Beztroski kemping 11

Okinawa przywitała członków klubu piękną pogodą i krystalicznie czystą wodą. Nie można więc sobie wyobrazić lepszego miejsca do zdobycia profesjonalnej licencji płetwonurka. Zanim to jednak nastąpi, „świeżaki” wraz z kolegami i koleżankami oddadzą się błogiej zabawie, która dość szybko przerodzi się w czyste szaleństwo z masą nieporozumień i nieplanowanych wydarzeń. Odpoczynek i procenty są ważne, Iori nie może jednak zapomnieć o odpowiednim treningu. Pomocną „stopę” wyciągną do niego koleżanki, które na pewno odpowiednio go przeszkolą. Pozostaje jednak pytanie, czy to wystarczy do zdania egzaminu? Piąta odsłona serii w żadnej kwestii nie sili się na innowacyjność czy odmienne podejście do pokazywanej historii. Autor sięga tutaj po sprawdzone schematy i serwuje czytelnikowi dokładnie ten sam zwariowany pakiet elementów co we wcześniejszych tomikach. Alkohol leje się więc tutaj strumieniami, goli umięśnieni faceci prezentują swoje wdzięki, piękne niewiasty również nie są nazbyt skromne, a serwowane żarty mogą wywołać u zwolenników poprawności politycznej wylew lub zawał. Schematyczność i powtarzalność całej historii jest więc w każdym rozdziale mocno zauważalna. Nie zmienia to jednak faktu, że manga nadal zapewnia gigantyczną dawkę doskonałej zabawy i powielanie tych samych schematów kompletnie jej nie szkodzi. Kolejne strony tytułu pochłania się z niekłamaną przyjemnością i szerokim uśmiechem rozbawienia na twarzy. Całą recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-grand-blue-5/

Tatsu nadal rządzi. Scena jak chcę odpocząć od pracy , ale nie potrafi , bo ciągle myśli o obowiązkach domowych rozwala. Tak samo jak bohater się przeziębił i chciał pokonać wroga i w końcu żona się nim zajęła. Świetna też była kolejna wizyta teściów Tatsu i moment jak Jego teść gotował i Miku pomagała ojcu , a Tatsu był przerażony tym co widzi:D

Tom czekał na przeczytanie dosyć długo, co jest dziwne, bo mangi raczej czytam na bieżąco. Jest to spowodowane chyba tym, że podchodziłem do tego tytułu dosyć sceptycznie. Kupiony głównie po to żeby sprawdzić czy jest to coś ciekawego skoro widnieje na wysokich miejscach w rankingach. Czy takie jest? Nie wiem, ogólnie historia jest lekka i mocno przesadzona (co było zrobione specjalnie), ale nie wiem czy nie jestem już za stary na takie opowieści. Sprawdzę drugi tom który i tak już mam.

Tomik dziesiąty (na razie ostatni na naszym rynku, na kolejne odsłony pewnie przyjdzie nam trochę poczekać), zaczyna się od krótkiego wypoczynku w ogrodzie jednej z dziewczyn. Kemping blisko domu to jednak tylko przedsmak kolejnej dalszej wyprawy w okolicę rzeki Oi, na którą wybierają się Rin, Nadeshiko i jej przyjaciółka Aya. Niestety czytelnik nie będzie miał okazji zobaczenia ostatecznego finały całej wyprawy. Na taką przyjemność będzie musiał on odpowiednio długo poczekać, aż zostanie wydana część jedenasta. „Urwana” historia wcale nie oznacza jednak, że nie ma tutaj wciągającej treści. Jest przydomowy biwak pozwalający lepiej poznać jedną z dziewczyn i jej urokliwego pieska, są kolejne zajęcia klubowe, na którym tworzone zostają specjalne palniki z puszek aluminiowych, jest motocyklowa wyprawa i testowania nowego pojazdy, oczywiście nie zabraknie również jedzenia. W tomiku znajduje się więc wszystko to, do czego czytelnika przyzwyczaiła już seria i opowieść pomimo braku dokończenia zapewnia należytą dawkę rozrywki. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-beztroski-kemping-7-10/

Drugi tom jest lepiej dopracowany graficznie od pierwszego i to widać gołym okiem. Lepsza saturacja kolorów, znacznie ładniejsze czcionki przy didaskaliach. Po prostu przyjemniej się to czyta, bo nie kłuje po oczach jak przy pierwszym tomie. W drugim tomie Kodeksu Perfekcyjnego Pana Domu nasz były gangster Tatsu kontynuuje swoje życie jako gosposia domowa. Pojawia się w tym tomie więcej interakcji z Masą, drugoplanową postacią i kolegą głównego bohatera. Poza tym wprowadzone zostają nowe postacie z gangsterskiego półświatka, typowo pod komediowy sztych. Wymieszanie komedii pomyłek i nieporozumień z typowo azjatyckimi gagami świetnie się tu sprawdziło. Uśmiałam się do łez przez większość lektury.

Myślałam, że już na zawsze z 10 tomem zostanie u mnie nie przeczytane. W końcu przeczytałam. Tom trzyma poziom pozostałych serii. Nie, żeby był jakiś spadek. Tylko manga od początku nie wchodziła mi tak dobrze jak anime albo drama. Nie podobają mi się tła. Jakoś tak męczące jest czytanie. Wolę Beztroski Kemping na ekranie.

Od czasu do czasu, lubię wracać do tej ciepłej i sympatycznej historii o miłości, ponieważ ma niezwykłe właściwości lecznicze dla mojej duszy; porównywalne z uśmiechem, jakim jest obdarzana główna bohaterka przez swoją sympatię. Mam wrażenie, że z każdym kolejnym rokiem, doceniam tę mangę jeszcze bardziej. Uwielbiam ją za swoją prostotę i sposób przedstawienia codziennego życia. Lubię to powolne tempo, w jakim toczy się fabuła i te chwile, w których bohaterowie mogą się na chwilę zatrzymać, żeby cieszyć się małymi rzeczami, jakie podsuwa im los. Za każdym razem z radością obserwuję te subtelne spojrzenia, rumieńce i wymianę uśmiechów między nimi. Jest to dla mnie jak powiem wiosny w ten chłodny jesienny wieczór.

Jeśli lubicie: książki o książkach (wielu książkach), motyw "od zera do bohatera", rozbudowane światy, orientalny klimat i przygody, to "Wielki strażnik biblioteki" powinien przypaść Wam do gustu! Bardzo cieszę się, że zdecydowałam się sięgnąć po tę mangę. Pierwszy tom jest jak prolog do całej serii. Przedstawia on losy pewnego chłopca, który pochodzi z ubogiej rodziny w małej wiosce, przez co nie ma wstępu do biblioteki, a przez elfie uszy jest szykanowany przez rówieśników i innych mieszkańców wioski. Sam zabieg, że przez cały tom nie znamy imienia "długouchego" i poznajemy je dopiero na samym końcu, jest bardzo ciekawy. Chłopiec ten szybko wzbudza sympatię - ma w sobie duże pokłady empatii, odwagi i wytrwałości, jest bardzo ciekaw świata, ma intelekt i wyobraźnię, a do tego ma w sobie zadatki na maga. Sama manga jest bardzo klimatyczna, a styl kreski ładny i bardzi szczegółowy. W dodatku kreacja świata jest bardzo ciekawa, nawet jeśli w pierwszym tomie jest pokazany zaledwie jego skrawek. Manga powstała na podstawie powieści, ale tak czy inaczej zasługuje na pochwałę, gdy idzie o wyjaśnianie wielu rzeczy. Zawsze jest jasne "co, jak i dlaczego". Przy "Wielkim strażniku biblioteki" bawiłam się wspaniale i bardzo go polecam! Moja ocena to 10/10 i manga będzie odpowiednia dla osób 12+

Manga magiczna, małą czarownica, i duża czarownica jej mama, i jeszcze masa innych magicznych postaci. Ale pod tą otoczką uroczej mangi dla dzieci, z dziećmi i miłej sympatycznej kreski, kryje się taki rodzaj zboczeństw i deprawacji.. albo za dużo ero-mang czytam. No, ale mała dziewczynka a nagle, laska taka, że szprycha że hej! No to samo to o czymś świadczy.

I myk, jak te dzieci szybko dorastają. Jak na moje manga kończy się na 3 tomie. 4 to już raczej dodatek dla fanów. Głowna bohaterka dorasta, dojrzewa emocjonalnie do swojej roli. O dziwo, jak na moje, nie jest do manga dla wszystkich. Bardziej dla dojrzalszego czytelnika. Czy polecam? Raczej tak, czasami wzrusza.

Ciekawe podejście aby w mandze przedstawić historię dokumentalną. Warto pamiętać, że nie jest to historia o katastrofie i jej bezpośrednich skutkach a swoisty pamiętnik i wspomnienia autora po pracy na terenie reaktora przy jego naprawie i redukcji skażenia. Lekkim zaskoczeniem było to w jak lekkim tonie była przedstawiona całość. Zdecydowanie warte polecenia aby spojrzeć w jaki sposób Japończycy podchodzą do tego typu tematów.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2022/01/manga-tez-ksiazka-wielka-wojna-zodiaku.html Jaki macie znak zodiaku? „Wielka Wojna Zodiaku” to tytuł, który sam w sobie mało co mówi. Nie czytałam opisu tej mangi, kiedy po nią sięgałam, bo chciałam zostać zaskoczona. Czy zostałam? Tak. Na tyle, że chce ostatnie dwa tomy tej historii, aby poznać jej koniec. FABUŁA Raz na dwanaście lat odbywa się Wielka Wojna Zodiaku, w której dwanaścioro odważnych wojowników noszących imiona znaków chińskiego zodiaku staje do rytualnej walki na śmierć i życie. Ten, któremu przyjdzie po trupach wygrać wojnę, będzie mógł spełnić jedno życzenie. Wojownicy poza narzędziami w swoich dłoniach posiadają też ukryte moce, które mogą sprawić, że szala zwycięstwa przesunie się w ich stronę. Niektórzy z nich są weteranami Wojny Zodiaku i kolejna edycja to dla nich kolejna rozrywka, która skończy się wygraną. Nikomu nie można zaufać. Wszyscy muszą zginąć. Wygra tylko jeden. Który z nich spełni swoje życzenie? A może nastawiona pokojowo Małpa doprowadzi do końca wojny bez rozlewu krwi? Wojnę Zodiaku czas zacząć! OPRAWA GRAFICZNA Ostra kreska to coś, co wyróżnia tę mangę. Nie jest ona jednak na tyle mocna i szarpana, żeby męczyła oczy. W zasadzie to „Wielka Wojna Zodiaku' jest mangą, która wyraża więcej obrazem, niż słowem, chociaż dymki i fonty w nich mogą drażnić wzrok. Parę razy musiałam zmienić obraz, na który patrzyłam, bo czułam, jakby coś kłuło mnie w oczy. Kolorowe obwoluty pokazują nam wygląd bohaterów, którzy choć nie powinni zyskać sympatii Czytelnika i tak ją zyskują. Nie przyzwyczajajcie się jednak do postaci, bo autorzy nie bawią się w łagodne zabójstwa. Krew i posoka leje się w tej historii częściej, niż woda w kranie, a mimo tego i tak nie uważam „Wielkiej Wojny Zodiaku” za mangę brutalną. Moim zdaniem jest okej. Każdy z tomików posiada kolorowy mini plakat z bohaterami, który jest bardzo miłym dodatkiem do całości. OPINIA OGÓLNA Ja myślałam, że „Wielka Wojna Zodiaku” to manga, która będzie typowym tasiemcem. W końcu mamy tutaj dwanaściorga wojowników. Jakież było moje zdziwienie, kiedy już w pierwszym tomie pożegnałam się z jedną z dwóch moich ulubionych postaci. Heh... naprawdę to był szok, którego nawet nie potrafię dobrze opisać. Autorzy nie rozpieszczają nas. Mamy tu naprawdę mini historie poszczególnych bohaterów. Takie idealne do poznania ich, ale bez szansy polubienia, bo i tak zaraz zginą. Tak mi teraz przychodzi na myśl, że jeżeli szukaliście coś na kształt „Battle Royale”, czy bardziej hollywoodzkich „Igrzysk Śmierci” to właśnie znaleźliście odpowiedniego kandydata. Jestem po lekturze dwóch tomików i już pragnę więcej! Cała manga ma cztery części, stąd szybka, wartka i bardzo dynamiczna akcja, która nie pozwala się nudzić. Trup ścieli się gęsto, krew spływa do kanału, a wrogów do zwycięstwa i końca walki ubywa. Niech Was to jednak nie zmyli. To nie jest tak, że tu tylko walczą i zabijają się wzajemnie. Mamy intrygi i układy między bohaterami, ale tak naprawdę nikomu nie można ufać. Najbardziej wyróżniającą się postacią jest Małpa, która od samego początku szuka pokojowego rozwiązania całej wojny, jednak tym razem jej misja nie jest łatwa, bo wojownicy nie zamierzają remisować. Ciekawa jestem Byka, który jest najpewniejszym zwycięzcą, chociaż Tygrys także mnie zaskoczyła. Ach! I zapomniałabym o szalonym Króliku, który jest nadpobudliwy i także ma duże szanse na wygraną. Nie da się ukryć, że „Wielka Wojna Zodiaku” to manga, przy której można rozmyślać i obstawiać swojego faworyta. Na pewno sięgnę po ostatnie dwa tomiki, aby dowiedzieć się kto został szczęśliwcem i może spełnić swoje życzenie. Jeżeli chcielibyście sięgnąć po tę mangę, polecam zrobić to mając całość na półce. Inaczej będziecie cierpieć, tak jak ja teraz.

Dziewczyna do wynajęcia, to jedna z tych komedii romantycznych, gdzie zrządzenie losu sprawia, że para niezbyt lubiących się ludzi musi udawać przed światem związek. Po drodze pojawia się cała masa komplikacji, dziwnych sytuacji i zabawnych perypetii. W tym wypadku mamy udawanie szczęśliwego związku przed babcią chłopaka, której zależy na prawnukach. Jest też była dziewczyna studenta, która nagle staje się zazdrosna. Po drodze pojawiają się też inne rywalki chcące pozyskać serce chłopaka. Mamy więc do czynienia z dosyć typową strukturą wzbogaconą o to, że Kazuya musi płacić Chizuru za randki.

Wbrew opisowi z okładki Fusuke Shimomura nie jest młodym biznesmenem, tylko przeciętnym do bólu "salarymenem", najmniejszym i nieudolnym trybikiem w korporacyjnej machinie, niezbyt przy tym rozgarniętym, co tłumaczy jego desperackie i raczej żenujące próby wybicia się lub choćby przetrwania w zhierarchizowanym świecie japońskiego przedsiębiorstwa. Historyjki komiksowe z jego udziałem nie układają się w spójną opowieść: każda zaczyna się mniej więcej podobnie, lecz potem losy bohatera mogą potoczyć się różnie. W trzech przypadkach przenosimy się nawet do feudalnej Japonii. Fusuke doświadcza, czasem wraz z całym swoim otoczeniem, zdarzeń dziwacznych, absurdalnych, bardzo często na granicy dobrego smaku lub poza nią (większość historyjek zawiera jakiś nietypowy wątek erotyczny). A to wszystkie kobiety podczas pełni zamienią się w seksualnie pobudzone wilkołaki, a to Mikołaj podaruje bohaterowi widmowego konia, który zmusza go do spłaty wszystkich długów, a to znowu Fusuke ożeni się z kobietą, która ma dar jasnowidzenia... Czasem historia kończy się (względnie) pozytywnie, ale najczęściej Fusuke, po chwilowym przypływie powodzenia, ląduje na powrót w sytuacji wyjściowej lub nawet gorszej. Nie ma w tym jakiegoś głębszego przesłania, raczej można się pośmiać. Choć zapewne u progu lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, gdy powstawały i były publikowane, historyjki o Fusuke mogły podobać się podobnym jak on, zapracowanym, słabo opłacanym i sfrustrowanym pracownikom japońskich korporacji.

O, jaka ja naiwna byłam myśląc, że trzymam w ręce ostatni tom, że wszystko się wyjaśni, że oto przede mną grande finale. Okazało się, iż to, że wydrukowano w Polsce tylko sześć części nie oznacza wcale, że autor nie napisał ich więcej. Lub że nie ma takiego zamiaru. Otóż i owszem, ma. Zatem i tym razem nie dowiemy się, czy mała dziewczynka wędrująca przez ziemie odmieńców w towarzystwie golema odnajdzie swoich pobratymców. Za to spotka wiedźmę. I trafi wraz z towarzyszami podróży na aukcję w Trzcinowisku. Co się wydarzy będą wiedzieli ci, którzy sięgną po lekturę. Zachęcam, by zrobić to już po przeczytaniu poprzednich tomów. Akcja toczy się wartko, obrazy przykuwają uwagę, a żal ściska czytelnicze serce, że nie ma kolejnej części. Chyba się zaprzyjaźniłam z Somali. Tak trudno się rozstać. Cóż, pozostaje mieć nadzieję, że wydawnictwo się nad nami ulituje i wkrótce ukaże się kolejna część komiksu. Polecam. Tym, którzy nie boją się rozłąki.

Mocne, zaskakujące i widowiskowe wydarzenia ukazane w poprzednich tomikach, dość mocno nadwyrężyły nerwy Teo i jego sojuszników. Potyczka z bardzo groźnym przeciwnikiem mogła oznaczać dla niego prawdziwy koniec. Na całe szczęście los mocno się do niego uśmiechnął, rzucając mu na pomoc nieoczekiwanego sojusznika. W tym świecie nic nie jest jednak za darmo i taka interwencja musi sporo kosztować. Po odparciu sił Vardlind nowy tymczasowy sojusznik pragnie obsadzić Teo u władzy w Sevisse zaś Siluca zgodnie z pierwotnym założeniem stanie się jego magiem. Młody bohater ma jednak zupełnie inne zdanie na ten temat i nie ma zamiary nikomu oddawać swojej „towarzyszki”, nawet koszem wielkiej władzy. Konsekwencją jego decyzji ląduje on razem z Silucą w Villar, gdzie musi udowodnić swoją przydatność jako lokalny emisariusz odwiedzający tereny wilkołaków i wampirów. Nic jednak nie może iść nazbyt prosto i wplątuje się on w kolejną poważną sprawę. Ktoś musi powstrzymać ciężkozbrojnych z Vardlind którzy polują na wilkołaki. Okazuje się, że to wierzchołek wielkiej intrygi, która ma na celu umocnienie sił Chaosu. Szykuje się więc kolejna widowiskowa akcja, która będzie miała wpływ na wygląd całego świata i w której nie obejdzie się bez wielkich poświęceń. Znajdzie się tutaj również pewna wyrazista dawka pikanterii, przeznaczona zdecydowanie dla starszego odbiorcy. (18+). Od samego początku w kolejnych pojawiających się recenzjach zawsze podkreślałem, że seria jest prostym, ale bardzo przyjemnym w odbiorze fantasy, które sięga po sprawdzone dla swojego gatunku schematy. Ostatnie tomiki mangi nic w tej kwestii nie zmieniają, serwują odbiorcy ciekawą i widowiskową treść, w której nie ma jednak nic bardzo zaskakującego. Dzielni bohaterowie o krystalicznych sercach nieustannie próbują zmienić „przyszłość” i przeciwstawić się szalejącemu „złu”. W świecie intryg, wielkiej polityki i niekończącej się walki o władzę, nie jest to jednak takie proste. Nie ma co ukrywać, że w kilku momentach ich motywacja (szczególnie Teo) jest dość infantylna, ale to przypadłość wielu dzieł tego gatunku. Na pewno nie można zarzucić tytułowi braku pomysłu na siebie i próby pokazania mocno skompilowanego świata gdzie nie zawsze da się łatwo rozróżnić dobro i zło. Nigdy nie był to poziom nowelki, na której kanwie powstała manga, jednak i tak twórcy na tak dość mocno ograniczonym miejscu udało się ukazać dość intrygujący świat. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-kronika-wojny-o-swieta-pieczec-5-7/

Akcja kręci się wokół Riku Adachiego, członka szkolnego klubu piłkarskiego, jego zdolnego kolegi z klasy Shu Mishimy, a także młodszego od nich i uwielbiającego bawić się w cukiernika Nao Sonady. Żaden z nich nie jest wybitnym kucharzem, ale mimo wszystko próbują stawić czoła łatwiejszym potrawom. Głodni bez ustanku chłopcy pochłaniają więc przygotowane przez siebie dania, świetnie się przy tym bawiąc. W tomiku znajdują się też różne przepisy, dzięki którym będzie można podjąć to samo wyzwanie! Autorka Shiori Hanatsuka zaprasza do wspólnej przygody, podając wam na tacy tę pyszną mangę! 🍜 Recenzja 🍜 🍙 “Głodni bez ustanku” to bez wątpienia smaczna manga, ale co do samych przepisów… To nie wiem, czy byłabym w stanie je odtworzyć. 🍙 W mandze oprócz dobrego jedzenia znajdziemy też życiowe rozterki bohaterów. Które raczej czytelnikowi nie są obce, bo kto z nas nie zastanawiał się nad wyborem szkoły, zawodu itp. 🍙 Manga jest dla mnie neutralna. Nie wywołała we mnie żadnych większych emocji… Jedynie mój żołądek składał jakieś tam zastrzeżenia. 🍙 Poza tym kreska jest przyjemna, a dania apetyczne! Przy większym zapale, może uda się podołać kulinarnemu wyzwaniu.

Na początku dowiadujemy się , że w świecie demonów żyła wielka Jahy , która była zastępcą króla demonów , ale przez atak czarodziejki świat został zniszczony i teraz Jahy mieszka na ziemi w malutkim mieszkaniu i wygląda jak dziecko i chcę tylko znaleźć klejnoty mocy by znów odbudować świat demonów. Ma tylko jeden klejnot i , gdy go założy staję się dorosła jak w świecie demonów. I okazuję się , że pracuję w kawiarni jako kelnerka. I mimo , że ciągle w myślach obraża klientów to dla każdego jest miła:D A po pracy szefowa ją chwali , ale mówi , że musi się bardziej uśmiechać i daję jej większą wypłatę. Potem Jahy przeszukuję miasto w poszukiwaniu klejnotów i nagle spotyka demonice ze swojego świata(Druj) , która jej służyła i była w niej zapatrzona i nawet teraz nie ogarnia , że Jahy fatalnie sobie radzi. I okazuję się , że Druj jest prezesem firmy i ma własnego kierowcę i Jahy jest w szoku. Później bohaterka widzi jak chłopiec bawi się klejnotem i żąda by jej go oddał , ale On się nie słucha , bo Jahy jest malutka i wtedy Jahy zmienia się w dorosłą wersję i chłopiec zaczyna krzyczeć i ucieka , ale zjawia się Druj i przekupuję go grą i ten oddaję jej klejnot:D A później Jahy jest załamana w pracy , że nie zdobyła klejnotu i szefowa daję jej jeść na pocieszenie , a Jahy myśli jako to pyszne , ale krzyczy , że nie potrzebuję jej litości:D A później nieoczekiwanie Jahy zmienia się w pracy w małą dziewczynkę i szefowa ją widzi i Jahy zaczyna opowiadać kim była w świecie demonów i , że każdy się jej bał , ale właścicielka nie bierze tego na serio i tylko ją przytula i mówi , że dobrze sobie radzi , a Jahy nie wie co zrobić. I potem Jahy wyczuwa kolejny klejnot i przychodzi pod wielki wieżowiec i nagle zjawia się Druj i okazuję się , że mieszka na samej górze i idą do niej i przez okno patrzą na inne domku i Druj nie wiedząc , że mały domek to dom Jahy mówi , że przypomina budę dla psów:D A Jahy jest zazdrosna o wszystko co Druj ma w mieszkaniu i nagle widzi wiele klejnotów zza szybą i biegnie tam by je zabrać , ale okazuję się , że są zabezpieczenia i Jahy zostaję zamknięte za kratkami , a Druj uważa , że Jahy zrobiła to by pokazać jej jakie ma słabe zabezpieczenia:D A następnie Jahy odkrywa , że zgubiła swój klejnot i idzie do pracy i okazuję się , że szefowa go znalazła i Jahy go odzyskuję i mówi szefowej , że to ważna dla niej rzecz i wtedy szefowa na nią krzyczy , że ma w takim razie lepiej pilnować klejnotu i Jahy jest potulna i obiecuję , że będzie pilnować , a potem dziękuję szefowej , ale szybko znów zaczyna się wywyższać:D Potem widzimy jak Jahy kłóci się z siostrą szefowej , która wynajmuję jej mieszkanie , bo Jahy nie chcę płacić czynszu i obie walczą , a Jahy nawet ucieka na miasto i w końcu zjawia się szefowa i każdej zwraca uwagę i niby się godzą , ale jak Jahy mówi , że za miesiąc nie zapłaci znów zaczynają walczyć. A pod koniec Jahy szuka klejnotów w górach w lesie , ale nagle się gubi i zaczyna padać deszcz , a bohaterka boi się , że się zgubiła i , że tu umrze i nagle widzi ptaszka , który wypadł z gniazda i pomaga mu wrócić do gniazda i gdy jest na drzewie znajduję klejnot i nagle widzi ją siostra szefowej i pyta co robi w lesie obok ich domu , a Jahy jest w szoku , bo myślała , że jest o wiele dalej i to w górach:D I kobieta bierze ją na barana , bo Jahy zraniła się w nogę i zanosi do domu i po drodze Jahy płaczę , ale twierdzi , że wcale nie płaczę i mówi , że nie zapłaci czynszu , ale kobieta stwierdzi , że zapłaci:D A na sam koniec Jahy jest pokazana w świecie demonów jak zawsze jadła co chciała , kąpała się w wielkiej wannie itp , a potem wracamy do świata ludzi i widzimy jak Jahy je kiełki i załamana myśli , że chcę wrócić do świata demonów:) 1 tom jest naprawdę świetny. Jahy jest rewelacyjna. Zarówno w wersji dziecięcej jak i dorosłej , ale wiadomo , że więcej jest jej w wersji dziecięcej. Na plus też to , że niby gardzi ludźmi , ale widać , że jest blisko z szefową , a nawet z jej siostrą mimo kłótni o czynsz. No i ciekawa postać Druj , która jest zapatrzona w Jahy jak w obrazek i nie widzi jaka jest prawda. Kolejne tomy na pewno przeczytam.

Starożytne postacie przenoszą się do XXI wiecznej Japonii. Jakie konsekwencje może ze sobą nieść ten czyn? Jak się okazuje, dość spore. Samo pomieszanie postaci z zupełnie różnych światów wydaje się dość niebezpieczne ze względu na ich przeszłość. Druga część serii "Im wielki kapłan Imhotep" jest powrotem do młodości Imhotepa. Dzięki temu zabiegowi, jesteśmy w stanie poznać dokładną przyczynę przebudzenia się Imhotepa po pawie trzech tysiącach lat na drugim końcu świata. Fabuła tego tomiku jest w pewien sposób przewidywalna i niekoniecznie porywająca, jednak znajomość jej jest potrzebna do zrozumienia ciągu przyczynowo skutkowego mangi. Oczywiście można wyróżnić kilka ciekawych wątków, jednak nie są one tak samo porywającego jak te z poprzedniej części. Kreska nie różni się prawie niczym od tej z poprzedniego tomu- tutaj również chwilę zajmuje przyzwyczajenie się do jej stylu. Na koniec warto wspomnieć o krótkim One Shocie dodanym na końcu mangi w ramach gratisu- jest to pierwsza wersja historii "Himeno" i Imhotepa- czytając ją można napotkać kilka cieszących oko podobieństw, przy czym cała reszta jest zupełnie inna od finalnej wersji. Na pewno jest to część bardzo ważna dla całej serii, z tą różnicą że nie jest ona specjalnie porywająca.

Pierwsze co można zauważyć to ładna kreska. Później, zaczynając już czytać tomik, dostajemy przyjemną historię o dwojgu licealistów. Obydwoje bohaterów szybko polubiłam. Pod koniec tomiku pojawiło się we mnie uczucie niepokoju. Wygląda na to, że ta historia nie będzie taka wesoła, na jaką się zapowiadała, ale z tego powodu bardzo mnie zaciekawiła. Nie mogę się doczekać dalszych losów bohaterów.