Bliskość. Jak zbudować dobre relacje w związku, w pracy i z przyjaciółmi

Udało mi się dozować książkę po trochu i w międzyczasie trochę poćwiczyć propozycje, chociaż zdecydowanie najbardziej weszło mi w krew zdanie "O tym, kto mnie złości wciąż decyduję ja". Mam jednak zastrzeżenia do tłumaczenia na polski oraz do wyjaśnień podawanych przez autorkę (a może to wina tłumaczenia właśnie?).

63/52/2025 "Przyjaźń w czasach samotności. O znaczeniu i budowaniu więzi w dorosłym życiu" dr Marisa G. Franco Filia na Faktach #recenzja #współpracarecenzencka #współpracabarterowa #przyjaźń #więzi #filianafaktach O przyjaźni "Przyjaciel to ktoś, kto zna melodię twojego serca i potrafi ci ją przypomnieć, gdy sam zapomnisz słów." ~ C.S. Lewis.  Przyjaźń, przyjaciele, chyba każdy człowiek na ziemi rozumie, czuje, wie jak są ważni w życiu. I o przyjaźni właśnie opowiada nam doktor Franco w swojej publikacji. Książka jest dość obszerna jak na tego rodzaju literaturę, ale dzięki temu jak autorka płynnie prowadzi nas przez dane zagadnienia, dzięki jej przystępnemu stylowi i braku naukowego nadęcia, dzięki historiom zwykłych ludzi przytaczanych przez nią podczas omawiania danej kwestii lektura tej publikacji jest przyjemnością i nie odstrasza czytelnika od siebie, a wręcz odwrotnie zachęca do dalszej lektury. "Przy­jaźń tępi kły ży­cio­wym za­gro­że­niom." Autorka omawia tu jak przyjaźń zmienia nasze życie, jaki wpływ ma na nas, na nasze życie, dlaczego przyjaźń ma znaczenie, podkreśla, że sprawia, że dzięki niej jesteśmy empatyczni, czujemy się w pełni sobą, że przyjaźń nas uzupełnia, że dzięki przyjaciołom stajemy się bardziej przyjacielscy, porusza teorię przywiązania w przyjaźni i jej potęgę. Przeczytamy tu także o stylach przywiązania, mianowicie o bezpiecznym, niepewnym, unikowym. W drugiej części książki znajdziemy sposoby na znalezienie i utrzymanie przyjaciół. Druga część pokazuje nam, że w życiu potrzebne są nam także inne relacje, nie tylko miłość, że przyjaźń jest rów­nie ważną relacją i że gdy relacja miłości się rozsypuje warto mieć przy sobie przyjaciół, którzy nas w takich chwilach wesprą i pomogą. "Z per­spek­ty­wy czasu ża­ło­wał, że do chwili roz­sta­nia nie zna­lazł przy­ja­ciół. Czuł się jak wrak i za­my­kał się w sobie na samą myśl o wy­cho­dze­niu do ludzi." By łatwiej znaleźć przyjaciół należy zakładać, że ludzie nas lubią, że nastawieni są oni do nas pozytywnie. Trzeba umieć przejąć inicjatywę, podejść, przywitać się, zacząć rozmowę. „Jakże śmia­ły staje się czło­wiek, gdy jest pe­wien, że jest ko­cha­ny”, po­wie­dział kiedyś Freud." Autorka omawia temat wrażliwości, pokazywania swoich uczuć, bycia autentycznym w relacji, ale także by nie przesadzać i nie być zbyt wylewnym. Potrafić być otwartym, ale otwierać się tylko przed ludźmi, którzy na to zasługują. "(...)wbrew prze­ko­na­niom pa­nu­ją­cym w naszej kul­tu­rze przy­jaźń jest rów­nie ważna jak inne związ­ki." Autorka omawia tu także zagadnienie gniewu, złości, konfliktu w przyjaźni. Wyróżnia terminy gniewu rozpaczy i nadziei, podkreśla, że czasem gniew może wzmocnić przyjaźń, gdy spokojnie omawiamy z przyjacielem to co nam przeszkadza, a nie tłumimy gdzieś w sobie nasze negatywne emocje, gdy jesteśmy otwarci nie tylko na swoje potrzeby, cele, ale dostrzegamy cele, potrzeby naszego przyjaciela, to łatwiej będzie nam być otwartym i dogadać się z nim w sprawach, które was dzielą, bądź przeszkadzają. Poruszane jest tu również zagadnienie ofiarności w przyjaźni, która jest dobra, dopóty, dopóki nie prowadzi do zatracania siebie i przeradza się w ofiarność toksyczną. W ostatnim rozdziale dowiemy się natomiast jak okazywać uczucia, miłość, czułość w przyjaźni, że takie okazywanie uczuć jest ważne dla przyjaźni i że nie ma w tym nic złego, ani zdrożnego, i że nie wszystko sprowadza się do relacji romantycznej czy miłości seksualnej. Że prawdziwy przyjaciel powinien kochać cię takim, jakim jesteś. "Przyjaźń w czasach samotności" to naprawdę warta uwagi publikacja i myślę, że dobrze jest ją przeczytać. W świecie, który nas dziś otacza, a przyjaźnie sprowadzają się coraz częściej tylko do posiadania znajomych na portalach społecznościowych będzie to dobre przebudzenie by zadbać o swoje prawdziwe, realne przyjaźnie, a także by potrafić zdobyć nowe, warte uwagi i poświęcenia. "Spo­śród 106 czyn­ni­ków wpły­wa­ją­cych na de­pre­sję brak za­ufa­nej osoby znaj­du­je się na pierw­szym miej­scu. Sa­mot­ność jest bardziej zgub­na niż zła dieta czy brak ruchu i rów­nie nisz­czą­ca jak pa­le­nie piętnastu pa­pie­ro­sów dzien­nie. Przy­jaźń dosłow­nie ra­tu­je nam życie." Polecam Wam lekturę tej książki. Bardzo ciekawa, dotykająca współczesnych problemów. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia na Faktach.

Pod tym chwytliwym tytułem kryje się pigułka wiedzy prosto od dwóch psychiatrek i psychoterapeutek. Napisana bez lukrowania, lecz i bez przyczerniania obrazu współczesnych nastolatek i ich rodziców. Nie poradnik, a wywiad. Co akurat jest ważne, bo dominują w nim bardzo bogate spostrzeżenia, a rad jest niewiele. Może to i dobrze, gdyż gotowe odpowiedzi dziwnym trafem rzadko znajdują zastosowanie w rzeczywistości. Za to wiedza o tym, na co zwrócić uwagę, co jest normą, a co nie, jakie mogą być przyczyny problemów młodych dziewcząt, jakie skutki zaniedbań rodzicielskich już tak. Tematy ciężkiego kalibru to burza neuronów, depresja, wtórne korzyści z choroby, autyzm, ADHD, brylowanie w internecie, używki, identyfikacja płci, seksualność a seksualizacja, zaburzenia odżywiania, samookaleczenia i próby samobójcze, diagnozowanie, terapia indywidualna nastolatki, jej rodziców i całej rodziny, system ochrony zdrowia psychicznego w Polsce.

Ta książka to prawdziwy skarb. Napisana w świetnym stylu, przystępnie, bez zbędnego moralizowania – miałam wrażenie, że sama autorka siedzi naprzeciwko mnie przy kawie i rozmawiamy o ważnych, życiowych sprawach. Nira Feliciano wykonała fantastyczną pracę – jej sposób przekazywania wiedzy sprawia, że nie czujesz żadnej bariery, a jednocześnie dostajesz konkrety, podane w sposób, który naprawdę trafia do serca i głowy. To prawda – ta książka może nie odkrywa Ameryki, ale uświadamia mnóstwo rzeczy, na które na co dzień nie mamy czasu się zatrzymać i zastanowić. A może właśnie jednak odkrywa – bo dzięki niej można dojść do wniosków, które bez jej pomocy byłyby trudne do uchwycenia. Autorka robi to za nas – upraszcza, tłumaczy, pokazuje. Daje wszystko na tacy, a przy tym nie narzuca się, nie ocenia – jest jak dobra przyjaciółka, którą chce się słuchać. Ogromny plus za to, że ją po prostu polubiłam. Ta książka to nie tylko poradnik – to towarzyszka na drodze do lepszego życia i większego spokoju. Świetna!

"Przebudzenie" to poradnik, który napisany jest tak, jak lubię - bez zbędnego lania wody, wszystko jest w nim opisane krótko, zwięźle i na tamat. ideolo! Kate Oliver i Toby Oliver to rodzeństwo, które postanowiło podzielić się swoim doświadczeniem. Stworzyli program S.H.I.N.E, który ma za zadanie pomóc nam dobrze rozpocząć każdy dzień. Jednak w "Przebudzeniu" nie chodzi jedynie o przebudzenie w sensie dosłownym. Ta książka pomaga spojrzeć inaczej na swoje życie, inspiruje do zmian, motywuje do działania, pomaga "przebudzić" się na kilku płaszczyznach. "Przebudzenie" to wbrew pozorom bardzo konkretna pozycja. Przedstawione w niej techniki są oparte na licznych badaniach naukowych. Czytając tę książkę, miałam poczucie, że mam w rękach naprawdę wyjątkowy poradnik, który, jeśli wypróbuje i wprowadzę w życie kilka z przedstawionych w nim praktyk, pozytywnie wpłynie na moje samopoczucie, podejście, zdrowie i ogólnie na całe życie 😁 "Przebudzenie" motywuje, inspiruje i zachęca do działania!

Już jakiś czas leżała u mnie na półce i czekała, aż się za nią wezmę. W końcu nadszedł ten dzień i ją pochłonęłam. Jest świetna. Przede wszystkim jest konkretna, a ja to bardzo cenię. Nie ma wielu stron, ale absolutnie nie czuję, aby mi brakowało jakichkolwiek informacji. Ćwiczenia również na plus. Bardzo polecam. Na pewno będę do niej wracać.

Ta książka w jakiś sposób okazała się pomocna dla mojej rodziny, kiedy choroba demencyjna Babci zaczęła się w szybkim tempie pogłębiać, a nam zaczynało brakować pomysłów,  w jaki sposób możemy ją wesprzeć w tej chorobie przy równoczesnym poszukiwaniu wsparcia i ulgi dla nas w tym nowym dla wszystkich doświadczeniu.  I tym sposobem zyskaliśmy bezcenne wręcz wskazówki w kontekście sposobów przystosowania środowiska, począwszy od wyborów kulinarnych po aranżację przestrzeni. Wartościowe okazały się również wskazówki i opisy dotyczące psychofizycznych zmian naszej najbliższej osoby (w kontekście zmysłów, relacji komunikacji, środowiska, emocji nastawienia — według kolejności poszczególnych rozdziałów, bo tak one właśnie brzmią), dzięki temu z większą wyrozumiałością, otwartością i empatią mogliśmy podejść do tematu.  Choć w praktyce i przy takim zaawansowaniu demencji na niewiele już niestety zdały się zmiany aranżacyjne, tak chyba w większym stopniu zmiana dokonała się w umysłach i sercach członków rodziny. Taka praktyczna i poparta własnym doświadczeniem demencji (przez autorkę) wiedza okazała się wspierającą dla naszej rodziny. To była i jest ważna oraz potrzebna lektura w kontekście podobnych doświadczeń dla wielu rodzin przechodzących podobne przeżycia z osobą mającą demencję.

Autorka zachęca do przyjrzenia się sobie i do zadbania o siebie, a przede wszystkim inspiruje do pracy nad sobą ("nikt nie uleczy cię tak, jak ty sama"). Uczy interpretowania własnych myśli, sztuki stabilizowania się po trudnych wydarzeniach, rekomenduje pracę na przekonaniach (sami o sobie piszemy historię). Wskazuje na wagę ruchu i moc pracy z oddechem, pochyla się nad naszą rolą w życiu (ratownik, prymus, potakiwacz ...) Pisze też o wychowaniu: miłości, wsparciu i umiejętności stawiania granic. Uczy samoregulacji i prowadzi ku dojrzałości emocjonalnej... Do przeczytania i przemyślenia.

„Bądź jak witamina i takimi ludźmi się otaczaj”. Książka, która zachęca do refleksji nad relacjami osobistymi i tym, jak mogą one wpłynąć na Twoje samopoczucie i szczęście. Marián Rojas Estapé proponuje podróż do samopoznania i odkrycia ludzi, którzy dodają pozytywnej energii. Omawia rolę oksytocyny w naszym życiu. Ten hormon odgrywa ważną rolę w naszej równowadze emocjonalnej. Tutaj mamy przyjemne wyjaśnienie, jak wpływa to na nasze ciało i umysł. Uczymy się identyfikować, które sytuacje i/lub ludzie generują stres. Ale to nie koniec. Uczy nas, jak sobie radzić w takich sytuacjach i z takimi ludźmi. To jest bardzo pomocne. Polecam!

Zdecydowanie łatwy i przyswajalny język. I to co odmienia ją od innych książek to to - że zawiera w sobie sposoby na akceptację trudnych chwil. Kiedyś były to książki, które były u mnie numerem jeden jeśli chodzi o tematykę, jednak w ostatnim czasie czuję już ich przesyt. Zdecydowanie mimo to, trzymam się opinii, że najlepsze książki rozwojowe to właśnie są w wydawnictwie Muza. Także polecam :)

Ta niewielkich rozmiarów książka to ogólne zapiski autora w tym: przemyślenia, przepisy, wiersze czy aspekty filozoficzne oraz kilka przykładów z życia osób, które przeszły traumatyczne wydarzenia. Podczas czytania odniosłam wrażenie, że jest to książka bardzo osobista , jakby forma terapii autora, który jawnie obnaża swój problem z depresją czy przeszły problem z alkoholem i narkotykami. Jest kilka ciekawych wpisów, które zanotowałam, wiązałam z tą książeczką większe oczekiwania pokrzepiające, ale ta jest na raz , jak coś na ząb.

"To nie wydarzenia mnie uszczęśliwiają, lecz to jak je odbieram..." Zgodnie z sugestią tytułu (dziennik ...) autorka zaprasza nas do osobistej (codziennej ;) podróży ku wdzięczności, ku dostrzeganiu pozytywnej strony życia, ku odpowiedzialności (i wolności) tworzenia własnych interpretacji doświadczanych sytuacji. Publikacja przypomina mi w stylu książkę G.C. Rubin "Projekt szczęście"...

"Emocjonalne wsparcie dla kobiet z ADHD" autorstwa Michelle Frank i Sari Solden to książka, która porusza temat ważny, ale niestety nie do końca spełniła moje oczekiwania. Choć nie mam formalnej diagnozy, wiele z opisanych schematów zachowań rzeczywiście przypominało moje doświadczenia, co sprawiło, że poczułam się bardziej zrozumiana. Jednak samo wsparcie, którego oczekiwałam, było trudne do odnalezienia w tej książce. Początkowe rozdziały czytało mi się ciężko, momentami czułam, że mijam się z treścią, która nie była tym, czego szukałam. Owszem, książka uświadamia, jak ważne jest łagodniejsze podejście do siebie – i to jest jej największy atut. Niestety, część rozdziałów musiałam pominąć, bo nie były dla mnie. Oceniam ją na solidne 6/10 – nie dla każdego, ale może trafić w potrzeby bardziej zorientowanego czytelnika.

"Miej cierpliwość do siebie. Żadne nasiono nie widziało kwiatu, który z niego wyrośnie". Książka to subtelne, harmonijne ilustracje i krótkie sentencje - esencje, podzielone na pory roku. Momentami można mieć ciarki widząc połączenie trafnych słów z równie wymownym ich zobrazowaniem. Poczułam to, gdy wraz z moją znajomą zaczęłyśmy przeglądać ją na spotkaniu. Z miejsca też miałyśmy możliwość rozmowy na temat przesłań, które zobaczyłyśmy 🙏 Dla mnie już sam tytuł jest wyjątkowy: słońce, morze, gwiazdy - przecież to nadzwyczajne trio, które uwielbiam, ale nie tylko. To połączenie z naturą, wszechświatem, czymś większym od nas, ma tutaj istotne znaczenie. Pozycja jest niewielkich rozmiarów, ale niesie duże przesłania: ☀️ O tym, że tkwi w nas moc samego istnienia 🌊 O naszej wyjątkowości ✨ O możliwości przemian i rozkwitu. Cudowna pozycja - kompozycja 🥺 Chciałabym więcej takich książek 😇 Co jest najbliższe Tobie: słońce, morze, czy gwiazdy? Podsumowując. jest to piękny tytuł i wnętrze dodające skrzydeł i czule trafiające w serce 🤍

Porządne źródło wiedzy o IBS. Autorka zawarła w książce podstawowe informacje o tej czynnosciowej chorobie jelit, wyjasniajac mozliwe przyczyny a takze sposoby leczenia. Myśle, że moze przyniesc pewnego rodzaju spokoj i ulge osobom zmagajacym sie z IBS a takze nadzieje na to ze da sie ogarnac zespol jelita drazliwego.

Słowo "mindfulness" stało się ostatnio modne. I choć wiele osób go używa, to z pewnością nie wszyscy wiedzą, co tak naprawdę oznacza. Ja też zaliczałam się do tego grona. Po książce "Odkrywanie mindfulness" Katarzyny Kędzierskiej i Małgorzaty Jakubczak wiem już o co chodzi. Muszę zacząć od tego, że książka jest pięknie wydana. Kiedy ją pierwszy raz zobaczyłam na żywo, powiedziałam: "nie ważne czy jest dobra, nigdy jej nie oddam". Drugą bardzo ważną sprawą jest fakt, że nie mamy do czynienia z poradnikiem. Autorki przekazały po prostu swoją wiedzę w temacie mindfulness, a mają ją ogromną. W końcu Małgorzata Jakubczak założyła Polski Instytut Mindfulness, a Katrzyna Kędzierska jest certyfikowaną nauczycielką medytacji oraz prowadzi bloga o minimalizmie i mindfulness (Simplicite.pl) Od pierwszej strony zawładnął mną niezwykły spokój. Być może stało się tak przez moje pozytywne nastawienie, a może książka ma w sobie coś wyjątkowego. Pewnie jedno i drugie. Autorki w bardzo przystępny sposób wyjaśniają czym mindfulness jest i co najważniejsze, czym nie jest. Ludzie często mylą go z relaksacją czy typową medytacją. Owszem, medytujemy wtedy, ale najważniejsze jest poznanie siebie, uważność, czucie i skanowanie własnego ciała. Przyjmujemy wtedy rzeczywistość taką jaka jest, czyli zarówno dobre jak i złe rzeczy. Okazuje się, że mindfulness pozytywnie wpływa na nasze zdrowie, i chyba to jest najważniejsze. Ja czuję się zachęcona do spotkania się z najważniejszą osobą w moim życiu... z sobą. Serdecznie paniom autorkom dziękuję. Czytajcie!

Każda książka może przynieść choć trochę ukojenia, poukładania sobie pewnych rzeczy w głowie. Z każdą książką dojrzewamy pokonując swoje lęki i strachy. Czasem jedno słowo wystarczy by odnaleźć siebie. Jednak może się okazać, że żadna nie będzie wystarczająca i trzeba będzie sięgnąć po pomoc. Trzeba będzie o nią po prosić. Nie wahaj się tylko działaj.

Książka pochłonięta w jeden dzień - jak dla osoby która nie może zdzierżyć poradników i praktycznie nigdy ich nie kończy, uznaję za sukces. Jestem kompletnym laikiem, jeśli chodzi o literaturę parentingowa, dlatego osobiście znalazłam w niej parę przydatnych treści. Książka napisana przystępnym językiem, poparta przykładami. Duży plusik.

W książce „Poczuj się dobrze” nie znajdziesz wyszukanych sposobów na poradzenie sobie ze sobą samym, kiedy otaczający świat zaczyna przytłaczać. Znajdziesz tutaj proste sposoby na to, żeby zająć czymś innym głowę. Nie jest łatwo nie myśleć o czymś, co wywołuje silny stres, niepokój, zagubienie. Jednak dla samego siebie warto nauczyć się radzić sobie w każdej sytuacji, bo świat, w którym obecnie żyjemy, jest naprawdę nieprzewidywalny. Myślę, że ta książka nadal jest aktualna, choć pandemię mamy już za sobą. Żyjemy w bardzo stresogennym czasie, jesteśmy przebodźcowani, znerwicowani, zabiegani. Nauczenie się, a może bardziej znalezienie sposobów na relaks, poprawę własnego samopoczucia, oderwanie się od codzienności, pozwoli nam złapać dystans, wyciszyć się, odpocząć. W tej książce znajdziecie bardzo dużo fajnych propozycji. Po prostu wybierzcie te, które najbardziej Wam pasują. Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2026/04/natalia-sosin-krosnowska-poczuj-sie.html

Mam mieszane uczucia. Niby poważany psychoterapeuta, ale tak mało odporny na modę i techniki, które niewiele mają wspólnego z nauką. To już wiem w jakim kierunku to wszystko zmierza. Coś wyniosłam z tej książki (mimo że wyniosłam do toalety ;) Tak więc nie czuję, aby to był całkowicie zmarnowany czas. Jednak nie zgłosiłabym się na terapię do takiego człowieka.