Batman. Zabójczy żart. Człowiek, który się śmieje

Absolutnie wybitne graficznie dzieło, pełnokrwisty komiks artystyczny wyłącznie lekko przystrojony w szatki człowieka-nietoperza. Treściowo z początku jest trochę bardziej banalnie, ale z czasem rozkręca się w zniewalający sposób. Rzecz do wielokrotnego powrotu, nieustanny haj wizualny. I myślę, że z czasem dobije u mnie do noty maksymalnej, tylko potrzebuje ku temu tych kilku powrotów.

Długo mi zajęło zanim sięgnąłem po tą pozycję. Leżała na półce już chwilę. Słyszałem o tym komiksie już lata temu. Teraz wiem ,że mogłem przeczytać już dawno. Kawał świetnej historii ,którą czyta się bardzo szybko. Zdecydowanie pozycja obowiązkowa. Polecam.

Unikalny, wspaniały album. To nie tylko najlepszy komiks napisany przez Franka Millera, ale i najlepszy komiks o Batmanie, jaki powstał. Zrobił na mnie ogromne wrażenie lata temu, kiedy czytałem go pierwszy raz, a teraz, po odświeżeniu w 2025 roku, nie stracił niczego ze swojej atomowej (nomen omen) mocy. Fabuła „Powrotu Mrocznego Rycerza” to ogrom różnych elementów, które doskonale się uzupełniają. Początkowo opowieść może się wydawać chaotyczna, ale wszystko świetnie się ostatecznie zazębia – obraz świata przedstawionego jest prawdziwie przerażający, ale jest w nim, paradoksalnie, miejsce na nadzieję. Niesie ją starzec, któremu jeszcze chce się walczyć w imię swoich ideałów. Wbrew wszystkim przeciwnościom. Niezłomnie. Do końca. „Powrót Mrocznego Rycerza” zachwyca także po latach. To arcydzieło.

Generalny koncept znałem, ponieważ jako młodszy nastolatek oglądałem ekranizacje kilka razy i nie zrobiło to na mnie jakiegoś większego wow. Chyba jednak musiałem trochę dorosnąć, poobcować z kulturą nieco więcej by docenić ten kunszt w oryginale. Rozumiem zachwyty, ale po Strażnikach, Alan Moore bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę.

Jokera wypisano z Azylu Arkham i... no właśnie. Przy tak intrygującym i ekscytującym początku spodziewałam się wielkiego "bum", nagłych zwrotów akcji i tego, że po prostu w Gotham będzie się działo, natomiast fabuła jest taka troszkę o niczym. Brakuje mi chwytliwego wątku. Komiks dobrze się czyta, jednak akcja do niczego nie zmierza, nie ma zauważalnego punktu kulminacyjnego. Tak jak wspominałam powyżej komiks dobrze się rozpoczyna i trzyma w napięciu, lecz tylko do pewnego momentu. Narratorem akcji jest nowo poznany i nowo nabyty podwładny Jokera - Jonny Frost. Cała fabuła polega na tym, że Jokera wypisano z Azylu Arkham, ponieważ uznano, że już nie jest obłąkany i teraz Joker próbuje się "dorobić", bo jest całkowicie spłukany. Pomimo monotonnej i "spokojnej" jak na Jokera akcji, komiks zapada w pamięć. Ogromny plus za rewelacyjne rysunki - szczegółowe, świetna kolorystyka - ponura, a jednocześnie kolorowa. Komiks utrzymany jest w mrocznym, specyficznym klimacie. Pomimo, że spodziewałam się czegoś więcej po tak wybitnym komiksie, podobał mi się i na pewno będę do niego wracać, chociażby ze względu na jego walory artystyczne i estetyczne.

Opinia o całości serii: dobra kryminalna historia, choć niezbyt zróżnicowana w charakterach postaci. Mafiozi są tacy sami, przez co łatwo się pogubić kto trzyma z kim i kto kim jest (dlatego Loeb cały czas przypomina o tym w okienkach, gdy dana postać się pojawia). Ostatni twist również może mieszać w odbiorze całości, rodząc jeszcze więcej pytań odnośnie do tożsamości głównego mordercy. Galeria łotrów Batmana dostała ciekawe designy, choć nie zostali zbyt pogłębieni. Tym niemniej, wciąż dobrze się to czyta, zwłaszcza że po lekturze zaczyna się rozpoznawać wszelkie nawiązania w innych dziełach o Batmanie.

Wpadłem ostatnio mocno. W wir nowości, w permanentne śledzenie zapowiedzi, gorączkowe planowanie zakupów. Jakże łatwo się w tym zagubić, czytać średnie i średnie plus nowości, zapomnieć o tym, że są jeszcze Ważne Komiksy do przeczytania. Czasem jednak się udaje po nie sięgnąć, w dużym stopniu za sprawą warszawskiej Biblioteki Komiksowo. Toteż złapałem ostatnio “Kryzys tożsamości”, często wymieniany jako jeden z bardziej wartościowych komiksów ze stajni DC. Jego wyjątkowość ma polegać na tym co zwykle, czyli na Świeżym Podejściu do Superbohaterów, na uczłowieczeniu ich, pokazaniu bardziej obyczajowych dramatów i wyzwań. Jednak na początku wita nas ohydna kreska. Dobra, jestem uprzedzony trochę. Jest szczegółowa, dynamiczna, zrozumiała, to po prostu ta kiczowata, pstrokata kreska superhero lat dziewięćdziesiątych, której szczerze nie znoszę. Na tym tle nie ma pozytywnych zaskoczeń. Na poziomie scenariusza, cholera, są. Wszystko zaczyna się od tajemniczej śmierci żony jednego z mniej znanych superbohaterów, po której rozpoczyna się śledztwo (również wewnętrzne), budzi się nieufność, ale i strach o bliskich, których przecież nikt nie ma prawa mieć na celowniku, temu w końcu ma służyć ukrywanie tożsamości. To dość tragiczna historia, która zaiste z innej perspektywy patrzy na instytucję superbohaterów. Mimo ogromnej gwardii postaci, komiks ma w sobie ogrom intymności, opiera się w dużym stopniu na (zaskakująco wiarygodnych) dialogach. Widzimy tu bohaterów rozdartych, bohaterów złych, pogrążonych w żałobie, przerażonych. Widzimy żywe, przyziemne relacje. Pojawiają się tu też zaskakująco ponure, szokujące, ciężkie tematy i rozwiązania fabularne. Ktoś może powiedzieć, że próbują na siłę szokować, ale mną na pewnym poziomie ten komiks autentycznie wstrząsnął. A na pewnym wzruszył. Jest to też w końcu na pewnym poziomie naprawdę przyzwoity i sprawnie poprowadzony kryminał. To historia intensywna emocjonalnie, pełna żalu, przestrzeni na przemyślenia, opowiedziana z wyczuciem i delikatnością. Zapraszam na Instagram: @traczytanko

Panuje powszechny konsensus co do tego, że "Strażnicy" należą do klasyki komiksu (i literatury w ogóle) i w tym temacie nie ma zbyt wiele do dodania. Można natomiast powiedzieć kilka słów o wydaniu w ramach DC Compact. Seria ta charakteryzuje się zmniejszonym względem oryginału formatem oraz zmniejszoną ceną. Jeśli ktoś chce przyoszczędzić, lub odpowiada mu mniejszy, bardziej przenośny rozmiar, to spokojnie może sięgnąć po to wydanie. Może nie jest to najwygodniejszy sposób do obcowania z komiksem, ale całość, pomimo zmniejszonych gabarytów, pozostaje czytelna. A po "Strażników" sięgnąć warto, gdyż panuje powszechny konsensus co do tego...

Co by było gdyby Superman zwątpił w to co dotychczas robił i gdyby przestał dostrzegać w tym sens? To pytania, które skłoniły autorów do napisania tej książki. "Przyjdź Królestwo" przedstawia nam świat niedalekiej przyszłości, gdzie pokryty już siwą brodą Clark Kent wycofuje się z roli strażnika świata i oddaje się swoim przyjemnościom na farmie. Podczas kilku, czy też kilkunastu następnych lat dochodzi na świecie do wysypu różnego rodzaju superbohaterów, a wraz z ich liczebnością, zmieniają się też ich priorytety. Bohaterowie nie przywiązują już tak dużej wagi do fundamentalnych zasad jakie charakteryzowały starych wyjadaczy i nie zważają zbytnio na bezpieczeństwo osób postronnych, skupiając się głównie na sobie i na swoim ego. I gdy dochodzi w końcu do punktu kulminacyjnego, starzy bohaterowie postanawiają przywrócić porządek. Główny ciężar tego przedsięwzięcia spoczywa na barkach Supermana, którego sława, pomimo upływających lat, wciąż jest niepodważalna, a który samą charyzmą potrafi podporządkować sobie niejednego buntownika. Zaprowadzenie porządku będzie jednak wymagało podjęcia trudnych decyzji, które będą miały swoje konsekwencje. "Przyjdź Królestwo" to opowieść wielowątkowa. O odpowiedzialności, wolności i granicach, których nie powinno się przekraczać i które przekroczyć jednak czasem trzeba, a także o współistnieniu razem ludzi i nadludzi. Utrzymana w klimacie mającej nadejść apokalipsy i posiłkująca się cytatami z "Apokalipsy św. Jana". Nazywana też przez niektórych współczesną Iliadą. Powieść której nie obcy jest patos, ale bez nadmiernej przesady. Autorzy bardzo profesjonalnie podeszli do swojej pracy. Fantastycznie dostosowali wizerunki ogromnej ilości superbohaterów do wizji świata niedalekiej przyszłości. Clark Kent jest już poważnym gościem w średnim wieku, Bruce Wayne całkowicie zmienił zarządzanie w Gotham i też jest już innym człowiekiem, a pozostali bohaterowie również przystosowali się do nowych czasów. Dodatkowe materiały zawierają mnóstwo informacji o nowych bohaterach, ich drzewach genealogicznych i świadczą o ogromnej pracy włożonej w ten komiks. Opowieść wyróżnia się też sporym realizmem, a obrazu tego dopełnia ostatecznie bardzo realistyczny rysunek Alexa Ross'a. Nie jest to mój ulubiony styl rysunku, ale tutaj sprawdza się doskonale. "Przyjdź Królestwo" to w moim odczuciu zdecydowanie lepszy komiks niż "Marvels". Oczekiwania co do niego miałem niewielkie, a jednak bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Jeśli macie więcej niż trzydzieści lat to zdecydowanie polecam, bo to komiks, który docenia się wraz z wiekiem. Dla młodzieży może być trochę za mało "rozrywkowy".

“Trybunał Sów” to moje czwarte podejście do komiksowego uniwersum Batmana po “Roku Pierwszym”, “Zabójczym Żarcie” i “Człowieku, Który Się Śmiał” - przez wielu moich znajomych, którzy od dawna siedzieli w tym uniwersum, “Trybunał Sów” miał być czymś co wyrzuci mnie z kapci i sprawi, że będę chciał czytać już tylko to co wymyślił Scott Snyder. Tymczasem okazało się wręcz odwrotnie, a mój szacunek do poprzednich komiksów o Batmanie jeszcze bardziej wzrósł. Brzmi to trochę jak początek skrajnie negatywnej recenzji, jednak ta wcale tak nie będzie wyglądała - chcę po prostu na początku zaznaczyć, że mimo styczności z dość dobrym komiksem, nie dał mi on aż tylu pozytywnych bodźców co inne komiksy o Batmanie wydane w serii wydawniczej DC COMPACT. “Trybunał Sów” pióra Scotta Snydera, opatrzony ilustracjami Grega Capullo to najgrubszy z dotychczasowych tomów DC COMPACT traktujących o Batmanie i może być nie lada niespodzianką dla fanów Mrocznego Rycerza, bowiem zawiera w sobie wszystkie 11 zeszytów, a także dwa dodatkowe mini-opowiadania, stanowiące łącznie spójną opowieść o największej tajemnicy miasta Gotham, czyli o tytułowym Trybunale Sów. I muszę przyznać, że sama koncepcja owego komiksu z miejsca mnie kupiła, uwielbiam bowiem historie spiskowe oraz motyw organizacji rządzących światem, stąd też “Trybunał Sów” wydawał mi się komiksem idealnie skrojonym pode mnie. Okazało się jednak, że mimo świetnego pomysłu, sposób przedstawienia tej historii był daleki od ideału i sprawił, że końcowo zamiast czuć się tą opowieścią zafascynowany to byłem znużony. Wdzięczny za możliwość zapoznania się z tą historią, ale jednak znużony. Problem według mnie leży w tym, że niniejsza powieść graficzna, mimo swoich dużych rozmiarów, paradoksalnie nie mieści w sobie dużo uporządkowanej treści - narracja jest dość chaotyczna, wydarzenia wydają się być wplątywane w nić fabularną w zależności od potrzeby, i mimo świetnych konceptów, miejscami po prostu rozkojarzają, a nie nastrajają. Świetnym według mnie pomysłem było ukazanie psychologicznego aspektu tej opowieści i przedstawienie psychiki Batmana w bardzo, ale to bardzo mroczny sposób - to zdecydowanie największy atut “Trybunału Sów” i osobiście uważam, że gdyby autorzy skupili się jedynie na tym to byłby to jeden z najciekawszych komiksów o Batmanie w historii. Autorzy jednak nie koncentrują się jedynie na tym wątku i próbują wsadzić do swojego dzieła wszystko co się da, w konsekwencji czego powstaje nam dzieło pompatyczne, ale pełne ukrytych pułapek. Podobnie mają się ilustracje autorstwa Grega Capullo - z jednej strony zachwycające i dopieszczone (zwłaszcza we wspomnianych sekwencjach psychozy) by za chwilę zmienić się w przeciętne i nieinteresujące panele. Najbardziej widać to po profilach bohaterów - Bruce Wayne dosłownie wygląda jakby cierpiał na prognatyzm żuchwy, podczas gdy jak zakłada maskę Batmana to wada zgryzu magicznie się cofa. Takich głupotek jest więcej, jednak nie sposób zabrać Capullo tego, że gdy trzeba zachwycić czytelników nastrojowymi panelami to ten zdecydowanie potrafi to zrobić. Podsumowując, nie jest to komiks zły, wręcz powiedziałbym, że jest komiksem bardzo dobrym, jednak przez wzgląd na zbytni chaos i brak uporządkowanej konsekwencji nie jest on tak dobry, jak mógłby być w alternatywnej rzeczywistości. Otrzymujemy powieść graficzną z rewelacyjną koncepcją, jednak z brakiem odpowiedniego pomysłu na siebie przez co mimo fascynujących intryg, psychozy czy scen walki to nie pozwala czytelnikowi skupić się w dostateczny sposób na żadnej z tych kwestii i w konsekwencji powoduje znużenie. Niemniej jednak polecam ten komiks dla bardziej doświadczonych czytelników i fanów uniwersum, którzy wiedzą czego mogą się po “Trybunale Sów” spodziewać i znajdą przyjemność w odkrywaniu wielu ukrytych nawiązań i easter-eggów. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/

Interesują mnie alternatywne światy i historie typu „co by było gdyby”, dlatego po Czerwonego Syna sięgnąłem z dużą ciekawością. Na co dzień nie jestem wielkim fanem Supermana, ale sam koncept tej opowieści mnie kupił. Mark Millar — twórca znany m.in. z The Ultimates czy Kick-Ass — wziął na warsztat ikonę amerykańskiej popkultury i postawił ją w zupełnie innym kontekście historycznym. Tutaj Kal-El nie ląduje w Kansas, lecz w ZSRR i dorasta w realiach radzieckiego systemu. To odwrócenie mitu Supermana jest sercem tej historii. Zamiast symbolu amerykańskiego snu dostajemy symbol potęgi komunizmu. Ten zabieg otwiera pole do wielu ciekawych rozważań politycznych i ideologicznych. Fabularnie to naprawdę solidna opowieść, z kilkoma twistami, które potrafią zaskoczyć. Podobało mi się, jak Millar bawi się znanymi postaciami z uniwersum DC. Wonder Woman, Brainiac czy przede wszystkim Lex Luthor (wraz z Lois Luthor) zostali przedstawieni w odświeżony, ale logiczny sposób. Szczególnie relacja Luthora z Supermanem jest tu ciekawie rozpisana — jako starcie dwóch wizji świata, a nie tylko klasyczne dobro kontra zło. Klimat komiksu jest chłodny, momentami wręcz propagandowy w tonie — i to działa. Czuć ciężar ideologii, kontrolę, napięcie między wolnością jednostki a bezpieczeństwem zbiorowym. To nie jest typowa historia o pelerynie i ratowaniu świata, ale bardziej polityczna przypowieść o władzy i jej konsekwencjach. Jeśli chodzi o stronę wizualną, jest poprawnie. Dave Johnson i Kilian Plunkett wykonali solidną robotę, choć kreska nie wyróżnia się szczególnie na tle komiksów z początku lat 2000. Momentami ma lekko kreskówkowy charakter, co nie zawsze idealnie współgra z ciężarem tematu, ale ogólnie spełnia swoje zadanie.

Mroczna historia Zamaskowanego Krzyżowca opowiedziana w pięciu aktach. Dostajemy wątek wczesnej młodości Bruce'a, który boryka się z poważnymi problemami w... szkole. Pojawia się motyw przestępczego światka Gotham, którego przedstawiciele tym razem potrzebują pomocy... Batmana. I wreszcie zaprezentowany zostaje tajemniczy antagonista Człowieka Nietoperza, pan Szept. Opowieść może nie jest bardzo porywająca, momentami bywa zbyt przewidywalna, ale cała fabuła ułożona jest w sposób przemyślany i pozbawiony chaosu. Grant Morrison, co typowe dla niego, odwołuje się do różnych dzieł kulturowych, m.in. "Raju utraconego", "Roku 1984" czy poezji i opery. Wizualnie komiks jest co najwyżej przyzwoity. Wbrew tytułowi, rysunki nie mają mrocznego, typowo gotyckiego klimatu, choć kilka plansz przedstawiających katedrę w Gotham City pozostanie w pamięci.

Mroczne Zwycięstwo zwieńczenie trylogii Loeba o zmierzchu mafii w Gotham i przejęciu władzy przez znanych nam antagonistów. Najbardziej znana teoretycznie środkowa część Długie Halloween (przejście na ciemną stronę Denta, no i słynny Holiday mordujący mafiozów w święta) według mnie ustępuje Mrocznemu Zwycięstwu. Tu tego mroku, zagadek i zwrotów akcji jest jeszcze więcej. Godna, ale tak naprawdę godna kontynuacja. Świetnie się to czytało i aż smutek ogarnął gdy się skończyło. Kreska Sale’a jeszcze lepsza (o ile to możliwe), scenariusz jeszcze gęstszy, a finał to esencja tego co w tym wszystkim było dobre. Dużo by wymieniać tu plusów. To jak został napisany Gordon (Archie kto ma wiedzieć ten wie), jego relacja z Batmanem. Poprowadzenie relacji Catwoman i Batmana. Świetnie wykreowana prokurator Porter. Dalsze wątki rodziny Falcone, Denta. Po prostu dyszka. Polecam. Tym bardziej jak ktoś lubi tematy około gangsterskie ojce chrzestne itd naprawdę to doceni.

Wiele lat po obejrzeniu fenomenalnego filmu, w końcu sięgnąłem po pierwowzór komiksowy. Surowa kreska, brutalny świat, trup ściele się gęsto. Posiadać ten komiks w swojej bibliotece to nie lada gratka. Po lekturze można też zauważyć, że ekranizacja naprawdę czerpała garściami z komiksu. Epickie dzieło.

Fajne wydanie dla osób, które tak jak ja, chcą trochę lepiej zapoznać się z postacią Lobo. Są tu zamieszczone trzy, niepowiązane ze sobą komiksy. Dla mnie zdecydowanie najlepszy był "Lobo powraca". Świetna naprawdę dobrze absurdalna, pozbawiona hamulców historia z naprawdę niezłą karykaturalną kreską. Pozostałe dwie opowieści nie trafiły do mnie równie mocno. Były po prostu ok i tyle.

Już nie pierwsze raz spotykam się z tym, że moja opinia na temat jakieś pozycji jest odmienna od ogółu i tak jest, i tym razem. Portretowanie Jokera jako zdrowego na umyśle świeżo odrodzonego człowieka stającego w kontraście to pozycji Batmana jako mrocznego rycerza posępnego do szpiku kości kontrowersyjnego zbawiciela, to pomysł całkiem intrygujący jednak w żadnym wypadku nie pasujący mi do tej postaci, niestety. Joker jest dla mnie synonimem szaleństwa i bez niego staje się tylko człowiekiem. W komiksie autor próbuje nadać mu szczególnych cech jak superinteligencia na poziomie Lexa Luthora i poniekąd właśnie Jack Nappier staje się właśnie marną kopią Lexa. Całość ratuja wspaniałe rysunki oraz niebanalnie rozpisane dialogi. Nie daje to jednak pełnej satysfakcji i nawet zakończenia zdaje się specjalnie dokładać bylejakości. Dla fanów Batmana polecam, ale resztę odsyłam do ciekawszych pozycji o gacku.

Mocna historia z udziałem mrocznego rycerza i bardzo realistyczna, widać tutaj że Batman jest tylko człowiekiem i popełnia błędy które puzniej sporo go kosztują i to mi się najbardziej podobało. Fabuła i rysunki również bardzo dobre nic tylko zabierać się za drugi tom.

Pierwsza część "Husha" to zdecydowanie jeden z najlepszych komiksów w uniwersum Batmana, po które miałem okazję sięgnąć. Tytułowego (anty)bohatera zbyt często nie oglądamy, bo występuje w cieniu, ale odgrywa on niepoślednią rolę w poczynaniach innych złoczyńców Gotham - Poison Ivy i Killer Croca. "Hush" jawi się jako przeciwnik niekonwencjonalny, z jakim Batman jeszcze nie miał do czynienia. Nie ukrywam, że dzięki pierwszej części tego komiksu wzrosła moja sympatia do Seliny/Catwoman. Dynamika tej postaci, jej relacje z Człowiekiem Nietoperzem, czy też nieustanna próba udowodnienia swojej niezależności i samodzielności - to jest ogromny atut tej powieści graficznej. Należy jeszcze pochwalić dialogi i retrospekcje, a także ogólne prowadzenie fabuły. W "Hushu" akcja płynie wartko, nie ma mowy o przestojach czy jakimś chaosie, a to nie jest wcale reguła w komiksach dotyczących Mrocznego Rycerza. Na koniec wypada odnieść się do warstwy wizualnej komiksu. Nie mam w tym temacie absolutnie żadnych zastrzeżeń. Rysunki są przepiękne, kadry zróżnicowane i urozmaicone różnymi bajerami (np. ukazanie Harley Queen i Seliny w przezroczystej formie, kiedy panie wykonują typowe dla siebie akrobacje), całość wygląda bosko. Polecam gorąco i zabieram się za część drugą.

„Świt Mrocznego Księżyca” Matta Wagnera to bardzo ciekawy powrót do korzeni Batmana. Autor świadomie sięga do najstarszych opowieści o Mrocznym Rycerzu do lat 30. i 40. kiedy Bruce Wayne dopiero zaczynał swoją działalność i jego świat nie był jeszcze tak mroczny i jednoznaczny jak w późniejszych interpretacjach. Wagner pokazuje Batmana na początku drogi młodszego, bardziej romantycznego i wciąż kształtującego swój charakter. Widać tu fascynację klasycznymi komiksami z początków istnienia postaci: pojawia się Julie Madison, a jednym z przeciwników jest Hugo Strange, jeden z najstarszych wrogów Batmana. Ciekawie wypada też motyw pierwszego zetknięcia Batmana z czymś nadnaturalnym. Trochę burzy to obraz genialnego detektywa rozwiązującego wszystko logiką, ale jednocześnie pokazuje, jak szeroki i różnorodny potrafi być świat Gotham. I jeszcze jedno, czytam w komentarzach, że druga historia z tego zeszytu jest słaba, że twarze są źle narysowane i ogólnie tragedia. Trochę się z tym nie zgadzam. Moim zdaniem wszystko stoi tu na naprawdę dobrym poziomie, a Dave Stewart kolorami zrobił wręcz kapitalny klimat całego albumu. Bardzo ciekawa reinterpretacja początków Mrocznego Rycerza. Szczególnie dla tych, którzy lubią komiksowe archeologie i powroty do klasyki. Pozdro Wariacie!

Druga część "Husha" wprowadza do gry kolejnych bohaterów i antagonistów ze świata Gotham City. Niektórzy, jak choćby Joker, nie odgrywają znaczącej roli. Podobnie jest z Ra's al Ghulem, który stacza epicki pojedynek z Batmanem, ale de facto wiele nie wnosi do całej historii. Komiks sprawnie łączy sceny walki z elementami detektywistycznymi. Batman krok po kroku próbuje dojść do tego, kto kryje się za bandażowym strojem złoczyńcy, który manipuluje wieloma prominentnymi postaciami Gotham. Ostatecznie Hush tak naprawdę sam ujawnia się Mrocznemu Rycerzowi. Koniec historii trochę rozczarowuje, ale nie będę tutaj się rozpisywać, by nie psuć zabawy potencjalnym czytelnikom. Dodam jeszcze na koniec, że warto ten komiks przeczytać choćby dla pięknych ilustracji, bardzo dobrze poprowadzonej relacji Bruce'a/Batmana z Seliną/Catwoman oraz dla interesującego wątku Harveya Denta.