Kryzys tożsamości

Batman: Mroczne odbicie to mroczna i intrygująca opowieść, w której w pelerynę Mrocznego Rycerza wciela się nie Bruce Wayne, lecz Dick Grayson. Ten wybór okazuje się wyjątkowo trafiony. Grayson jako Batman wnosi do postaci więcej lekkości, często się uśmiecha, a czasami rzuci jakimś żartem. Ogromnym atutem komiksu jest warstwa wizualna. Zarówno Jock, jak i Francesco Francavilla wykonują znakomitą pracę. Dodatkowo tusz oraz kolory budują gęsty, mroczny i przytłaczający klimat, który znakomicie współgra z historią. Pod względem scenariusza jest solidnie. Opowieść wciąga i intryguje, choć zabrakło mi tego „czegoś”, co wyniosłoby ją na wyższy poziom. Mimo to całość oceniam całkiem pozytywnie.

Absolutnie wybitne graficznie dzieło, pełnokrwisty komiks artystyczny wyłącznie lekko przystrojony w szatki człowieka-nietoperza. Treściowo z początku jest trochę bardziej banalnie, ale z czasem rozkręca się w zniewalający sposób. Rzecz do wielokrotnego powrotu, nieustanny haj wizualny. I myślę, że z czasem dobije u mnie do noty maksymalnej, tylko potrzebuje ku temu tych kilku powrotów.

Interesują mnie alternatywne światy i historie typu „co by było gdyby”, dlatego po Czerwonego Syna sięgnąłem z dużą ciekawością. Na co dzień nie jestem wielkim fanem Supermana, ale sam koncept tej opowieści mnie kupił. Mark Millar — twórca znany m.in. z The Ultimates czy Kick-Ass — wziął na warsztat ikonę amerykańskiej popkultury i postawił ją w zupełnie innym kontekście historycznym. Tutaj Kal-El nie ląduje w Kansas, lecz w ZSRR i dorasta w realiach radzieckiego systemu. To odwrócenie mitu Supermana jest sercem tej historii. Zamiast symbolu amerykańskiego snu dostajemy symbol potęgi komunizmu. Ten zabieg otwiera pole do wielu ciekawych rozważań politycznych i ideologicznych. Fabularnie to naprawdę solidna opowieść, z kilkoma twistami, które potrafią zaskoczyć. Podobało mi się, jak Millar bawi się znanymi postaciami z uniwersum DC. Wonder Woman, Brainiac czy przede wszystkim Lex Luthor (wraz z Lois Luthor) zostali przedstawieni w odświeżony, ale logiczny sposób. Szczególnie relacja Luthora z Supermanem jest tu ciekawie rozpisana — jako starcie dwóch wizji świata, a nie tylko klasyczne dobro kontra zło. Klimat komiksu jest chłodny, momentami wręcz propagandowy w tonie — i to działa. Czuć ciężar ideologii, kontrolę, napięcie między wolnością jednostki a bezpieczeństwem zbiorowym. To nie jest typowa historia o pelerynie i ratowaniu świata, ale bardziej polityczna przypowieść o władzy i jej konsekwencjach. Jeśli chodzi o stronę wizualną, jest poprawnie. Dave Johnson i Kilian Plunkett wykonali solidną robotę, choć kreska nie wyróżnia się szczególnie na tle komiksów z początku lat 2000. Momentami ma lekko kreskówkowy charakter, co nie zawsze idealnie współgra z ciężarem tematu, ale ogólnie spełnia swoje zadanie.

Mocna historia z udziałem mrocznego rycerza i bardzo realistyczna, widać tutaj że Batman jest tylko człowiekiem i popełnia błędy które puzniej sporo go kosztują i to mi się najbardziej podobało. Fabuła i rysunki również bardzo dobre nic tylko zabierać się za drugi tom.

“Trybunał Sów” to moje czwarte podejście do komiksowego uniwersum Batmana po “Roku Pierwszym”, “Zabójczym Żarcie” i “Człowieku, Który Się Śmiał” - przez wielu moich znajomych, którzy od dawna siedzieli w tym uniwersum, “Trybunał Sów” miał być czymś co wyrzuci mnie z kapci i sprawi, że będę chciał czytać już tylko to co wymyślił Scott Snyder. Tymczasem okazało się wręcz odwrotnie, a mój szacunek do poprzednich komiksów o Batmanie jeszcze bardziej wzrósł. Brzmi to trochę jak początek skrajnie negatywnej recenzji, jednak ta wcale tak nie będzie wyglądała - chcę po prostu na początku zaznaczyć, że mimo styczności z dość dobrym komiksem, nie dał mi on aż tylu pozytywnych bodźców co inne komiksy o Batmanie wydane w serii wydawniczej DC COMPACT. “Trybunał Sów” pióra Scotta Snydera, opatrzony ilustracjami Grega Capullo to najgrubszy z dotychczasowych tomów DC COMPACT traktujących o Batmanie i może być nie lada niespodzianką dla fanów Mrocznego Rycerza, bowiem zawiera w sobie wszystkie 11 zeszytów, a także dwa dodatkowe mini-opowiadania, stanowiące łącznie spójną opowieść o największej tajemnicy miasta Gotham, czyli o tytułowym Trybunale Sów. I muszę przyznać, że sama koncepcja owego komiksu z miejsca mnie kupiła, uwielbiam bowiem historie spiskowe oraz motyw organizacji rządzących światem, stąd też “Trybunał Sów” wydawał mi się komiksem idealnie skrojonym pode mnie. Okazało się jednak, że mimo świetnego pomysłu, sposób przedstawienia tej historii był daleki od ideału i sprawił, że końcowo zamiast czuć się tą opowieścią zafascynowany to byłem znużony. Wdzięczny za możliwość zapoznania się z tą historią, ale jednak znużony. Problem według mnie leży w tym, że niniejsza powieść graficzna, mimo swoich dużych rozmiarów, paradoksalnie nie mieści w sobie dużo uporządkowanej treści - narracja jest dość chaotyczna, wydarzenia wydają się być wplątywane w nić fabularną w zależności od potrzeby, i mimo świetnych konceptów, miejscami po prostu rozkojarzają, a nie nastrajają. Świetnym według mnie pomysłem było ukazanie psychologicznego aspektu tej opowieści i przedstawienie psychiki Batmana w bardzo, ale to bardzo mroczny sposób - to zdecydowanie największy atut “Trybunału Sów” i osobiście uważam, że gdyby autorzy skupili się jedynie na tym to byłby to jeden z najciekawszych komiksów o Batmanie w historii. Autorzy jednak nie koncentrują się jedynie na tym wątku i próbują wsadzić do swojego dzieła wszystko co się da, w konsekwencji czego powstaje nam dzieło pompatyczne, ale pełne ukrytych pułapek. Podobnie mają się ilustracje autorstwa Grega Capullo - z jednej strony zachwycające i dopieszczone (zwłaszcza we wspomnianych sekwencjach psychozy) by za chwilę zmienić się w przeciętne i nieinteresujące panele. Najbardziej widać to po profilach bohaterów - Bruce Wayne dosłownie wygląda jakby cierpiał na prognatyzm żuchwy, podczas gdy jak zakłada maskę Batmana to wada zgryzu magicznie się cofa. Takich głupotek jest więcej, jednak nie sposób zabrać Capullo tego, że gdy trzeba zachwycić czytelników nastrojowymi panelami to ten zdecydowanie potrafi to zrobić. Podsumowując, nie jest to komiks zły, wręcz powiedziałbym, że jest komiksem bardzo dobrym, jednak przez wzgląd na zbytni chaos i brak uporządkowanej konsekwencji nie jest on tak dobry, jak mógłby być w alternatywnej rzeczywistości. Otrzymujemy powieść graficzną z rewelacyjną koncepcją, jednak z brakiem odpowiedniego pomysłu na siebie przez co mimo fascynujących intryg, psychozy czy scen walki to nie pozwala czytelnikowi skupić się w dostateczny sposób na żadnej z tych kwestii i w konsekwencji powoduje znużenie. Niemniej jednak polecam ten komiks dla bardziej doświadczonych czytelników i fanów uniwersum, którzy wiedzą czego mogą się po “Trybunale Sów” spodziewać i znajdą przyjemność w odkrywaniu wielu ukrytych nawiązań i easter-eggów. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/

[Recenzja dotyczy wydania z roku 2012, która należy do serii "Mistrzowie Komiksu"] Oto dzieło, które znajduje się w mojej ścisłej czołówce jeżeli chodzi o ranking najlepszych komiksów o Batmanie. Alan Moore uznawany jest (według mnie jak najbardziej słusznie) za jednego z najwybitniejszych scenarzystów opowieści obrazkowych i swój kunszt pisarski potwierdza w "Zabójczym Żarcie". Do tej opowieści wracam raz na kilka lat i nawet parokrotne przeczytanie nie ujmuje niczego z jej jakości. Moore napisał kompleksowe dzieło, które teraz doceniam nawet bardziej niż w momencie kiedy zapoznałem się z nim po raz pierwszy dekadę temu. Fabuła koncentruje się na jednym z nieskończonych starć toczonych pomiędzy Mrocznym Rycerzem, a jego nemezis, czyli Jokerem. Kolejny raz Klauni Książę Zbrodni ucieka z Azylu Arkham, aby urzeczywistnić wyjątkowo osobliwe przeświadczenie, które zrodziło się w jego chaotycznym i nieprzeniknionym umyśle szaleńca. Otóż według Arcywroga Batmana wystarczy tylko jeden wyjątkowo zły dzień, aby przeżyta trauma doprowadziła do obłędu każdą osobę, nawet tę najbardziej zrównoważoną i odporną psychicznie. W celu udowodnienia swojej tezy, że szaleństwo może dotknąć wszystkich, Joker tym razem przedsięweźmie wszelkie możliwe środki, żeby zniszczyć psychikę Komisarza Jamesa Gordona: najlepszego i najszlachetniejszego policjanta w Gotham City. W tym celu posłuży się jego córką Barbarą, która stanie się ofiarą wyjątkowo brutalnego ataku. Napaść na rodzinę Gordonów to tylko środek do celu jakim jest zastawienie kolejnej pułapki na Batmana, w którego poczytalność Joker nie wierzy i liczy na to, że w końcu próby obnażenia przed Zamaskowanym Krzyżowcem jego faktycznego stanu psychicznego zakończą się sukcesem. "Zabójczy Żart" to dzieło przełomowe, ponieważ było jednym z pierwszych tytułów powstałych w drugiej połowie lat 80 XX wieku, które zredefiniowały gatunek komiksów superbohaterskich wprowadzając do nich niespotykaną do tej pory fabularną jakość i głębię dzięki dojrzałemu przedstawianiu poruszanych wątków. Na uwagę w omawianym tytule zasługuje przede wszystkim postać Jokera, ponieważ to o nim tak naprawdę jest ta opowieść. Scenarzysta przedstawia genezę tego najsłynniejszego adwersarza Człowieka Nietoperza, ale oprócz świetnie poprowadzonej retrospekcji jego geniusz objawił się też w sugestii, że historia narodzin tego złoczyńcy ukazana w tym komiksie jest tylko jednym z wielu możliwych wariantów. Jeżeli chodzi o charakter i osobowość Błazeńskiego Księcia Zbrodni w niniejszej pozycji to jest to ta jego wersja, która najbardziej mi się spodobała i którą najbardziej cenię. Nemezis Batmana w interpretacji Alana Moore'a to człowiek złamany przez egzystencję w irracjonalnym świecie, pełnym okrucieństwa i braku głębszego sensu. Absurdalna rzeczywistość i rządzący nią ślepy los, które Jokerowi tak brutalnie objawiły się w chwili, kiedy doświadczył "najgorszego dnia w swoim życiu" sprawiły, że zamiast walczyć i buntować się przeciwko wszechobecnej niesprawiedliwości i stojącemu za nią złu wybrał najbardziej racjonalne rozwiązanie, jakie przyszło mu do głowy: mianowicie oszalał. W tym komiksie arcywróg Mrocznego Rycerza nie jest uosobieniem chaotycznego zła, psychopatycznym błaznem, seryjnym mordercą czy gangsterem o wyjątkowo zabójczym poczuciu humoru, tylko zrozpaczonym nihilistą, dla którego życie to chory żart. Jedynym remedium na potworność i bezsens egzystencji jest ucieczka w śmiech i obłęd, ponieważ walka jest z góry skazana na porażkę i podjęcie się jej również świadczy o pewnego rodzaju zaburzeniach psychicznych. Z tego też powodu Joker nieustępliwie próbuje udowodnić Batmanowi, że tak naprawdę obaj są szaleni, tylko każdy na swój swoisty sposób. Ten doskonale napisany konflikt światopoglądowy pomiędzy Mrocznym Rycerzem, a Błazeńskim Księciem Zbrodni doprowadzi do niezapomnianej konfrontacji w zrujnowanym wesołym miasteczku, po której nic już nie będzie takie jak dawniej. Na 46 stronach mamy do czynienia z ambitną, niejednoznaczną, klimatyczną a do tego niesamowicie wciągającą opowieścią pełną symbolicznych odniesień. Alan Moore wzorowo panuje nad materią fabularną, a każda scena jest perfekcyjnie powiązana ze swoją poprzedniczką i następczynią, dzięki czemu tworzą organiczną jedność. Na osobne uznanie zasługuje zakończenie komiksu, z jednej strony niesamowicie satysfakcjonujące, a z drugiej przez swoją niejednoznaczność umożliwia wielość interpretacji. Także warstwa graficzna, za którą odpowiada Brian Bolland swoją jakością dorównuje scenariuszowi. To jeden z najlepiej narysowanych komiksów, jaki przeczytałem, ilustracje są wręcz wybitne i zrobiły na mnie olbrzymie wrażenie. Doskonałe projekty postaci (fenomenalny wygląd Jokera), rozmach kompozycyjny i dynamiczne przedstawienie scen akcji, a także wzorowe ukazanie emocji na twarzach bohaterów i bohaterek składają się na perfekcyjną kreskę. Posiadam wersję "Zabójczego Żartu", w której rysownik własnoręcznie pomalował swoje plansze i osobiście dużo bardziej niż oryginalne kolory wykorzystane przez Johna Higginsa podoba mi się paleta barw wybrana przez Briana Bollanda, ponieważ dużo bardziej pasuje ona do klimatu całej opowieści i korzystnie wpływa na tę specyficzną atmosferę, jaką niniejsza pozycja może się poszczycić. Ten komiks pomimo genialnego scenariusza nie byłby aż tak udany, gdyby był narysowany przez inną osobę. Recenzowany tytuł to obowiązkowa pozycja dla fanów i fanek Batmana i/lub Jokera, a także wszystkich osób ceniących ambitne historie obrazkowe z pięknymi ilustracjami. Jest to komiks, który poleciłbym wszystkim nieprzekonanym do opowieści superbohaterskich. Jeszcze raz podkreślę, że Alanowi Moore'owi udało się napisać, a Brianowi Bollandowi narysować jedną z najlepszych powieści graficznych o Mrocznym Rycerzu, jakie powstały. Z pewnością jest to najlepsza historia, w której Joker jest ważną postacią i pełni w fabule istotną rolę. Jeżeli ktoś miałby w życiu przeczytać tylko jeden komiks o Batmanie, to powinien być to właśnie "Zabójczy Żart".

Unikalny, wspaniały album. To nie tylko najlepszy komiks napisany przez Franka Millera, ale i najlepszy komiks o Batmanie, jaki powstał. Zrobił na mnie ogromne wrażenie lata temu, kiedy czytałem go pierwszy raz, a teraz, po odświeżeniu w 2025 roku, nie stracił niczego ze swojej atomowej (nomen omen) mocy. Fabuła „Powrotu Mrocznego Rycerza” to ogrom różnych elementów, które doskonale się uzupełniają. Początkowo opowieść może się wydawać chaotyczna, ale wszystko świetnie się ostatecznie zazębia – obraz świata przedstawionego jest prawdziwie przerażający, ale jest w nim, paradoksalnie, miejsce na nadzieję. Niesie ją starzec, któremu jeszcze chce się walczyć w imię swoich ideałów. Wbrew wszystkim przeciwnościom. Niezłomnie. Do końca. „Powrót Mrocznego Rycerza” zachwyca także po latach. To arcydzieło.

Opinia o całości serii: dobra kryminalna historia, choć niezbyt zróżnicowana w charakterach postaci. Mafiozi są tacy sami, przez co łatwo się pogubić kto trzyma z kim i kto kim jest (dlatego Loeb cały czas przypomina o tym w okienkach, gdy dana postać się pojawia). Ostatni twist również może mieszać w odbiorze całości, rodząc jeszcze więcej pytań odnośnie do tożsamości głównego mordercy. Galeria łotrów Batmana dostała ciekawe designy, choć nie zostali zbyt pogłębieni. Tym niemniej, wciąż dobrze się to czyta, zwłaszcza że po lekturze zaczyna się rozpoznawać wszelkie nawiązania w innych dziełach o Batmanie.

Jeden z najlepszych komiksów opowiadających o Batmanie i Jokerze. Snyder już kolejny raz pokazuje, że wie, jak pisać znakomity komiksowy horror, który doskonale pasuje do opowieści z Gotham. Opowieść jest wciągająca i dojrzale mroczna, ale ma delikatne przebłyski, zwłaszcza w finale, stanowiąc idealną pointę dla tej fabuły. Joker otrzymał tu nomen omen jedno z najlepszych i najstraszniejszych oblicz w popkulturze, jest zwyrodniały, nieobliczalny i morderczy, a przy tym ciągle ma w sobie ten zakodowany pierwiastek showmana. Cała esencja starć między Batmanem a Jokerem, ich kontrasty i sens zostały tu pokazane z największą dbałością, co znajduje swoje odbicie w świetnych dialogach. Greg Capullo z kolei znowu idealnie przenosi ton i charakter historii na swoją kreskę, dzięki czemu otrzymujemy makabryczne, przerażające momenty i sceny, które będziemy pamiętać przez długi czas.

Początek Joker ,ale krótko pózniej facet pozszywany Dollymaker mamy morderstwa ,śledztwo Batmana duża brutalność czyli dobrze ,ale fabularnie tylko dobrze .Druga cześć ciekawie narysowana historyjka z Catwoman.Ostatnia część z Pingwinem najsłabsza fabularnie .Całość kreska przyjemna bez zarzutu ,sama historia nie nudziłem się ,ale bez fajerwerków .

Mroczne Zwycięstwo zwieńczenie trylogii Loeba o zmierzchu mafii w Gotham i przejęciu władzy przez znanych nam antagonistów. Najbardziej znana teoretycznie środkowa część Długie Halloween (przejście na ciemną stronę Denta, no i słynny Holiday mordujący mafiozów w święta) według mnie ustępuje Mrocznemu Zwycięstwu. Tu tego mroku, zagadek i zwrotów akcji jest jeszcze więcej. Godna, ale tak naprawdę godna kontynuacja. Świetnie się to czytało i aż smutek ogarnął gdy się skończyło. Kreska Sale’a jeszcze lepsza (o ile to możliwe), scenariusz jeszcze gęstszy, a finał to esencja tego co w tym wszystkim było dobre. Dużo by wymieniać tu plusów. To jak został napisany Gordon (Archie kto ma wiedzieć ten wie), jego relacja z Batmanem. Poprowadzenie relacji Catwoman i Batmana. Świetnie wykreowana prokurator Porter. Dalsze wątki rodziny Falcone, Denta. Po prostu dyszka. Polecam. Tym bardziej jak ktoś lubi tematy około gangsterskie ojce chrzestne itd naprawdę to doceni.

Czwarty tom runu z Batman New 52 jest bardzo nierówny. Trzeba mu oddać to, że w kreatywny, ale nadal dobry sposób podchodzi do genezy Batmana. Ma też kilka bardzo dobrych momentów między Brucem i Alfredem (scena, gdy Alfred sprzedaje mu ojcowskiego plaskacza po małej kłótni, a potem go zszywa to czyste żyćko). Jeśli ktoś czytał poprzedni tom, na pewno domyśli się, kim tak naprawdę jest główny antagonista, choć i tak był tam ciekawy mały plot twist. Rysunki Grega Capullo są nadal bardzo dobre, ale historia tak naprawdę kończy się na 130 stronie. Wtedy kreska ulega pogorszeniu (widać, że ktoś inny to rysował), fabuła urywa się przy nagłym wprowadzeniu kolejnego zagrożenia, a potem przedstawia się trzy krótkie małe epizody z okresu, gdy Batman podróżował po świecie i uczył się nowych rzeczy. Podsumowując, tragedii nie ma, ale prawdopodobnie to jest najgorszy komiks z tego runu.

Druga część "Husha" wprowadza do gry kolejnych bohaterów i antagonistów ze świata Gotham City. Niektórzy, jak choćby Joker, nie odgrywają znaczącej roli. Podobnie jest z Ra's al Ghulem, który stacza epicki pojedynek z Batmanem, ale de facto wiele nie wnosi do całej historii. Komiks sprawnie łączy sceny walki z elementami detektywistycznymi. Batman krok po kroku próbuje dojść do tego, kto kryje się za bandażowym strojem złoczyńcy, który manipuluje wieloma prominentnymi postaciami Gotham. Ostatecznie Hush tak naprawdę sam ujawnia się Mrocznemu Rycerzowi. Koniec historii trochę rozczarowuje, ale nie będę tutaj się rozpisywać, by nie psuć zabawy potencjalnym czytelnikom. Dodam jeszcze na koniec, że warto ten komiks przeczytać choćby dla pięknych ilustracji, bardzo dobrze poprowadzonej relacji Bruce'a/Batmana z Seliną/Catwoman oraz dla interesującego wątku Harveya Denta.

Długo mi zajęło zanim sięgnąłem po tą pozycję. Leżała na półce już chwilę. Słyszałem o tym komiksie już lata temu. Teraz wiem ,że mogłem przeczytać już dawno. Kawał świetnej historii ,którą czyta się bardzo szybko. Zdecydowanie pozycja obowiązkowa. Polecam.

GŁOWA DEMONA - CZĘŚĆ 3 Batman: Narodziny Demona - Część 3: opowiadanie z 1992 roku autorstwa amerykańskiego pisarza komiksów Dennisa O'Neila (m.in.: "Batman"). Ostatnia część trylogii poświęcona Ras'owi Al-Ghulowi ("Narodziny Demona"), to doskonałe zwieńczenie, a zarazem podsumowanie tego znakomicie wykreowanego czarnego charakteru. Głowa Demona to postać wyrastająca ponad przeciętność w galerii łotrów Batmana. Żyjący od czterech stuleci dzięki kąpielom w Jamach Łazarza, przywódca Ligi Asasynów stanowi wzorowy model arcywroga dla Mrocznego Rycerza. To również jedna z niewielu postaci, która zarazem potrafi stać się jego sprzymierzeńcem. Dennis O'Neil oddał wielbicielom DC wielką przysługę przywracając Batmanowi jego mroczny charakter, który mocno ucierpiał od kiedy zaczęły pojawiać się u jego boku takie postacie jak Robin, czy Batgirl (oczywiście w zależności od danej historii). Między innymi posłużyła temu kreacja w 1971, właśnie takiej postaci jak Ra's Al-Ghul: wroga, a niekiedy sprzymierzeńca, posiadającego logiczne motywy działania oraz dorównującego Mrocznemu Rycerzowi zarówno sprawnością fizyczną, jak i inteligencją. A teraz ciekawostka: Ra's Al-Ghul aka Głowa Demona, jak dotąd dwukrotnie pojawił się na dużym ekranie: - "The Dark Knight Rises" reż. Ch.Nolan 2012r. - "Batman Begins" reż. Ch.Nolan 2005r. A w rolę wcielił się Liam Neeson (m.in.: "Schindler's List").

Mroczna historia Zamaskowanego Krzyżowca opowiedziana w pięciu aktach. Dostajemy wątek wczesnej młodości Bruce'a, który boryka się z poważnymi problemami w... szkole. Pojawia się motyw przestępczego światka Gotham, którego przedstawiciele tym razem potrzebują pomocy... Batmana. I wreszcie zaprezentowany zostaje tajemniczy antagonista Człowieka Nietoperza, pan Szept. Opowieść może nie jest bardzo porywająca, momentami bywa zbyt przewidywalna, ale cała fabuła ułożona jest w sposób przemyślany i pozbawiony chaosu. Grant Morrison, co typowe dla niego, odwołuje się do różnych dzieł kulturowych, m.in. "Raju utraconego", "Roku 1984" czy poezji i opery. Wizualnie komiks jest co najwyżej przyzwoity. Wbrew tytułowi, rysunki nie mają mrocznego, typowo gotyckiego klimatu, choć kilka plansz przedstawiających katedrę w Gotham City pozostanie w pamięci.

Nie wiem czemu tak uzdolnieni autorzy tracą czas na takie historyjki dziecęce. Po co i na co to? Nie lepiej ilustrować jakieś poważne s-f w stylu Spotkania z Ramą? Historia nie powala, podobnej w założeniach Nowej Granicy nie dorasta do pięt. A rysunki choć ładne nie lepsze niż w Zegarze Zagłady czy Aquaman: Z głębin. Ale czy tak utalentowani rysownicy nie powinni przeznaczyć swych umiejętności na coś bardziej poważnego? Ja jakbym tak rysował, nie chciał tracić czasu na takie pierdoły.

Pierwsza część "Husha" to zdecydowanie jeden z najlepszych komiksów w uniwersum Batmana, po które miałem okazję sięgnąć. Tytułowego (anty)bohatera zbyt często nie oglądamy, bo występuje w cieniu, ale odgrywa on niepoślednią rolę w poczynaniach innych złoczyńców Gotham - Poison Ivy i Killer Croca. "Hush" jawi się jako przeciwnik niekonwencjonalny, z jakim Batman jeszcze nie miał do czynienia. Nie ukrywam, że dzięki pierwszej części tego komiksu wzrosła moja sympatia do Seliny/Catwoman. Dynamika tej postaci, jej relacje z Człowiekiem Nietoperzem, czy też nieustanna próba udowodnienia swojej niezależności i samodzielności - to jest ogromny atut tej powieści graficznej. Należy jeszcze pochwalić dialogi i retrospekcje, a także ogólne prowadzenie fabuły. W "Hushu" akcja płynie wartko, nie ma mowy o przestojach czy jakimś chaosie, a to nie jest wcale reguła w komiksach dotyczących Mrocznego Rycerza. Na koniec wypada odnieść się do warstwy wizualnej komiksu. Nie mam w tym temacie absolutnie żadnych zastrzeżeń. Rysunki są przepiękne, kadry zróżnicowane i urozmaicone różnymi bajerami (np. ukazanie Harley Queen i Seliny w przezroczystej formie, kiedy panie wykonują typowe dla siebie akrobacje), całość wygląda bosko. Polecam gorąco i zabieram się za część drugą.

Kolejna pozycja od pana Wagnera. Chciałem to przeczytać bezpośrednio po Świcie mrocznego księżyca zgodnie z chronologiczną kolejnością jednak jak sprawdzałem Matt stworzył Trójce na pare lat przed dwoma miniseriami o Batmanie składającymi się na Świt. W każdym razie zgodnie z wydarzeniami DC kolejność to Świt, a następnie Trójca. Komiks od samego początku pokazuje nam przyziemne problemy z życia kogoś z wielkimi mocami jak kontrola zbyt dobrego wzroku i słuchu, ale też oddziaływanie na inne obiekty tak kruche z perspektywy kogoś kto ma gigantyczną siłę jak moment gdy Superman próbował zmienić trajektorię wbijając się w blachy jak w masło. Dochodziła tu fizyka, siła pędu. Świetne, naprawdę świetne i potrzebne. Co do rysunków. Styl Matta subiektywnie do mnie trafia i to bardzo. Tak w Świcie jak i tutaj w Trójcy. Wiedziałem już czego mogę oczekiwać i że będzie dobrze. To jak napisana została tutaj nasza trójca. Też jest ok. Cechy charakterów, sposoby myślenia. Wszystko się zgadza i pasuje. Budującą się relacja między bohaterami, różnice w ich poglądach na takie tematy jak niesienie pomocy. Zostało to tutaj ujęte właściwie. Jedyne na co mogę zwrócić uwagę to to, że Batman Wagnera bardziej podobał mi się w Świcie mrocznego księżyca. Jednak zdaję sobie sprawę, że tam autor mógł w pełni poświęcić uwagę tej postać, a dodatkowo i co chyba jeszcze ważniejsze był już z tą postacią bardziej zaznajomiony m.in po Trójcy właśnie i mógł swoją koncepcje tej postaci dalej rozwijać. Komiks warty zaznajomienia i poświęcenia mu czasu.

Bardzo dobry komiks. Abstrahując już od omawiania kreski czy symboliki kolorów, ten komiks to po prostu bardzo dobra pozycja dla fanów Daredevila. Nie trzeba zagłębić się w najdalsze zakątki Marvel Comics by zrozumieć fabułę. Tylko siadasz, czytasz i zachwycasz się.