Brzemię

Młoda mężatka przypadkiem kupuje dom, w którym mieszkała jako dziecko i rozwiązuje zagadkę morderstwa, do którego wówczas doszło. Trzeba przyznać, że nie jest to najbardziej skomplikowana zagadka i od pewnego momentu rozwiązanie wydaje się wręcz oczywiste. Zwłaszcza, że kandydatów na mordercę jest bardzo niewielu - to wyjątkowo kameralny kryminał, nawet jak na Christie. Niemniej uważam, że to nie przekreśla tej książki - klimat jest świetny (zwłaszcza na początku mistrzowsko budowana jest groza), motyw morderstwa dosyć oryginalny (jeszcze takiego u Christie nie spotkałam, morderca wydaje się być rzadko wykorzystywanym przez nią "typem zbrodniarza"), sama historia jest dość poruszająca i smutna, a niemal wszystkie postaci są głęboko nieszczęśliwe.

Ale dziwna pozycja od Agathy! Akcja ma miejsce w starożytnym Egipcie, przez co dialogi i postacie są inaczej niż zawsze skonstruowane. Naprawdę ciekawa odmiana. Myślałam, że będzie jeden zgon, a tu proszę – cała masa. Prawie cała rodzina zginęła. Koniec nie jest jakoś bardzo satysfakcjonujący, napisany moralizatorsko, trochę jak dla dzieci. Ale tacy są w sumie tu bohaterowie. Ogólnie fabuła opiera się na ludzkiej pozornej prawdziwości. Hori miał rację, mówiąc, że ludzie nie zawsze są tacy, jak nam się wydaje. Noszą mroczne maski, a zło raz zasiane zbiera ogromne plony i pochłania człowieka…

Ustępuje trochę oryginałowi, ale jest bardzo w klimacie. Sama końcówka wydała mi się zbyt rozciągnięta i jakaś taka mamlata. Dlatego tylko 7. W każdym razie przeczytałam prawie jednym tchem i jeśli natrafię w bibliotece to przeczytam kolejne tomy. Poirota uwielbiam i w książce i w starym serialu. Ten nowy to dramat!

Oto moje trzecie spotkanie z ukrywającą się pod pseudonimem Agatą Christie. Można uznać Różę i cis za półmetek. W sumie idealnie by się to zgadzało. Po genialnym W samotności, po nie dość doskonałym Brzemieniu przyszedł czas na Różę i cis. Jakże bardzo byłam zaskoczona, gdy książka, którą wzięłam do ręki okazała się wewnątrz zupełnie inna niż z opisu. Hugh Norreys po nieszczęśliwym wypadku samochodowym stał się inwalidą. I jak przystało na życie inwalidy - główny bohater samoistnie przeistoczył się w człowieka, na swój sposób, biernego, któremu ludzie powierzają swoje troski i żale. Jego godna pochwały umiejętność dystansowania się połączona z inteligencją sprawiła, że do jego kręgów znajomych dołączył John Gabriel. Osoba wywodząca się ze średniego stanu z celem zostania politykiem. A przy tym niewątpliwie postać niejednoznaczna. Róża i cis to żaden romans (w sumie Agata Christie nigdy nie napisała romansu - przynajmniej ja się nie spotkałam). To powieść zahaczająca o powojenną politykę, lecz skupiająca się przede wszystkim na danych postaciach. Co decyduje o tym, że jedni ludzie stają się legendami? Jak dojść do władzy? Jak osiągnąć zamierzone cele? Jak sprawić, by wszyscy ludzie cię pokochali? To tylko jedne z nielicznych zagadnień, które zostały tutaj poruszone. Nie jestem na bieżąco z polityką. Nie interesuje mnie ona, przyprawia często po prostu o bóle głowy, a mimo to coś tam o niej wiem. I ta niewielka wiedza sprawiła, że z prawdziwą przyjemnością śledziłam wzrokiem kolejne zdania powieści i byłam niezmiernie ciekawa, co się wydarzy po kolejnym odwróceniu kartki. Akcja pędzi na łeb na szyję, ale kiedy trzeba zwalnia i pozwala nam podumać nad kolejnymi ważnymi zagadnieniami życiowymi. Jak się okazało - John Gabriel okazał się postacią, nad którą warto się pochylić. Spodziewałam się romansu, a otrzymałam powieść do bólu prawdziwą i nieprzewidywalną. Mam wrażenie, że Róża i cis była swoistego rodzaju odpowiedzą Agaty Christie na postać Adolfa Hitlera i innych mu podobnych. Jest to historia, którą naprawdę warto przeczytać, nad którą warto się na chwilę zatrzymać i pogłowić. Mnie się podobała. http://wymarzona-ksiazka.blogspot.com/2017/03/roza-i-cis-agata-christie-mary.html

Postanowiłam przeczytać książki napisane przez Agathe Christie pod pseudonimem. Ich tematyka jest znacząco inna niż kryminałów autorki ale każda z nich jest ciekawa i opowiada o różnych problemach. W tej powieści poruszonym tematem jest macierzyństwo. Czy naprawdę trzeba poświęcać wszystko dla dziecka? Do refleksji.

Ta książka to po prostu cudo. Przeczytałem w internecie, że "Księżycowy kamień" jest uznawany za jeden z pierwszych kryminałów i jeden z najlepszych na świecie. Po przeczytaniu "Nawiedzonego hotelu" i nieudanej próbie przebrnięcia przez "Kobietę w bieli" zdecydowałem się rzucić wyzwanie (prawdopodobnie) najsłynniejszemu dziełu Collinsa. Początkowo bałem się, że "Kamień księżycowy" okaże się być leniwym kryminałem - czymś w stylu opowiadań Arthura Conana Doyle'a, gdzie zostajemy wprowadzeni na miejsce zbrodni i Sherlock Holmes genialnie rozwiązuje zagadkę. Zostałem jednak przyjemnie zaskoczony; Collins korzysta tutaj z formuły, za którą tak kocham Agathę Christie, mianowicie rozrzuca wiele wskazówek, które nie wystarczą czytelnikowi, żeby odkryć sprawcę, ale jednocześnie pomagają nam odkryć tyle elementów, że ujawnienie antagonisty jest dla nas momentem eureki. Jedną z najlepszych rzeczy w tej książce jest kilkoro różnych narratorów i to, jak oni wszyscy są nierzetelni i niegodni zaufania. W większości przypadków jest to subtelne, ale widoczne - oni wszyscy pomijają niewygodne fakty albo narzucają swoją interpretację czytelnikowi. Warto jednak zauważyć, że żadne z nich nie kłamie. Rozbijmy to na kawałki: - Gabriel Betteredge jest uprzedzony wobec wszystkich nowinek i sam przyznaje, że jest odporny na logikę. Pozwala innym myśleć za niego i ma mocno uproszczony obraz świata. Przykład: przedstawia Rosannę Spearman jako prostą złodziejkę, a od sierżanta Cuffa dowiadujemy się, że wcale takim drobnym przestępcą wcale nie była. - Drusilla Clack jest fanatyczką religijną, która ma się za lepszą od wszystkich dookoła. W jej opinii Godfrey Ablewhite jest dobry, a reszta - zła albo głupia. Fakty nie wpływają na jej sposób postrzegania świata, chociaż trzeba jej przyznać, że zawsze odnotowuje sytuacje takie, jak były. - Pan Bruff jest dokładnym przeciwieństwem Betteredge'a - jest więźniem logiki. Odrzuca wszystkie teorie, których nie można od razu udowodnić (np. Ezrę Jennings i opium), a także ocenia ludzi na podstawie ich profesji (np. gardzi lichwiarzem Septimusem Lukerem za jego "prostackie" zachowanie, ale ignoruje fakt, że jest on ewidentnie straumatyzowany i przerażony Braminami). - Franklin Blake w większości przypadków mówi prawdę, ale umniejsza swoje wady i cały czas usprawiedliwia swoje złe zachowania (np. ignorowanie Rosanny i walki z wierzycielami). Żaden z narratorów nie mówi zatem czystej prawdy - tak, ich relacje są faktami, ale czytelnikom narzucają już swoje interpretacje. Zostawia to szerokie pole do alternatywnego rozpatrzenia zachowań pewnych postaci - zwłaszcza Rosanny Spearman, która albo jest tragiczną postacią dręczoną za błędy przeszłości, albo kłamliwą oszustką z obsesją na punkcie Franklina. Część relacji narratorów można by uznać za irytującą, gdyby nie była taka zabawna. Zwłaszcza zachowania Betteredge'a i Clack są tak absurdalne, że nie mogłem przestać się uśmiechać. Generalnie nie lubię tego typu postaci, ale tutaj Collins mistrzowsko mnie nimi rozbawił. Podsumowując - gorąco polecam tę książkę. Intryga jest bardzo złożona, i chociaż niektóre elementy wydaja się być wymuszone lub wynikające z braku pomysłów, to jednak jest to tak mistrzowsko wykonane, że stawiam tę książkę na poziomie kryminałów Christie (chociaż nie tak wysoko jak "I nie było już nikogo").

Londyn lata 20 XX wieku. Herkules Poirot ma nadzieję na odpoczynek dla siebie i swoich nieustannie pracujących szarych komórek, jednak nie na długo. Intryga rozpoczyna się przypadkowym spotkaniem detektywa z pewną damą, która wyznaje nieznajomemu, że czeka ją niechybna śmierć z rąk seryjnego mordercy. W hotelu znaleziono trzy ciała - dwóch kobiet i mężczyzny. W ich ustach znaleziono spinki z monogramem PJI. Chwilę później przyjaciel Poirota, pracujący w Scotland Yardzie Edward Catchpool, prosi słynnego detektywa o pomoc w rozwikłaniu tajemniczej zbrodni popełnionej na trojgu gości luksusowego hotelu Bloxham. Nie ulega wątpliwości, że cała trójka padła ofiarą tego człowieka. Czy te dwie sprawy mają ze sobą cokolwiek wspólnego? Dla zwykłego śmiertelnika pewnie nie, ale analityczny umysł Poirota i jego bezbłędna intuicja podpowiadają mu, że o przypadku nie może być tu mowy. Trop prowadzi do małego miasteczka Great Holling, które kilkanaście lat wcześniej było świadkiem okrutnej zbrodni... Dobrze się ją czyta.

Dekoratorka wnętrz – Darcy oraz projektantka ekskluzywnej biżuterii – Erin, stoją właśnie u progu własnej kariery. Chcąc pomóc znajomej producentce telewizyjnej, Nonie Roberts w przygotowaniu programu o różnych stronach osób umieszczających ogłoszenia matrymonialne, zaczynają odpowiadać na anonse i umawiać się z kolejnymi kandydatami. Mary Higgins Clark wprowadza nas w nietypowy nastrój, buduje piękne i zgrabne opisy, na które nie patrzy się z trwogą, a z podziwem. Ta powieść „Zatańcz z mordercą” ma niejako kobiecą duszę, co okazuje się takie złudne. Kobiety traktują to przede wszystkim jak dobrą zabawę, nie spodziewając się, jak tragicznie zakończy się jedna z randek Erin. Po kolejnym spotkaniu ona zniknęła. Okazało się, że została zamordowana. Darcy czuje się winna jej śmierci. Jest przekonana, że zabójcą jest jeden z siedmiu poznanych przez Erin mężczyzn i postanawia spotkać się z każdym z nich. Tylko jak pośród przystojnych, inteligentnych i sympatycznych mężczyzn rozpoznać niebezpiecznego psychopatę? Czy i z nią morderca będzie chciał zatańczyć? A co z tym wspólnego mają buty do tańca? Bohaterowie, jakich wykreowała autorka, zasługują na pochwałę. Darcy, której odwaga i profesjonalizm mogłyby położyć niejednego na łopatki, okazuje się równie nieświadoma i łatwowierna, co większość kobiet. Przeczytałem z uwagą tę powieść. Trochę mnie przerażała ta łatwowierność. No cóż, jest to cecha ludzkiej ułomności i przez to często brak zdolności do oceny sytuacji. Autorka, mimo swego rodzaju przewidywalności, pokazuje, że potrafi zaskoczyć nas w sposób zupełnie nieoczekiwany. Dzięki tej powieści poznajemy tajemniczy rytuał, który morderca odprawia przy każdej z ofiar. Jak również dowiemy się, do czego służą pantofelki na obcasie. Polecam

Jeffrey Archer dla mnie jest po prostu bezbłędny. "Dwanaście fałszywych tropów" to zbiór krótkich opowiadań, czyli tego, w czym Archer jest najlepszy. Jedne ciekawsze, drugie mniej, ale żadne nie zasługuje na ocenę niższą niż "dobre" w skali LC. Całość zbioru mogę z czystym sercem ocenić jako "bardzo dobre".

Te pięć opowiadań grozy to pięć opowieści z niespodziewanym, a zarazem dającym do myślenia zakończeniem. Pisarka naprawdę tryska wyobraźnią. Te pisane z polotem opowiadania mają wyrównany poziom zarówno pod względem formy jak i treści, a postaci są ekspresyjne i wyraziste. Czytałam z przyjemnością.

"Córki niczyje" to powieść o tym w jak różny sposób można reagować na tragedię i zmiany zachodzące w życiu. Okazuje się, że walka nie zawsze jest dobrą reakcją, a zbiegi okoliczności mogą tak pokrzyżować plany, że w efekcie końcowym lepiej byłoby położyć się i umrzeć. Bardzo ciekawa powieść z nutą dramatu jaki dla współczesnego człowieka jest nie do pomyślenia, ale dawniej było to normalne. Polecam

Bardzo wzruszająca książka. Główny bohater to pasywno-agresywny typ, który czekając w Niebiańskiej poczekalni dostaje szansę, aby się zrehabilitować za wszystkie krzywdy, które wyrządził na Ziemi: ma pomóc rozwiązać problem 7letniej dziewczynki, którą opuscili Tata i Babcia. Książka w klimacie bożo-narodzeniowym, z elementami kryminału. Szybko się czyta. Polecam

W dzieciństwie i bardzo wczesnej młodości uwielbiałam książki z Perrym Masonem. Teraz pewnie wydałyby mi się nudne, ale oceniam na podstawie dawnych odczuć. Choć kto wie... Może należałoby do nich wrócić po tych wszystkich krwawych, wynaturzonych, czarnych kryminałach. Pomyślę.

Perry Mason postanowił nieco wypocząć, ale wychodziło mu to średnio. Nie dość, że sam sobie nie pozwalał na zapomnienie o pracy, to dodatkowo praca także nie pozwoliła mu o sobie zapomnieć. Belle Adrian, jako nadopiekuńcza matka dwudziestojednoletniej Carlotty, niepokoi się, gdy córka nie wraca zbyt długo z pewnej kolacji. Carlotta pojechała na spotkanie z człowiekiem o mocno kiepskiej reputacji, playboyem, podrywaczem i draniem, o którym wiadomo, że potrafi się nawet posunąć stanowczo za daleko, gdy nie otrzyma tego, na co ma ochotę. Zaniepokojona matka odchodzi od zmysłów, gdy widzi, że po północy samochodu córki jeszcze nie ma w garażu. Można jedynie sobie wyobrazić, co poczuła, gdy z okolicy położonego niedaleko domu gospodarza tej kłopotliwej kolacji dobiegł przeraźliwy krzyk kobiety. A co robi kochająca matka, gdy chwilę potem biegnie do domu towarzysza swojej córki i znajduje go martwego? „Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał, którego akcja rozgrywa się w popularnym, górskim kurorcie. Perry Mason pojechał tam na wakacje, lecz skończyło się tym, że zaangażowany został do obrony osoby oskarżonej o morderstwo. Pani Belle Adrian zgłosiła się do niego jeszcze zanim postawiono jej oficjalne zarzuty. W kręgu podejrzanych jest także Carlotta, jako osoba, która spędziła wieczór z ofiarą, lecz reprezentowaniem spraw Carlotty zajmował się będzie jej przyjaciel, więc Perry Mason skupi się na pani Adrian. Ciężko jednak współpracuje się z osobą, która już na wstępie zataja pewne istotne informacje. Perry Mason, jako rasowy adwokat, nie rozpoczyna sprawy od ustalenia faktów, lecz od określenia tego, czego jego klientka absolutnie nie powinna mówić prowadzącemu dochodzenie szeryfowi. Belle Adrian oczywiście myśli tylko o tym, jak uchronić córkę od kary i skandalu, więc także nie zamierza adwokatowi ujawniać wszystkich faktów i mówi jedynie to, co jej się wydaje słuszne tudzież bezpieczne. Carlotta chciałaby pomóc, ale powodowana lojalnością wobec przyjaciela również nie opisuje Masonowi pełnej wersji wydarzeń widzianych z jej perspektywy. Adwokat nie jest więc na początku pewien, czy broni niewinną osobę, nie jest w stanie z całym przekonaniem ustalić, czy pani Adrian ma rzeczywiste powody, by kryć córkę, nie mówiąc już o tym, że do końca nie wie on o niektórych bezsprzecznie ustalonych przez śledczych lub ujawnianych w trakcie procesu przez świadków faktach. Perry Mason trzyma jednak fason w każdej, nawet najbardziej zaskakującej sytuacji, powodując niemałe zdziwienie u swojego przeciwnika, prokuratora Hale’a. Pomimo więc tego, iż o tym, że pani Adrian była feralnej nocy w domu zamordowanego, dowiaduje się w bardzo zaawansowanej fazie procesu („Każdy, kto wynajmuje prawnika i pozwala przygotować mu obronę na podstawie fałszywych przesłanek, postępuje głupio”), udaje mu się zapanować nad sytuacją i doprowadzić przed oblicze sądu istotnego, ale niechętnie współpracującego świadka, który w dodatku może być wykorzystany przez jego przeciwników z sali sądowej w rozgrywce dotyczącej etyki jego postępowania. Adwokatowi ostatecznie udaje się wyłowić ze wszystkich usłyszanych zeznań coś, co pozwoli na wiarygodną rekonstrukcję rzeczywistych wydarzeń w domu ofiary. Jednak same zeznania na nic by się zdały, gdyby wcześniej nie zebrano odpowiedniego materiału poszlakowego, który stanowi obiektywny punkt odniesienia dla wszystkich krętactw osób zamieszanych w sprawę. „Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał do połknięcia w jedno popołudnie (i to niecałe). Pomimo tego, iż spora część akcji ma miejsce na sali sądowej, toczy się ona wartko i nie grzęźnie w prawniczych szczegółach czy w zawiłych mowach uczestników procesu. Zagadka kryminalna jest skonstruowana w sposób podchwytliwy i wciąga, chociaż czytelnik wie od samego początku, jak tragiczna noc wyglądała z perspektywy Belle Adrian i nie doszukuje się potwierdzenia jej winy na siłę. Skutkiem ubocznym tego jest fakt, iż unika też dzięki temu moralnego niepokoju, który mógłby być spowodowany poczuciem, że być może adwokat broni mordercy. Erle Stanley Garder zdecydowane pierwszeństwo w opisie przedstawionych wydarzeń daje dialogom, wciągającym nieustannie bohaterów w sytuacje wymagające prowadzenia przez nich rozmów. Jedynie zaniepokojona Belle na samym początku nie ma z kim porozmawiać o córce, która wciąż nie wróciła, potem już żaden z bohaterów nie zostanie sam nawet na krótką chwilę. Perry Mason jest jak zwykle pewny siebie aż do bólu, nie ma zbyt dobrego zdania o swoich rywalach i ostatecznie to jemu udaje się wychwycić ten jeden szczegół, dzięki któremu można zinterpretować cały materiał dowodowy zupełnie inaczej. Całość poprzedza stosowny spis osób biorących udział w dramacie, przy czym uwagę przyciąga sposób, w jaki zaprezentowani są bohaterowie cykliczni - autor musi w każdej powieści charakteryzować ich inaczej. W „Sprawie nerwowej żałobniczki” Erle Stanley Gardner zamieścił także dosyć osobisty, a jednocześnie bardzo pasujący do jego pracy i twórczości wstęp. Nawiązuje w nim również do wydarzeń opisanych w powieści. W pamięć szczególnie zapadają słowa „Materiał poszlakowy jest niezawodny, jeżeli jest kompletny. Złą opinię wyrobiła mu jego interpretacja”. Warto o tym pamiętać, nie tylko przy okazji czytania kolejnych kryminałów.

Niesamowicie przyjemnie czytało mi się tę książkę i z pewnością sięgnę po wszystkie dostępne książki z tej serii. Mary Higgins Clark to prawdziwa mistrzyni pióra i dziwię się, że wcześniej nie sięgnęłam po więcej jej książek (ta jest druga). Wciągająca fabuła, pięknie poprowadzona akcja, dobrze opisani bohaterowie, a całość spójna i ciekawa. Myślę, że książka, a może i cała seria spodoba się każdemu, kto lubi od czasu do czasu sięgnąć po kryminał, który nie ocieka krwią (drastycznymi opisami), ale za to intryguje i daje skupić się na tym, co ważne: kto zabił? I dlaczego? Polecam!

Maigret – z ciekawości jedynie – jedzie przyjrzeć się pewnemu zdarzeniu. Na jednym z paryskich placów zastaje inspektora Lognona, a u jego stup ciało młodej kobiety. Inspektor Lognon – zaraz po wstąpieniu do policji – odkrył spisek, w który zaangażowany jest cały świat z Maigretem na czele. Ma on na celu uniemożliwienie Lognonowi rozwoju kariery, a przecież to wybitny śledczy, jedynie na końcu wszystko psuje... Śledztwo do łatwych nie należy, tożsamość kobiety nie jest znana, publikacja jej zdjęcia w prasie pozostaje długi czas bez odzewu, a szczątkowe informacje, które się pojawiają, niewiele do sprawy wnoszą. Maigret – z pewna dozą dobroduszności – zleca Lognonowi kolejne zadania, a ten, niczym pies tropiący, rusza na ulice Paryża i... znika. Kolejne – smutne – śledztwo Maigreta, które skupia się fabularnie tylko na osobie ofiary, sprawca do samego końca nie jest istotny. Istotne jest to mozolne układanie puzzli w obraz, który ciągle jest pełen dziur. A ofiara, jak tysiące innych, szuka dla siebie lepszego życia, ale jedyne czego doświadcza to rozczarowania. Jest właściwie ofiarą z urodzenia, bo i charakter trudny i pech ciągle ją prześladuje. A o jej śmierci zdecydował pewien detal z garderoby...

Zbiór opowiadań świetne fabuły i pomysły o nietuzinkowych historiach ze szczyptą charakterystyki dla tego wyjątkowego pisarza i ciepłej ironii. Zbiór tych opowiadań to jak ogród z różnorodnymi kwiatami. "Kołczan pełen strzał" dowodzi, że jeśli ktoś umie pisać, to do opowiedzenia historii nie potrzebuje kilkuset stron. Książki Archera to jak „stara miłość, która nie rdzewieje”, czyli nie przemija z upływem czasu. Jest to pozycja w sam raz na zimowy wieczór.