Belladonna

Effy Sayre od dzieciństwa przyjmuje tabletki, żeby móc odróżnić to, co prawdziwe, od wytworu jej wyobraźni, bowiem widzi wizje, w których pojawia się Baśniowy Król, który jest jedna głównych postaci w książce jej ulubionego, martwego już autora. Jako jedyna dziewczyna studiuje architekturę na swoim wydziale i uważana jest za dziwaczkę. Krążą także plotki o jej rzekomym romansie z profesorem. Odrzucona przez swoich rówieśników, Effy przyjmuje ofertę, przed którą wszyscy ją ostrzegają- ma zaprojektować i przebudować zrujnowaną posiadłość Emrysa Myrddina, jej ulubionego autora Bohaterka udaje się do posiadłości, która położona jest na skraju urwiska, tam poznaje Prestona- chłopaka, który pragnie udowodnić, że Emrys Myrddin byt oszustem i to nie on stoi za napisaniem swoich największych dziet literackich Czy baśniowy król istnieje naprawdę, a może Effy naprawdę oszalała ? 7 Jest to książka z gatunku dark academia, której motyw uwielbiam, zawsze bardzo mnie do siebie ciagnie i nie mogłam się jej oprzeć. Autorka sięga w tej powieści do baśni i folkloru, co jest bardzo dobrym elementem tej historii, który buduje odpowiedni nastrój, choć według mnie mogłoby go trochę więcej, raczej była tłem i klimatem histori, a ja liczyłam na bardziej baśniową historię. Chociaż sama koncepcja postaci Baśniowego Króla i jego obecności w życiu Effy porwała mnie wyczekiwałam rozwiązania zagadki. Sama do końca nie domyślałam się finału tej histori, a to duży plus. Główna bohaterka zrobiła na mnie ogromne wrażenie swoją złożonością. Nie była jednoznaczna w odbiorze - popelniata błẹdy, wahała się, uciekała w obsesje i destrukcje.Co momentami wprawiało mnie we frustrację, a chwilami boleśnie poruszało. Jednak uwielbiam jak w trakcie całej książki przeszła ogr przemianę z cichej myszki, w silną i odważną dziewczynę. Podobało mi się jak wprawiała Prestona w zakłopotanie, było to bardzo urocze, podczas ich wspolnych scen nie schodził mi uśmiech z twarzy, kocham ich sprzeczki! Preston jest za to jest troche zadufany i pedantyczny, ale za to bardzo madry i opiekuńczy w stosunku do Effy, przez co chemia między bohaterami jest idealnie wyważona Pojawia się tutaj także watek romantyczny, nie jest on jednak wiodący i nie przytłacza on całej historii. Pomimo że początkowej niechęci do siebie obojgu bohaterów szybko zawiązuja ze sobą pakt jako jedna drużyna walcząca o prawdę. Wspierają się, zdobywają swoje zaufanie, zwierzają się i pomagają odegnać złe duchy. Byt to mój reread tej histori, jednak po zastoju czytelniczym mam w głowie pustke w głowie ci do fabuly większości książek, które wcześniej czytałam & więc czułam się jakbym czytała ją po raz pierwszy i nie żałuję że ponownie po nią sięgnęłam! Ksiązka zdecydowanie należy do takich "na raz", szczególnie przy obecnych, dość długich wieczorach (no chyba że jesteśprzed sesjątak jak ja). Nie jest to high fantasy, raczej bardzo przyjemna przygodówka. Idealna będzie dla tych, ktorzy z fantasy dopiero zaczynają, bo watków jest tu niewiele, co jednak nieoznacza niczego złego. Polecam, ją jesli chcecie przeczytać klimatyczna i lekką książkę z watkiem romantycznym w tle. Po której zostaniecie z uczuciem melancholiji lekkiego niedosytu, oczywiście w dobrym znaczeniu- takim, które skłania do myslenia i wracania do fragmentów w głowie.

Mam mieszane uczucia, co do tej powieści. Z jednej strony naprawdę doceniam koncept, pomysł jest niecodzienny i ma ogromny potencjał, z drugiej jednak mam wrażenie, że nie został on w pełni wykorzystany. W pierwszej połowie książki dialogi momentami wydawały mi się lekko wymuszone i nienaturalne. Język bywa czasem nadmiernie poetycki, co trochę kłóciło się z klimatem historii. Zastanawia mnie, czy w oryginale brzmi to inaczej. Bardzo lubię krótkie rozdziały, więc pod tym względem czytało się szybko i płynnie. Niestety początkowo trudno było mi odnaleźć się w wykreowanym świecie, wydawał się trochę zbyt powierzchowny, brakowało bardziej przemyślanego, rozbudowanego i szczegółowego tła dla wydarzeń. Podobnie z bohaterami, szczegóły z ich życia poznajemy raczej oszczędnie, przez co zabrakło mi głębi, która pozwoliłaby od początku mocniej się z nimi związać. Po tytule i opiniach spodziewałam się też znacznie wyraźniejszej rywalizacji między bohaterami, w końcu książka często opisywana jest motywem enemies to lovers. Niestety, ten wątek został potraktowany dość pospiesznie i był raczej jednostronny. Liczyłam na więcej napięcia, więcej niepewności i tak mocno oczekiwany slow burn. Mimo wszystko była to bardzo przyjemna, pobudzająca wyobraźnię lektura i od połowy przeczytałam ją ciągiem, a zakończenie sprawiło, że sięgam po kolejny tom.

Kupiłam tę książkę dawno temu i skusiła mnie…okładka. Pierwsze podejście? Odpadłam po 30 stronach. Ale ostatnio wróciłam do świata Antonowów i Fiodorowów i przepadłam! Jest to opowieść o dwóch skłóconych rodach czarownic - Antonowów i Fiodorowów. Mamy tu walkę kobiety kontra mężczyźni, stare urazy, nielegalne interesy i magię, która bezlitośnie miesza w życiu wszystkich bohaterów. W samym środku tego chaosu poznajemy Maszę i Dimę, którzy zakochali się w sobie bez pamięci, choć nigdy nie powinni. Po latach ich drogi znów się przecinają i wtedy zaczyna się wszystko sypać. Nie chcę zdradzać zbyt wiele z fabuły, ale uwierzcie mi dzieje się tu duużo. Tragiczne wydarzenia przeplatają się z momentami czułości, a intrygi i rodzinne konflikty nie pozwalają na nudę. Jest śmierć, jest zemsta i zakazana miłość. Ulubione postacie? Bardzo polubiłam Maszę ( choć ma swoje za uszami ) oraz Lwa ( który też ma tu swój wątek z pewną Antonową, ale nie będę więcej spoilerować) najmłodszego z Fiodorowów. Autorka świetnie oddaje udrękę bohaterów i ich rozdarcie między obowiązkiem wobec rodziny a własnym sercem. To historia pełna magii, zdrad i namiętności, którą czyta się błyskawicznie. Świat jest na tyle dobrze zbudowany, że trudno się w nim pogubić. Jeśli lubicie retellingi klasyków (tutaj kłania się Szekspir i jego Romeo i Julia) mroczny klimat, motyw enemies to lovers, rodzinne wojny i magię w nowoczesnym wydaniu to ta książka może Was totalnie wciągnąć. Czy to była historia idealna? Nie. Czy żałuję drugiego podejścia? Zdecydowanie nie!

Kontynuacja z podtrzymuje wysoki poziom swojej poprzedniczki. Bardzo przyjemna lektura. W wielu opiniach pojawia się wątek podobieństwa do pewnej bardzo znanej serii – i trudno się z tym nie zgodzić. Mimo to książka jest na tyle dobrze napisana, a postacie ciekawe, że myślę, że nie stawowi to przeszkody do tego by jednak po nią sięgnąć. Dla wszystkich, którzy lubią klimaty dworów i historie osadzone w świecie fae, będzie to zdecydowanie trafiony wybór.

Przez całą książkę towarzyszy nam tajemnica oraz niekończące się pakty 🙋🏼‍♀️🤣. Ogromną frajdę sprawiało mi snucie teorii, co może się wydarzyć dalej - choć i tak nie udało mi się przewidzieć wszystkiego 🤭😍. W tym tomie mocniej wybrzmiewa relacja między naszymi książkowymi kuzynkami. Poznajemy nowe dwory, słuchamy intrygujących historii i coraz częściej zadajemy sobie pytanie: kto tutaj naprawdę jest godny zaufania? 😏 Bardzo podoba mi się to połączenie romansu, mrocznego klimatu i dworskich intryg. Mimo wszystko ten tom przemówił do mnie trochę mniej - głównie przez nową postać, czyli Los, którego… szczerze nie cierpię 🙋🏼‍♀️😂. Końcówka kompletnie mnie zaskoczyła. Dziewczyny naprawdę urosły w moich oczach, a rozwój ich postaci został świetnie poprowadzony.

#dark_fantasy #dark_romantasy #nekromancja #bogowie #moce #tajemnice #16+ Moce morteum i spirytum grają główne skrzypce w tej książce. Główną bohaterka okazuje się władać mocą nekromancji. Sam wątek główny został bardzo interesująco imo poprowadzony. Ciekawym urozmaiceniem są sceny zakazanej miłości. Bardzo mi się podobało ;3 jestem ciekawa dalszych losów.

O dziwo najlepsza pozycja z trylogii, a jest ona o całkiem innych bohaterach - Sorindzie i Kearanie. Ta relacja rozwijała się dużo ciekawiej, w porównaniu do Alosy i Ridena - w normalniejszych okolicznościach. Dobrze wykreowano całą załogę statku oraz wymyślono ciekawych przeciwników i wyzwania, z którymi przyszło im się zmierzyć. Utrzymane było stałe tępo akcji, szczególnie bardzo dynamiczne rozpoczęcie. Zakończenie też było sensowne i ma potencjał na kontynuację. Pozycja do szybkiego przeczytania, przeżycia przygód i dobrej zabawy w klimacie "Piratów z Karaibów".

8,5/10 Spodziewałam się że w dużej części Żmija i skrzydła nocy będzie mieszanką znanych mi wcześniej wątków i niczym mnie nie zaskoczy. Było zupełnie inaczej i cieszę się że jednak dałam się na nią skusić. Oczywiście są pewne niedociągnięcia i powtarzalne schematy, niektóre sytuacje były absurdalne ale w ogólnym rozrachunku naprawdę świetnie to wszystko wypada. Bardzo podobały mi się rozgrywki Kejari( choć miałam z tyłu głowy że jest to podobne do Igrzysk Śmierci) nie zmieniło to mojego nastawienia i dałam się temu porwać. Chyba przez tą powieść powróci moja fascynacja wampirami😆

Nie do końca planowałam czytać tą książkę, wahałam się nad nią, ale trafiłam na jej audiobooka, więc dałam jej szansę. Końcowo bawiłam się nawet całkiem nieźle. Zaintrygowała mnie fabuła tej książki, kryminał połączony z magią i delikatnym romansem, brzmiało naprawdę dobrze. I wypadło naprawdę zadowalająco. Naprawdę miło spędziłam czas z tą historią i nie żałuję, że mimo wahań jednka po nią sięgnęłam. Chwilami musiałam się skupić co, jak, dlaczego, ale byłam zaintrygowana wydarzeniami i tym co się za chwilę wydarzy. Był to w jakimś stopniu dla mnie taki przecięczniaczek, ale taki przecięczniaczek z wyższej półki, dobrze go wspominam, ale "z butów mnie nie wyrwało". Myślę, że skuszę się również na przeczytanie kolejnego tomu, bo jestem ciekawa jak akcja się dalej potoczny, bo drugi tom ma zadatki na naprawę ciekawą fabułę, zwłaszcza, że zapowiada się być w innych klimatach niż pierwszy.

Mroczny klimat, który podarowała nam Rachel Gillig, wprowadza nas w historię Elspeth Spindle. Dziewczyna od jedenastu lat słyszy w swojej głowie głos Koszmaru i czuje jego obecność, dlatego musi się nieustannie ukrywać. To niebywałe, że przez tak długi czas jej się to udawało, ale jak wiadomo — prawda zawsze wychodzi na jaw. Król Rowan uważa, że infekcja to zło i kryje się za nią magia. Jeśli jest to dla niego opłacalne, zostawia przy życiu takiego człowieka i albo trzyma go w zamknięciu, jak Emory’ego, albo wykorzystuje go jak Ravyna. Resztę zabija. Istnieje jednak grupa osób, które chcą uratować Blunder przed mgłą i infekcją, a w konsekwencji dopuszczają się zdrady. Zainfekowana Elspeth dołącza do nich, skrywając przy tym własne sekrety. Ogólnie historia mnie wciągnęła i naprawdę chciałam się dowiedzieć, jak to się rozwinie i dokąd zaprowadzi cały cykl z Kartami Opatrzności. Uważam, że autorka ładnie przeprowadza nas przez świat magii Kart i Ducha Lasu. Cóż, to zdecydowanie fantastyka, ale do romantasy jej daleko. Wątek romantyczny jest tu raczej dodatkiem — niestety dość płaskim i bardzo przyspieszonym. Polubiłam bohaterów, bo faktycznie da się ich lubić, jednak liczyłam na coś więcej. Pisana z perspektywy Elspeth, nie jestem największą fanką tego typu narracji. To powieść z potencjałem, który nie został do końca wykorzystany. Świat przedstawiony jest całkiem ciekawy: mgła, infekcja, zamki i Karty Opatrzności, które dają użytkownikowi magię. Momentami miałam jednak wrażenie, że niektóre wątki fabularne są urywane zbyt szybko. Szkoda też, że najpewniej wydawnictwo popełniło trochę błędów w przekładzie — nie wygląda to najlepiej. To nie jest górnolotna pozycja, niemniej na tyle mnie zaciekawiła, że sięgnę po drugi tom.

Ta książka strasznie długo się rozkręca, ale potem biegnie już całkiem sprawnie, choć jeśli przeczytałeś w życiu kilka baśni, szybko wpadniesz na rozwiązanie zagadki. Zgrabne, nieoczywiste tłumaczenie tytułu, które nabiera sensu po przeczytaniu całej historii.

Jedna z najlepszych książek jakie czytałam. Musiałam zaraz po skończeniu tej, przejść do drugiej, bo tak mnie wciągnęła. Załamałam się, gdy dowiedziałam się, że autorka dopiero w lutym tego roku potwierdziła, że rozpoczyna pisanie 4 części, a i tak niewiadomo czy skończy się na 4 czy na 5. Naprawdę polecam, nawet osobom, które nie są jakimiś wielkimi fanami fantasy. Czytałam kilka pozycji Yarros i wszystkie były super, ale ta przerosła wszelkie moje oczekiwania ♥️

Czy naprawdę potrzebujemy kolejnej opowieści o bogach i potworach, by poczuć coś świeżego? Okazuje się, że tak, bo „Księga Azraela” to pozycja, która wymyka się utartym schematom i oferuje coś zupełnie innego niż to, do czego przyzwyczaił nas ten gatunek. Od pierwszej strony uderzył mnie pomysł na tę historię oraz realizacja, która sprawia, że lektura jest niezwykle angażująca i świeża. Bohaterowie zostali nakreśleni w sposób niezwykle ciekawy, a ich motywacje nie wydają się wymuszone. To, jak toczą się ich losy, jest całkowicie nieoczekiwane – w tej opowieści trudno przewidzieć kolejny ruch, co nadaje całości świetnego tempa i sprawia, że intryga trzyma się kupy. Zachowanie postaci wynika bezpośrednio z ich charakterów, a nie z wygody fabularnej. Co istotne, tak zwane „te momenty” zostały poprowadzone z dużym wyczuciem. Nie są one w żaden sposób przesadzone ani nachalne, co często bywa problemem w podobnych tytułach. Atmosfera książki jest napięta i mroczna, a pacing sprawia, że przez tekst się płynie, mimo że momentami środkowa część mogłaby być nieco bardziej skondensowana. Ten drobny element nie odbiera jednak satysfakcji z odkrywania głębszego sensu walki o własną tożsamość w świecie pełnym chaosu. Werdykt jest prosty: to rzetelna i oryginalna fantastyka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Książka idealna dla osób szukających nieoczywistych relacji i mocno zarysowanych postaci, choć może rozczarować fanów bardzo klasycznych, przewidywalnych romansów fantasy. Najlepiej sięgnąć po nią w nastroju na coś mrocznego i niebanalnego.

𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Czyste Serce 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Kate Chenli 𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Fantasy 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: 7/10★ 𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮:♥♥♥♥♡ 𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: Ja uwielbiam, gdy akcja pędzi i nie można oderwać się od książki! 😮‍💨 Przeczytałam ją w ciągu paru godzin i żałuję, że nie zabrałam się za nią wcześniej. A więc – Mingshin to jedna z tych bohaterek, które sprawiają, że odzyskuję wiarę w to, że dziewczyny w fantasy potrafią samodzielnie myśleć i wyciągać wnioski z przeszłości. Choć książka jest dość krótka, jest wypełniona po brzegi akcją i naprawdę czuć ten klimat Dalekiego Wschodu. Jest magia, jest druga szansa na nowe życie bohaterki, po tym, jak jej pierwszy „tru lov” skazał ją na šmiêrč po tym, jak pomogła mu zdobyć tron, a także dużo, dużo akcji – nie było mowy o laniu wody, i choć troszkę przydałoby się oddechu, mnie to nie przeszkadzało (czytam książki Cliva Cusslera, więc wiele to tłumaczy). No i ten slow burn! Choć nie kupowałam tej książki głównie dla romansu to… Był spoko. Jieh, główny lovelas wydawał się być kolejnym zarozumiałym, pyszałkowatym kochasiem, bardzo mnie zaskoczył i… no sorka, jest dobry, nawet bardzo 😏. Jego relacja z Mingshin była wręcz greenflag! 😭❤️ Co prawda, sprzeczki były, ale… on taki overprotective włączał tryb, więc można chłopakowi wybaczyć. 𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Atmosfera, szybka akcja, bohaterka wyciągająca wnioski i oczywiście motyw „he fell first and harder” (już nie mogłam zmieścić w grafice 😭). 𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨: Coś dla miłośników koreańskich i chińskich dram, a także książek z akcją osadzoną w Chinach. 𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞: Dziewczyna mści się na swoim ex i zdradzieckiej rodzinie.

✨Szukasz idealnego połączenia magii, intryg i zakazanego uczucia? Właśnie je znalazł*ś.✨ „Dom trzepoczących skrzydeł” to klasyczne romantasy w najlepszym wydaniu, oparte na motywach przeznaczenia, klątwy, walki o władzę i bolesnej zdrady. Znajdziemy tu wątek slow burn, który buduje napięcie niemal przez całą podróż bohaterów. Czy mi to przeszkadzało? Ani trochę. Książkę pochłonęłam w dwa dni! Tym razem poznajemy królestwo wron oraz ich władcę, który potrzebuje pomocy Fallon w odnalezieniu artefaktów niezbędnych do przełamania klątwy ciążącej nad jego ludem. Główna bohaterka, Fallon, bywa naiwna i przewidywalna. Jej ślepe zauroczenie pewnym księciem początkowo wydawało się słodkie, jednak z czasem stało się irytujące - głównie dlatego, że sam książę okazał się wyniosłym i kłamliwym draniem. Nie można jednak odmówić Fallon odwagi. Mimo braku magii, jest gotowa pomóc nieznajomemu, zwłaszcza gdy stawką jest 'dobro' jej ukochanego i los zwierząt, które tak kocha. No i obietnica, że zasiądzie na tronie... Każdy z bohaterów pobocznych coś wnosi do historii. Przyjaciele są prawdziwymi przyjaciółmi, a rodzina.. no cóż. Nie mogę nie wspomnieć o Antonio, który od samego początku skradł moje serce. Jego zainteresowanie Fallon było takie proste o czyste że szczerze im kibicowałam ( chyba nadal po części kibicuje). Po raz kolejny dałam się porwać wspaniale wykreowanemu światu fantasy, pełnemu barwnych postaci i różnorodności. Fae, półkrwi fae, morskie węże, wrony...To wszystko niby wydaje się znajome, a jednak nadal jestem zachwycona i pragnę więcej. Olivia Wildenstein znowu to zrobiła. Książkę kupiłam na wpół ciemno, bo po "Piórze" byłam zachwycona stylem autorki. Nie zawiodłam się. Wolicie bohaterki, które od razu wyczuwają fałsz, czy tak jak Fallon potrzebujecie czasu, by dostrzec, że 'książę z bajki' to tak naprawdę największy gracz?

🧐Macie taką bohaterkę, która działa Wam na nerwy, ale i tak kochacie jej historię? Drugi tom Królestwa wron to po raz kolejny świetnie poprowadzona fabuła. Autorka ma naprawdę bardzo przyjemny styl pisania, który pochłania czytelnika lekkością tekstu, świetnymi dialogami i wartką akcją. Dodatkowo pojawiają się nowi bohaterowie, nowe historie i tajemnice. Może to wywołać natłok informacji, jednak warto przez to przebrnąć, bo końcówka to... totalny cliffhanger! Co do bohaterów naszej wspaniałej historii... Ktoś mi napisał, że w drugim tomie Fallon jest głupia, ale Lore nadrabia za ich dwoje. Totalnie się z tym zgadzam, choć łudziłam się, że być może czytelnicy się mylą. Teraz już rozumiem, dlaczego Fallon zyskała taką, a nie inną opinię. Jej zachowanie i impulsywne podejmowanie decyzji było wręcz niewiarygodne. Dziewczyna nie ma żadnej magii, a jedynie „plecy” w postaci Lore’a i swojego taty. Do tego doszły żenujące sytuacje (węgorz!), które tylko ugruntowały jej nową klasyfikację w moich oczach. Mam nadzieję, że tom trzeci pomoże jej choć trochę wygrzebać się z tego dołka. Za to Lorcan... Co tu dużo pisać, gość jest typowym shadow king/daddy. Trzeba mu przyznać, że nie jest nachalny, natarczywy ani naiwny. Oczywiście nie mam tu na myśli tylko jego podejścia do Fallon, lecz całą jego postać. Jest bardzo stabilnym charakterem, który mimo nowo odkrytego przywiązania pozostaje sobą - po prostu z nową partnerką u boku. Ta część pozwoliła mi poznać go nieco lepiej niż poprzednia i jestem zachwycona tą postacią. Pomimo tych kilku minusów związanych z Fallon, historia nadal bardzo mi się podobała. Zostałam wciągnięta i oczarowana każdym z wątków. Dostałam więcej pikantnych scen, ale nadal w klimacie mocnego slow burnu, który świetnie buduje emocje i napięcie pomiędzy tą dwójką. Polityczne intrygi i kłamstwa oraz zaskakujący sojusznicy. Czy Fallon mnie denerwowała? Tak. Czy Lore to mój nowy książkowy mąż? Zdecydowanie tak. Czy polecam tę książkę? Absolutnie! Moje serce bije teraz w rytmie wron! 🐦‍⬛ A wy czytaliście już ta historię ? Pozdrawiam V 💜

Jak na debiut muszę przyznać, że to jedna z lepszych książek jakie przeczytałam.

Historia Elwooda i Wil jest wciągająca i szybka, ale mimo to nawet nieźle wyważona emocjonalnie.

Jestem strasznie zadowolona z rozwiązań różnych wątków, w tym mamy Wil i zakończenia, które spotkało Elwooda, a także kruchej przyjaźni, którą Wil nawiązała z Lucasem. Są nietuzinkowe i łatwo można było pójść w oklepanego. Tu tak się nie stało i wyszło całej książce bardzo na plus.

Najlepszym elementem książki są według mnie opisy emocji i relacji. To jak Wil przeżywa stratę matki, jakie są jej relacje z ojcem, to jak Elwood nie radzi sobie w przemocowej rodzinie. Wszystko to dostało swój czas, a zmiana jaka nastąpiła na koniec, była niewielka, zaledwie sugerująca, że kiedyś w przyszłości bohaterowie będą się czuli lepiej - jeśli to nie jest dobry opis traumy, to nie wiem co nim jest.

Bohaterowie są nieźle opisani i nawet postacie poboczne dostają czas na pogłębienie swoich relacji z innymi. Jedynie Kevin nie dostał lepszego backgroundu, co trochę sprawiło, że nie byłam pewna, dlaczego tam jest.

Niestety ubolewam dość mocno nad kwestią języka. Może to być wina tłumaczenia, ale często gubiłam się przy czytaniu, po kilka razy czytałam to samo zdanie, by zrozumieć, co się dzieje. Szczególnie to się zdarzało przy niektórych opisach.
Czasem też rzeczy następowały po sobie tak szybko, że trudno było połapać się w przeskoku, który nastąpił.

Podsumowując: dla mnie to solidne 4,5/5, zaniżyłam do 4, ale jest możliwość, że po czasie zmienię ocenę. Czekam na kolejne książki autorki z niecierpliwością!

Na początku miałam naprawdę dobre przeczucia i pomyślałam, że to w końcu dokładnie takiego romansy, jakiego od lat szukam. Niestety, im głębiej w historię, tym więcej okienek w moim książkowym bingo mogłam odhaczać - od rudowłosej przyjaciółki, po zakończenie, które wpisywało się w kanon wszystkich standardowych zakończeń. Miałam wrażenie, że w którymś momencie wszystko rozwija się za szybko - Arwen za szybko zaczyna wszystkim ufać, Kane za szybko okazuje jej względy, Arwen za szybko odnajduje się w nowej sytuacji. To jest książka, którą można nazwać dobrą, która zajmie jeden wieczór, ale raczej im dalej, tym mniej zaskakująco i idziemy w najpopularniejsze, możliwe schematy, pokazując, że raczej autorka poszła we wszystko, co oczywiste i przewidywalne. Brakowało mi tu jakiegoś smaczka, który spotęgowałby zakończenie, sprawiłby, że już teraz muszę sięgać po drugi tom. To raczej taka książka, którą dobrze się czyta, ale za miesiąc nie będę pamiętała prawie niczego. Nie mówię, że nie polecam - polecam, ale jeśli nastawiasz się na epickie romantasy, które na zawsze pozostanie na podium najlepszych książek, to się po prostu rozczarujesz.

Zaskakująco wciągające, chociaż trochę chaotyczne. Typowa tajemnicza szkoła, paranormalne akcje, romanse i dramaty – niby już było, ale i tak trudno się oderwać. Były cringowe momenty, ale klimat, plot twisty i Tristan robią robotę. Dla fanów młodzieżówek z mrocznym vibe’em – jak najbardziej.

Myślę że to jedna z lepszych książek jakie do tej pory czytałam. Zakończenie było trochę przewidywalne choć podejrzewam że tylko dla mnie nie chce zdradzać zbyt dużo z fabuły książki, ale mogę powiedzieć że w połowie obstawiałam kim była winna osoba. Jedyny minus tej książki to bardzo długie i męczące opisy budowy i architektury sanktuarium , choć pomimo tego książka nadal zasługuje na wysoką ocenę. Moją ulubioną postacią był chyba mistrz Thomas. Podsumowując i nie przedłużając gorąco polecam i nie zawiodłam się na niej. Szkoda tylko że tak długo czekała bym ją przeczytała.