Kraj kobiet

bardzo dobra

bardzo dobra

Co za słowiańskie girlpower!

,,Kraj kobiet" to losy trzech kobiet, które mają siłę przełamać schemat i zaczynają żyć po swojemu.

Trudno nie zżyć się z Lubą, Kazią i Tetką, bo trochę stron czytelnik z nimi spędza. Pierwsza połowa jest świetna, dynamiczna i aż chciało się słuchać dalej. Od połowy było słabiej, mniej porywająco dla mnie.

Książka jest skarbnicą pięknych cytatów, uniwersalnych wątków i mądrych wartości dla dziewczyn oraz kobiet. Polecam przeczytać/przesłuchać ,,Kraj kobiet".

Co za słowiańskie girlpower!

,,Kraj kobiet" to losy trzech kobiet, które mają siłę przełamać schemat i zaczynają żyć po swojemu.

Trudno nie zżyć się z Lubą, Kazią i Tetką, bo trochę stron czytelnik z nimi spędza. Pierwsza połowa jest świetna, dynamiczna i aż chciało się słuchać dalej. Od połowy było słabiej, mniej porywająco dla mnie.

Książka jest skarbnicą pięknych...

„Lepszy znany bies niż niepewna dola. Zmiana bywa najstraszniejsza na świecie.

(…) miała najwrażliwsze serce. I może z takim sercem ciężko nowy kraj zbudować do końca. Ale bez niego … bez niego nie powinno się w ogóle zaczynać.

Mężczyźni tego nie pojmą, bo nie wiedzą, jak to jest, gdy coś wyszło z ciebie, wyrosło jak część własnego ciała. Dzieci trzeba rodzić z miłości. Inaczej się je krzywdzi.

Myślisz, że ona jedna z miłości zgodziła się na coś, złego wcale nie chciała?

Nie wiem, czy da sie wskazać dokładną chwilę, kiedy człowiek przestaje być młody. Moja najdroższa przyjaciółka rzeczywiście musiała się jednak zestarzeć, jeśli sądziła, że w miłości można nie działać pochopnie. Miłość jest pochopna od początku do końca. Podobnie jak młodość.

Sprzedać wrażliwość za siłę to najgorsza rzecz na świecie.”

„Lepszy znany bies niż niepewna dola. Zmiana bywa najstraszniejsza na świecie.

(…) miała najwrażliwsze serce. I może z takim sercem ciężko nowy kraj zbudować do końca. Ale bez niego … bez niego nie powinno się w ogóle zaczynać.

Mężczyźni tego nie pojmą, bo nie wiedzą, jak to jest, gdy coś wyszło z ciebie, wyrosło jak część własnego ciała. Dzieci trzeba rodzić z miłości....

Muszę przyznać, że przywiązałam się do bohaterek, stały mi się dziwnie bliskie. Niestety, drażnił mnie miks archaicznego języka ze współczesnym.

Muszę przyznać, że przywiązałam się do bohaterek, stały mi się dziwnie bliskie. Niestety, drażnił mnie miks archaicznego języka ze współczesnym.

Kraj kobiet to ciekawa książka - z całą swoją słowiańszczyzną, oryginalnymi imionami i starymi bóstwami. Życie podporządkowane jest naturze i wydaje się w tym coś naturalnego. Mimo całego mojego zainteresowania powieścią, nie umiałam się w nią wciągnąć bez reszty - akcja nie była typowo wartka. Jednak warto po nią sięgnąć choćby dla postaci Kazi i Luboszy - kobiet o mocnych charakterach i dobrych sercach.

Kraj kobiet to ciekawa książka - z całą swoją słowiańszczyzną, oryginalnymi imionami i starymi bóstwami. Życie podporządkowane jest naturze i wydaje się w tym coś naturalnego. Mimo całego mojego zainteresowania powieścią, nie umiałam się w nią wciągnąć bez reszty - akcja nie była typowo wartka. Jednak warto po nią sięgnąć choćby dla postaci Kazi i Luboszy - kobiet o mocnych...

Z jednej strony ciekawa historia, ciekawe bohaterki, z drugiej... czytało się długo, do tego często zbyt współczesne slowa, no i świadomość, że emocje kobiet opisywał mężczyzna, nie szło mi to w parze.

Z jednej strony ciekawa historia, ciekawe bohaterki, z drugiej... czytało się długo, do tego często zbyt współczesne slowa, no i świadomość, że emocje kobiet opisywał mężczyzna, nie szło mi to w parze.

Jak zaczynałam czytać to z dystansem.
Jak skończyłam pierwsze trzy rozdziały to czułam się kupiona.
Ależ to była dobra książka!
Jestem naprawdę zaskoczona.

Jak zaczynałam czytać to z dystansem.
Jak skończyłam pierwsze trzy rozdziały to czułam się kupiona.
Ależ to była dobra książka!
Jestem naprawdę zaskoczona.

Grzegorz Gajek w Kraju kobiet sięga po mit Amazonek, ubierając go w słowiańskie realia i próbując oddać głos kobiecej narratorki. Zaskakujące jest to, że jak na męskiego autora, opowieść brzmi dość wiarygodnie, choć nie obyło się bez zgrzytów.
Największym problemem powieści jest język – momentami zbyt współczesny i niedopasowany do epoki, w której osadzona jest fabuła. To sprawia, że trudno w pełni zanurzyć się w świecie przedstawionym. Sama historia również wydaje się nieco nierealna, a narracja nie zawsze wciąga. W trakcie lektury zdarzało mi się omijać opisy i czytać jedynie dialogi, bo tempo powieści bywało nużące. Dodatkowo narratorka ma tendencję do wyprzedzania wydarzeń – co jakiś czas dodaje komentarz w stylu „o tym dowiedziałam się później” czy „zrozumiałam to dopiero po czasie”. Niestety, takie zabiegi odbierają opowieści element zaskoczenia i przypominają niezamierzone spoilery.
Tematyka książki jest specyficzna i na pewno znajdzie swoich odbiorców – szczególnie tych, których interesują reinterpretacje dawnych mitów w nowym świetle. To lektura ciekawa w założeniu, ja sięgnęłam po tę powieść ze względu na wątki słowiańskie, jednak nie jestem pewna, czy było warto.

Grzegorz Gajek w Kraju kobiet sięga po mit Amazonek, ubierając go w słowiańskie realia i próbując oddać głos kobiecej narratorki. Zaskakujące jest to, że jak na męskiego autora, opowieść brzmi dość wiarygodnie, choć nie obyło się bez zgrzytów.
Największym problemem powieści jest język – momentami zbyt współczesny i niedopasowany do epoki, w której osadzona jest fabuła. To...

Zaczęłam czytać tę książkę w styczniu, skończyłam we wrześniu - brnęłam przez nią jak pod wiatr.
I trudno mi powiedzieć dlaczego, bo ogólnie to jest dobra powieść! Ale równocześnie ma w sobie jakąś specyficzną ciężkość i monotonię.
Mamy narrację pierwszoosobową, mamy historię dziejącą się na przestrzeni kilkudziesięciu lat, a mimo to, mam wrażenie, że... nic tu się nie działo. Gdybym miała streścić fabułę, zrobiłabym to w trzech zdaniach. Autor notorycznie daje narratorce teksty typu "dopiero za jakiś czas miałyśmy się dowiedzieć, jakie będą tego skutki", które mają jakoś zaciekawić czytelnika. Ale lecą kolejne strony i wciąż nic się nie dzieje. A jak wreszcie się dzieje, to jest opisane tak skrótowo i beznamiętnie, że żadnych emocji nie budzi.
Rozumiem, że to wynika z konwencji snucia opowieści (główna bohaterka wspomina swoje życie),ale ja się z tym typem narracji nie polubiłam.

Słowiańskość mnie ani ziębi ani grzeje, nie mam pojęcia na ile autor się trzymał prawdy historycznej (liczyłam, że na końcu będzie jakiś komentarz na ten temat, ale nie było).
"Feministyczność" oceniam na plus. Autor pokazuje, że kobiety to ludzie - mogą być silne i dobre, a równocześnie podłe i głupie. To jest dla mnie prawdziwie równościowe podejście. Nie ma też fetyszyzacji kobiecego ciała - bohaterkom służy do pracy, do rodzenia dzieci i do przyjemności seksualnej; znów, tak jak w realnym życiu.

Nie będzie to moja ulubiona książka, ale nie żałuję czasu, który na nią poświęciłam.

Zaczęłam czytać tę książkę w styczniu, skończyłam we wrześniu - brnęłam przez nią jak pod wiatr.
I trudno mi powiedzieć dlaczego, bo ogólnie to jest dobra powieść! Ale równocześnie ma w sobie jakąś specyficzną ciężkość i monotonię.
Mamy narrację pierwszoosobową, mamy historię dziejącą się na przestrzeni kilkudziesięciu lat, a mimo to, mam wrażenie, że... nic tu się nie...

audiobook
Pierwsza połowa - bardzo dobra, druga ciągnęła się jak gumka w majtkach. Rewelacyjne od strony historycznej, choć przyznam szczerze, nie sprawdziłam na ile wiarygodne.

audiobook
Pierwsza połowa - bardzo dobra, druga ciągnęła się jak gumka w majtkach. Rewelacyjne od strony historycznej, choć przyznam szczerze, nie sprawdziłam na ile wiarygodne.