Czas nadziei

Ostatnio bardzo rzadko sięgam po literaturę obyczajową, ale na “Willę…” trafiłam w biblioteczce mojej mamy, a autorka, którą znam i lubię, gwarantowała, że nie będzie to infantylne czytadło dla gospodyń domowych (niczego im nie ujmując i nie odbierając prawa do wyrafinowanych gustów czytelniczych 😉). Nie rozczarowałam się, Bogna Ziembicka ma talent do snucia historii, które niby niespieszne i pozbawione szalonych wydarzeń i zwrotów akcji (choć ucieczka sprzed ołtarza chyba jednak się do takowych zalicza 🙂), to wciągają od pierwszych chwil i nie pozostawiają czytelnika obojętnym wobec ich bohaterów. Są powiedzielibyśmy - “życiowe”, a dzięki temu przystępne i identyfikowalne. To była cudowna odskocznia od kryminałów i tak wciągająca, że już przeczytałam nawet II tom 🤭

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Doroty Milli – i zdecydowanie udane. Najciekawszym elementem książki są z pewnością opisy przyrody i nawiązania do legend zamków, m.in. Zamku w Niedzicy, Wilanowie, czy Czocha. To subtelne tło, które nadaje opowieści nieco baśniowego klimatu i sprawia, że świat przedstawiony staje się wyjątkowo malowniczy i pełen symboliki. Ale „Powrót nad jezioro” to nie tylko opowieść o dawnych legendach. To historia Cyntii, zwanej Ważką, która prowadzi spokojne życie w Szczecinie, do czasu aż odwiedza ją dawny przyjaciel Matwiej, zwany Marzycielem. To on nalega, by wróciła nad jezioro – do domu dzieciństwa, który kryje w sobie zbyt wiele cieni. Powrót nie jest ciepły. Matka Cyntii oraz brat Matwieja, Zach, traktują ją jak niechciany powrót przeszłości. Z każdym kolejnym krokiem Cyntia odkrywa, że ojciec mógł nie zginąć w zwykłym wypadku, a dawne sekrety łączą się z milczeniem, lękiem i… legendą. Autorka nie unika też tematów trudnych. Zaskakuje wątek homoseksualności, pokazując strach przed oceną, brak tolerancji i społeczne napięcia, a także porusza chorobę psychiczną – schizofrenię, ukazując codzienność tych, którzy muszą się z nią mierzyć z boku: z miłością, zmęczeniem i bezradnością. To wątki dojrzałe, przeplecione z czułością i odpowiedzialnością. Dla czytelników, którzy chcą zwolnić. Dla tych, którzy cenią opowieści z duszą, z tajemnicą i odrobiną miłości. Dla tych, którzy nie boją się emocji ani ciszy.

Powieść "Beskidzki anioł" opowiada o trudnych losach Joanny Wilk, jej żałobie, pustce w sercu, braku perspektyw. Ale jak to bywa w tego typu literaturze, Joanny historia kończy się happy endem. Każdy problem znajduje swoje rozwiązanie. Mam wrażenie, że powieść jest schematyczna, chociaż bywają w niej wątki których bym się nie spodziewała m.in.: historia Estery. Pomimo kilku niuansów które przeszkadzały mi w pełni cieszyć się lekturą, sięgnę po kolejną część przygód Joanny i Tomasza.

To jedna z tych książek, które czyta się po prostu bardzo dobrze – lekko w formie, ale wcale nie lekko w treści. Historia zaczyna się od straty. Ada traci kogoś, kogo kochała, i razem z nim traci też wiarę w to, że jeszcze kiedykolwiek mogłaby być naprawdę szczęśliwa. Ma córkę, wspierającą rodzinę, jakoś układa sobie codzienność… ale emocjonalnie jest w miejscu, w którym serce raczej się chroni, niż żyje. Kolejne lato przynosi zmiany. W jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni – jeden z przeszłości, drugi zupełnie nowy – i razem z nimi wracają wspomnienia, wątpliwości, lęk przed kolejną stratą, ale też coś, co dawno było uśpione: potrzeba bliskości, ciepła, bycia z kimś naprawdę. To książka bardzo życiowa. O żałobie, o próbie poukładania się po czymś, co rozsypało wszystko. O tym, że czasem chcemy iść dalej, ale jednocześnie strasznie boimy się zrobić ten krok. Dużo tu emocji, takich zwyczajnych, ludzkich – nieprzerysowanych, niecukierkowych. Są momenty ciepłe, są smutniejsze, są takie, w których człowiek po prostu rozumie bohaterkę. Czytało mi się ją naprawdę przyjemnie, od początku do końca. To nie jest historia na raz i do zapomnienia, tylko taka, która zostawia po sobie dobre myśli. O tym, że życie pisze najlepsze scenariusze. Że potrafi bardzo zaboleć, ale też potrafi zaskoczyć czymś dobrym dokładnie wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. I że po najgorszej burzy naprawdę może wyjść słońce. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – szczególnie jeśli lubi się powieści obyczajowe, które są ciepłe, ale nie naiwne.

Ewelina z czasem zrozumiała, że decyzje, które podejmowała w swoim dotychczasowym życiu były poprostu złe. Gdy została mamą zapragnęła stworzyć dla córeczki chociaż małą namiastkę prawdziwego domu. Bez Sebastiana, który formalnie nadal jest jej mężem. Brak mężczyzny u boku czasami jej doskwierał, dlatego idąc za radą stworzyła swoje konto w aplikacji randkowej. Na co dzień pracuje w salonie fryzjerskim, działa też prężnie w mediach społecznościowych. Ewelinie udało się wyjść na prostą. Nawet jej relacja z matką uległa znacznej poprawie. Za to zaczyna ją martwić dziwny niepokój, który odczuwa od kilku dni. Joanna po rozwodowych perturbacjach powoli odzyskuje wewnętrzną stabilizację. Pomagają jej w tym spacery, teatr, spotkania z przyjaciółmi. Nieoczekiwanie zaczyna angażować się również charytatywnie. Gdy któregoś dnia otrzymuje tajemniczy list, wszystko do niej wraca ze zdwojoną siłą. Jadwiga w dalszym ciągu pracuje w bibliotece, a każdą wolną chwilę wykorzystuje na pielęgnację działki. Biorąc ślub z Janem była szczęśliwa. Niestety z biegiem czasu miłość, która ich ze sobą połączyła ulotniła się w nieznanym kierunku. W trakcie niespodziewanej wizyty Pawła, Jadwiga szybko wyczuła, że syn może znowu coś od niej chcieć i prawdopodobnie opowie kolejną wymyśloną przez siebie historyjkę. Jednak tym razem ma zamiar rozegrać to trochę w inny sposób. Jak ja kocham takie książki, od których nie sposób się oderwać. Książkę Kingi Gąski "Czas na nową miłość" przeczytałam błyskawicznie. Byłam szalenie ciekawa jak potoczyły się losy trzech kobiet, które zostały skrzywdzone przez tego samego mężczyznę. Ewelina bardzo mi zaimponowała. Jest szalona i trochę łatwowierna, ale gdy została mamą stała się odpowiedzialną i zaradną kobietą. Szczere rozmowy z mamą dobrze zrobiły im obu. Pisarka świetnie poprowadziła tę postać. Przede wszystkim jest prawdziwa, bo takich Ewelina jest wiele. Zagubionych, marzących o super facecie, które z czasem przekonują się, że życie to nie bajka. W książce pojawiło się kilka retrospekcji czasowych dotyczących Eweliny i Sebastiana. Szczególnie utkwił mi w pamięci jeden fragment, w którym wspomniana została Zosia, ich córeczka. Dziewczynka bała się wejść na tzw. diabelski młyn, wtedy do akcji wkroczył jej tata. Ależ to było piękne i wzruszające. Takich momentów jest znacznie więcej, dlatego warto mieć przy sobie coś do otwarcia łez. Chociażby wspomniane wcześniej rozmowy Eweliny z mamą. Ile było w nich miłości i matczynej troski. Nie mogę nie wspomnieć o magicznym dzwoneczku. Jadwiga cierpliwie znosiła wszystkie wybryki córki. Po tych wszystkich złych momentach postanowiły dać sobie szansę. Jadwiga jest osobą o wielkim sercu. Nikomu nie odmówi pomocy i zawsze wesprze dobrym słowem. Ta dobroć perfidnie wykorzystywana jest przez inne osoby. Niestety zalicza się do nich jej syn. Czekałam na moment, w którym użyje wobec niego magicznego słowa NIE. Paweł to dorosły mężczyzna, a zachowuje się jak rozkapryszony dzieciak. Zamiast wziąć się za uczciwą pracę, dalej knuje i mąci. Najgorsze w tym było to, że miał czelność obrać na swój cel Joannę, byłą żonę. Na szczęście kobieta nie została z tym wszystkim sama. "Czas na nową miłość" to książka, którą może się podobać, albo nie. Dla jednych będzie naiwną historyjką. Drudzy będą nią zachwyceni bo odnajdą w niej ukryte drugie dno. "Czas na nową miłość" zawiera w sobie historię przy której można się zrelaksować, ale jednocześnie warto dogłębnie przeanalizować jej treść. Tym bardziej, że zawiera w sobie wiele ciekawych wątków i tematów, które okraszone zostały życiowymi mądrościami. Polecam ją uważnie czytać, żeby móc dostrzec to, co jest w niej najpiękniejsze, czyli emocje. Jest ich tutaj cała masa. Lektura tej książki sprawia, że zaczynamy inaczej patrzeć na swoje życie. Poddajemy analizie nasze relacje z najbliższymi, które nie zawsze są najlepsze. Dzieje się tak z różnych względów. Kinga Gąska udowadnia jak wielką moc ma rozmowa. Niejednokrotnie czujemy przed nią strach, nie mamy odwagi spojrzeć drugiej osobie w oczy. Całość czyta się bardzo dobrze. Akcja biegnie po właściwym torze. Jeśli chodzi o język, momentami jest on dość specyficzny, szczególnie tyczy się to Eweliny. Dziewczyna posługuje się slangiem młodzieżowym, ale mnie akurat to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie bo mogłam się pośmiać w trakcie lektury. Był jeden taki fragment, który szczególnie mnie rozbawił. Ewelina, Joanna i Jadwiga, trzy kobiety, które musiały stanąć w szranki z przeciwnościami losu. Nie poddały się i zawalczymy o nową siebie. Czy udało im się znaleźć tytułową nowa miłość tego wam zdradzić nie mogę. Za to z czystym sumieniem polecam wszystkim tę książkę. Ja, gdy tylko będę miała okazję, sięgnę po inne książki autorstwa Kingi Gąski.

Dobra, mądra, życiowa książka. Dwie kobiety z jednej rodziny i ich historie zawodowe, miłosne, opisane ciepło, prawdziwie, z optymizmem, ale nie cukierkowo. Trochę o toksycznej relacji, trochę o kosztach ukrywania przed sobą prawdy, trochę o tym, że nigdy nie jest za późno. Do tego wątek społeczny, coś o seniorach, coś o młodzieży, cały wachlarz jak w życiu. Naprawdę ciekawa książka. Warto 🙂

Koronkowa suknia – Karolina Wilczyńska (tom 2) Drugi tom serii wypada zdecydowanie lepiej niż Pierwsze wesele. Tosia w końcu daje się polubić – jest bardziej świadoma, dojrzalsza i mniej naiwna, a jej próby rozkręcenia własnej firmy wypadają wiarygodnie i życiowo. To nadal lekka, bardzo przyjemna obyczajówka, ale z wyraźnym rozwojem postaci i nowymi bohaterami, którzy wnoszą świeżość do fabuły. Pojawiają się wątki klientów agencji, nie do końca szczęśliwych małżeństw, dawnych uczuć i decyzji z przeszłości, które mają wpływ nie tylko na bohaterów, ale również na ich dzieci. Dzięki temu książka zyskuje więcej emocjonalnej głębi, choć wciąż czyta się ją lekko i bez wysiłku. Niestety nie sposób pominąć wpadki redakcyjnej, która potrafi wybić z rytmu czytania. Imię siostry Tosi zmienia się między tomami – w jednym jest Laurą, w innym Łucją, by w kolejnym znów wrócić do poprzedniej wersji. Nie ma to żadnego fabularnego uzasadnienia i wygląda po prostu na błąd, który nie został wychwycony na etapie redakcji. Szkoda, bo przy tak ważnej postaci naprawdę rzuca się to w oczy. Mimo tej niedoróbki Koronkowa suknia to udana kontynuacja, która potrafi przekonać nawet tych, którzy po pierwszym tomie mieli mieszane uczucia.

„Domek na końcu świata” Danuty Noszczyńskiej to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą sieć rodzinnych traum i trudnych powrotów do przeszłości. Historię otwiera postać Igi – kobiety zahukanej, emocjonalnie stłamszonej przez despotycznych rodziców, której życie przypomina wegetację w cieniu cudzych oczekiwań. Iga jest uosobieniem bierności wynikającej z lat psychicznej opresji; to bohaterka, której kibicujemy nie dlatego, że jest silna, ale dlatego, że desperacko potrzebuje odnaleźć własny głos. Autorka umiejętnie wplata w fabułę klasyczne motywy literackie, nadając prozie obyczajowej głębszy, niemal egzystencjalny wymiar. Dominuje tu motyw ucieczki – fizycznej i mentalnej – z dusznego miasta do tytułowego domku, który staje się swoistym locus amoenus, miejscem teoretycznego ukojenia, choć szybko okazuje się, że przed własnymi demonami nie da się uciec w głąb lasu. Pojawia się również motyw powrotu do korzeni oraz rozliczenia z przeszłością, co Noszczyńska realizuje bez zbędnego sentymentalizmu, stawiając na surowy realizm psychologiczny. Warstwa emocjonalna książki jest jej najsilniejszym punktem. Portret psychologiczny Igi został nakreślony z dużą empatią – proces jej powolnego „rozmrażania się” pod wpływem nowych okoliczności jest wiarygodny i poruszający. Autorka świetnie oddaje duszność relacji rodzinnych, w których miłość zostaje zastąpiona przez kontrolę, a wsparcie przez wieczną krytykę. Narracja prowadzi nas przez labirynt niedomówień, pokazując, jak wielopokoleniowe błędy rzutują na teraźniejszość dorosłego człowieka. Niemniej jednak, powieść nie jest wolna od pewnych mankamentów, stąd ocena 7/10. Choć język Noszczyńskiej jest sprawny i plastyczny, momentami tempo akcji zwalnia zbyt mocno, grzęznąc w opisach stanów wewnętrznych, które bywają powtarzalne. Niektóre wątki poboczne wydają się niedopracowane w porównaniu do głównej osi fabularnej, a finał, choć satysfakcjonujący, dla wytrawnego czytelnika gatunku może wydać się nieco przewidywalny. Elementy humoru, z których znana jest autorka, tutaj są dawkowane bardzo oszczędnie, co wprawdzie pasuje do cięższego kalibru tematycznego, ale pozbawia historię pewnej lekkości, która mogłaby stanowić ciekawy kontrapunkt dla dramatu Igi. Mimo tych drobnych uwag, „Domek na końcu świata” to lektura wartościowa. To nie tylko historia o poszukiwaniu azylu, ale przede wszystkim studium wyzwalania się z toksycznych więzów. Danuta Noszczyńska udowadnia, że potrafi pisać o sprawach trudnych w sposób angażujący, unikając przy tym taniego moralizatorstwa. To solidna literatura środka, która zostawia czytelnika z refleksją nad tym, ile w nas samych jest nas, a ile projekcji naszych rodziców. Iga, wychodząc z cienia, daje nadzieję każdemu, kto kiedykolwiek czuł się niewidzialny we własnym domu. To książka o odwadze bycia sobą, nawet jeśli ta droga prowadzi na sam koniec świata.

Bardzo mi się podobała. Ciekawie przeplatają się losy Zuzanny (czas wojny i późniejszego życia) i jej wnuka Artura (teraźniejszość). Artek po słuchaniu opowieści babci, zaczyna zmieniać i doceniać doceniać swoje życie. Dawno się tak często nie wzruszałam przy żadnej książce.

Tę pozycję poleciła mi mama, nie miałam względem niej wielkich oczekiwań i myślę, że dzięki temu mogłam w pełni docenić jej piękno. Pozycja ta jest napisana w sposób jasny i zrozumiały, nie ma ona ciężkiego języka, jednak pomimo to należy szukać a dokładniej mówiąc należy zastanowić się nad jej przesłaniem. Książka ta pokazuje siłę kobiet, którą każda może w sobie odszukać, ale też uczy że czasem zamiast zemsty warto usiąść, porozmawiać, bo prawda może okazać się całkiem inna. „Schronisko niechcianych żon” to książka, która oprócz siły kobiet, pokazuje też ich omylność i to, że czasem rozwiązaniem wszystkich problemów może być rozmowa, a przy tym należy mieć kogoś na kim będzie można polegać. Myślę, że warto zapoznać się z tą pozycją, ale należy pamiętać by podejść do niej bez większych i głębszych oczekiwań, po prostu przychodzi czas na to by otworzyć się na jej piękno i przesłanie.

Podoba mi się ta książka. Fajnie się ją czyta, wciąga czytelnika w swoją historię/opowieść. Sama Zosia - bohaterka tej powieści, co to dużo mówić życie dało jej w kość stawiając przednią wyzwania. Nie mając tej jednej miłości, poszukiwała ją przygodnie poznanymi mężczyznami. Ale miała też wokół siebie Jana, Tomasza. Na początku wydawało mi się że naprawdę Alex pasuje do niej. Kibicowałam związkowi Zosi i Tomasza... Jak się później potoczyła ich historia? Sami przeczytajcie !!! Aż chciałabym poznać kolejny tom ... !!!

Pośród thrillerów, które czytam najczęściej, czasem dobrze zrobić sobie przerwę i sięgnąć po coś spokojniejszego. „Wianek z lawendy” okazał się właśnie taką książką – ciepłą, pełną emocji i zwyczajnych ludzkich historii. Poznajemy Nikę, która poświęciła swoje życie opiece nad chorą matką i dawno przestała wierzyć, że czeka ją jeszcze coś dobrego. Inka próbuje pozbierać się po zdradzie, a Jakub marzy o idealnej miłości. Los splata drogi tej trójki dawnych przyjaciół ze szkolnej ławy, a ich ponowne spotkanie po latach sprawia, że każde z nich zaczyna patrzeć na swoje życie inaczej. Dużym atutem książki jest klimat – Prowansja pachnąca lawendą, spokój i poczucie, że nawet po trudnych doświadczeniach życie potrafi jeszcze czymś zaskoczyć. To bardzo ciepła historia. Może nie jest to literatura najwyższych lotów, ale ma w sobie wartościowe treści i przyjemnie się jej słucha. Akcja rozwija się spokojnie, bez pośpiechu, jednak z ciekawością czekałam, jak potoczą się losy bohaterów. Szczególnie spodobał mi się wątek sprzed lat, który dodał całej historii dodatkowego smaczku. To dobra książka na moment oddechu – kiedy ma się ochotę na coś lekkiego, kojącego i po prostu miłego w odbiorze.

Piękny pomysł na fabułę. Płomienny romans, długie i szczęśliwe życie dwojga zakochanych i ich dzieci. Na początku trochę przemocy domowej, znudzenie małżeństwem, na końcu intratny biznes, który okazał się dopiero odkrytą pasją głównej bohaterki. No mogłoby być tak fajnie... Tyle, że ta przemoc to taka spłycona, oprawca nagle rozpływa się we mgle, nie zostaje pociągnięty do odpowiedzialności i słuch wszelki po nim ginie. A mogłoby być tak fajnie, gdyby autorka pociągnęła ten wątek.... W ogóle tych epizodycznych tematów, które mogłyby wnieść wiele do treści, było dużo: Alzeimer, znęcanie się nad zwierzętami, samotne macierzyństwo/tacierzyństwo, zdrada, choroba kardio, by na koniec zafundować kolejną piekną opowiastkę z Krywego. Niestety, niektóre to zaledwie wzmianki, a główną oś utworu stanowi romans jakich wiele. Powieść pisana pod konkretnego czytelnika. Mało wymagającego, oczekującego powieści lekkiej, łatwej i przyjemnej. Ja raczej szukam mocniejszych bodźców.

Książkę poleciła mi Pani w bibliotece jako autorkę odwiedzającą nadmorską miejscowość Darłówko o Dąbki, które są dla mnie magiczne. To tam autorka pisze książki. Nie wiem czy na pewno, trzeba będzie to sprawdzić 🙂 Jako pierwsze spotkanie z pisarką oceniam bardzo dobrze, książkę czyta się szybko i płynnie, jest dużo emocji i opisów natury, które lubię. Jest też ciepło, radość, miłość, przyjaźń oraz tajemnica. Można również zaciekawić się miejscem, w którym dzieje się akcja książki. Malownicze krajobrazy, dwór, zamek, ogród, woda, zieleń krajobraz, kultura. Sama treść nie do końca od początku mi się podobała, trochę gubiłam się, by w końcu wciągnąć się w historię i nie móc się oderwać na wiele godzin. Myślę, że chętnie sięgnę po inne książki autorki, może będą tego warte.

Pensjonat Samotnych Serc - piękne miejsce wśród drzew, mazurskich jezior. Trafia tam z polecenia Filip. Dwa lata temu zmarła mu żona i mężczyzna nie może się z tym pogodzić. Pije. Ma córkę, którą bardzo kocha, jednak nałóg jest silniejszy. W pensjonacie spotyka swoja dawną miłość. Czy odżyją uczucia? Czy Filip wyzbędzie się nałogu? Pani Józia, emerytka, wraca z sanatorium. Miała tam adoratora. I on odwiedza ja w Borówkach. Oj, będzie śmiesznie, nostalgicznie, miłośnie. Fajnie będzie.

"Rysi Jar" – historia, która zostaje w sercu na długo Są takie książki, które czyta się jednym tchem, bo historia pochłania całkowicie, a emocje przelewają się z każdej strony. Tak właśnie było w przypadku "Rysiego Jaru" Haliny Kowalczuk. Sięgnęłam po nią trochę z ciekawości, trochę dla relaksu, a dostałam... coś znacznie więcej. Główna bohaterka, Aleksandra – kobieta dojrzała, z pozoru szczęśliwa – nagle musi zmierzyć się z największą zdradą, jakiej można doświadczyć. Zdradzona przez męża, z którym przeżyła tyle lat, nagle zostaje sama z całym bagażem emocji i pytaniami bez odpowiedzi. I właśnie wtedy postanawia uciec. Nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Uciec od bólu, rozczarowania, a może przede wszystkim – od siebie samej. Rysi Jar to nie tylko miejsce. To pewnego rodzaju azyl, w którym Aleksandra na nowo zaczyna odkrywać swoją siłę, kobiecość i wartość. Spotkanie z dawną przyjaciółką i jej bratem Krzysztofem okazuje się punktem zwrotnym. Nie jest to jednak typowy romans – relacja rozwija się subtelnie, nienachalnie, z dużą dozą czułości i dojrzałości. Bardzo spodobał mi się styl autorki. Halina Kowalczuk potrafi pisać tak, że czuję się, jakbym siedziała z bohaterami przy stole, piła herbatę i słuchała ich opowieści. A to wszystko przeplatane jest legendami, lokalnym klimatem i nutką magii, która sprawia, że Rysi Jar wydaje się niemal zaczarowany. Książka nie ucieka od trudnych tematów – porusza zdradę, rozczarowanie, samotność, ale też wewnętrzną przemianę, drugą szansę, odnalezienie siebie. To nie jest kolejna "babska książka", gdzie wszystko kończy się happy endem. To opowieść o życiu – z jego blaskami i cieniami. Czy polecam? Z całego serca. "Rysi Jar" to idealna lektura dla każdej kobiety, która choć raz w życiu musiała podnieść się po upadku i zacząć od nowa. To książka dająca nadzieję i przypominająca, że czasem trzeba się zgubić, żeby na nowo się odnaleźć. #RysiJar #HalinaKowalczuk #RecenzjaKsiążki #PolskaAutorka #KobiecaSiła #NowyPoczątek #ZdradaINadzieja #KsiążkoweLove #CzytamBoLubię #LiteraturaObyczajowa #EmocjeNaPapierze #KobietaKobiecie #PolecamZSerducha

Wdowiec, senior rodu, poszukujący kandydatki na żonę. Pięć sióstr - wdów. Czy coś z tego wyniknie? Czy knowania wnuków staną na przeszkodzie planów matrymonialnych dziadka? Kto kogo przechytrzy? Przyjemna lektura, sympatyczni bohaterowie, zwłaszcza seniorzy.

Agnieszka nie jest zadowolona ze swojego życia. Ma nudną pracę i wrednego szefa, jej chłopak wyjechał za granicę, a ona sama musiała wrócić do mieszkania rodziców. Czuje, że musi coś zmienić, żeby nie oszaleć. I wtedy na jej drodze stają… Pieniny. Na kurs przewodników po tych pięknych górach namawia ją przyjaciółka. Agnieszka nie jest przekonana, że taki kurs może cokolwiek zmienić w jej sytuacji, a tymczasem to właśnie on wywołuje w jej życiu prawdziwą rewolucję. Pod wpływem piękna pienińskich krajobrazów w Agnieszce budzi się dawno porzucona pasja, a jej dusza otwiera się na nowe doznania, zachwyty i uczucia. Nic odkrywczego nie napiszę, fajnie się tego słuchało. Joanna Tekieli to jedna z lepszych autorek literatury obyczajowej.

Książkę czyta się lekko. Na kolejnych stronach pojawiają się nowe wątki i sekrety. Dopiero na samym końcu tajemnica zostaje rozwikłana (i dobrze, bo nie lubię gdy autor pozostawia jakieś niedopowiedzenia). Super, że Adriana to twarda babka i ostatecznie nie ulega sercu, ale kieruje się rozumem. Generalnie miła lektura.

"Wszyscy pragnęliśmy miłości"; po latach zrozumiała, że to był ten motor, ta siła sprawcza wszystkich wydarzeń; siła, która wtedy utrzymywała ich przy życiu, ale potem ...." Ale zaskoczenie. Liczyłam, że 3 część będzie kontynuacją losów bohaterów z poprzednich książek cyklu. A okazuje się, że to zupełnie nowa historia. Ale jakże piękna i wzruszająca. Irena Sadowińska zwana "Irką od biednych" to młoda, wrażliwa na ludzką krzywdę kobieta. Ma serce otwarte dla każdego i nikogo nie zostawia bez pomocy. Pewnego dnia na jej drodze staje pochodzący z żydowskiej rodziny Emil Silverstein. Mężczyzna ukrywa się przed Niemcami po drugiej stronie getta, a Irena wbrew woli rodziców postanawia mu pomóc. Ich znajomość przeradza się w miłość, ale czy miłość w tych trudnych czasach jest możliwa? "Wszyscy pragnęliśmy miłości" to piękna i wzruszająca historia, którą autorka przedstawia w dwóch płaszczyznach czasowych. Wspomnienia Ireny z czasów II wojny światowej i historia jej pięknej miłości przeplatają się z teraźniejszością. Po śmierci Ireny jej syn Krzysztof postanawia poznać przeszłość matki. Za sprawą kuzynki otrzymuje rodzinne pamiątki, a w nich pewien list z Niemiec, który zmienia wszystko w co wierzył dotychczas. Kim był nadawca listu i jakie rodzinne sekrety wyjdą na jaw? Ta książka to opowieść o żalu i cierpieniu, o trudnych wyborach i odrzuceniu. A także o rodzinnych tajemnicach, życiowych błędach, poczuciu winy i wybaczaniu. Bardzo mądra, pokazująca do jak niezwykłych i bohaterskich czynów potrafi posunąć się człowiek aby ratować inne życie. A także jak jedna decyzja może zmienić życie nie tylko nasze, ale i całej rodziny. Lektura dostarcza wielu emocji i zmusza do przemyśleń. Z pewnością nie można przejść obok niej obojętnie. Bardzo polecam