Czarownica z Portobello

Książeczka jest bardzo krótka (78str.),a jakże bogata w treść, opowiada o tym co w życiu najważniejsze, najprawdziwsze i najtrwalsze ,mówi o tym list do Koryntian św. Pawła apostoła. Jeśli więc wy także będziecie nosić w sobie miłość, trud waszego życia nie pójdzie na marne. Sztuką jest nauczyć się wciąż kochać miłością, którą obdarzył nas Bóg. Podstawową prawdą naszego życia duchowego jest to, że nie ma większego szczęścia niż dawanie. Ta miłość nas przenika i zmienia. Stajemy się łagodniejsi i czyści. To ona pozwala wyzbyć się zła, odnawia leczy i odbudowuje wnętrze człowieka. Nie zmienimy się siłą naszej woli. Nie zmieni nas upływ czasu. Zmieni nas miłość. To wielka siła i błogosławieństwo spędzić choć jeden dzień, nie pamiętając złego. Kochać pełnią miłości oznacza żyć pełnią życia . Kochać na zawsze to żyć wiecznie. Najgorsze co może spotkać człowieka, to żyć i umrzeć w samotności, nie kochając i nie będąc kochanym. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, miłość nie zazdrości. Co sprawia, że ktoś staje się wielkim artystą, pisarzem czy muzykiem? Praktyka. Co sprawia, że ktoś jest uznawany za wielkiego człowieka? Praktyka tylko tyle. Dla rozwoju duchowego równie ważne jak dla rozwoju fizycznego jest ćwiczenie. Kto nie ćwiczy mięśni ramion, nie będzie miał bicepsów. Jeśli nie poddasz swojej duszy ćwiczeniom ,będziesz słaby psychicznie i nie zaznasz radości towarzyszącej przemianom duchowym. Talent rodzi się w samotności. Wytrwałość, wiara i siła modlitwy-w trudach życia. Osobowość człowieka kształtuje się jedynie przez jego aktywny udział w życiu. W codzienności uczymy się miłości. Myślmy o niej jak najwięcej. To, kim jesteśmy, jest istotniejsze od tego, co robimy i co posiadamy. Kochać pełnią miłości oznacza żyć pełnią życia. Kochać na zawsze to żyć wiecznie. Jeśli spojrzycie wstecz, zobaczycie, że najwspanialsze chwile waszego życia były przepełnione duchem miłości, następowały wówczas, gdy bez rozgłosu robiliśmy coś dobrego dla innych : ). "Żyłem dla siebie , myślałem o sobie, o sobie i nikim więcej-jakby Jezus nigdy nie żył, jakby nie umarł". Kim jest Chrystus? To Ten, który nakarmił biednych, przyodział nagich i nawiedził chorych. Gdzie jest Chrystus? "Kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, mnie przyjmuje" Kto jest Chrystusem? Ten ,kto kocha. Uff! ale sobie napisałem, chciałem tylko by nic nie uszczknęło z tego największego daru. Zakosztujcie miłości gdyż ;źródłem życia jest Miłość.

W piosence "Łóżko" Kora Jackowska śpiewa "Nie pytaj, za co cię kocham, bo kocha się za nic. Miłość może uleczyć, miłość może też zranić" a w ostatnich słowach słowo "zranić" zastępuje słowem "zabić". Czytając "Listy miłosne Proroka" myślałam o tej piosence. Nie bez powodu. Istnieje na świecie wiele rodzajów miłości. Najlepiej by było, gdyby ludzie, którzy się kochają spędzali ze sobą życie. Tak się dzieje w wielu przypadkach ale nie we wszystkich. Jedni przeżywają ze sobą kilkadziesiąt lat, inni rozstają się czasem zaraz po ślubie a inni, jak w wypadku K.Gibrana i Mary Haskell nigdy nie wiążą się ze sobą. Bez wątpienia ludzie ci bardzo się kochali. Khalil Gibran pragnął poślubić Mary, ale ona była przeciwna. Po latach przyznał jej rację, zrozumiał, że gdyby się pobrali to wzajemnie by się niszczyli. Jego listy od pierwszego do ostatniego są przepełnione wielką miłością do tej kobiety. Gibran przyznał, że stał się tym kim jest dzięki tej miłości, że to ona wskazywała mu drogę, wymagała od niego wiele. "Moje życie jest zbiorem nut, Twoje serce przemienia je w melodię." Czy mężczyzna może wyznać kobiecie swoją miłość piękniejszymi słowami? Zapewne tak, jeśli tylko kocha. Dziś mało jest prawdziwej miłości w życiu ludzi, zapominają czym jest to uczucie i jak bardzo każdy go potrzebuje. Warto więc sięgać do takich tekstów, uczyć się miłości od takich ludzi jak Khalil. Dodam tylko, że tę książeczkę dostałam od najdroższej mi osoby:) Polecam ją wszystkim, bo pomaga odnaleźć drogę do miłości, bo życie bez niej jest tylko egzystencją.

Wyznania gejszy” to prawdziwa bajeczka, ale napisana naprawdę ładnie i z ogromnym urokiem. Już od pierwszej strony wciąga czytelnika tak mocno, że trudno odłożyć książkę – po prostu musisz wiedzieć, co dalej stanie się z bohaterką. Historia młodej Chiyo, która z biednej rybackiej wioski trafia do świata gejsz i staje się słynną Sayuri, jest pełna emocji. Cały czas szczerze kibicujemy głównej bohaterce. Trzymamy kciuki, żeby przetrwała wszystkie trudności, żeby jej się udało i żeby w końcu odnalazła szczęście. Z kolei Hatsumomo to postać, którą po prostu nienawidzimy z całego serca. Jest piękna, ale jednocześnie toksyczna, złośliwa i okrutna – idealna antagonista, która dodaje powieści mnóstwo napięcia i sprawia, że czytamy z prawdziwą pasją. Największą zaletą książki są przepiękne, szczegółowe opisy życia gejsz i Japonii na początku XX wieku. Arthur Golden z wielką dbałością maluje ten świat: eleganckie kimona, misterne makijaże, ceremonie parzenia herbaty, tradycyjne tańce i atmosferę dzielnicy Gion. Dzięki tym opisom czytelnik naprawdę czuje klimat tamtych czasów – ich urodę, ale też surowość i skomplikowane reguły, które rządziły życiem gejsz. Te fragmenty są po prostu zachwycające i zostają w pamięci na długo. Kolejnym dużym atutem jest to, że książkę czyta się bardzo łatwo i szybko. Język jest lekki, przyjemny i płynny, bez zbędnych komplikacji. Strony mijają niemal same, więc nawet jeśli nie masz dużo czasu, spokojnie przeczytasz ją w kilka wieczorów. To idealna lektura na relaks i oderwanie się od codzienności.

W przeciwieństwie do "Bridy", "Demon i panna Prym" to lekka popierdółka, standardowa, niczym niewyróżniająca się książka Paulo Coelho. Co nie znaczy, że nie czyta się jej niefajnie. Podobała mi się intryga głównej bohaterki we francuskim miasteczku, którego nazwa przeciętnemu zjadaczowi chleba nic nie mówi. Przyjazd panny Prym sprawia, że mieszkańcy Viscos odsuwają na bok pracę i nieustanną harówkę sprawiając, że są rzeczy ważniejsze aniżeli tyranie bez celu w korporacjach. Także obecność panny Prym nie jest tak niepokojąca, jakby się mogło wydawać. A co do zła - to człowiek musi je mieć. W człowieku musi być równowaga. Nie można być samym dobrem albo samym złem. Taki ktoś byłby jednowymiarowy.

Fenomenalnie emocjonalnie napisana książka i to przez mężczyznę 😀. Przeczytałam tę książkę z zapartym tchem wiele lat temu, pamiętam że się nawet popłakałam, a po latach ... sama spotkałam miłość w internecie. Odważyłam się wyjść poza i spotkać. Od kilku lat mam dzięki temu przy sobie Wspaniałego Człowieka. Książki się czasem sprawdzają 😉

Zahir", autor: Paulo Coelho. Ester jest żoną znanego pisarza. Kobieta pewnego dnia znika bez wieści, osobą z którą ją widziano po raz ostatni jest młody tłumacz z Kazachstanu. Mąż Ester próbuje ułożyć sobie życie bez niej, jednak nie potrafi o niej zapomnieć. Kobieta staje się jego obsesją, jego Zahirem. To właśnie wokół niej krążą wszystkie jego myśli. Co stało się z Ester? Dlaczego po dziesięciu latach małżeństwa odeszła bez słowa? Czy kobieta uciekła z młodym kochankiem? Czy może coś jej się stało? Zakochany mężczyzna by ją odnaleźć wyrusza na stepy Środkowej Azji. Co takiego do jego życia wniesie ta podróż? Jeśli jesteście ciekawi tej powieści, to koniecznie zapiszcie ten tytuł 👍 W mojej ocenie 9/10 👍 Szczerze polecam ☺️

Powieść „Nostalgia anioła” zaczyna się bardzo tragicznym zdarzeniem – zabójstwo czternastoletniej Susie nie jest ani przypadkowe ani delikatne. Tym większe robi wrażenie, że dowiadujemy się o jego szczegółach z ust samej dziewczynki. Narratorka po śmierci trafia do nieba i stamtąd może obserwować jak jej zabójca zaciera ślady zbrodni, żeby zmylić policyjne śledztwo. Widzi też jak jej zaginięcie wpływa na najbliższą rodzinę i przyjaciół. Susie już nigdy nie dorośnie, pozostanie tam - w zaświatach - jako czternastoletnia dziewczynka, której życiowe marzenia nigdy się nie zrealizują. I taka będzie jej opowieść. Językiem nastolatki i z wrażliwością nastolatki będzie snuła osobistą relację o tym, co zapamiętała z własnego krótkiego życia i o tym, co po jej śmierci dzieje się wśród najbliższych, których musiała opuścić. Jednak w powieści Alice Sebold to nie Susie i niebo - w którym dziewczynka się znalazła - są w centrum uwagi czytelników. Najważniejsze stają się przeżycia osób, które muszą poradzić sobie z bólem i traumą, które czekają na ujęcie sprawcy i odnalezienie ciała córki oraz siostry. W rodzinie pojawia się "Syndrom Chodzącej Śmierci". "Polega on na tym, że ludzie widzą zmarłą osobę i nikogo więcej." (s.61) Autorka w bardzo przejmujący sposób ukazuje, jak śmierć dziewczynki wpływa na życie całej jej rodziny i zmienia je nieodwracalnie. „Nostalgia anioła” to historia o bólu, cierpieniu, stracie i próbie ratowania oraz odbudowania rodzinnego życia będącego w kompletnej rozsypce. To opowieść o smutku i żałobie, z którymi trzeba nauczyć się żyć. Ale to również pełna ciepła historia o nadziei przezwyciężającej rozpacz. Ta powieść, nie tylko smuci i wzrusza, ale też momentami bawi, a przede wszystkim zmusza do refleksji. Chociaż głównym wątkiem książki jest śmierć Susie, to utwór jest pochwałą życia. Motyw obserwowania doczesnego życia z zaświatów i uczynienie narratorką nastoletnią dziewczynkę był niewątpliwie interesującym zabiegiem fabularnym. Historia barbarzyńskiej przemocy, której doznała Susan jest wstrząsająca i odwołuje się do dramatycznych zdarzeń z życia samej pisarki. Świadomość tego nie może jednak przesłonić faktu, że niektóre pomysły fabularne (szczególnie zakończenie wątku zabójcy) zastosowane przez Alice Sebold są - delikatnie mówiąc - zaskakująco naiwne. Na podstawie powieści w 2009 roku powstał film w reżyserii słynnego Petera Jacksona, do którego Brian Eno stworzył rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Po premierze obraz zdobył nominacje do Oscara oraz Złotych Globów (obie za rolę drugoplanową). Moim zdaniem reżyser zbyt mocno wyeksponował w ekranizacji wątki baśniowe i w efekcie stworzył dosyć naiwną i melodramatczną opowiastkę w stylu kina familijnego. 🪻Przeczytane w ramach wyzwania marcowego 2026: książka, która została sfilmowana (8).

Książka wciąga już od samego początku - napisana jest językiem dość lekkim, choć przy tym bynajmniej nie przesadnie prostym. Historia pozbawionego wszelkiej moralności, a jednocześnie wyjątkowo obdarzonego olfaktorycznie Jana Baptysty Grenouille'a jest dla autora także sposobem na krytykę podatnego na manipulacje i ceniącego pozory społeczeństwa. Powieść ukazuje nie tylko to, do czego może prowadzić geniusz bez moralności, ale również to, że nawet spełnienie się wszystkich ludzkich dążeń niekoniecznie prowadzi do szczęścia. --- > matka Grenouille'a, kobieta jeszcze młoda, ledwo dwudziestopięcioletnia, która całkiem ładnie jeszcze wyglądała, miała w ustach jeszcze prawie wszystkie zęby, a na głowie jeszcze nieco włosów, zaś poza podagrą, syfilisem i lekkimi suchotami nie cierpiała na żadną poważniejszą chorobę > Prawdopodobnie niemowlęta nie pachną, pomyślał, tak to musi być. Niemowlę, jeżeli jest utrzymane w czystości, nie pachnie, bo też i nie mówi, nie chodzi i nie pisze. Te rzeczy przychodzą dopiero z wiekiem. > Albo ten obłęd szybkości! (...) Po co? Czy to ma być dobrze, że w tydzień można zajechać do Lyonu? Komu na tym zależy? Komu to służy? > Być wielkim alembikiem, który zalewa świat własnej produkcji destylatami - oto o czym marzył Grenouille. > Nigdy w życiu jeszcze nie czuł się tak bezpieczny - a już zwłaszcza w brzuchu matki. > Najpierw zrobił sobie zapach niepozorności, zapach kogoś, kto się nie rzuca w oczy, mysioszary strój zapachowy na co dzień, gdzie wprawdzie obecna jeszcze była serowo-kwaśna woń ludzka, ale uzewnętrzniała się tylko jak gdyby przez grubą warstwę lnianej i wełnianej odzieży, włożonej na wyschłą skórę starca. Tak pachnąc mógł się swobodnie poruszać wśród ludzi.

Przed trzema laty, w czasie wyjazdu do rodziców do Polski i powrotu na Łotwę dane mi było za pomocą aplikacji „eReader Prestigio” w ciągu dwóch dni podróży przesłuchać jedną z książek pani Doroty Terakowskiej, mianowicie „Poczwarkę”. W tym roku w podobnych okolicznościach przesłuchałem książkę „Ono”. Zestawiam je razem nie tylko z powodu okoliczności ich wysłuchania, ale przede wszystkim ze względu na treść. TO KSIĄŻKI O ŻYCIU, O WALCE O WARTOŚCI, O MOCY RELACJI, O SZUKANIU TEGO, CO SKRYWA SIĘ ZA „ZASŁONĄ TAJEMNICY”… . Książkę „Ono” Doroty Terakowskiej określam mianem odważnej, niezafałszowanej, czasem wręcz bolesnej poprzez ukazywanie tego, co naprawdę dzieje się w konkretnym człowiek, rodzinie i relacjach międzyludzkich. Podczas lektury „Ono” niepokoi wielość pytań o to, co tak naprawdę się liczy, co jest prawdziwe. Odczuwamy też ciężar wyrosłych na tym tle rozważań o konieczności dokonania wyborów i wzięcia odpowiedzialności za nie. Początkowy „wyskok” (wygłup?) głównej bohaterki to tylko kamień, który rozpoczyna lawinę myśli, uczuć, wydarzeń, spotkań, decyzji, cierpień i radości. I pani Terakowska przepięknie, moim zdaniem, prowadzi nasz wzrok za tym, co dzieje się z tą lawiną, jak wciąga ona poszczególne osoby i dokąd je zanosi. Autorka świetnie ukazuje złożoność życia bohaterów. Myślę tu zwłaszcza o obrazie rodziców Ewy, głównej bohaterki. Książka pozwala ich niejako prześwietlić, albowiem ujawnia, jakie sposoby myślenia, jakie nadzieje, rozczarowania, tęsknoty, fascynacje i lęki stoją za ich słowami i postawami. W takim świetle ani Teresa, ani Jan nie są postaciami jednobarwnymi. Za ich wycofaniem się albo aktywnością, rzekomą apatią albo agresją skrywa się znacznie więcej, niż pozornie się wydaje. Każde z nich miało swoje marzenia, ambicje, plany, ale i każde z nich doświadczyło jakiegoś zranienia, rozczarowania, złamania hierarchii wartości i priorytetów. Fascynujące jest także rozmyślanie o sposobach myślenia i akcentach, które w życie rodziców Ewy, Teresy i Jana, wniosły ich matki, czyli kapeluszowa babcia Irena i babcia Maria — jakże skrajnie różne! A ileż można by powiedzieć o wewnętrznych światach związanych z Ewą „trzech muszkieterów”, o ich dramatach… Właśnie dlatego książkę „Ono” uważam za głęboką, gdyż sięgającą do dna serca ludzkiego, do motywacji, z którymi człowiek przemawia, z którymi coś albo czyni, albo czegoś zaniechuje. . Ze względu na tematykę książki, jak i okrutny kontekst dzisiejszych czasów, w których niegdyś słynne spory o to, czy embrion jest człowiekiem czy raczej jakimś nieokreślonym zlepkiem komórek, mocno się przedawniły (dziś mały człowieczek jest bez miłosierdzia zabijany nawet w 9 miesiącu ciąży → por. zabicie w Powiatowym Zespole Szpitali w Oleśnicy zastrzykiem w serce Felka, chłopczyka, który w łonie matki żył już 9 miesięcy, a więc zabicie go właściwie tuż przed urodzeniem!!!!), książkę „Ono” chciałbym gorąco polecić: - nastolatkom, którzy odkrywaną seksualność przyjmują niekiedy z wielkim niezrozumieniem, o ile nie wypaczeniem, ale także tym, którzy chcą razem z Ewą uczyć się życia; - rodzicom, zwłaszcza tym ultrapoprawnym, którzy albo chcą usunąć z łona swych córek niepożądanego, niewygodnego, grzesznie poczętego przecież, bachora, albo w innym wypadku chcą ze swego życia wygonić taką córkę, by z każdym dniem coraz bardziej widzialny „brzuch” im i im podobnym nie psuł nastroju i przekonania o moralnie poprawnym życiu; - lekarzom oraz wszystkim, którzy są związanym z medycyną, ochroną życia i zdrowia; - każdemu, kto chce znaleźć dodatkowe argumenty za wartością życia ludzkiego, za pięknem miłości i budowanymi w oparciu o nią relacjami, za wartością prawdy. . Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka, wychodząc od konkretnego wydarzenia, ujawniał wspomnienia, przeszłość, i to, jak formowała ona bohatera, jego sposoby odczuwania, myślenia, a wreszcie jak wpłynęła na jego wybory. Taki styl pisania doceniam dlatego, że w innych książkach częstokroć spotykam się z zabiegiem mieszania opisanych w konkretnych rozdziałach wydarzeń teraźniejszości i przeszłości. Czytając taką książkę, niekiedy dość trudno połapać się, co działo się po czym i jak to powiązać razem. „Ono” jest dla mnie książką bardzo przejrzystą. . Ostatnie dwa akcenty. Pierwszy. Wspaniałą w swej treści, wartościową, bo pouczającą, jest scena spotkania z pisarką, którą Ewa widziała w telewizji, a która powiedziała: „Kocham życie, ponieważ…”, ale w tym momencie mama Ewy włączyła inny kanał i nie usłyszała ona, jak pisarka skończyła to zdanie. Dlatego Ewa zadała sobie trud, aby do niej pojechać i usłyszeć zakończenie tego zdania. Czy znajdzie się czytelnik, który powie, że to zakończenie zdania jest banalne? Zwłaszcza wtedy, gdy słyszy się dalszą część wyznania dziennikarki: „Ja nauczyłam się tylko szukać…” Drugi. Chyba najpiękniejszym w książce jest dla mnie to, jak obecne w łonie Ono uczy (?) Ewę oraz tych, co są z nią związani. Tak przynajmniej odkrywa i określa to główna bohaterka: „Ono, ty uczysz czegoś moją mamę, a więc ktoś tak mały jak ty może uczyć innych. Dorośli myślą, że wszystko wiedzą lepiej, a często okazuje się, że to nieprawda”; Nauczyłoś mnie lubić Bacha? Więc już tak dużo potrafisz?; Ono? Dziwne… Nauczyłoś mnie dotrzymywać słowa. A nigdy nie wydawało mi się to ważne ani trudne. A przecież jest trudne. I już to umiem.” . Podsumowując. „Ono” Doroty Terakowskiej to książka, która dla wielu z nas może być pomocna w odkrywaniu wartości. Może prowadzić do zachwytu życiem i troski o nie. Może pobudzać do poszukiwania tego, co nie dla wszystkich jest oczywiste, prawdziwe i święte, a co bardzo często skrywa się za „ścianą upadku”, za mgłą cierpień i upokorzeń. . Na deser. W moim mniemaniu jednym z najlepszych cytatów z książki „Ono”, cytatem, który ma ewangeliczny smak i który zachęca do odwagi w poszukiwaniu piękna i dobra nawet tam, gdzie zdaje się być tylko zło, klęska, strata i tym podobne, jest zdanie: „Cień jest dowodem na to, że istnieje światło.” Dla mnie łączy się ono ze zdaniem „A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” (J 1, 5). Jeśli nie będzie to zbyt odważne, to do historii Ewy z książki „Ono”, historii osoby, która powoli wychodziła z mroku i cienia, chcę dopiąć jeszcze jeden cytat: „Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w Niebie.” (Mt 5, 16). Wydaje się, że pani Dorota samą Ewę, jak i kilka innych osób, a mówiąc precyzyjniej — jej i ich przemianę, stawia przed naszymi oczami, jako światło. . ks. Paweł Kamola

Autorka książki naprawdę dobrze i mądrze wszystko przedstawiła, jednak jeśli chodzi ogólnie o całokształt , troszkę mi brakowało ,czasami troszkę nudziło,ale temat ważny , książka ok . Jestem matką niepełnosprawnego dziecka i serce mnie bolało, gdy to czytałam. Sama miałabym ochotę przygarnąć tę Myszkę i się nią zaopiekować, a tymczasem tutaj nawet rodzice nie potrafili jej ochronić. Co z tego, że matka w ostatniej chwili zrezygnowała z oddania dziecka, skoro i tak przez cały czas traktowała je jak kulę u nogi? Dobrze chociaż, że mimo wszystko przy nim była. Wszystko zostało bardzo trafnie opisane i pokazuje, jaka jest rzeczywistość. Prawda jest taka, że ludzie i rodzice bywają bardziej ułomni niż te dzieci. Ja modlę się o to, by moje dziecko żyło o jeden dzień krócej niż ja, a inni podświadomie czekają, aż zrzucą z siebie ten ciężar? To przykre😔 Wiadomo, że każdy reaguje inaczej, ale nawet psa czy kota można pokochać tak mocno, by modlić się o jego jak najdłuższe życie. Ludzie, którzy tego nie potrafią, w ogóle nie powinni mieć dzieci. Nawet jeśli dziecko urodzi się zdrowe, nigdy nie będzie idealne zawsze może pojawić się jakiś problem. Co wtedy stanie się z takimi dziećmi? Często żyją z depresją, stają się toksyczni lub zagubieni. To wszystko wina rodziców, którzy liczyli na to, że zawsze będzie idealnie. Nie będzie. To temat rzeka... można by o tym pisać i pisać. Fajnie byłoby gdyby książka doczekała się ekranizacji .

Czytałam tę książkę jako młoda dziewczyna na progu dorosłości. Pamiętam, że książka mnie zafascynowała, ale nie byłam w stanie zrozumieć jej sensu. Przez 10 lat ciągle o niej myślałam i wracałam myślami, gdy tylko przekraczałam próg dawnego pokoju. Stała na półce oczekując na odpowiedni moment, by ponownie po nią sięgnąć. Dziś, te wiele lat później, książka dosłownie przywędrowała do mnie. Przybyła z mojego rodzinnego domu i zadomowiła się w moim, który tworzę od lat. Dziś widzę w niej wybór. I rozumiem. Wybór każdego człowieka dotyczący pytania - czym będzie karmił swoją duszę? Będzie dla niej dobry, wspierający, opiekujący się jej niepokojami czy raczej ignorujący, traktujący jako najgorszą formę mówiącą o tym, co dobre, a co złe. Spoglądam na tę powieść zupełnie inaczej. Jako matka i żona widzę w niej inne emocje, których nie rozumiałam kiedyś. Żal, rozpacz i ogromną samotność człowieka, który jest na granicy życia i śmieci. Toczącą się wojnę dwóch dusz uwięzionych w jednym ciele. Dziś, pod wpływem tej historii (wymyślonej lub na bazie doświadczeń), chce zadbać o swoją duchowość. Potraktować ją poważnie. Zatrzymać się i zapytać - czego dziś Ci trzeba? Brakuje mi słów, a jednocześnie kłębi się we mnie ich całe mnóstwo. Odkładam na półkę, by wrócić ponownie, za kilka lat. Jestem ciekawa, co wtedy będę chciała o niej powiedzieć, czym do mnie przemówi, co zatrzyma mnie na dłużej… Polecam. Bardzo.

Wstrząsająca opowieść o życiu w Afryce. Mała samotna dziewczynka zaczyna być poddawana okrutnym rytuałom. Cierpienie jakie opisuje przeraża, gdyż ma ono konsekwencje w czasie kiedy jako dorosła kobieta robi karierę modelki w Londynie. Warto przeczytać i poznać co proponuje kobietom świat, a może i docenić to co mamy w Polsce? Docenić to jak żyjemy, jak traktują nas mężczyźni. Kobieta w Afryce przechodzi gehennę...

Książka wysłuchana w interpretacji Dereszowskiej. Pozycja raczej nie zmieni mojego życia, nie wiem czy ze mną zostanie, ale napewno miło mi się jej słuchało .... Zwłaszcza 1 części ITALIA. Na pewwno daje nadzieję, myślę że każdemu czasem przyda się tak zwolnić choć nie każdy może to wdrożyć w życie w takiej formie. A pani Dereszowskiej miło się słucha:)

Moim zadaniem ta historia byłaby lepsza, gdyby opowiadała o naprawieniu tego wszystkiego bez jednoczesnego ranienia innej postaci. Rozumiem Grace, Pielgrzyma i Roberta. Ich zachowania, reakcje i obawy. Niezwykle podobało mi sie prowadzenie ich odnowy w sposób spokojny i łagodny. Żałuję, że ich historia nie była jedynym wątkiem tej książki. Jednak nie potrafię zrozumieć matki, Annie jest dla mnie niewdzięczna, niezrozumiana (w głównej mierze przez siebie). Rozumiem jej ból po stratach, ale nigdy nie będę w stanie zrozumieć jej "sposobu" na uzdrowienie siebie. Mogła być silną i jednocześnie zranioną postacią. Jednak ten paskudny romans, ktory niby ją uratował, próba powrotu do człowieka, który robił dla niej tyle i próba "połączenia" rodziny na nowo po tym jak zaszła z innym typem.. nie, po prostu nie. Oglądałam film wielokrotnie jak byłam młodsza i wtedy tego tak nie odczuwałam, teraz niestety nie jestem w stanie przejść obojętnie obok tego całego "romansu". Czuję odrazę do tej kobiety. Tom z kolei jest postacią, z którą również mam problem. Stoik, który ma rękę do zranionych dusz.. i gdyby to skończyło się tutaj - byłoby idealne. Jednak musieli dołożyć bezsensowną relację i nadmierną reakcje. Ta książka mogła być tak dobra i rozumiem, że dla wielu właśnie taka jest. Dla mnie niestety nie, są momenty, które uwielbiam, ale są również te, których nie potrafię zrozumieć.

Książkę dobrze się słuchało, natomiast jeśli chodzi o czytanie to jakoś tak nie szło. Nie wiem czy to przez to że w książce jest mały druk, czy po prostu nie wciągnęłam się w jej akcje. Mogę nazwać tą książkę klasykiem, którą trzeba w swoim życiu przeczytać. Można się przy niej pośmiać, popłakać, popaść w zadumienie. Jest w niej dużo opisów i informacji o genetyce i innych. Nie każdemu się ona spodoba 😉

Ta książka to bardzo ciekawa pozycja, która pokazuje bardzo dokładnie czym jest uzależnienie. Przechodzimy razem z autorką przez 15 lat jej życia i możemy dokładnie zobaczyć jak bardzo zmieniła się ona i styl jej pisma, zachowania, myśli przez te lata. Brakowało mi bardzo wytłumaczenia dlaczego autorka zaczeła brać narkotyki. Wspomina o tym, że to przez brak miłości ale nie wiemy nic poza tym. Ciężko było mi przebrnąć przez końcówkę książki, bo mam wrażenie że ciągle czytałam to samo. Pojawiły się tam też poetyczne zwroty, co mi osobiście przeszkadzało ale potrafię zrozumieć, że właśnie przez to możemy zobaczyć jak zmieniła się bohaterka.

Kolejna książka z kolekcji z altany śmieciowej. Początek był dla mnie trochę irytujący i nieciekawy, ale jakoś później już się przyzwyczaiłem. Da się przeczytać, ale jakieś arcydzieło to dla mnie nie było, człowiek głównie przekonał się, że inni mają bardziej przerąbane w pracy ;)

„Dziennik nimfomanki” Valérie Tasso to odważna i szczera opowieść o kobiecie, która poprzez erotyczne doświadczenia poszukuje sensu życia, miłości i samej siebie. Autorka w bezpośredni sposób ukazuje emocje, samotność i wewnętrzne rozterki bohaterki. Choć książka budzi kontrowersje, skłania do refleksji nad wolnością i granicami pragnień. To stara, ale wciąż intrygująca lektura, do której warto wracać po latach.

„Mały Książę odnaleziony” pióra Jean-Pierre Davidts jest kolejnym opowiadaniem w klimacie „Małego Księcia”. Nie jest to prosta kontynuacja pierwowzoru, jednakże utrzymuje klimat poprzednika. Książka jest odpowiedzią Autora na zachętę Pana Antoine de Saint-Exupéry zamieszczonej na końcu jego dzieła. W ten sposób, czytelnik wyrusza w kolejną podróż z Małym Księciem powracającym na Ziemię i poznaje dalsze losy uwielbianego przez wszystkich bohatera. Jak potoczyła się obecna historia złotowłosego chłopca? – oczywiście odpowiedź znajduje się na kartach książki. Lekkie pióro Autora oraz forma listu sprawiają, że tę niewielkiej grubości książeczkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Nawiązanie do poprzedniej historii zachęca do przeczytania jednego opowiadania po drugim. Książeczka była skazana na porównywanie z wielkim poprzednikiem, nie mniej jednak uważam że Pan Jean-Pierre Davidts obronił swój utwór doskonale. Dlatego też zachęcam do zapoznania się również z tym przepięknym utworem.

Przeczytałam to jako lekturę szkolną i uważam że powinno być więcej takich lektur. Nie była nudna, co sprawiło że bardzo szybko ją przeczytałam, i była również wartościowa co pomogło pewnie każdemu kto to przeczytał w zrozumieniu z czym się wiąże śmierć i zachowania Oskara przez całą książkę.