Daleka przystań

Raz na czas potrzebuję pocieszenia :) Takiego lekarstwa na życie - którym zazwyczaj jest jakiś romans, zazwyczaj wydawany przez Harlequin. Bo mam niejaką gwarancję, ze "wszystko będzie dobrze". Jakżesz niebotycznie mnie zaskoczyło, że romans, który właśnie przed chwilą skończyłam czytać, nie jest żadnym romansidłem. Jest pięknym romansem, niekoniecznie historycznym. Rzecz dzieje się w czasach kiedy panienki z dobrych domów miały guwernantki i panie do towarzystwa. W czasach kiedy małżeństwa były formalnie aranżowane, a młode kobiety nie miały prawa dyskutować. Ale historii w tej książce jest niewiele. Tak niewiele, że aż musiałam sprawdzić w jakim okresie rzecz się dzieje. Otóż jest to rok 1820 i później :) Tylko, że tu nie ma historii która gra rolę. Natomiast jest mnóstwo zwyczajów, obyczajów, tradycji. A że rzecz dzieje się na posępnej wysepce szkockiej, gdzieś na Hybrydach lub im pokrewnych wyspach. Do tego stopnia "gdzieś" że po pobieżnych poszukiwaniach nie udało mi się namierzyć ani wysepki, ani zamku ani nawet kilku miejsc z północno-zachodniej Szkocji, wspomnianych w książce. Ale to nie ma żadnego znaczenia :) Bo w przypadku fikcji literackiej naprawdę nie wymagam poprawności geograficznej, a tu zaskoczyło mnie idealne oddanie charakteru nie tylko szkockiego krajobrazu, ale również szkockiego społeczeństwa z perfekcyjnym oddaniem szczegółów ubioru lokalnej społeczności, specjałów kulinarnych i tradycji i obrzędów związanych z lokalnymi świętami. I to wszystko tak ładnie wkomponowane w fabułę... I gdzieś w tle ten kiełkujący romans. Na spokojnie i bez szału - kiełkuje, kiełkuje i... wykiełkuje. Nawet sceny intymne opisane ze smakiem i polotem. Jedynym zgrzytem są niedociągnięcia językowe (nie wiem czy od strony tłumaczki, czy autorki) zwane zwyczajnie babolami. Kilka razy językowo zgrzytnęło, szybko przypomniałam sobie ze jednak czytam niskobudżetową literaturę, pogodziłam się z faktem, a teraz tych zgrzytów nie pamiętam, bo całość zatarła mi te bóle zębów. Bardzo ładny obyczajowy romans bardzo szkocki. Z przewidywalnym zakończeniem (dość rozwlekłym, ale wybaczam :) bardzo na plus. i aż żałuję, że tylko jedną książkę pani Reding mam "na stanie ebookowym".

W sumie fajna, ale nieco przydługa, więc fabuła moim zdaniem w pewnym momencie straciła rezon. Bohaterowie świetnie stworzeni - zarówno on i ona, jak też drugoplanowe postaci (włącznie ze służbą) mają wyraziste cechy charakteru i każdy ma przyznany odpowiedni czas, aby zaistnieć. Ciekawa jest postać Callie, która na początku jest pełną werwy, wręcz można określić "narwaną" kobietką. Tylko później jakoś wpada w pewne koleiny i nawet drobniejsze wybryki nie mają już tej energii co na początku. Na wielki plus jednak można wskazać humor - dialogi są rewelacyjne, a też i postaci często sobie dogryzają z humorem lub mają ciekawe pod tym kątem cechy charakteru (jak matka głównego bohatera, wciskająca się w gorset i mówiąca wprost o swoich potrzebach małżeńskich ku zgorszeniu towarzyszy). Warto przeczytać choćby dla tego humoru!

,,Chciałem tylko nacieszyć się widokiem. - Schylił głowę i wpatrywał się w jej oczy. - Naprawdę jest na co popatrzeć! Wymachując palcem nad jego prawym ramieniem, burknęła: - Widok jest tam! - Zależy co człowiekowi trafia do gustu. Weźmy choćby takie morze... Niektórzy, jak na nie patrzą, ma­ ją zaraz głębokie myśli. A ja spojrzę na nie i od razu się zastanawiam, jaka ryba będzie dziś na obiad?... Ale jak się zapatrzę w kobiece oczy, panno Parnell, tak na­ prawdę głęboko, kiedy już nie chodzi ani o rzęsy, ani o kolor... to przysięgam, że czuję się jak jaki filozof!..."

Grayson kupuje dwie rzeczy. Jedną o której marzył od dawna, drugą o której zaczął marzyć niedawno. Dom i kobietę. Gdyby wiedział co przyniesie mu realizacja marzeń, być może poprzestałby na samym domu. Choć biorąc pod uwagę finał, jednak dobrze zrobił. Sophia jest niezależna. Spełnia swoje marzenia w świecie, z wiolonczelą przy boku i trójką niesfornych przyjaciół, którymi opiekuje się i których utrzymuje. Wraca do Bostonu na wezwanie ojca, ale również z nadzieją na przezimowanie i przeczekanie czasu do rozpoczęcia kolejnego tourne. Jej dom okazuje się nie jej domem, a wolność wcale nie należy już do niej. Jeśli ktoś chce poczytać o walce płci i charakterów, to jest to interesująca książka. Czytając drugą książkę Lindy Francis Lee zaczęłam zastanawiać się, czy nie jest to jej znak rozpoznawczy. Nagłe wybuchy emocji, toczone dzień po dniu walki na słowa. Pozorne porozumienia, a potem gorące kłótnie. I znowu wiele szarpaniny emocjonalnej. Ona to… On to… A ona to… Można się po pewnym czasie przyzwyczaić. Traumy jest jeśli nie więcej w porównaniu do pierwszej części, to na pewno tak samo dużo. I co wydaje się ciekawe pojawia się ona stopniowo. Czytelnik niby od początku jest przekonany, że gdzieś tam ukryte jest coś więcej, ale ja przynajmniej nie przeczuwałam, że jest tego tak dużo. Tak głęboko i tak brudno. Ta historia mnie tknęła na tyle, że śmiało mogę powiedzieć, że romans zszedł na plan dalszy.

Dawno nie czytałam tak pokręconej książki. Normalnie jest wszystko, wszelkie niemożliwości i nieprawdopodobieństwa skumulowane w ilościach przekraczających średnią przypadającą na jeden romans, tutaj wyskakują co strona. Pewnie, że urokliwe są dzieciaki. Muszą być. Jak już człowiek i jego rozum przetrawi możliwość urodzenia czterech par bliźniaków. Jednojajowych. Jednopłciowych w parach. O, losie. Uwielbiam dzieci w książkach, tutaj są podstawą. I znacznie przyćmiewają pannę Gilbujdasmyk czy Kapitana Krętacza i wszelkich innych językowo poprzekręcanych bohaterów. Wszystko stoi na głowie, a sens i logika trzaska na łączeniach i pęka w szwach. Ale całość, ku mojemu bezbrzeżnemu zdumieniu, trzyma się kupy. W niektórych momentach na granicy totalnego ryzyka, ale śmiało można przeczytać, choć ja musiałam robić przerwy, bo traciłam zrozumienie w ilości bohaterów i ich znaczenia dla sprawy. I tak na serio, to chyba, po wewnętrznej akceptacji zwariowania całości, to była rzecz, która najbardziej mi przeszkadzała. W pewnym momencie w tych napadach, obronach, kto z kim i przeciw komu, kto kogo i dlaczego, porwaniach i pojedynkach i odbijaniu rannych bohaterów, straciłam fabułę. Czytałam dla totalnego odprężenia, z wyłączeniem krytycyzmu i nastawieniem, co jeszcze 4 x 2 wyczyni W totalnie rozrywkowym charakterze tej książki zdziwiła mnie utrata ręki przez Harry’ego. Nie jestem w stanie znaleźć na to wytłumaczenia, a zachowanie dzieciaków i ich żarty o jej braku, wydają mi się zbyt mało uzasadniać powód takiego kroku. To chyba jedno zdziwiło mnie na minus i trochę burzy charakter książki. Nie lubię nie dostrzegać celowości. Końcówka, powaliła mnie dokumentnie. Proszę mi uwierzyć, takiego HEA to chyba nie ma nigdzie. Wszystko, totalnie wszystko, co może dobrze się skończyć, kończy się dobrze, a nawet osoby, które można byłoby podejrzewać o zdrowy rozsądek, w końcówce go nie zachowują. Łączą się w pary, informują o poczętych dzieciach, zaręczają się (chyba x 3), dostają zgody na ubieganie się (x 2) i generalnie wybierają się na dwór Cara Rosji w ilości sztuk zbyt wielkiej nawet jak na możliwości władców

Zdecydowanie to jedna z najlepszych książek jakie w życiu czytałam! Wspaniale się czyta pod każdym względem: niesamowita historia, świetni bohaterowie, akcja trzymająca w napięciu, dobrze napisana. Pokerzysta Jake chce złapać i postawić przed sądem przywódczynię bandy, która dokonała rabunku a Jake został niesłusznie o niego posądzony. Podczas drogi do szeryfa poznaje Dziką Annie, która wcale dzika nie jest. Bohaterka jest świetna - odważna, waleczna, umie się bronić . Nie jest mdlejącą niewiastą (chociaż takie też lubię, ale to zależy od fabuły), ale świetną dziewczyną z jajami. Na pewno będę czytać tę książkę jeszcze wiele razy tak jak "Mgliste wzgórza Szkocji", która jest równie wspaniała. Jestem zachwycona także okładką - stare dobre harlekiny sprzed lat miały przepiękne okładki.

Młody awanturnik wygrywa w karty posiadłość. Okazuje się że w posiadłości zostały dwie siostry poprzedniego właściciela. Dom to ruina, a jednak nowy właściciel nie wyrzuca sióstr na bruk, i nie sprzedaje posiadłości od razu. Wręcz przeciwnie, postanawia wyremontować ruderę, pod pretekstem podwyższenia wartości nieruchomości. Ogólnie czyta się bardzo dobrze, bohaterowie wyraziści, książka miła, lekka i przyjemna.

Bardzo ciekawie poprowadzony romas historyczny, rozwój akcji interesujący pomimo długich dialogów, ale to przecież one tworzą ten klimacik. Nic w życiu tak nie pociąga przecież, jak zakazane albo zabronione. A jak jeszcze wszyscy wkoło o tym mówią, no to już wyzwanie. Pierwsze wrażenie, pierwsze spojrzenie, ech fajnie się czyta, polecam

Romans niezbyt wysokich lotów, ale jest lekki i przyjemny. Jeśli ktoś szuka tam niesamowitych zwrotów akcji czy zapierających dech w piersiach scen, to szuka na próżno. Jednak bohaterowie wciągają w książkę swymi zabawnymi dialogami, co sprawia, że kolejne strony pochłania się szybko. Romansidło do poduszki lub na dłużącą się podróż. Ja osobiście bardzo lubię tę książkę.A urocza dwójka bohaterów podbiła moje serce swą prostotą i nieskomplikowanymi charakterami.

Choć sygnowana jest określeniem "romans", to wątek ten ustępuje motywom zerwanych więzi rodzinnych, militarnym, arystokratycznym. Nie jest to powieść poruszająca serce jak niejeden romans, niemniej jednak przyjemnie się czyta. Szczególnie początek jest ciekawy, później, gdy nasz główny bohater służy w armii i zawiązuje się ten właśnie wyczekiwany przeze mnie romans, emocje opadają. Nie czuję chemii pomiędzy głównymi bohaterami, dobrnęłam do końca tylko ze względu na sympatię do porucznika Astona.

pomoc sąsiedzka początkiem miłości i kłopotów. Tom ma chorą żonę i ukochanego synka dla którego ją poślubił. W tym małżeństwie źle się działo i jeszcze ktoś mieszał. Tom został wdowcem i gdy sprawa śmierci jego żony została wyjaśniona mógł być szczęśliwy. Henry Ann pomagała mu a ludzie się krzywo patrzyli. historia z happy endem. Miłość wygrała z uprzedzeniami.

[Opinia ta, to wyłącznie moje subiektywne odczucia i wnioski w odniesieniu do moich subiektywnych gustów i upodobań ;) Uwaga - spoilery!] Z ciekawością sięgnęłam po książkę Zakochani mimo woli. A dokładniej z ciekawością i niepokojem, ponieważ o autorce nic nie wiedziałam, nie czytałam nic innego pani Hawkins ani żadnych spoilerów na temat samej książki. Tak więc zaczynając czytać byłam niczego nieświadoma. Zaczyna się ciekawie - hulaka i rozpustnik kontra szara myszka w okularach. Ucieczka powozem, po to, by wziąć ślub, niestety (stety dla nas czytelniczek) z niewłaściwą kobietą - rozpoczyna powieść. Tyle faktów poznałam już po pierwszych czterech stronach, więc dobrze się czytało, miałam ochotę na więcej. Zainteresowała mnie ta historia. Co prawda nic nie wiedziałam co będzie dalej, jak, gdzie, kiedy i dlaczego... nie znałam nawet zarysu fabuły książki. Nie wiedziałam, czy to dobrze, czy źle... Nie miałam się czym przejmować, pomimo tego, że zagryzałam palce do łokci czy on aby jej nie zdradzi. Na szczęście po połowie zaczęłam wierzyć, że nie będzie śfinią. :P Taki wątek w romansach praktycznie przekreśla w moich oczach książkę. Po prostu nie trawię w nich zdrady. Wątek z zagrożeniem przemocą fizyczną dla bohaterki to mój ulubiony klejnocik w książkach, tutaj owszem, był ale w bardzo maleńkiej wersji, na koniec i czułam niedosyt. Byłoby atrakcyjniej dla mnie, jeśli bohaterka byłaby w większym, a przede wszystkim częstszym kłopocie ;) Jeśli chodzi o bohaterów to cóż... polubiłam. Może nie padłam przed nimi na kolana, jednak nie byli najgorsi. Ona to jak już wspomniałam szara myszka, uboga krewna pomiatana przez ludzi, u których mieszka, święcie wierząca w dobroć ludzi i w swoją dobroczynną pracę w Towarzystwie dla kobiet upadłych. Przy tym nie jest jednak zahukana, ani nie upodabnia się do mopa, ale ma własne zdanie i pomimo sprzeciwów Aleca z determinacją stara się osiągnąć swoje cele. On rozpustnik, uwodziciel, lubiący hazard, wino i kobiety. Oczywiście z drugim dnem, ponieważ ma pod tą powłoczką dobre serducho i dosyć szybko ulega urokowi Julii. Podobała mi się bardzo zaborczość Aleca, zazdrość o Julię i jej powrót na salony już nie jako sowa w worku, tylko jako urocza i ponętna kobietka. Taki kopciuszek. ;) Intryga utkana przez ciemne charaktery powieści łatwo rozwikłana i wiadomo było, kto co i jak. W tej książce brak większych tajemnic, sekretów trudnych do odkrycia. Niewiele trzeba myśleć przy tej lekturze, ot taka łatwa, lekka i przyjemna. Jak już gdzieś pisałam lubię dużo wszystkiego... więcej niebezpieczeństwa, więcej namiętności (tylko raz właściwie scena łóżkowa i to baardzo płytka i króciutka, skąpa w szczegóły ech), więcej tajemnic (tak, mam do nich słabość...) i więcej dialogów pomiędzy główną parą. Zabrakło mi tego. To nie znaczy wcale, że mi się nie podobała, bo podobała się, a jakże. O niedostatkach wspominam nawiązując do mojego romansu idealnego, który tkwi gdzieś tam w moim sercu... Ta książka ideału nie sięgnęła, ale odebrałam ja jak najbardziej pozytywnie. :)