Bestia

Tak jak latem udało mi się idealnie wstrzelić z audiobokami serii “wilcza Dolina”, tak teraz “Półmrok” doskonale sprawdzał się podczas długich zimowych spacerów po ośnieżonym lesie. Immersja na najwyższym poziomie. Było tu brutalnie, krwawo i obrzydliwie, ale było też epicko. Jeśli miałabym opisać klimat tej historii to porównałabym ją do misji Nocnej Straży z Pieśni Lodu i Ognia. Wydarzenia poznajemy z perspektywy Erieny, obdarzonej bożą iskrą i innymi mocami uzdrowicielki i prowadzącej drużyny - jedynej kobiety w Zakonie Czuwania. W tej lekturze znalazłam wszystkie elementy, jakie lubię w highfantasy od wątku zakonu z misją, przez dworskie intrygi i politykę, po potwory, elfy, magię, tajemnice, opętania i proroctwa. Wielowątkowość jest tu zaletą i myślę, że w fabuła może spodobać się zarówno fankom romantasy jak i fanom "męskiego" fantasy. To książka z wątkiem drogi. Dynamiczna akcja z rozdziałami niekiedy jak z horroru przeplata się tu z zabawnymi scenami żartów i przekomarzanek głównej bohaterki z jej zakonnymi braćmi, z którymi odbywa misję. Bywa dramatycznie i bywa wesoło. Co było dla mnie zaskoczeniem to to, że jest tu też wątek trójkąta romantycznego (wybór jak z rasowego romantasy), o którym jeszcze nie do końca wiem co myśleć, ale jestem bardzo ciekawa jak rozwinie się w drugim tomie. Końcówka była… trudno do opisania i po przesłuchaniu ostatniego rozdziału dwukrotnie dalej nie do końca wiem co się stało i liczę, że drugi tom rozwieje tę mgłę niepewności. Myślę też, że jeszcze lepiej przyswoiłabym tę historię gdybym czytała ją w papierowej wersji, bo ilość podobnie brzmiących do siebie imion powodowała, że gdzieś do połowy audiobooka trudno mi było odróżnić od siebie bohaterów. Od razu zabieram się za kolejny tom i jeśli będzie równie dobry, to ta seria będzie zacnym odkryciem i mam nadzieję, że stanie się popularniejsza.

Wkrocz do Estepii, krainy, gdzie błękit nieba przecinają pierzaste skrzydła, a zapach taurynu miesza się z dymem bitewnym w literackim debiucie Pawła Zbroszczyka pt. „Dar anomalii. Księga I”. To mroczny taniec na krawędzi przetrwania, w którym młody Leba staje się pionkiem w bezwzględnej grze o najwyższą stawkę. Autor z rozmachem maluje świat targany brutalnością igrzysk i politycznymi intrygami, kreując uniwersum nasycone brutalnym realizmem, a jednocześnie pełne onirycznej magii „anomalii”. Choć to dopiero pierwszy krok w tej epickiej podróży, Zbroszczyk z chirurgiczną precyzją buduje napięcie, serwując nam koktajl z krwi, potu i pierza, który pozostawia czytelnika z nienasyconym apetytem na więcej. To literatura fantasy, która nie boi się zadawać trudnych pytań o człowieczeństwo w świecie rządzonym przez bezsenne potwory i boskie ambicje, stanowiąc obiecujący fundament pod historię, która dopiero zaczyna rozwijać swoje potężne skrzydła.

Pierwszy tom mnie zachwycił, dlatego od razu sięgnęłam po „Syn strzaskanych niebios”. I zdałam sobie sprawę, że w poprzedniej recenzji nie wspominałam wam o tym, że Fenrir jest zdecydowanie materiałem na książkowego męża, a do tego blondyn, co tylko działa na jego korzyść. Ile można pisać o brunetach. Autorka wciąż potrafi tworzyć mroczny, nordycki klimat i świat, do którego chce się wracać. Muszę też na początku poruszyć temat złości Isy wobec Fenrira, która była momentami zbyt intensywna i ciągnęła się za długo, przez co relacja między bohaterami zamiast budzić emocje, chwilami mnie męczyła. Brakowało konkretnej rozmowy między nimi, ciągle było coś ważniejsze. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal jest to solidna, klimatyczna fantastyka. Drugi tom był troszkę mniej wciągający niż pierwszy ale nadal z ciekawością sięgnę po kontynuację, licząc na więcej. Jestem ciekawa jak rozwinie się relacja nowej pary bohaterów. To był strzał w 10! Maya i Valii, chce więcej! A no i zakończenie jak zawsze takie, że nie wiecie co jest grane i potrzebujecie następnej książki na już. Uwielbiam i nienawidzę zarazem tego zabiegu.

Szkoda, że książka jest tak krótka i kończy się w takim miejscu, że na spokojnie można by go było pociągnąć jeszcze chwilę. Poza tym, fajnie że temat traumy Yuno został pociągnięty dalej i nie zniknął w eterze. Nie wszystko mi się podoba, ale to oczywiste, że każdy będzie miał swoje subiektywne "ale". W każdym razie tematy traum są bardzo ważne i powinny zostawać poważnie przedstawione, dlatego cieszę się, że nie został on tutaj zlekceważony. Niestety trochę na jego rzecz zostali zepchnięci na bok Kitsu i Enis. Jej mi akurat nie brakuje, ale Kitsu zdecydowanie. Chciałabym go w końcu zobaczyć w porządnej akcji. A tej, tak jak brakowało mi w poprzedniej części, tak tutaj zaczęło się dziać więcej. W pewnym sensie, ponieważ dynamiczne sceny są mocno poprzeplatane że statecznymi, w obu częściach. Momentami denerwuje mnie zbyt lekki styl pisania, szczególnie w przypadku Enis. To pewnie to sprawia, że tak jej nie lubię. Ogólnie - znowu jest ciekawie, choć nie wybitnie.

🐺 Godzina Wilka - Katarzyna Staniszewska 🐺 ,, Nie można wiecznie tracić. " Cóż, co mogę powiedzieć. Katarzyna Staniszewska znowu to zrobiła. I zrobiła to jeszcze lepiej. Po przeczytaniu Półmroku byłam absolutnie zauroczona i chciałam więcej, natomiast po skończeniu Godziny Wilka zwaliło mnie z nóg. Ale po kolei. Drugi tom Kronik Półmroku rozpoczyna się praktycznie w momencie, w jakim zakończył się tom pierwszy. I jest... epicko, jeszcze mroczniej, niebezpieczniej, niepewniej. Jeśli klimat w Półmroku był dla mnie wabikiem, to tutaj już absolutnie mnie pochłonął. Razem z Erieną zapuszczamy się w miejsca straszniejsze, potworniejsze, jesteśmy świadkami koszmarów o jakich bohaterom się jeszcze nie śniło. A sama Eri musi nieustannie walczyć z bestią i mrokiem w swoim wnętrzu, które łakną krwi. Ten wątek był niesłychanie ciekawy i wywołał u mnie ogromne emocje. Znajdziemy tu także elementy horroru i grozy, fragmenty, które wywołują u czytelnika dreszcze i niepokój. Podszepty wiatru, las pogrążony we mgle i ciemności, mrożące krew w żyłach rytuały, zniszczone osady... Styl pisania jest naprawdę świetny i nie mogę się nie zachwycać. W Godzinie Wilka, podobnie jak w Półmroku wykorzystywany jest motyw drogi: bohaterowie stale się przemieszczają, zagłębiając się w miejsca mroczniejsze, straszniejsze. Nieustannie odkrywamy nowe elementy układanki, tajemnice bardziej lub mniej zrozumiałe, również dla samych bohaterów. Autorka świetnie przedstawia sytuację w Vanadorze i coraz silniejsze echo nadciągającej wojny oraz intrygi, które zacieśniają się wokół bohaterów. A skoro o bohaterach mowa. Mamy oczywiście stary skład Zakonu Czuwania, ale pojawiają się także nowi, intrygujący bohaterowie, jak Artan i jego świta. Mam szczerą nadzieję, że jeszcze powrócimy do tematu buntowników i spędzimy więcej czasu w ich szeregach. Nie ukrywam, że bardzo zaintrygowała mnie sama postać Artana. Więcej czasu ekranowego dostaje także zdrajca Karan, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć jego działania i motywy. I naprawdę mocno się do niego przywiązałam i polubiłam jego postać. Jeśli miałabym opisać Erienę (i paru innych bohaterów) słowem, to byłaby to: przemiana. Przemiana, żałoba, poczucie winy i nadchodzącej tragedii. I właśnie dlatego przez większą część lektury towarzyszył mi ogromny smutek. Bohaterowie stają nagle się boleśnie świadomi swoich przeszłych błędów, konsekwencji, tragedii. W tym tomie nadal rozdzierająco kocham Elhana i Eri, śmieje się z Jesuppa i Starego, ale atmosfera robi się... cięższa. Zakończenie pozostawiło mnie z mnóstwem pytań i emocji: złościłam się, a potem płakałam, ponieważ moje serce pękło. Jeśli szukacie powieści dark fantasy, która was pochłonie, wywoła skrajne emocje, a następnie zostawi z wieloma dniami rozważań i pytań, to gwarantuję, że Kroniki Półmroku będą świetnym wyborem. Czekam na tom trzeci z niecierpliwością i strasznym niepokojem.

Szkoda, że oficjalny opis książki tak mało zdradza, bo żeby się przekonać do jej przeczytania, potrzebowałam opinii innych użytkowników, inaczej pewnie nigdy bym się nie przekonała, bo opis nie zdradza zupełnie nic na temat fabuły. A z tą z kolei stoję w sprzecznej ocenie, bo choć lektura była oczywiście bardzo ciekawa, to jednocześnie było w niej dużo akcji i za mało. Niby coś się działo, a jednak mam poczucie, że to był dopiero taki wstęp do dalszego ciągu, w trakcie którego poznajemy głównych bohaterów i ogólny zarys tego, co będzie działo się później. Co w sumie jest dobrym rozwiązaniem, bo skoro to ma być seria, to można sobie pozwolić na taki tom. Wiem, że wśród innych opinii pojawiają się te wzmianki, że dużo się dzieje i jest krwawo, ale jak dla mnie wcale nie jest tego tak dużo - może przywykłam do innego tempa historii. Nie rozumiem też zachwytu nad relacją Kitsu i Einis, mnie w ogóle nie zaangażowała. Znacznie bardziej interesujący wydają mi się Yuno i Miro - głównie ze względu na traumy dziewczyny, z którymi Miro pomaga jej walczyć. Ciekawym wydaje mi się również to, że w pierwszej części książki Miro jest głównym bohaterem, a potem jest jakby zepchnięty na rzecz Yuno. Rzadko autorzy podejmują się takich rozwiązań, więc jest to w mojej ocenie miłe urozmaicenie. Co do rozwiązania narracji w trzeciej osobie, na co niektórzy narzekają - dla mnie przy tylu bohaterach jest to jak najbardziej dobre rozwiązanie, bo zamiast odnosić wrażenie, że za mało się zagłębiam w czyjąś głowę, mam okazję liznąć umysły każdego bohatera po trochu. Przy okazji dzięki temu autorka mogła wtrącić wiele rzeczy na temat pobocznych bohaterów, a czytelnicy mieli okazję dowiedzieć się, co działo się dookoła, jakimi motywami kieruje się resztą bohaterów itd. Trochę mi tylko szkoda tego, w moim mniemaniu, zmarnowanego wątku z królem. Dobrze, że znalazlo się rozwiązanie zastępcze, ale mogłoby być ciekawie, gdyby został pociągnięty nieco dłużej. Przy okazji tej wzmianki, brakuje mi trochę zarysowania wydarzeń o tym co dzieje się dalej w kraju, bo po dostaniu pojedynczej plotki, nie ma już nic potem na ten temat. Podsumowując: nie jest to lektura z wyższej półki, ale jest dostatecznie dobra. Coś się dzieje, postaci są dobrze rozwinięte, przedstawienie świata mocniej zarysowane, trochę ściętych głów, dużo postaci pobocznych, wątek miłosny +16, a wszelkie mapy, ilustracje i plan domu (mega fajny i oryginalny pomysł) są świetnymi dodatkami. Tutaj też niektórzy narzekają na to, że Yuno nie jest dostatecznie ładnie oddana na ilustracjach, ale hej! Zwróćcie uwagę na to ile ktoś się nad tym napracował i że wcale nie jest łatwo tworzyć takie grafiki, bo to naprawdę mnóstwo pracy. Ja doceniam, że po prostu komuś się chciało o tym pomyśleć.

Tematyka mitologii nordyckiej w fantasy stała się popularna w ciągu ostatnich lat. Mieliśmy cykl Wieczni/Valtari Siri Petterson i rodzimy, skądinąd przeciętny utwór "Kłamca", Jakuba Ćwieka. "Córka słońca i księżyca" to romantasy z bardzo atrakcyjnie zorganizowanym uniwersum korzystającym właśnie z nordyckich legend. Ilość i relacje bogów, mniejszych i większych przyprawia o zawrót głowy. Czego tu nie ma, lodowi giganci, święte jabłka, przepowiednie Norn i walka z przeznaczeniem. W tle widmo Ragnaroku. Do tego rozkwitające uczucie pomiędzy przeklętym wilkiem i strażniczką służącą Odynowi. Ich uczucie rozwija się w mojej opinii dosyć szybko, a rzeczony wilk zyskuje ludzkie oblicze w try miga, przez co ciężko jest wierzyć w jego rzekome brutalne plany. Jednak od tego jest autor, żeby czytelnika zaskoczyć! Żeby nie było tak kolorowo: jest dużo romantasowej sztampy, sam motyw zniewolenia głównej bohaterki, obowiązkowe "niewygodnie" wspólne konne przejażdżki, wzajemne ogrzewania pary w mroźne wieczory. Mogę wyliczać w nieskończoność. Autorki powinny naprawdę pozwolić sobie wreszcie na kreatywność. Sięgam po drugą część.

Raczej rzadko sięgam po fantastykę, a jeszcze rzadziej po historie osadzone w Polsce, ale tym razem się skusiłam. Główna bohaterka - Łucja, to pani weterynarz która po zdradzie narzeczonego przyjmuje ofertę pracy w nowo powstały ośrodku pomocy wilkom. Dość szybko orientuje się jednak, że to nie są zwyczajne wilki. Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemne, a bohaterowie są dobrze wykreowani, chociaż ich decyzje czasami są trochę nielogiczne. No i jak na książkę o wilkach i pani weterynarz to troszkę mało jest tu leczenia wilków, ale w sumie mi to nie przeszkadzało. Bardziej denerwowała mnie "kochliwość" głównej bohaterki. Niedługo po przyjeździe do ośrodka nawiązuje bliską relacje z jednym mężczyzną, by już kilka tygodni później zakochać się w drugim 😅 Zakończenie jakoś wybitnie mnie nie zaskoczyło, bo dość szybko zorientowałam się do czego to wszystko zmierza, nie zmienia to jednak faktu, że jestem bardzo ciekawa jak dalej potoczy się tak historia ☺️ Podsumowując jest to naprawdę ciekawa i wciągająca historia, napisana w lekki i przyjemny sposób, której czytanie na pewno będę kontynuować ☺️ Mam nadzieję, że w kolejnych tomach wyjaśnią się pewne kwestie, a kilka wątków zostanie rozwiniętych.

Kochani, nie wiem co mam napisać. Jak to wszystko ubrać w słowa i jak przekazać. Czasem o tym, co kochamy pisze się najtrudniej. 🦎Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że pokochałam tą historię od pierwszych słów. Poczułam, że rezonuje między nami piękna energia. Wzajemny zachwyt. 🦎Poznałam najpierw Eli, która budzi się w miejscu, którego zupełnie nie zna. Nie wie gdzie jest jej ukochany koń oraz najbliższy przyjaciel. Za to na ich miejsce pojawia się mężczyzna, o licu pięknym, idealnym wręcz, lecz mrocznym i lodowatym. Przedstawiciel ludu Ha'ami. Dziewczyna od pierwszych chwil nie szczędzi ostrego języka, nasączonego piękną ironią oraz sarkazmem. Uśmiechnęłam się pod nosem, myśląc. Tak. To jest mój człowiek. I tak zostałyśmy przyjaciółkami. 🦎 Smok i Tygrys. Kolejni bohaterowie. Mroczny, lodowaty demon i jego przyjaciel o podobnym usposobieniu. Ha'akon, władca Kamiennego Gniazda, w którym to się właśnie znajdujemy. I strażnik bezpieczeństwa Ha'teng. Na ramionach tatuaże w kształcie smoka i tygrysa. Lud, którego są przedstawicielami to lud okrutny, z bardzo żelaznymi zasadami, pełny nienawiści do nieludzi. Wręcz obsesyjnie gardzą wszystkimi, poza nimi samymi. Uczą się od najmłodszych lat na wojowników, jeśli nie pokonają jakiegoś zwierzęcia, sami zostaną straceni. Stąd tatuaże w kształcie zwierząt... 🦎Przyjaciel Eli to elf. Wtrącony do lochu, torturowany, głodzony, wyszydzany. Jego kat, Ha'teng nie zna litości dla tej majestatycznej i pięknej istoty. Serce mi pękało ilekroć czytałam o próbie złamania elfa, a ten pięknie potrafił odłączyć się od ciała, nie czuć bólu. Eli martwi się o niego, bardzo. 🦎Jest też smok. A raczej jego czaszka. Zamordowany przez Ha'akona. Próbuje przeniknąć do podświadomości Eli, gdyż nie jest ona zwykłą dziewczyną...skrywa w sobie wiele tajemnic, o których sama nie wie. Jednak najważniejszym jej celem jest uratowanie przyjaciela i swojego ukochanego konia. Jej przywiązanie do nich jest niezwykłe. Jej osobowość jest niezwykła. Kocham tą bohaterkę po prostu całą sobą. Jej odwaga, brawura i niekiedy bezczelność ( to zaleta akurat) były nie do złamania. Na całe szczęście została uznana za osobę wyżej urodzoną i ma większe względy i wygodę, tymczasem elf czeka na osąd. 🦎Lud Ha'ami przypomina mi wyznawców Hitlera, którzy uznawali tylko rasę aryjską. Tak jest i tutaj. Uznają tylko samych siebie. Eli próbuje uświadomić im jak bardzo się mylą, w jakim chorym i złym społeczeństwie żyją. Jej relacja z Ha'konem pokazuje jak bardzo zakorzeniona nienawiść krzywdzi. Tego, który nienawidzi i osoby, którymi gardzi. Wizja smoka, który łączy się przez chwilę z mężczyzną sprawiła, że płakałam...🥹😭😭😭 Wiem i wierzę, że dla niektórych z tego okrutnego ludu jest jeszcze nadzieja. 🦎 Tą historię nie tylko czytałam. Ja ją przeżywałam. Czułam. Styl autorki to złoto. Wnika w każdą cząstkę mojej duszy, łącząc się z każdym słowem. Pokochałam Eli, pokochałam smoka, elfa i konia. Każdą kolejną stronę czytałam z wypiekami na twarzy co się dalej wydarzy. Ogrom bólu niekiedy miażdżył mnie tak namacalnie... To ból moich książkowych przyjaciół. Współistnieję z nimi. Już na zawsze. 🦎Wykreowany, brutalny świat zrodzony z nienawiści może nam pokazać jak destrukcyjne to uczucie. Jak wychowanie w tym, wpajanie chorych zasad może skazić duszę. Na odkrycie czeka jeszcze tak wiele. Gdyż jest to pierwszy tom z trzech. ❤ Jestem ciekawa jak potoczą się losy biednego elfa, wspaniałej Eli oraz Ha'akona i całego ludu. Czy zagadka o pochodzeniu Eli zostanie potwierdzona... Kocham. ❤🦎 A Was Kochani tak bardzo mocno zachęcam do lektury, nie zaśniecie dopóki nie zobaczycie napisu "Koniec." Droga autorko. Dziękuję za to, co przeżyłam. Za wykreowanie tak zachwycającej powieści.

UWAGA to jest jedna z tych książek, które zaczynacie czytać i nagle orientujecie się, że minęło kilka godzin, a Wy nie chcecie wychodzić z tego świata…. Mnie historia Sen wciągnęła całkowicie. Autorka potrafi świetnie budować napięcie. Każda scena ma znaczenie, a twisty fabularne sprawiają, że nie da się oderwać od czytania. To mocny debiut, który zdecydowanie jest wart uwagi. Czytajcie! Szczerze polecam 💖

Dziś trochę o fantastyce... Przyznam, że nie jest to moja bajka i że próbowałam podejść do tematu kilka razy, także w wersji czytanej... Jednak rzeczywiście nie jest to moja bajka... 🙈 Jednak są w tej książce, które zasługują na duży plus... 👉Na pewno jest to świat stworzony w tej książce - od początku do końca autor trzyma się ściśle określonych nazw dla swojego świata, w tym dla waluty, nazw królestw i imion różnych bohaterów... 👉Na plus także słowniczek tych wszystkich mistycznych pojęć (tylko dlaczego na końcu? 🤔) Niestety na minus dla mnie brak podzielenia książki choćby na rozdziały lub jakieś części, przez trudno czytało się tą książkę takim ciągiem... Jeśli chodzi o język, a dokładniej ilość przekleństw, które były zarzutem w innych opiniach (tak, poczytałam trochę) to mi to nie przeszkadzało... Dziękuję @justyna_i_ksiazki za ten bt... A @feranos_official gratuluję pomysłu i trzymania się tej fabuły od a do z... #booktour #feranos #spowiedzabysalu #fantazy #fantastyka

Czy macie autora lub autorkę których książki bierzecie w ciemno 🤔😅 Myślę ,że tak ,a jedną z takich autorek jest dla mnie Agata Kasiak 🔥💪i Baśń o Wilczej Dolinie jeszcze mnie w tym utwierdziła ,a dlaczego 🤔bo Agata jak mało kto potrafi tworzyć historie które bezpośrednio przemawiają do mojego serducha , te powieści zdecydowanie zasługują na większą popularność . Świat w realiach wczesnego średniowiecza ,odcięta od świata Wilcza Dolina i tajemnicza przepowiednia -Oni wrócą gdy zamarznie morze ,a ten czas właśnie się zaczyna . Los postawi na życiowej drodze wojownika Pomira- Księżniczkę . Tych dwoje razem stawi czoła niebezpieczeństwom i tak zakiełkuje głębokie uczucie, któremu nie będą w stanie zagrozić nawet utopce czy inne stwory... Autorka kolejny raz udowodniła że znakomicie potrafi wykreować fajny słowiański mroczny klimat , język ,styl narracji ,wszystko tworzy nastrój i narasta poczucie zagrożenia ,a wątek romantyczny jest pięknie poprowadzony,bez pośpiechu . To historia o miłości ale o takiej prawdziwej ,takiej głębokiej i to bardzo piękna historia . Wszystko przypomina taka mroczną baśń ,ale dzięki głównym bohaterom nie jest wcale ponuro ,a zakończenie to już całkiem sprawia że się człowiekowi robi cieplej na serduchu🔥💪Pochwalę jeszcze niesamowite wydanie , piękna okładka , te barwione brzegi 🤩🤩🤩i nawet papier przyjemny w dotyku ,aż chce się czytać 😄 Podsumowując jeśli szukacie klimatycznej powieści z wilkami i słowiańskimi motywami ,a macie już przesyt płytkim ROMANTASY powinniście zwrócić uwagę na tę książkę , moja ocena nie mogła być inna niż 10/10 🔥🔥🔥💙💙💙to mocna kandydatka do mojej topki roku 😁

Są książki, które po prostu się czyta. A są, które się przeżywa, komentuje w głowie, na głos i które po zakończeniu zostawiają po sobie pustką wielkości zdradzieckiego kapłana. Krucjata to zdecydowanie ta druga kategoria. Główna bohaterka to kobieta, która miażdży system (i potwory). Sharleen to moja idolka. Jej postać to mieszanka power woman, królowej ripost i osoby z zasadami. Mimo że nie latam z sztyletem i nie zabijam potworów dla dobra ludzkości (jeszcze), to czułam z nią jakąś dziwną, głęboką więź. Jakby w innej rzeczywistości mogłybyśmy razem siedzieć przy ognisku i z ironicznym spokojem komentować cały ten syf. I nie chodzi tylko o to, że była silna. Była żywa - złożona, czasem zbyt impulsywna, ale autentyczna do bólu. I cholernie inteligentna. Zuko - mój faworyt. Kochał jednorożce i był najczystszą duszą w całej książce, którą oburzała się na fakt, że to JEGO rasa zabiła wszystkie te cudowne stworzenia.A potem... no cóż, jak to w fantasy bywa - umarł. A teraz zupełnie z innej beczki: Imperator. Wyobraźcie sobie faceta, który teoretycznie rządzi całym Imperium, a w praktyce jest marionetką sterowaną przez Radę Dwunastu Skrzydeł. Tak bardzo mnie irytował, że w pewnym momencie miałam ochotę wysłać mu zestaw samodzielnych decyzji z instrukcją obsługi. Nie obyło się bez momentu, w którym miałam ochotę zakryć twarz poduszką. Gdy padło: “Nie pyskuj mi tu. Jestem trzysta dwadzieścia cztery lata starszy. - Poczochrał jej włosy, na co jeszcze bardziej się oburzyła...”, przez sekundę poczułam się jakbym czytała jakiś fanfik. Na szczęście ten tekst był wyjątkiem - mały zgrzyt w morzu naprawdę solidnej narracji. Był moment, w którym przy śmierci Zuko, poczułam klasyczne “no nie, serio?”, a potem ten rodzaj smutku, który człowiek próbuje zakryć przewracaniem oczami, żeby nie przyznać, że go ruszyło. Była też ekscytacja odkrywaniem wraz z bohaterami znaczenia przepowiedni i to, jak grupka młodych stworzeń wchodzi w buty buntowników, czytanie tej książki było czystą frajdą. Radość również miałam z relacji między Sharleen a Aeronem. A zaczęło się dość niewinnie... I była złosć - na bezlitosność wobec systemu, na to, jak wszystko zależy od tych, co akurat mają tytuł i skrzydła. Agata pisze jak ktoś, kto rozumie moje zmęczenie światem i potrzebuje ironi jako mechanizmu przetrwania. Styl jest przystępny, emocjonalny, pełen momentów błyskotliwych i ironicznych. “Krucjata” to książka, którą przeczytałam z szeroko otwartymi oczami. To dopiero pierwszy tom, a już czuję, że przepadłam. Jezeli kolejne części utrzymają poziom, to szykuje się moja kolejna ulubiona seria. Ocena: 9,5/10 - minus pół punktu za tekst, który powinien trafić do sejfu z nazwą: “Nie otwierać”.

Hiena z Kasprovicz jest to druga książka, którą miałam okazję przeczytać spod pióra tej autorki. Już na wstępie mogę napisać że dla mnie zaskoczeniem było to że druga część była lepsza od pierwszej. Aż mam takie odczucia że pierwsza część to poprostu bardzo długie wprowadzanie nas do świata tak wyjątkowego i tak elfickiego. Całe "mięso" tej historii znajduje się w tej części. Bardzo podoba mi się to jak tajemniczo zakończyła się pierwsza część i jak to już na początku było wyjaśnione. Czytelnik nie pozostawał z niewyjaśnionymi sprawami. Nel wraz ze swoimi przyjaciółkami bawią się wyśmienicie. Nel pełni wiele ról w wiosce. Przede wszystkim jest hieną cmentarną a po za tym także swatką. Te historie są przezawane dzięki temu możemy się pośmiać. Jedna z nich to umówienie ojca z córką na randkę było dla mnie zabawnie oraz drastycznie. Były także sceny emocjonalne dla mnie tak jak pokazanie mojej kochanej wiedźmie że może być takze bardziej atrakcyjna i pewna siebie. Wątek rodziny pokazany w bardzo ciekawy sposób. Bardzo kochliwa jak dla mnie Nel w końcu odnajduje swoją miłość, no powiedzmy prawie bo można się przy tym uśmiać. Książkę obieram bardzo pozytywnie. Czekam na kolejne części ale chociaż książki w podobnym stylu. Polecam pozycję każdemu co lubi coś innego od standardowych pozycji.

Tę książkę można czytać osobno, albo jako wstęp do Wilczej Doliny autorstwa Marty Krajewskiej lub tak jak w moim przypadku potraktować jako powrót do Wilczej Doliny. Jej treść w niczym nie ustępuje trylogii. Lekki, malarski język, przepełniony dawną gwarą idealnie pozwala czytelnikowi zanurzyć się w ten magiczny świat. Poczuć słowiańską atmosferę, momentami pełną grozy i magii. Sięgając po książkę bądźcie gotowi na spotkanie z bestią, wilkarami, utopcami. Na szczególną uwagę zasługuje główna bohaterka. Staruszka wiedźma o ciętym języku, ale złotym sercu. Ta powieść to początek jej korzeni w Wilczej Dolinie i niezwykłej przyjaźni między nią a wilkarem. Jest to też powieść o przeznaczeniu i 🏳️‍🌈 miłości. O walce dobra i zła. Książkę tę czytałam zarówno w formie ebooka, jak i słuchałam jako audiobooka. Na uwagę zasługuje lektor. Pan wspaniale oddał atmosferę tej opowieści i jej słowiański charakter. Jednym słowem ta powieść to wspaniała fantastyka, która zasługuje na większy rozgłos. Jeśli lubicie słowiańskie klimaty, baśniowy świat, ze szczyptą magii to jestem przekonana, że to powieść dla Was

Złapałam się na tym, że od samego początku polubiłam głównych bohaterów i im kibicowałam. A że romans jest moją słabością, byłam bardzo ciekawa, czy będą razem i jak do tego dojdzie. I dopóki historia kręciła się wokół tego wątku, czytało mi się świetnie i nie chciałam odkładać książki. Jednak gdzieś w połowie fabuła przesuwa się bardziej w kierunku faktycznej akcji i pchania przygody do przodu — i wtedy zrobiłam sobie przerwę. Jakoś to zainteresowanie mi uleciało. Wróciłam jednak do książki, skończyłam ją z przyjemnością i zdecydowanie planuję sięgnąć po drugi tom.

Świetnie się bawiłam czytając ją. Kaprovicze są interesujące i takie inne. Wszystko z delikatnym przymrużeniem oka, ale ma to swój urok. Nell Azatkę da się lubić. Pomimo jej naiwności, jej chart ducha niejednokrotnie powodował, że się uśmiechałam. Fabuła nieskomplikowana i odrobinę o niczym, ale może właśnie dlatego tak dobrze się bawiłam. Jedyne co mi totalnie nie pasuje to okładka, która powoduje, że podejrzewałam, że treść i fabuła jest całkiem inna niż jest w rzeczywistości.

Pomysły fajne, wykonanie znowu trochę gorsze. "Bren próbował zapamiętać jak najwięcej z nich, a znak trzech prostokątów, który miał widnieć na budynku kaźni, wyrył sobie w pamięci złotymi zgłoskami." to dosyć karykaturalne użycie tego związku frazeologicznego. Trochę takich głupotek językowych jest w tej książce. Autor strasznie upodobał sobie prawdziwe nazwy roślin, ale właściwości już nieprawdziwe i moje botaniczne serduszko trochę piekło, ale tutaj to się pewnie czepiam. Jak coś w książce sie zadziało to automatycznie możemy się spodziewać, że za maksymalnie 2 rozdziały dostaniemy rozwinięcie lub nawiązanie, więc nigdy nie ma efektu wow i "o jaaa, faktycznie było wspomniane", bo to dosłownie było przed chwilą :)

„Akademia Ciemnogrodzka” Barbary S. Maciejczyk to jesienna, pełna folkloru historia dark academia z sekretną biblioteką, artefaktami, z motywem zemsty i odnajdywania swojego miejsca, przyjaciół. To opowieść o zapachu bursztynu, kadzidła i pudrowo-drzewnego aromatu kwiatów. Czy jesteście gotowi wraz z Liwią Dracca, smoczą maginią, udać się śladami mordercy jej ojca do niebezpiecznej szkoły dla takich istot jak ona i pamiętać o piątej zasadzie Regulaminu, żeby przeżyć? „Odniosłam wrażenie, że pomieszczenie szpitalne nagle zmalało, jakby chciało, abyśmy znaleźli się bliżej siebie. A może to była kwestia magicznej aury zebranych tu osób.” Całość przypominała mi nieco „Nekromantkę” Aleksandry Sadury, ale to pewnie przez kreacje bohaterów, umiejscowienie akcji w murach tajemniczej szkoły, przez klimat. Znalazłam tu też dużo nawiązań do takich dzieł jak „Zaplątani”, „Kraina Lodu”, „Hobbit” czy nawet lekko do „Dr. Strange”. W książce wyczuwalny jest dla mnie motyw wybrańca, kiedy różne zbiegi okoliczności ułatwiają bohaterce przeżycie, wykonanie niektórych zadań. Mimo to, bardzo przyjemnie spędziłam czas podczas czytania, podobał mi się klimat, lekcja z pojedynkiem z rozpoznawania roślin, opis zapachów, licznych jesiennych potraw i napoi, tych z cynamonem, dynią i przyprawami. Na wyróżnienie zasługuje folklor z różnych stron świata, że pojawiają się tutaj smoki, wampiry, gumiho, żmije, wiły, inkuby i inne ciekawe istoty, których nie znałam. Do moich ulubionych postaci zaliczam za to Dalię, wiłę i przyjaciółkę Liwii, uroczą Marzannę, bałwankę, Drogomira czy stażystę Vespera, animaga i prof. Otylię Żmijewską. Jestem ciekawa co przyniesie kolejny tom, który ma być utrzymany w zimowej stylistyce. „Zadrżałam nagle. Dzień był ciepły, lecz w podmuchach wiatru czuć było już zapowiedź zimy, która wywołała we mnie niepokój.”

Trochę się obawiałem sięgając po trzeci i finałowy tom "Dzieci Starych Bogów", bo poprzednie tomy nie zachwyciły mnie zbytnio. Ciężko się trochę patrzy na polską fantastykę - jestem tutaj niepoprawnym optymistą i uważam, że jest wielki potencjał na dobre historie. Może to nie będzie ballada jak "Gra o Tron" czy "Władca Pierścieni", no ale jednak można byłby się czymś poszczycić. " Wszyscy mamy swoje demony, ale nie każdemu z nas dane jest się z nimi zmierzyć...Albo lepiej je poznać. " Agnieszka Miela zabiera nas po raz ostatni do Kerhalory by zakończyć historię Aine i Bertama oraz rozwikłać historię Ziaren Relenvel. I kurczę mam znów mieszane uczucia - sama otoczka, okładka prezentuje się naprawdę super. Krew Wielka jak dla mnie ma najlepsze obramowanie, ale czy to wystarczy? Finał trylogii zdecydowanie podtrzymuje horror i zamordyzm poprzedniczek - krwawe opisy tortur czy brutalności świata. Ja to kupuję. Serio. Takie lektury chce się czytać, i w tym Miela radzi sobie świetnie. Chcemy poznać dogłębnie ten świat. Niestety wciąż mam problem z bohaterami - nie tylko Aine i Bertam mnie momentami irytują czy nie rozumiem ich pobudek. Tak również cała tajemniczość Cathbada w pewnym momencie zaczęła mnie nudzić. Podtrzymywanie napięcia jest ważne, ale trzeba umieć to zrobić w dobrym i ciekawym guście. Zdecydowanie w tej części świeci postać - Jarly. Od początku jest to okropny bohater i autorka w żadnym momencie nie próbuje go tłumaczyć, że jest zły bo miał trudne dzieciństwo. On jest perfidnym kłamcą i sam się tym szczyci. Mu pasuje taka passa - on chce swoje plany i założenia dowieźć do końca, i jest święcie przekonany, że mu to się uda. Rzadko kiedy dostajemy tak jasno nakreślone złe postacie - nie jest nam go szkoda, nie współczujemy mu. Ba! Powiedziałbym czasami, że nawet mu kibicujemy. Jedyne czego brakowało mi trochę w tej trylogii to takiego pełnego objawienia się kluczowych "Starych Bogów" - od początku jesteśmy świadomi ich wielkich mocy oraz istnienia, ale jednocześnie mam wrażenie, że gdzieś się gubi ta ich boskość. Fernir - nowy bóg, który podporządkowuje sobie Karmazynowe Bractwo oraz Kerhalorę, a o nich tylko słyszymy, że są wielcy, ale odeszli, może powrócą. Chciałbym przeczytać jakoś konkretną wersję ich istnienia, albo po prostu zgubiłem ten wątek... " Czasami słowa nie są w ogóle potrzebne. Milczenie potrafi być równie wymowne. Cisza potrafi napełniać serca własnym szeptem. " Krew Wielka jest chyba najlepszą powieścią z całej trylogii - Dzieci Starych Bogów. Uważam, że jest to dość ciekawa, często krwawa historia, warta swojego poznania. Niestety czasami będzie nas nudzić, a droga bohaterów nie zawsze będzie dla nas jasna i klarowna. Aine i Bertama oraz całą paczkę ludzi z Nomander bardzo polubiłem, choć ten koniec nie dla każdego był dobry. Cieszę się, że polscy autorzy coraz częściej sięgają po fantastykę, i myślę, że warto ich wspierać, choć czasami ten pazur w historii by się przydał... Recenzja - https://mlwdragon.blogspot.com/2025/06/31-books-krew-wilka-agnieszka-miela.html