Gdy zabłyśnie światło

"Przeszłość nie można zmienić, więc trzeba ją zaakceptować taką, jaka była. Różne rzeczy mogły sprawić , że znaleźliśmy się w tym miejscu , w którym teraz jesteśmy . Ważniejsze jest to , co zrobimy dalej" Ola jest przed maturą, do której sumiennie się przygotowuje - marząc o medycynie. Nauka pochłania jej większość czasu , ale tak naprawdę to nie ma ona szans na inne rozrywki przy despotycznym ojcu ... Dla Oli wybawieniem miały być studia w innym mieście, ale wszystko toczy się inaczej ponieważ dziewczyna zachodzi w ciążę , przez co zostaje wyrzucona z domu, tracąc całą rodziną w jednym momencie. Teraz Ola jest już dorosła silną kobietą z nastoletnią córką. Wszystko zaczyna się układać , brakuje jej tylko siostry, z którą straciła kontakt wiele lat temu. Brakujący obrazek to piękna historia poruszająca tak wiele trudnych tematów - od trudnego dzieciństwa i przemocy domowej ,poprzez utratę najbliższych i samotne macierzyństwo... 😔 Polecam z całego ❤️

"Miłość jest najcenniejszym darem, jaki ludzie otrzymali od Boga. Jest cudem, bo też jak inaczej można nazwać fakt, że zupełnie obcy ludzie nagle stają się dla siebie całym światem?" Oliwia właśnie ukończyła studia na wydziale dziennikarskim i przygotowuje się do ślubu z Pawłem. Jednak coś jej podpowiada, że nie powinna tego robić. Z każdym dniem upewnia się w przekonaniu, że wychodząc za niego za mąż popełnia nieodwracalny błąd. Tuż przed planowaną datą ślubu dziewczyna postanawia na spokojnie przemyśleć swoją decyzję jeszcze raz. Udaje się w podróż do Zamościa, skąd pochodziła Rozalia Siemiaszkówna, siostra jej babci. Kobieta była utalentowaną pisarką, która zaginęła bez śladu w latach osiemdziesiątych. Jej poszukiwania nie przyniosły efektów i do dnia dzisiejszego nikt nie wie co się z nią stało. Oliwia próbuje rozwikłać tę rodzinną tajemnicę i wyrusza jej śladem. W czasie podróży poznaje Szymona. Chłopaka, który coś ukrywa lub przed czymś ucieka. Czy Oliwia rozwiąże tajemnicę zaginięcia swojej ciotki? Czy pozna sekret Szymona? I jakie decyzje podejmie odnośnie ślubu z Pawłem? Ale to była świetna historia. Czytałam z zapartym tchem i nie mogłam się od niej oderwać. To już druga książka autorki po "Zapisane w sercu", która mnie niesamowicie zaciekawiła i zaskoczyła. Okładka tak jak w poprzedniej książce wskazywała na lekką i łatwą historię. A tu taka niespodzianka. "I znowu zaświeci słońce" to książka o odwadze w dokonywaniu wyborów, o rozterkach, szczęściu, nadziei i miłości .... takiej prawdziwej, która zdarza się tylko raz i na którą warto czekać długie lata. To opowieść pełna tajemnic, która uderza prosto w serce. Dwie kobiety, dwie historie poprowadzone dwutorowo i pewna tajemnica. Opowieść o niełatwych miłościach w różnych czasach. Tych współczesnych i wojennych. Ale czy w czasach wojny ludzie kochali inaczej? Obie bohaterki pragną prawdziwej miłości, obie chcą zmienić coś w swoim życiu na lepsze. Urzekła mnie ta historia, porwała od pierwszej strony i zabrała w cudowną podróż na Podlasie. Autorka posiada niesamowity talent i wrażliwość, dawno nie czytałam tak dobrej książki obyczajowej, która przepełniona jest emocjami. Bardzo zachęcam do jej poznania. "Ludzi połączonych prawdziwą miłością nie sposób rozdzielić."

Wdowiec, senior rodu, poszukujący kandydatki na żonę. Pięć sióstr - wdów. Czy coś z tego wyniknie? Czy knowania wnuków staną na przeszkodzie planów matrymonialnych dziadka? Kto kogo przechytrzy? Przyjemna lektura, sympatyczni bohaterowie, zwłaszcza seniorzy.

Ewa Szymańska, autorka książki "W ślepym zaułku" odsłania przed nami kulisy niby normalnego i prozaicznego stylu życia prowadzonego przez głównych bohaterów. Codzienne, rutynowe czynności nie budzą żadnych podejrzeń, a w świetle rodzinnych i towarzyskich spotkań stawiają państwa Markowskich na samym szczycie, uznając ich za kochającą rodzinę, w której dobro każdego z ich członków jest dla nich najwyższym priorytetem. Jednak to, co dzieje się za szczelnie zamkniętymi drzwiami ich domu, sprawia, że jest to droga bez jakiejkolwiek możliwości ucieczki. Śledzimy losy głównej bohaterki książki - Pauliny. Jej lata młodości były bardzo intensywne i kiedy poznała Jacka, miała już swego rodzaju bagaż doświadczeń. Samotna matka wychowująca syna - Damiana na swojej drodze spotkała Jacka, wdowca, który każdego dnia zmagał się z traumą śmierci jego ukochanej żony Eweliny, również wychowujący syna - Jakuba. Ich drogi dzięki przypadkowi splotły się ze sobą, ale Paulina już na samym początku znajomości zauważyła, że jej chęci spotkania z mężczyzną często nie są podyktowane wyłącznie pragnieniem spędzenia z nim czasu, lecz strachem przed sprzeciwieniem się jego propozycjom. Autorka w genialny sposób pokazała w powieści jak Paulina gaśnie z każdym rozdziałem. Jej mąż, który ma niewątpliwie cechy narcystyczne znęca się nad nią w sposób, którego nie da się udowodnić, a dodatkowo wszystko stara się argumentować swoją wielką chęcią czynienia dobra na poczet ich związku i założonej rodziny. Co czuje Paulina? Jedynie wielką konsternację, bo zachowania osób z zaburzeniami narcystycznymi sprawiają, że ich partnerzy sami stają się swoimi ofiarami. Z całą pewnością w książce został ukazany obraz małżeństw, bądź związków, w których znajduje się wiele czytelniczek - dlatego też jest to pozycja obowiązkowa dla kobiet, które zmagają się z traumą i strachem przed nieznanym, a także boją się odejść od swojego partnera, zapominając przy tym, że nie jest on już tym ideałem sprzed lat, a jedynie tyranem, którego działań nie sposób zatrzymać. Podsumowałabym to tak samo trafnie jak autorka - syndromem gotującej się żaby. Jeżeli o tym nie słyszeliście to zachęcam do przeczytania kilku zdań. Całość - napisana z wielkim spokojem i smakiem. Do polecenia wszystkim czytelnikom, z naciskiem na kobiety, które zmagają się z trudami manipulacji i znęcaniem psychicznym w związku.

Ile w sobie trzeba mieć miłości, aby stać się rodziną zastępczą dla obcego dziecka? Malwina ma go całe morze i wraz z mężem taką rodziną staje się dla Kacpra, którego wychowuje od urodzenia. Dziecko ma wiele deficytów, które utrudniają mu prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Oprócz niepełnosprawności intelektualnej towarzyszy mu ADHD oraz to, co matkę zastępczą przeraża najbardziej - satysfakcja z krzywdzenia innych. Chłopiec jest trudnym dzieckiem i wymaga opieki 24h na dobę. Malwina przekłada jego dobro nad własne, pogarszają się jej relacje z własnymi dziećmi, które Kacpra się po prostu boją... Malwina staje przed dylematem - być nadal rodziną zastępczą dla Kacpra czy zrezygnować? Tego dowiedzieć chce się dziennikarka - Lila, która pisze artykuł na ten temat. Wątek Malwiny oparty na faktach... Historia tego dziecka jest po prostu nie do uwierzenia. Warto przeczytać, aby mieć obraz tego, z czym muszą mierzyć się rodziny zastępcze.

"Skradziona kołysanka" to wspaniała, poruszająca, i budząca skrajne emocje książka. Barbara zdradzona przez męża, której skradziono córeczkę, pogrążona w alkoholizmie, osamotniona, odsunięta od społeczności okazuje się silną kobietą. Towarzyszymy głównej bohaterce w jej tęsknocie, rozpaczy i samotności. Cały czas toczy się walka skrajnych emocji. Bardzo wyczerpująca lektura grająca na uczuciach. Z lekkim wytchnieniem zakończyłam czytanie. Po prostu emocjonująca i wzruszająca powieść.

Chociaż chwilami niektóre sytuacje wydawały mi się nierealne i absurdalne to mimo to powieść przeczytałam z ogromną przyjemnością. Coraz częściej zdarza mi się sięgać po literaturę obyczajową. Dramatyczna sytuacja Laury wzbudza współczucie. Laura do momentu spotkania młodej dziewczyny nie widzi już sensu życia. Wszystko jest jej obojętne. Tylko walka i opieka jej przyjaciół nie pozwalają zrobić jej czegoś głupiego. Pokazuje to jak ważna w naszym życiu jest przyjaźń, prawdziwa przyjaźń. Z pomocą tychże przyjaciół Laura poznaje nowy cel w życiu i zaczyna walkę o jego realizację. Cały czas jej dopingowałam i ucieszyło mnie zakończenie tej powieści. Książka wzbudza dużo smutnych emocji.

„Krok do miłości” jest pierwszym tomem „Cyklu żuławskiego” który dzięki Wydawnictwu Emocje, w nowej odsłonie powraca do czytelników. Autorka, Sylwia Kubik, od urodzenia mieszkanka wsi na Powiślu, zaprasza w niej w swoje rodzinne strony. Akcja jej powieści toczy się bowiem na pobliskich Żuławach, które autorka opisuje bardzo malowniczo, wręcz magicznie, oddając niepowtarzalny klimat tego wyjątkowego regionu naszego kraju. „Krok do miłości” to historia dwójki młodych ludzi – Ewy i Kamila, których los splata się właśnie na Żuławach. Wydawać by się mogło, że szansa na przecięcie się dróg życiowych tych dwojga jest mało prawdopodobna, tak wiele ich bowiem dzieli, a mało łączy. Jednak w życiu wszystko jest możliwe... Ewa, z zawodu fryzjerka, mieszka w Elblągu. Jakiś czas temu wprowadziła się do Michała, 10 lat starszego od niej mężczyzny. Miała nadzieję, że to u jego boku znajdzie miłość i spokój, których nie dane jej było doświadczyć w rodzinnym domu. Po krótkim okresie idylli, jej partner pokazał swoje prawdziwe oblicze toksyka i despoty. Ewa coraz częściej doświadcza przemocy psychicznej i fizycznej ze strony mężczyzny. Ostatnia awantura, jaką wszczął Michał kończy licznymi obrażeniami oraz pobytem Ewy w szpitalu. Załamana dziewczyna postanawia schronić się w odziedziczonym po babci domku na Żuławach. Kiedy dociera do Krasnegostawu jest zauroczona okolicą, jednak stan nieruchomości, w której chciała zamieszkać jest fatalny. Czy Ewa zdecyduje się pozostać w zrujnowanym budynku? Jak przyjmą ją mieszańcy wsi, którzy mają wiedzę o tym, że dziewczyna za życia babci nie otrzymywała z nią kontaktów? Kamil jest warszawiakiem, jego rodzice to majętni ludzie, którzy zadbali o jego wykształcenie oraz znalezienie przez niego atrakcyjnego zatrudnienia. Jednak mężczyzna nie czuje się dobrze ani w rodzinnym domu, gdzie o jego życiu wciąż chcą decydować rodzice, ani mieszkając w dużym mieście. Podczas jednej z podróży służbowych, przejeżdżając przez Żuławy, dostrzega stojący na uboczu dom podcieniowy i ulega jego urokowi. Kamil postanawia kupić wypatrzony budynek, osiedlić się na Żuławach i tu rozpocząć samodzielne życie. Swoje plany pomału realizuje, remontuje dom, w jego części postanawia otworzyć restaurację z kuchnią regionalną. Czy Kamil wytrwa w swoich zamierzeniach? Kto przyjdzie mu z pomocą, aby w jego gospodzie podawane były najlepsze, oparte na lokalnych produktach, posiłki? Powieść „Krok do miłości” jest bardzo emocjonalna, szczególnie jej fragmenty mówiące trudnym dzieciństwie Ewy, a także o jej związku z Michałem – przemocowcem i despotą. Równie duże wrażenie na czytelniku zapewne zrobią opisy nieustępliwości Małgorzaty, mamy Kamila, negującej jego osobiste wybory. Autorka w historię losów Ewy i Kamila wplotła też opowieść sprzed lat. Pozostajemy w tym samym miejscu akcji, ale przenosimy się w czasie do okresu repatriacji po II wojnie światowej. Na tle powojennej zawieruchy, przedstawioną mamy historię miłosną, która miała bardzo dramatyczny finał. Wydarzenia z przeszłości odbijają się echem na życiu współczesnych bohaterów, tworzą w powieści aurę tajemniczości, zaskakują zjawiskami, na które brak jest racjonalnego wytłumaczenia. Książka nasycona jest uczuciem autorki do miejsca akcji jej powieści. Wyczuwa się to w pięknych opisach, którymi zachwyca ona czytelników oraz stworzonym przez Panią Sylwię mglistym i tajemniczym klimatem opowiedzianej historii. Nie byłam nigdy na Powiślu ani na Żuławach, ale opisy krajobrazu i przyrody bardzo zachęcają do odwiedzenia tego regionu. Nie mniej skłaniające do wyprawy w okolice delty Wisły były serwowane w Gospodzie Żuławskie Specjały potrawy, o niektórych, przyznam się, pierwszy raz słyszałam, np. ślepa zupa, masło jabłkowe, czy kiełbasa płuckowa.

Nieuleczalna choroba męża lub żony to zwykle egzamin z życia dla tego drugiego. Czy go zdamy zależy od nas samych, od wzajemnych relacji, poziomu egoizmu, który w sobie hodujemy. Pytanie na ile jesteśmy w stanie się poświęcić z miłości lub z powodu tego co ludzie powiedzą. Bo nie zawsze nasze dobre intencje wywodzą się z uczucia którym darzymy chorego. Ewa i Mateusz to para która kiedyś bardzo się kochała niestety z czasem dzielące ich różnice zbudowały mur. Mat lubi chodzić po górach, Ewa woli leżeć nad basenem i sączyć drinki z palemką. Coraz mniej mają sobie do powiedzenia. I wtedy ich w życiu pojawia się choroba. Powieść prowadzona jest wielowątkowa. Jest jeszcze perspektywa Zofii mamy Mateusza, która pracuje w domu spokojnej starości. Historie stamtąd stanowią odskocznię od spraw Ewy i Mateusza. Polecam tę powieść, ponieważ jest o prawdziwym życiu.. Może się przydarzyć każdemu.

Książkę poleciła mi Pani w bibliotece jako autorkę odwiedzającą nadmorską miejscowość Darłówko o Dąbki, które są dla mnie magiczne. To tam autorka pisze książki. Nie wiem czy na pewno, trzeba będzie to sprawdzić 🙂 Jako pierwsze spotkanie z pisarką oceniam bardzo dobrze, książkę czyta się szybko i płynnie, jest dużo emocji i opisów natury, które lubię. Jest też ciepło, radość, miłość, przyjaźń oraz tajemnica. Można również zaciekawić się miejscem, w którym dzieje się akcja książki. Malownicze krajobrazy, dwór, zamek, ogród, woda, zieleń krajobraz, kultura. Sama treść nie do końca od początku mi się podobała, trochę gubiłam się, by w końcu wciągnąć się w historię i nie móc się oderwać na wiele godzin. Myślę, że chętnie sięgnę po inne książki autorki, może będą tego warte.

„Tajemnica z przeszłości” to drugi tom pięknej opowieści o miłości, rozgrywającej się w scenerii Żuław. Ewa zakochuje się w Kamilu, rozważa nawet, czy z nim nie zamieszkać. Mimo to Antek dalej wytrwale zabiega o jej względy. Szczęście zakochanych zakłóca niespodziewany przyjazd dawnej znajomej Ewy, Agnieszki, która prosi ją o pomoc. Ewa chce zerwać z przeszłością – dlatego odmawia. Jednak Agnieszka zaczyna ją szantażować. I Ewa ze strachu ulega. Czy sekret, który chce wyjawić Agnieszka, spowoduje, że Ewa i Kamil się rozstaną? Czy ich miłość przetrwa próbę, którą szykuje dla nich los? Agnieszka zaszanażowała Ewe, by ta załatwiła jej dach nad głowa. Ewa czuł, ze będa problemy, ale strach przed przeszłością spowodował, ze sie bała...i nie opowiedziała prawdy Kamilowi. Rodzice Kamila, a w szczególności matka była bardzo źle do niej nastawiona i kiedy dowiedziała się, ze Kamil spotyka sie z Ewa, postanowiła zrobić wszystko, by sie jej pozbyc. Agnieszka skozystała z okazji, naopowiadała matce Kamila bzdur o Ewie, w zamian dostała ksę i mogła sie ulotnic. Ostatecznie awantura, ucieczka Ewy i w końcu wypadek Kamila...wiele zmienią. Nie to miłość otwarła oczy i powoli rozwikłała zagadki... juz czekam na dalsze losy....

Jest tu wątek zbędny, bez którego byłoby lepiej, ale przymykając na niego oko ... Wow. Przesłanie książki jest mocne, a ukazanie problemu depresji... brakuje mi słowa. To pewnie dlatego, że końcowa notka od autorki rozwaliła mi głowę i mimo, iż sama nie zmagam się z tego typu chorobą , to jestem jej wdzięczna za to przesłanie, które na pewno pomoże wielu czytelnikom.

Przebrnęłam,(choć prostota języka aż raziła), tylko dlatego, aby poznać zakończenie, a to, jak się okazało było możliwe, ale dopiero na ostatnich stronach części drugiej. Wymuszony watek, naiwność bohaterów, nierealne sploty wydarzeń, powtarzalność opisów, przewidywalnosc akcji.. Całość tak prosta, tak mało ambitna.. nawet jak na obyczajówkę. Mnie nie ujęła. Nie polecam.

Lipcowe wyzwanie LC - ciepłe kraje. Z dużą przyjemnością wpadłam do Trogiru, z mniejszą spotkałam się z Olgą, bo to wkurzająca baba. Nie potrafiłam jej ani współczuć, ani kibicować, gdy zaczęło się kobiecie w końcu jako tako układać. Pewnie taki był zamysł autorki i sądzę, że to większa sztuka wykreować kontrowersyjną i antypatyczną postać, niż sympatyczną, wielbioną przez każdego przyjaciółkę wszystkich i wszystkiego. Przez pierwszą połowę książki raczej nudno było i leniwie, ale jakże mogłoby być pod błękitnym chorwackim niebem, gdzie sjesta w południe, słońce praży, a życie płynie powoli? Potem nagle wszystko ruszyło z kopyta. Pojawiły się fabularne zakrętasy, odezwała się przeszłość, rozwiązało się wiele zagadek. Tę część zaczynałam czytać z fochem, bo nie lubię jak się poprzedni tom kończy w środku akcji, zmuszając mnie do kupienia kolejnego. Skończyłam udobruchana. Fajne wakacyjne czytadełko, szczególnie jak ktoś spędza urlop na leżaku w Chorwacji. Udanych wakacji życzę.

Zaskakująco przyjemna powieść. Byłam sceptycznie nastawiona, kiedy dostałam w prezencie tą książkę. Wiedziałam, że oto przede mną kolejne nudne, męczące wypociny jakiejś pseudo-pisarki, pełne oklepanych zwrotów i porównań, licznych przymiotników - innymi słowy: lania wody. Pierwsze strony trochę utwierdziły mnie w tym przekonaniu, ale szybko musiałam przyznać, że miałam mylne założenia. Historia jest wciągająca, bohaterowie prawdziwi, tacy z krwi i kości, bez wydumanych wypowiedzi i bezsensowych zachowań. Akcja trzyma się kupy, jest angażująca i chce się ją śledzić. Ze zdziwieniem przyznaję, że doskonale się bawiłam przy tej książce, wciągnęła mnie bez reszty, kibicowałam Aśce i trzymałam za nią kciuki. Podoba mi się to, że nie szła na łatwiznę, jest bohaterką inspirującą i godną naśladowania. Trafiła mi się prawdziwa perełka, którą będę polecać i pożyczać bardzo chętnie.

🌊🪡 Guziki, czyli dwanaście historii o miłości autorstwa Agnieszki Lis to książka, która wymyka się prostym definicjom. To nie tylko zbiór opowieści o miłości w jej różnych odsłonach, ale też refleksyjna podróż nad brzeg morza, gdzie czas płynie inaczej, a każdy gość przynosi ze sobą własny ciężar wspomnień i uczuć. W centrum wszystkiego znajduje się Jaromira – kobieta niezwykła w swej prostocie, która prowadzi nadmorski pensjonat i ma dar słuchania. Jej obecność, podobnie jak szum fal, staje się dla bohaterów lustrem i ukojeniem. 🌊🪡 Struktura książki opiera się na cykliczności – co kilka lat do Jaromiry trafia ktoś, kto przypadkiem, a może właśnie z przeznaczenia, znajduje guzik. Ten mały przedmiot staje się pretekstem do opowieści, symbolem życia, które wymaga spięcia, by chaos mógł nabrać sensu. Każda historia to osobna nuta, ale razem tworzą symfonię o miłości: tej niespełnionej, utraconej, pełnej bólu, a czasem odnalezionej na nowo. Autorka pięknie pokazuje, że uczucie ma wiele twarzy i że nawet jego bolesne odmiany niosą wartość i lekcję. 🌊🪡 Morze w powieści pełni rolę niemal równorzędnego bohatera. Jest świadkiem ludzkich dramatów i radości, rozmów Jaromiry z samą sobą i spotkań pełnych napięcia. Jego szum to nie tylko dźwięk natury, ale metafora – przypomnienie o sile, która przewyższa ludzkie troski i potrafi rozplątać najbardziej zawiłe historie. Autorka z niezwykłą wrażliwością oddaje atmosferę nadmorskiego pejzażu, sprawiając, że czytelnik niemal czuje zapach soli, słyszy trzask fal i widzi rozciągający się horyzont. 🌊🪡 Postacie przewijające się przez pensjonat są różnorodne – od młodych, naiwnych osób po dojrzałych ludzi z bagażem doświadczeń. Każda z nich wnosi inny odcień miłości, a jednocześnie staje się lustrem dla czytelnika. Historie są subtelne, czasem bolesne, ale nigdy nie pozbawione nadziei. Jaromira nie daje gotowych odpowiedzi, nie ocenia, nie moralizuje. Jej rolą jest stworzenie przestrzeni, w której bohaterowie mogą usłyszeć samych siebie i, być może, odnaleźć sens w chaosie życia. ㅤ 🌊🪡 Styl Agnieszki Lis urzeka spokojem i lekkością. To proza, która nie spieszy się, ale zaprasza, by czytać ją powoli, smakując każde zdanie. W opowieściach pojawiają się refleksje, które można by nazwać złotymi myślami – proste, a jednak głęboko prawdziwe. Autorka nie boi się zadawać pytań o przeznaczenie, wiarę i ludzką kruchość. Dzięki temu książka staje się nie tylko literacką podróżą, ale także osobistym doświadczeniem dla czytelnika, który może odnaleźć w niej fragment własnych emocji. ㅤ 🌊🪡 Guziki to nie tylko dwanaście historii o miłości, ale też medytacja nad tym, jak ważne są drobiazgi, które pozornie nie mają znaczenia. To książka o poszukiwaniu odpowiedzi w codzienności, o sile wspomnień i o tym, że każdy człowiek potrzebuje swojego guzika – czegoś, co pozwoli mu spiąć życie i ruszyć dalej. To lektura dla tych, którzy cenią opowieści niosące ukojenie i refleksję, a jednocześnie pragną poczuć atmosferę miejsca, gdzie morze podpowiada odpowiedzi, jeśli tylko umiemy go słuchać.

Pełna paleta prawdziwych emocji,wzruszenia i wspaniała historia o zwyczajnej,zwariowanej Dance kobiecie,o jej normalnym,szczęśliwym małżeństwie. Czytałam z uśmiechem na buzi,fajny humor uśmiałam się po pachy z tej powieści. Pióro pisarki cudowne,zachwyca mnie swym własnym stylem przyjemnym,z lekkością książka napisana. Zachwyciła mnie ta przecudna,poruszająca i dowcipna lektura.

„Bieg Anioła” autorstwa Doroty Wójcik to powieść, która od pierwszych stron zaskakuje lekkością pióra i nietypowym połączeniem humoru, obyczajowości oraz kryminalnej intrygi. Choć opis fabuły brzmi jak mieszanka pozornie odległych elementów – samotna bohaterka z tragiczną przeszłością, zagadkowy pies, zemsta sołtysa i… meksykański kartel narkotykowy – to właśnie ta nieoczywistość stanowi największy atut książki. Autorka zgrabnie żongluje wątkami, nie pozwalając czytelnikowi ani na chwilę wytchnienia. Główna bohaterka, Gertruda, to postać zbudowana z kontrastów. Z jednej strony zmęczona życiem, obciążona dawnymi traumami i poczuciem straty, z drugiej – wciąż zdolna do otwarcia się na nowe doświadczenia i relacje. Znalezienie psa w lesie staje się punktem zwrotnym nie tylko w jej osobistej historii, ale i katalizatorem całej serii wydarzeń. Dzięki temu zabiegowi Wójcik pokazuje, jak nawet drobne spotkanie może zmienić los człowieka i popchnąć go ku nowym wyzwaniom. Szczególną uwagę przyciąga kreacja drugoplanowych bohaterów. Drużyna Anioła, której członkowie wspierają Gertrudę, to zbiór postaci pełnych charakteru, a każda z nich wnosi do fabuły coś świeżego – humor, energię, a czasem nieoczekiwane komplikacje. Równie barwne są postacie antagonistów: sołtys z obsesją zemsty, Igor rozpaczliwie poszukujący swojego psa czy wreszcie groźni, ale ukazani z przymrużeniem oka członkowie kartelu narkotykowego. Całość tworzy mieszankę, która z powodzeniem mogłaby sprawdzić się także na ekranie w formie serialu czy filmu komediowo-przygodowego. Ogromnym atutem powieści jest język. Wójcik pisze lekko, z humorem i swobodą, dzięki czemu nawet poważniejsze wątki nabierają lżejszego tonu. Autorka nie ucieka od ironii ani od zabawy konwencją, co sprawia, że „Bieg Anioła” czyta się szybko i przyjemnie. W dialogach często pojawiają się błyskotliwe riposty, a narracja nie pozwala na znużenie. Z jednej strony mamy więc książkę, która podejmuje temat samotności, strachu czy zemsty, a z drugiej – powieść, która nie przytłacza, lecz bawi i daje czytelnikowi dużą dawkę rozrywki. Fabuła rozwija się dynamicznie, a kolejne wydarzenia następują po sobie w rytmie przypominającym film akcji. Momentami wydaje się wręcz, że Dorota Wójcik celowo przerysowuje niektóre elementy, by nadać opowieści charakter parodii. Kartel narkotykowy pojawiający się w polskiej wsi brzmi przecież absurdalnie, ale właśnie w tej absurdalności kryje się urok książki. To powieść, która nie udaje poważnego kryminału, lecz świadomie bawi się gatunkiem, mieszając go z elementami obyczaju i komedii. „Bieg Anioła” to przede wszystkim historia o sile wspólnoty i przyjaźni. Gertruda, choć przez lata żyła samotnie, odkrywa, że z pomocą innych można stawić czoła nawet największym przeciwnościom. Autorka subtelnie pokazuje, jak ważne są więzi międzyludzkie i jak wiele może zmienić pojawienie się w naszym życiu lojalnych towarzyszy – czy to ludzi, czy zwierząt. Podsumowując, książka Doroty Wójcik to świetna propozycja dla czytelników, którzy szukają lekkiej, ale inteligentnej rozrywki. To powieść pełna humoru, nieoczywistych zwrotów akcji i wyrazistych bohaterów, która łączy w sobie różne gatunki literackie w spójną, pełną energii całość. „Bieg Anioła” to książka, która nie tylko rozbawi, ale i skłoni do refleksji nad tym, jak ważne są relacje i odwaga, by otworzyć się na nowe.

Rozalia, porzucona przez narzeczonego, została nie tylko odtrącona przez rodzinę, lecz także skreślona przez lokalną socjetę. Jako „stara panna” i rezydentka rodzinnego domu, pełni rolę pomocy do wszystkiego – najbardziej jednak obciąża ją opieka nad dziećmi brata. Jego żona nie szczędzi jej przykrych słów ani kolejnych obowiązków. Tymczasem okolicę elektryzują plotki – Andrzej Brzozowski, dziedzic ogromnego majątku, znany z oschłości i skrytego charakteru, szuka żony. Do Rozalii dociera, że to może być jej jedyna szansa: albo zdobędzie serce mężczyzny, albo straci wszystko. Dziewczyna postanawia zaryzykować, bo jej dotychczasowe życie i tak pełne jest goryczy. Czy uda jej się ocalić honor i znaleźć miłość? Jak zareaguje rodzina i otoczenie? Odpowiedzi poznaje Ania, czytając maszynopis spisany przed laty przez jej babcię. Sama stoi właśnie na życiowym zakręcie – rozstała się z chłopakiem, którego pochłonął nałóg i który nawet nie zauważył jej odejścia. Historia Rozalii staje się dla niej lekcją, jak podnieść się po porażkach, odzyskać siłę i zawalczyć o siebie. Lubię styl Krystyny Mirek – jedne jej książki trafiają do mnie mocniej, inne nieco mniej, ale zawsze mam pewność, że spędzę z nimi dobry czas. Tak było i tym razem. Przepadłam w historii Rozalii i z zapartym tchem kibicowałam jej kolejnym życiowym wyborom. To była dla mnie przyjemna odskocznia od codzienności, dlatego jeśli szukacie lekkiej, wciągającej lektury na niedzielne popołudnie, ta książka sprawdzi się idealnie.

Ewelina z czasem zrozumiała, że decyzje, które podejmowała w swoim dotychczasowym życiu były poprostu złe. Gdy została mamą zapragnęła stworzyć dla córeczki chociaż małą namiastkę prawdziwego domu. Bez Sebastiana, który formalnie nadal jest jej mężem. Brak mężczyzny u boku czasami jej doskwierał, dlatego idąc za radą stworzyła swoje konto w aplikacji randkowej. Na co dzień pracuje w salonie fryzjerskim, działa też prężnie w mediach społecznościowych. Ewelinie udało się wyjść na prostą. Nawet jej relacja z matką uległa znacznej poprawie. Za to zaczyna ją martwić dziwny niepokój, który odczuwa od kilku dni. Joanna po rozwodowych perturbacjach powoli odzyskuje wewnętrzną stabilizację. Pomagają jej w tym spacery, teatr, spotkania z przyjaciółmi. Nieoczekiwanie zaczyna angażować się również charytatywnie. Gdy któregoś dnia otrzymuje tajemniczy list, wszystko do niej wraca ze zdwojoną siłą. Jadwiga w dalszym ciągu pracuje w bibliotece, a każdą wolną chwilę wykorzystuje na pielęgnację działki. Biorąc ślub z Janem była szczęśliwa. Niestety z biegiem czasu miłość, która ich ze sobą połączyła ulotniła się w nieznanym kierunku. W trakcie niespodziewanej wizyty Pawła, Jadwiga szybko wyczuła, że syn może znowu coś od niej chcieć i prawdopodobnie opowie kolejną wymyśloną przez siebie historyjkę. Jednak tym razem ma zamiar rozegrać to trochę w inny sposób. Jak ja kocham takie książki, od których nie sposób się oderwać. Książkę Kingi Gąski "Czas na nową miłość" przeczytałam błyskawicznie. Byłam szalenie ciekawa jak potoczyły się losy trzech kobiet, które zostały skrzywdzone przez tego samego mężczyznę. Ewelina bardzo mi zaimponowała. Jest szalona i trochę łatwowierna, ale gdy została mamą stała się odpowiedzialną i zaradną kobietą. Szczere rozmowy z mamą dobrze zrobiły im obu. Pisarka świetnie poprowadziła tę postać. Przede wszystkim jest prawdziwa, bo takich Ewelina jest wiele. Zagubionych, marzących o super facecie, które z czasem przekonują się, że życie to nie bajka. W książce pojawiło się kilka retrospekcji czasowych dotyczących Eweliny i Sebastiana. Szczególnie utkwił mi w pamięci jeden fragment, w którym wspomniana została Zosia, ich córeczka. Dziewczynka bała się wejść na tzw. diabelski młyn, wtedy do akcji wkroczył jej tata. Ależ to było piękne i wzruszające. Takich momentów jest znacznie więcej, dlatego warto mieć przy sobie coś do otwarcia łez. Chociażby wspomniane wcześniej rozmowy Eweliny z mamą. Ile było w nich miłości i matczynej troski. Nie mogę nie wspomnieć o magicznym dzwoneczku. Jadwiga cierpliwie znosiła wszystkie wybryki córki. Po tych wszystkich złych momentach postanowiły dać sobie szansę. Jadwiga jest osobą o wielkim sercu. Nikomu nie odmówi pomocy i zawsze wesprze dobrym słowem. Ta dobroć perfidnie wykorzystywana jest przez inne osoby. Niestety zalicza się do nich jej syn. Czekałam na moment, w którym użyje wobec niego magicznego słowa NIE. Paweł to dorosły mężczyzna, a zachowuje się jak rozkapryszony dzieciak. Zamiast wziąć się za uczciwą pracę, dalej knuje i mąci. Najgorsze w tym było to, że miał czelność obrać na swój cel Joannę, byłą żonę. Na szczęście kobieta nie została z tym wszystkim sama. "Czas na nową miłość" to książka, którą może się podobać, albo nie. Dla jednych będzie naiwną historyjką. Drudzy będą nią zachwyceni bo odnajdą w niej ukryte drugie dno. "Czas na nową miłość" zawiera w sobie historię przy której można się zrelaksować, ale jednocześnie warto dogłębnie przeanalizować jej treść. Tym bardziej, że zawiera w sobie wiele ciekawych wątków i tematów, które okraszone zostały życiowymi mądrościami. Polecam ją uważnie czytać, żeby móc dostrzec to, co jest w niej najpiękniejsze, czyli emocje. Jest ich tutaj cała masa. Lektura tej książki sprawia, że zaczynamy inaczej patrzeć na swoje życie. Poddajemy analizie nasze relacje z najbliższymi, które nie zawsze są najlepsze. Dzieje się tak z różnych względów. Kinga Gąska udowadnia jak wielką moc ma rozmowa. Niejednokrotnie czujemy przed nią strach, nie mamy odwagi spojrzeć drugiej osobie w oczy. Całość czyta się bardzo dobrze. Akcja biegnie po właściwym torze. Jeśli chodzi o język, momentami jest on dość specyficzny, szczególnie tyczy się to Eweliny. Dziewczyna posługuje się slangiem młodzieżowym, ale mnie akurat to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie bo mogłam się pośmiać w trakcie lektury. Był jeden taki fragment, który szczególnie mnie rozbawił. Ewelina, Joanna i Jadwiga, trzy kobiety, które musiały stanąć w szranki z przeciwnościami losu. Nie poddały się i zawalczymy o nową siebie. Czy udało im się znaleźć tytułową nowa miłość tego wam zdradzić nie mogę. Za to z czystym sumieniem polecam wszystkim tę książkę. Ja, gdy tylko będę miała okazję, sięgnę po inne książki autorstwa Kingi Gąski.