kreską, stanowiąca dobrą realizację wspaniałego pomysłu. Komiks porusza wiele dwuznacznych zagadnień i wchodzi w dość skomplikowany umysł Marca Spectora oraz pokazuje motywacje rządzące Konshu. Czegoś mi w nich zabrakło, by bardziej te historie były dla mnie zaskakujące, choć w niektórych aspektach, ta powieść graficzna to istne arcydzieło, jak każda z części tej historii. Pozostaje mi polecić całą serię, dawno nie widziałam tak wspaniałych ilustracji, świetnie ujętych w różne kadry i tekst, który nie wyjaśniając nic mówi wszystko. W trakcie czytania/przeglądania komiksu bawiłam się przednio, a moje wyobrażenie artystyczne w pełni zostało zaspokojone.

„Hawkeye: L.A. Woman” to 3 tom przygody o łucznikach, ale tym razem skupiający się na Kate. Wyrusza ona do Los Angeles, aby uciec od Nowego Jorku i Clinta Bartona. Podejmuje prace detektywa, która nie będzie prosta gdyż Madame Masque będzie depcząc jej po piętach. Komiksy jak zawsze maja świetne fabuły, humor, kreskę i kolorystykę, postacie jak i okładkę. Jak miałabym wybrać mój ulubiony to będzie to komiks numer 14 ( czyli drugi). Chodź muszę przyznać, że podobało mi się trochę mniej niż poprzedni tom, ale wciąż uważam, że jest świetny. Podsumowując komiks jest na prawdę niezły, jak zawsze polecam go każdemu. Daje 9/10

W 4 tomie z powodu pewnego wydarzenia nad miastem zapanowuję chaos , a Kamala robi wszystko by ochronić mieszkańców miasta i swoich bliskich , a w pewnym momencie na swojej drodze spotyka samą Kapitan Marvel… Muszę przyznać , że ten tom zaskoczył mnie najbardziej ze wszystkich. Nie dość , że historia z chaosem jeszcze się nie skończyła to na dodatek pojawiły się dwa zaskakujące wątki , a konkretnie : 1: Mama Kamali wie , że Kamala to Ms. Marvel i jest z Niej dumna. 2: Kamala i Bruno w ostatniej scenie wyznali sobie miłość. I cholernie mnie ciekawi jak to się wszystko rozwinie w piątym tomie