Bolek i Lolek. Genialni detektywi

Książka „Wakacje Mikołajka. Wczasy nad morzem” pisana jest lekkim i zabawnym językiem, obrazującym punkt widzenia dziecka na zawarte w nim sytuacje oraz nieprzewidziane okoliczności. Szczerze przyznam, że teraz ciekawa jestem filmowej wersji, zawartych w książce przygód. Recenzja: http://mamao.pl/koniec-wakacji-wakacje-mikolajka-wczasy-morzem/

Grzegorz Kasdepke na stałe zawitał w naszym domu. A wszystko zaczęło się od książki „A ja nie chcę być księżniczką”. Nieszablonowa opowieść o dziewczynce, która marzy o byciu smokiem podbiła serce mojej córki. Później przyszedł czas na inżyniera Ciućmę i już wiedziałam, że cokolwiek napisane przez Grzegorza Kasdepke trafi na rynek wydawniczy to na pewno po to sięgniemy. I od kilku lat wypatrujemy kolejnych nowości oraz wznowień. Dzięki temu poznałyśmy opowieści o niezwykłych dziecięcych bohaterach. W książkach Grzegorza Kasdepke dziewczynki wcale nie marzą o byciu księżniczkami, detektywi mają dużo czasu dla dzieci, a inżynierowie potrafią być niesamowicie zakręceni. Ponad to w jego opowieściach wszystko jest możliwe. Nawet kontakt z kosmitami, jak w serii o Bodziu i Pulpecie. Młodych bohaterów łączy wybujała wyobraźnia. To ona napędza akcję, to przez nią bohaterzy ciągle pakują się w tarapaty, ale też zawierają interesujące znajomości, przeżywają niezwykłe przygody, które są kwintesencją tego, co nam się kojarzy z dziećmi, czyli jego książkach mamy nagromadzenie ciągłego zaskakiwania otoczenia fantazją. Wśród publikacji nie zabraknie też opowieści poświęconych emocjom, czyli zabierających w świat tego, co trudno dzieciom wyjaśnić, dorosłym opowiadać, a wszystkim nad nimi panować. Zwłaszcza, kiedy mamy do czynienia z negatywnymi odczuciami i nie wiemy jak je nazwać. Burza odczuć może zburzyć nie jedną przyjemną zabawę, dlatego warto wprowadzić swoje pociechy w świat emocji i pokazać im jak sobie z nimi radzić, którym pozwolić się rozwijać, a nad którymi nauczyć się panować i pomagać innym w oswajaniu się z nimi. Grupa niesfornych przedszkolaków bierze udział w ciekawym projekcie pani Miłki, czyli wychowawczyni. W czasie czytania poznajemy grupę dzieci przeżywających różne sytuacje, zmuszonych do uporania się z towarzyszącymi temu emocjami. Na szczęście wychowawczynią grupy zostaje nieśmiała, otwarta, pomysłowa i bardzo cierpliwa pani Miłka, która zamierza przybliżyć dzieciom świat uczyć. Razem z nią do grupy dołączył też pajacyk, który często pomaga, a czasami staje się obiektem zazdrości czy drwin. Wydawałoby się, że zaplanowanie i przeprowadzenie zajęć, trzymanie się grafiku nie jest takie trudne. Życie jednak pisze swoje historie i pani Miłka musi nadążać za dziecięcymi nastrojami. Dzięki książce „Tylko bez całowania!” zapoznamy się z takimi emocjami jak tęsknota, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nuda, poczucie krzywdy, radość. „Kocha, lubi, szanuje” pozwala na zrozumienie, czym jest miłość, nienawiść, pogarda, strach, smutek, poczucie winy, szczęście. „Tylko bez całowania” zapoznaje dzieci z takimi emocjami jak tęsknota, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nuda, poczucie krzywdy, radość. „Horror!, czyli skąd się biorą dzieci” to opowieść krążąca wokół naszych narodzin. „Drużyna pani Miłki” pozwala poruszyć takie tematy jak szacunek, odwaga, sprawiedliwość, szczerość, wytrwałość i współczucie. Każde opowiadanie zabiera dzieci w świat problemów im znanych: próby nawiązania pierwszych przyjaźni, pierwsze zazdrości o wygląd, próby podobania się i imponowania innym sprawiają, że dzieci ulegają różnym emocjom. Nawet zwykły obiad może stać się powodem do dyskusji nad emocjami, pomoże zrozumieć, dlaczego niektóre rzeczy są postrzegane przez różnych ludzi odmiennie, dlaczego zwykłe przedstawienie może wywołać wiele zamieszania. „Drużyna pani Miłki” to opowieść o piłce nożnej, treningach, ale też pomaganiu sobie w ćwiczeniach wyobraźnią, pokazanie, że nie zawsze trzeba mieć specjalne boisko i świetne warunki, aby rozwijać swoje umiejętności. Wszystko zależy od naszego nastawienia i systematyczności. Mamy tu sporo zabawnych scen, luźne podejście do wielu wyzwań, otwartość na pomysły dzieci, umiejętność nakierowywania ich. Nowy projekt wychowawczyni spodoba się wszystkim. Treningi będą też świetnym pretekstem do rozegrania meczu z rodzicami. Możecie być pewni, że przedszkolaki poradzą sobie z tym wyzwaniem. Książki o grupie przedszkolaków to interesująca i skierowana do rówieśników bohaterów wykreowanych przez Grzegorza Kasdepke. Prosty język, codzienność, świat dziecięcych zabaw i zmartwień sprawią, że małym czytelnikom łatwiej będzie zrozumieć to, o czym pisze autor. Wiele zabawnych sytuacjo sprawia, że dzieci będą mogły na swoje emocje popatrzeć z boku i zastanowić się nad próbom panowania nad nimi lub odpowiedniego demonstrowania uczuć. Na końcu każdej opowieści znajdziemy krótką definicję przedstawionego uczucia, rady dla dzieci, jak powinny zachować się w przypadku odczuwania określonej emocji oraz dla dorosłych, w jaki sposób reagować i rozmawiać o emocjach. To sprawia, że lektura staje się pretekstem do dłuższych rozmów z dzieckiem, lepszego wzajemnego poznania, pogłębiania relacji i pomocy w dorastaniu, którego celem jest wychowanie samodzielnego człowieka. Piękne, proste ilustracje, niewielka ilość na stronie, nieduży format książki, sztywna, matowa, tekturowa okładka sprawiają, że książka może nam towarzyszyć w czasie spacerów. Jeśli jesteśmy miłośnikami audiobooków możemy opowieści nabyć również w tej formie, co pozwoli nam na wspólne słuchanie jej w czasie zabaw. Temat emocji, zaprezentowanie ich w opowieściach, zdefiniowanie, podpowiedzi, w jaki sposób postępować z określonym uczuciem sprawia, że napisane przez Grzegorza Kasdepke historie doskonale sprawdzą się, jako pomoce terapeutyczne. Dzięki wskazówkom będziemy wiedzieli, w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem, jak pomóc nazwać, rozpoznać i zdystansować się wobec określonego odczucia. Zdecydowanie polecam.

Bohaterem tej zabawnej historii jest uroczy piesek, który myśli, że ma na imię NIE, gdyż wszyscy tak właśnie do niego wołają. Jednocześnie jest zdezorientowany całą sytuacją, ponieważ nie rozumie dlaczego na noszonej przez niego obroży znajduje się napis AZOR. Czyżby właściciele się pomylili? Książeczka ma duży format, opatrzony bardzo ładnymi ilustracjami. Ilość tekstu jest niewielka, w sumie mogłoby go być więcej - dlatego wydaje mi się, że książka będzie odpowiednia dla mniejszych dzieci, które czasami mają problem z wysłuchaniem dłuższej treści. Ogólnie u nas nie było jakiegoś szczególnego efektu wow, natomiast na pewno czyta się szybko i przyjemnie.

KOLEJNY RAZ POLECAM ! POLECAM ! Same opowiadanie synka nie zachwyciło, mówił ze nudne jakieś. Brat opowiada tylko o kasztanach. Tam jest jednak druga ukryta historia w tle. Na jesienny wieczór, w polską złota jesień będzie jak znalazł ! Fantazje dzieci nie mają końca. A aby była bardzo mocno rozwinięta trzeba dużo czytać. Mało jest rysunków, jak są to czarno białe szkice. W książce więcej tekstu. SŁOWNICZEK ZAWIERA: -dygotać - kuśtykać - panika - pokpiwać - rozcapierzone - szrotówek - wykałaczka - zadygotać - złowieszczy

Niepozorna książeczka w twardej oprawie pełna barwnych ilustracji. Czcionka duża i wyraźna a każda litera a w czerwonym kolorze. Idealna pozycja dla dziecka uczącego się czytać. Przyjemna i łatwa lektura prezentuje młodemu czytelnikowi cały wachlarz słownictwa na daną literę plus słowniczek na końcu. I to dopiero początek przygody z tą serią.

Ciekawa opowieść o przygodach księżniczki Filomeny i syna rybaka Eryka, którzy /każde z osobna/ wyruszają w podróż ich życia. Dwa wątki przygód głównych bohaterów prowadzone są równocześnie i naprzemienne, by w którymś momencie się ze sobą przepleść. Opowieść raczej dla trochę starszych dzieci (moja 7-letnia, wówczas, córka momentami za bardzo się bała, musieliśmy odłożyć książkę na jakiś czas i wrócić do niej później). Wartka akcja, wciągające przygody i warstwa językowa, trochę dreszczyku i tajemnicy - słowem wszystko co ma dobra powieść przygodowa. Prawie. Zabrakło mi tu czegoś w zakończeniu książki. W moim odczuciu samo zakończenie książki zostało potraktowane po macoszemu. Np. wątek drugoplanowego bohatera Toma w którymś momencie się urywa, wręcz znika, po to by /w jakiś bliżej nieokreślonych okolicznościach/ bohater ten nagle pojawił się cały i zdrowy na samym końcu opowieści. Szkoda... Nie kupuję tego - tak jakby ktoś tu wyciął część historii i ona się na koniec nie miała prawa skleić... Wyszło to jakoś tak płasko i niewiarygodnie. Przez to psuje mi odbiór całej historii. Tak jakby autorowi po stworzeniu całej tej rozbudowanej opowieści (skądinąd bardzo dobrej) zabrakło już "pary" na samym końcu i po prostu to odpuścił... Jakby już wyczerpały się pomysły jak to wszystko zgrabnie spiąć razem i zakończyć. Może to moje osobiste preferencje, ale nie lubię książek, w których przez większość opowieści buduje się stopniowo coraz większe napięcie, po to tylko, by rozstrzygnąć to wszystko i podsumować dosłownie w kilku lakonicznych zdaniach na samym końcu i to w bardzo niewiarygodny sposób w stosunku do całej wszcześniejszej opowieści. Poczułam duże rozczarowanie. Czym innym jest zostawienie otwartego zakończenia, w którym czytelnik może sam sobie dopowiedzieć/ wyobrazić co mogło zdarzyć się dalej. A czym innym napisanie lakonicznego zakończenia, gdzie dosłownie w kilku zdaniach autor niby zamyka wszystkie wątki, ale robi to tak pospiesznie i niedbale, że w moim odczuciu wyszło to po prostu słabo. Mam przez to mieszane odczucia. Widać tu warsztat autora, świetną warstwę językową, samą opowieść szybko się czyta. Jest naprawdę wciągająca. Ale to zakończenie to duże rozczarowanie. Nie wiem czy sięgnęłabym po nią drugi raz /znając jej nierówności /. P. S. Dziecku się podobała. A to najważniejsze :) W końcu to ono jest tutaj grupą docelową :) Ja zapoznałam się przy okazji czytania dziecku, z nieco inną twórczością Miłoszewskiego :)

Dużo mówi się o uchodźcach. Nie zawsze dobrze: "cholera, dezynteria, pasożyty". Często są to słowa ludzi gorliwie religijnych. Są też używani do politycznych potyczek i interesów. A gdzie w tym wrażliwość, empatia, współczucie? "Bo to strach i ciemnota zabijają serca w ludziach, robią z nich okrutników". Przecież ci ludzie uciekają z niczym przed okrucieństwami, jakich doświadczają w swoich krajach od dziecka. I głównie o dzieciach mowa w tej książce (dla nich jest dedykowana). Jak one widzą świat, w którym przyszło im żyć, czego pragną, jak traktowani są w krajach, w których znaleźli swój azyl? Aman chce chodzić do szkoły, grać z kolegami w piłkę nożną, marzący o bezpiecznym domu w Menchesterze, w którym będzie szczęśliwy wraz ze swoją mamą. Tylko mamą, bo ojca i dziadków zabito. "... to tylko dzieciak - bez domu, bez nadziei, czekający na odesłanie do kraju ogarniętego wojną" - czekający na deportację do Afganistanu w więzieniu, gdzie "między nim, a światem na zewnątrz jest sześć par zaryglowanych drzwi i ogrodzenie z drutem kolczastym" oraz bezduszni i surowi strażnicy. To strasznie poruszająca lektura. Moim zdaniem to jedna z tych książek, która powinna znaleźć się w kanonie lektur, by dzieci zrozumiały czym jest tolerancja, jakie mają szczęście, że mogą żyć w bezpiecznym świecie, mieć rodzinę, własny pokój, co włożyć do ust i kolegów, z którymi beztrosko mogą się bawić. Po porostu cieszyć się spokojnym, beztroskim dzieciństwem, które jemu nie było dane. Aman miał tylko marzenia, gwiazdy na niebie, prawdziwego przyjaciela Matta i psa przybłędę. Niezwykłego psa.

Książka o temacie bliżej nieokreślonym i raczej dla dzieci. Sięgnęłam po nią, aby poczytać sobie coś mniej fantasy, science fiction. Coś bardziej dziecinnego i mniej problematycznego. Pomysły głównej bohaterki oraz jej charakter i sposób bycia, rozśmieszały mnie do łez ;)

Historia opowiadań Bolka i Lolka. Bracia lubią się dobrze bawić,ale ciągle wpadają w tarapaty. Na szczęście mają mnóstwo pomysłów i (prawie) niczego się nie boją. Hrabia Dracula, duchy w pobliskim domu,gra komputerowa zamienia się w pułapkę. Niesamowite przygody, ciągłe przekomarzanie się i nieskończona fantazja rozbawia dużych i małych. Polecam!!!

www.feminadomi.pl Cytuję moją córkę: W tym tomie chłopcy przeżywają przygody rodem z filmów science - fiction. Razem z Bolkiem i Lolkiem zostajemy czerwonoskórymi, budujemy kryjówkę czy wybieramy się do lasu. Okazuje się że lepiej jest spać w domu niż samemu na dworze, i że dobrze jest być przygotowanym na wszystko. Wspólnie także biwakujemy i szukamy psa pewnej pani... Bardzo podobały mi się nowe przygody Bolka i Lolka. Nie mogłam się oderwać od czytania. Przeżywałam opisywane historie razem z bohaterami. Rekomenduję tę książkę także dorosłym czytelnikom bo podczas czytania na pewno przypomną sobie beztroski czas dzieciństwa.

Bardzo miła, nostalgiczna wyprawa do Rzacholeckiego Lasu i Jiczyna. Większość historyjek kojarzę jeszcze z animacji, ale z lekturą spotkałem się po raz pierwszy. Rumcajs ze spokojnego szewca przemienia się w rozbójnika, walczy z olbrzymem, ucieka z więzienia, znajduje żonę, spotyka samego cesarza... dzieje się tu bardzo dużo! Przepiękne wydanie, śliczne ilustracje, proste historyjki. Nie oczekujcie tu wielkiej literatury - Ctvrtek nakreślij tu opowiastki typowe dla dzieci, co ma w sobie niezaprzeczalny urok.

Ten niewielki tomik wierszy trafił po raz kolejny na moją półkę „teraz czytam”, przy okazji reorganizacji domowej biblioteczki. Książeczka była kupiona dla córek, pomyślałam, że spodoba się też wnukom. Niestety nie potrafiłam ich zainteresować tą lekturą. Natomiast sama z dużą przyjemnością przypomniałam sobie kolejne wiersze autorki. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, kilka z nich bardzo dobrze zapamiętałam. Szczególnym sentymentem darzę wiersz pt. „krople deszczu” o przemijaniu i powtarzalności.

"Stół" Juliana Tuwima to wiersz, który w prosty, ale zarazem niezwykle sugestywny sposób opisuje proces powstawania tytułowego mebla. Tuwim, z charakterystyczną dla siebie lekkością i humorem, prowadzi czytelnika przez kolejne etapy, od rosnącego w lesie drzewa, przez pracę drwali i tartak, aż po ręce stolarza, który nadaje drewnu ostateczny kształt.

jeśli chodzi o treść to poprawna mnie w żaden sposób nie poruszyła sucha opowieść o konkretnym uczuciu ale jeśli chodzi o sposób wydania szatę graficzną to mega jestem zachwycona i pełna podziwu co do pomysłu i wykonania. Jeśli miała bym ocenić samą treść dałabym 5/10 samą grafikę 9/10.

Bertil bardzo chciałby mieć dziadka. Takiego, który częstuje kawą i który mógłby nauczyć go gwizdać. Dziadka, którego mógłby kochać. Na szczęście jego przyjaciel ULF wie, gdzie takiego dziadka znaleźć. W domu starców poznają Nilsa i odtąd zaczyna się ich wspólna przygoda. Tytuł książki jest zarazem tytułem popularnej w Szwecji piosenki. A ekranizacja tej książki jest pokazywana co roku w szwedzkiej telewizji na Boże Narodzenie. Mądra opowieść o przyjaźni, radości życia i pożegnaniu.

Vashti siedzi naburmuszona w ławce. Nic nie narysowała, twierdzi, że nie potrafi. Jest obrażona, ciut niezrozumiana. Nie chce już chodzić na lekcje plastyki. Nauczycielka prosi dziewczynkę: Postaw tu kropkę i zobaczymy, co się stanie. I stało się dużo... Nauczycielka docenia pracę i wywiesza ją w ramce w sali plastycznej. Gdy Vashti to zauważa jest dumna oraz budzi się w niej wiara, że potrafi zrobić lepszą kropkę. A potem wszystko rusza lawinowo. Po każdej kropce pojawia się kolejna, każda inna - w innej barwie, wielkości. Dziewczynka odkrywa w sobie talent, a co najważniejsze potrafi przekazać wiarę w możliwości twórcze dalej. Postaw tu... Świetna książka o kreatywnym myśleniu, o twórczym podejściu do jednej i tej samej idei - kropki. Autor pokazuje jak w delikatny i subtelny sposób zachęcić dzieci do odkrycia swoich pasji i rozwoju talentów. Książka Petera H. Reynoldsa jest inspiracją dla dorosłych. Zainaugurowano dzięki niej Międzynarodowy Dzień Kropki - przypada na 15 września. Święto kreatywności i twórczości. Dajmy się porwać kropce!

Nie powiem, pocieszna książka o relacjach w rodzinie. Opowiada o tych małych szczegółach/momentach w życiu rodziny - o sprawach, które nawet jeśli zauważamy, to szybko zapominamy. Cudowne w książce jest to, że narratorem jest tata, który jak możemy gdzieniegdzie przeczytać, też ma coś za uszami i bywa rozrabiaką ;) Czemu zatem nie 10 gwiazdek? Bo mimo wszystko jest jedną z wielu książek z lekkimi historiami. Nie ma dla mnie w niej tego "jednego wyjątkowego czegoś", czym zachwycałabym się i często do niej wracała. Ale sama lektura godna polecenia, a jakże! Kasdepke zasłużył na tytuł mistrza słowa, ponieważ operuje zwrotami i trudniejszymi słowami w sposób, który nie odrzuca dziecka od lektury. Dlatego jeśli Kacperiada nie jest lekturą szkolną, to warto ją pokazać dzieciom (koniecznie w czasie wczesnej szkoły podstawowej).

Jedna z moich ulubionych lektur wczesnego dzieciństwa. Krótka a zawierająca tyle treści. Kapitalne wprowadzenie w świat emocji. Lekcja empatii. Poznajemy Piotrusia, który tak jak typowy kilkulatek miewa gorsze chwile. Nie słucha mamy, sprawa jej przykrość. Dzięki tęczowemu zajączkowi zmienia swoje zachowanie.

Powiem tak: Gdyby nie mój radykalny wegetarianizm i sprzeciw wobec noszenia futer, uznałabym tę część za jedną z najciekawszych w serii. Jeśli zaakceptujemy różnice kulturowe czy wręcz nas zaciekawią, możemy dowiedzieć się naprawdę dużo o wędrówkach reniferów i ich życiu obok ludzi. Element magiczny i mini twist w zakończeniu też jak najbardziej na plus. Tylko to suszone mięso, buty z rena i opis jak uzyskiwano ścięgna... nie na moją wrażliwość.