Bez śladu

Fajny, ciekawy zbiór historii. Uważam, że przy tak krótkim formacie, głównym celem jest czytelnika zdziwić i powodzić za nos. Większość z nich oceniam pozytywnie, ze dwie czy trzy na mało intrygujące, a jedna wcale nie sprawiła mi przyjemności (pisarz w barze). Czyli ogółem na plus, warto sięgnąć.

Pierwsze, co od razu rzuca się w oczy na okładce książki, to wydrukowane największymi literami nazwisko, HARLAN COBEN. Następnie, nieco mniejszymi, tytuł: „Najlepsze amerykańskie opowiadania kryminalne”. Na koniec i tylko jeśli ktoś ogląda okładkę bardzo dokładnie, małymi literkami wyraz „redakcja”. Bardzo to nieeleganckie i moralnie problematyczne, ale zapewne pod oszustwo podciągnąć się nie da. Niewątpliwie jednak jest to jednak manipulacja, bo autorem książki nie jest Harlan Coben. Zbiór składa się z dwudziestu opowiadań, a Harlan Coben napisał do niego krótkie wprowadzenie, zaczynające się od manifestacji niechęci do wprowadzeń, a kończące stwierdzeniem, że to ostatnie zmarnowane przez czytelnika słowa w tym zbiorze. Wszystkie te opowiadania były gdzieś wcześniej publikowane (podano nawet nazwy czasopism, w których pierwotnie je zamieszczono), a Harlan Coben podobno wyszperał je wszystkie sam, osobiście, czasem w starych lokalnych czasopismach. W to jakoś nie bardzo wierzę, ale mniejsza z tym. Autorzy opowiadań kolejno: Brock Adams, Eric Barnes, Lawrence Block, Max Allan Collins, David Corbett, Brendan DuBois, Loren D. Estleman, Beth Ann Fennelly, Ernest J. Finney, Tom Franklin, Ed Gorman, James Grady, Chris F. Holm, Harry Hunsicker, Richard Lange, Joe R. Lansdale, Charles McCarry, Dennis McFadden, Christopher Merkner, Andrew Riconda, S. J. Rozan, Mickey Spillane, Luís Alberto Urrea. Nie wszystkie teksty w zbiorze są opowiadaniami kryminalnymi – moim skromnym zdaniem – ale rzecz w tym, co uważa się za kryminał: brutalną zbrodnię popełnioną z premedytacją, bo może drobną kradzież wiecznego pióra urzędnikowi. Siedemdziesięciopięcioletni wdowiec spotyka na stacji metra lub kolejowej szesnastoletnią dziewczynę, złodziejkę. Dziewczyna kradnie, by opłacić możliwość nocowania w kuchni mieszkania, wynajmowanego wspólnie przez sześć osób i podstawowe, skromne jedzenie. Stary mężczyzna proponuje jej miejsce w swoim pustawym mieszkaniu, ale bez żadnych podtekstów męsko damskich. Kiedy wdowiec dowiaduje się, że dziewczyna uciekła z domu, próbuje ją odstawić do rodziców. A chodzi o to, że stary człowiek, który już na nic w życiu nie czekał, chyba że na śmierć, znalazł dzięki nastolatce jeszcze jakiś sens w życiu. Czterech kolegów, może nawet przyjaciół. Opowiadanie obejmuje okres ich życia od ósmego do osiemnastego roku życia. Razem się bawią, razem uskuteczniają różne psikusy, ale prowodyr, William Wilson, wyraźnie się nudzi, może też cierpi na jakieś zaburzenia, bo wyczyny paczki kolegów stają się z czasem coraz bardziej naganne, problematyczne i ryzykowne. Chłopcy podpalają stare, puste garaże, wysadzają petardami jakieś drobne przedmioty, na przykład skrzynkę pocztową, stary toster, wiekowy czarno-biały telewizor. Wreszcie włamują się do domów. Niczego nie kradną ani nie niszczą, chyba że niechcący, ale frajdę robi im napięcie, bo oto bawią się w czyimś domu, podczas gdy domownicy śpią. Pewnego razu William Wilson przekracza kolejną granicę. W domu, do którego się włamali, wylewa na schodach łatwopalną substancję i podpala – to jest kolejne wyzwanie! Czy chłopakom uda się uciec w płonącego budynku? Udało się Williamowi Wilsonowi i narratorowi opowiadania. Dwaj pozostali stracili życie w pożarze. Po tej akcji narrator ucieka na Alaskę. Głównie po to, żeby wyzwolić się spod wpływu Wilsona. Ocena. Jeśli nie nastawiać się, że zawsze będzie w nich mowa o przerażających zbrodniach, bo czasem są to jednak opowiadania raczej społeczno-obyczajowe i psychologiczne, to antologię uważam za bardzo udaną. Opowiadania, co oczywiste, nie są na tym samym poziomie, ale ani jednego takiego, które uznałbym za zupełny knot. Jak to czasem ma miejsce w przypadku dzieł mistrzów polskiego kryminału i królowych polskiej sensacji, a może odwrotnie.

Lubię czytać takie książki bo mocno wciągają i jak już się zacznie to nieważne są tak przyziemne rzeczy jak sen. Jeden problem to taki, że nie zapadają na długo w pamięci bo nic nie wnoszą i ja po miesiącu nie pamiętam o czym była...ale może to nie wina książki tylko moja skleroza. Ale polecam jako przyjemną niezobowiązującą lekturę dla wszystkich, którzy lubią ten gatunek.

Zmieniamy koszykówkę na golfa, tło inne nam dano, niby tylko sceneria inna, a jednak inaczej się wszystkiegosłuchało. Nie męczą nas nauką gry w golfa na szczęście, ale z początku intryga nudą tchnie bardzo. Zbyt prosta się zdaje, ot – nastolatka porywają, zapewne okupu wkrótce od rodziny zażądają. ​Tu wam bacznie radzę: słów słuchajcie lub czytajcie uważnie, gdyż Myron w końcówce wyjaśni wszystko iście uważnie i rozważnie. Z mało znaczących słów i czynów większą prawdę wyciągnie, gdy za ukryte sznurki intrygi w finale pociągnie. Wątek golfowych gwiazd w firmie Myrona się pojawia także. Dla samej fabuły... niewiele on tu wprowadza. Oh na wielki minus, co serce me rani srodze, jest brak prawie Windsora w śledztwie! Brak Wina na tej detektywistycznej drodze! Mój umysł do teraz się zbiera, bowiem Myron bez przyjaciela marnie strasznie wypada. Sam nawet to przyznaje w tej książce. Brak tej siły, co w mrok przemocy prowadzi. Mimo iż jestem zwolennikiem Wina wielkim i oddanym, nie sądziłem, iż bez niego Bolitar będzie tak... bezsilny czasami. ​Niektóre wątki przynudzały, jak ten z wdową – iście nudny, lecz finał się obronił na szczęście, rekompensując niektóre części księgi. Rzec mi przyszło niestety, iż to póki co najsłabszy z tomów, co na swej drodze spotkałem. Jednak umysł pragnie duetu, którego tak bardzo w tym tomie wyczekiwałem. Wina i Myrona razem usłyszeć pragnę – w pełnej chwale dochodzenia razem do prawdy, stąd będę słuchał dalej, nie poddając się wcale!

Thriller (?) jak się patrzy. Tylko dlaczego gangsterski boss tak od razu chce załatwić policjanta, który póki co wcale mu nie zagraża, mało tego, akcja, którą kieruje, postronna, przeciwko zbiegłym zabójcom mogłaby nawet być w interesie gangstera. Zamiast intensywnie podkreślanych wrogich zamiarów gangster mógłby raczej rozważyć jakąś formę współpracy (?).

Dałem drugą szansę Myronowi i przyznam, że w mojej opinii książka jest lepsza od pierwszego tomu. Sama historia wydaje się ciekawsza i lepiej opisana. Najbardziej przeszkadzały mi chyba różne sceny z Myronem, w którym jest kreowany na jakiegoś giga chada, imo totalnie niepotrzebnie. Myślę, że dam kolejną szansę tej serii i zabiorę się wkrótce za trzeci tom.

Książka w stylu Dana Browna. Nie nazwałbym jej książką S-F bo nic takiego w niej nie było a raczej thrillerem. Wszystko co w niej zostało opisane patrząc na rozwój technologiczny w zasadzie jest możliwy. O dużo rzeczach nie mamy pojęcia. Nawet patrząc czasowo czy ktoś 40 lat temu myślał że będzie taki rozwój w dziedzinie komputerów albo że będą samochody same jeździć bez kierowców. To było w książkach S-F a to co jest opisane w tej książce uważam za realne już teraz. A zaczęło się od Enigmy …. Polecam dobre 7/10

Bardzo lubię książki Dana Browna. I ta również należy do świetnej lektury na oderwanie się od codzienności. Tematyka kompletnie abstrakcyjna, odkrycie naukowe w bardzo odległym miejscu na Ziemi powoduje zamieszanie wśród wielu służb, agencji rządowych i nie tylko, a największy zamęt wprowadza w polityce. Fabuła stworzona jest wartko, ma ogromne tempo, ciągłe zwroty akcji, dzięki czemu mocno wciąga. Zdecydowanie polecam.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Komisarz Julia Durant boryka się z problemami osobistymi. Umie jednak to pogodzić z pracą, w której musi znaleźć seryjnego mordercę kobiet. Śledztwo toczy się wielotorowo i kiedy wydaje nam się, że znamy już mordercę to wówczas akcja nabiera tempa i zakończenie jest zaskakujące. Książka trzyma w napięciu. Polecam

Do przeczytania książki zachęcił mnie opis. Rzadko sięgam po książki nowego autora. Specyficznie sobie ich dobieram i przeważnie bazuje na opisie z tyłu książki. Po przeczytaniu opisu "instynkt zabójcy" Findera całkiem inaczej wyobrażałem sobie treść książki i zostałem mile zaskoczony. Uważam ze tą książkę powinien przeczytać każdy kto ubiega się o jakieś wyższe stanowisko kierownicze. Po przeczytaniu jej zobaczy czy się nadaje, czy nie na to stanowisko. Zobaczy jak bardzo zmienia się jego obowiązki i życie prywatne. Historia opowiada o Jasone Steadmanie, który jest zwykły, szarakiem w firmie zajmującej się sprzedażą telewizorów. Pewnego dnia rozmawiając z żoną przez komórkę jadąc samochodem ulega wypadkowi. Wpada do rowu. Wyciąga go stamtąd pracownik pomocy drogowej Kurt Semko. Jeszcze nie wie jak bardzo to spotkanie odmieni życie jego i innych w jego otoczeniu. Szczerze Polecam.

Ależ mnie wciągnęła. Świetnie, ładnym językiem napisana powieść niby gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Osobiście nie raziła mnie nadmierna szczegółowość opisów. Trochę kiksów translatorskich się znalazło (kaseta "zwinięta od początku"? przewinięta.... "overkilling"| ma swoją polską nazwę - "nadazbijanie", kłykieć pomylony ze słowem knykieć, "hammera" zamiast "hummera", czy "skok na bunjee"), jedna literówka "złapcie tego człowiek", co jednak nie psuje mojego, jakże pozytywnego odbioru książki.

Zaskakująco genialna książka, nawet powiedziałbym że lepsza od filmu a przynajmniej pierwsza jej część. Intrygujący był styl pisania, często autor zaznaczał jakieś drobne gesty lub automatyczne myśli bohaterów przez co łatwo się z nimi zżyć, nadaje to im i opisanym wydarzeniom realizmu. Pozytywne zaskoczenie.

10/10 to chyba za mało. Jedna z serii powieści o Hannibalu Lecterze - psychopatycznym zabójcy, którego serce skradła agentka Clarice Sterling. Ich relacja nie jest cielesna, ale wzajemna chemia wyczuwalna. Ona kieruje się procedurami a on po prostu w tle jej pomaga. Doskonały kryminał sensacyjny.

Ta książka mnie zachwyciła. Dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Po ok 40 stronach nie byłam w stanie jej odłożyć. Mogło by się wydawać, że właściwie autor podaje nam wszystko "na talerzu". Przecież od początku jest wiadomo kto zabił więc cóż ciekawego może być w dowiedzeniu tego faktu. Nic bardziej mylnego. Autor właściwie robi czytelnika "w konia". Sądzimy że, wiemy wszytko - tak naprawdę nie wiemy nic. Ta książka ma dokładnie to czego szukam w kryminałach. Wartką i ciekawą akcje, tajemnice oraz zbrodnie. Dodajmy do tego pięknych i inteligentnych ludzi i mamy przepis na świetną powieść. Według mnie lepszą nawet od Cobena, którego uwielbiam. Tak więc polecam gorąco!

Kiedyś zaczęłam ją przypadkiem i to w oryginale po angielsku, ale wtedy była za trudna językowo, jednak na tyle mnie wciągnęła, że bardzo chciałam ją przeczytać... Nie mam książki w oryginale, po angielsku, ale udało mi się dorwać do jej odpowiednika po polsku. Dla mnie to klasyka amerykańskiego thrillera, powieści sensacyjnej w jednym. Należy wziąć pod uwagę, że akcja dzieje się gdzieś pod koniec XX w. bądź na początku XXI w, więc fakt, że telefony komórkowe są nowością nie powinien dziwić, chociaż dzisiaj to wydaje się nieprawdopodobne. Dzieje się dużo, akcja jest ciągła, a zakończenie zaskakujące i niemal nieprawdopodobne, ale możliwe. Nie pierwszy raz spotykam się z takim właśnie zakończeniem - okej, może nie w liczbie "trzy" ;) Zatem ta tematyka jest dość lubiana przez różnych autorów. Trochę mam tak, że im bardziej nieprawdopodobne rozwiązanie, tym pewniej, że właśnie ono będzie, przez co staje się ono przewidywalne i dlatego czasem proste, oczywiste stają się zaskakujące. To taka moja dygresja w nawiązaniu i oderwaniu jednocześnie do omawianego tematu. Książkę polecam! Dobry, sensacyjny thriller, typowo amerykański. Nie umiem do końca zdefiniować, czy wyrazić czym dla mnie jest ta "amerykańskość", ale ta książka właśnie to oddaje. Koncepcja walki, miotania się między Dobrem a Złem, też intrygująca, dająca do myślenia. W każdym razie ciekawa, naprawdę! Ode mnie 10/10. Polecam!

Kiedy twoja przeszłość upomina się o Ciebie, a pewnie niezałatwione sprawy uderzają rykoszetem w Twoich najbliższych, wszystko, wokół podlega rewolucji. Pewien szczęśliwy dzień w rodzinie Brice’ów zamienia się w koszmar, kiedy po meczu małej ligi sprzed oczu ojca i trenera znika gwiazda boiska – dziesięcioletnia Grace. Wydaje nam się, że rozumiemy więcej, kiedy dowiadujemy się, że rodzina dziewczynki jest bardzo zamożna, a za kilka dni jej majątek dodatkowo się powiększy, ponieważ firma jej ojca – Johna – wchodzi na giełdę, w czym mężczyzna upatruje możliwość szybkiego wzbogacenia. Jednak im dalej w las tym wiemy mniej. Okazuje się, że dziewczyna nie została porwana dla okupu, a spec jednostka od zaginionych dzieci nie daje rodzinie żadnej nadziei na odnalezienie Grace żywej. Drugą warstwą powieści są wspomnienia dziadka dziewczynki z wojny w Wietnamie, na której stracił przyjaciół. Do tego wojna rządzi się brutalnym prawem „zabij, albo Ciebie zabiją”, co doprowadza do wynaturzeń i usprawiedliwionego okrucieństwa. Ben – zmotywowany pewną wizją wróżki – wyrusza na misję odzyskania wnuczki, przekonany o tym, że mała żyje. Ta książka zaskoczyła mnie tym, jak bardzo mi się podobała. Chociaż podeszłam do niej bez przekonania i raczej bez oczekiwań okazała się całkiem dobrze poprowadzoną historią z ciekawym twistem. Oczywiście opowieść jest z grubsza przewidywalna i czytelna, ale zaskakująca w ostatecznym rozwiązaniu zagadki. Ta powieść to też historia o rodzinie i relacjach. Rodzicom Grace od dawna nie układa się w małżeństwie, a sytuacja, w której córka znika niemal sprzed oczu ojca, nie pomaga. Sama Elizabeth jest postacią na wskroś zimną i nieprzystępną, co nie ułatwia z kolei Johnowi podejmowania prób dotarcia do żony i otworzenia jej na niego. Do tego bardzo ważną relacją okazuje się relacja Johna z Benem – ojcem, który tak długo żył wojną, a po niej traumą, że zupełnie nie umiał zająć się rodziną. Ich wspólna wyprawa w poszukiwaniu Grace odmienia ich spojrzenie na siebie nawzajem, a także odmienia ich samych wewnętrznie. Z czasem czytając tę książkę odnosi się wrażenie, że ta mała dziewczynka nie jest tylko córką i wnuczką, a jej brak staje się impulsem do tego, żeby wszyscy inni zdali sobie z tego sprawę. Grace przy okazji jest jak na dziesięciolatkę niewiarygodnie rezolutna i mądra. Widać, że nauczyła się więcej od swoich najbliższych, niż oni sami zdawali się jej dawać. Fantastycznie poprowadzona postać dziecięca – a to nie jest łatwe, żeby dać jej inteligencję, ale nie arogancję. Bardzo mocnym elementem są monologi wewnętrzne bohaterów, bardzo prawdziwe dla ich osobowości. Uważam, że Gimenez bardzo sprytnie nadaje ton każdej postaci. Ojciec Grace to nerd, informatyk nie nauczony życia w społeczeństwie, więc jego przemyślenia są pełne odniesień do słownictwa komputerowego. Elizabeth z kolei to prawniczka z krwi i kości, do tego kobieta w świecie mocno zmaskulinizowanym, próbująca przebijać szklany sufit umiejętnościami (bezskutecznie) i urodą (to już lepiej). Jej przemyślenia też są bogatsze niż w tradycyjnym thrillerze. Ja byłam zaskoczona. Jednak dla mnie najsilniejsze w przekazie były wspomnienia Bena z Wietnamu. Jego opowieści o absolutnie bezlitosnym traktowaniu Wietnamczyków, ale i Amerykanów przez Wietkong. Opisy, w jaki sposób żołnierz był traktowany w niewoli, ale i to, jak drogie okazuje się ludzkie serce na polu bitwy i jak czasem trzeba szybko podejmować decyzję, czy człowiek to wróg czy przyjaciel. Coś niesamowitego. Bardzo wiarygodne i bolesne. Te historie pełne są takich małych ciekawostek, o których autor musiał słyszeć od ojca albo kogoś bliskiego, bo tego raczej nie znalazł w książkach historycznych. Przy tym wszystkim tylko istota tego porwania nie ma moim zdaniem sensu. Fabuła jest dobrze poprowadzona, bardzo podoba mi się zakończenie tej historii, ale to porwanie staje się bardziej pretekstem do opowiedzenia czegoś więcej. Nie przeszkadzało i to, jednak jeśli spodziewacie się adaptacji „Bez śladu” w powieści to nie w tej. Ja książkę przeczytałam w jeden dzień (w większości), ponieważ ta historia naprawdę wciąga. To kolejny mało znany w Polsce autor, którego brakuje w księgarniach. Moim zdaniem na polskim rynku promowane są gorsze pozycje w tym stylu i lepiej sobie radzą niż Gimenez, a szkoda. Ja z uporem maniaka będę Was namawiać do czytania tego, co was zainteresuje, a nie tego, do czego namówi Was reklama. Ja często jestem zaskoczona eksperymentami książkowymi i o nich będę mówić dobrze i chętnie.

Zanim poznałam lubimyczytac, często nie wiedziałam, że jakaś książka jest - powiedzmy - czwarta z serii i z tego oto powodu, przygodę ze Stridem zaczęłam właśnie od "Podglądacza" dość dawno. Jednak teraz nastał moment, że kiedy już mam kompletny cykl, "Podglądacz" musiał być przeczytany ponownie. W dalszym ciągu uważam, że jest to świetna książka. Pełna różnych charakterów, barwnych postaci, które nawet jeśli są epizodyczne, to kibicujemy im, bądź też nie lubimy. Niby wszystko gra, ale ciągle coś tam tkwi, niby już się rozwiązało, ale jeszcze jakby nie... Atmosfera niepewności, żalu, grozy. Autor potrafi wzbudzać w czytelniku uczucia. I zdania co do rolet nie zmienię :D

Na początku sceptycznie podchodziłem do tej powieści, drażnił nie ten lekarz nieudacznik, ale potem wszystko się rozkręciło, niewiarygodne historie, świetna akcja, znakomicie się czytało. Miałem skojarzenia z „Łowcami głów” Jo Nesbo, chyba ze względu na te nieprzewidywalne zdarzenia. To moja druga – po „Oku Kaina” - udana przygoda z Bauwenem i bardzo mnie to cieszy.

I oto nadszedł koniec historii i przygód Julii Durant. Diabelskie Obietnice to ostatni, ósmy już tom z cyklu kryminałów z panią komisarz w roli główniej. Po raz kolejny Durant zmierza się z tajemnicą, która ciągnie się za pewną młodą dziewczyną, która desperacko szuka pomocy i ratunku. Intuicja ją naprowadza, a to z czym komisarz i wydział zabójstw będzie musiał się zmierzyć - przechodzi ludzkie pojęcie... Tradycyjnie - czytają książki Franza przenosimy się w inny wymiar rzeczywistości. Przez bardzo rzeczywiste wybrzmienie wszystkich wydarzeń mamy wrażenie, że wraz z bohaterami jesteśmy uczestnikami śledztwa i wraz z nimi próbujemy rozszyfrować całą stojącą za wszystkim zagadkę. Seria z Julią Durant przyniesie Wam niezapomnianych wrażeń i wprowadzi w Was we wnętrza policyjnych śledztw. Jest to seria do której będę wracać z ogromnym sentymentem, a Wam polecam nadrobienie zaległości, jeśli jeszcze seria kryminałów tego genialnego autora jest przed Wami.