Ballada. Taniec mrocznych elfów

Naszła mnie ostatnio taka nostalgia za powieściami dla młodzieży z czasów, gdy sama byłam młodzieżą i postanowiłam sięgnąć po tytuły mi nieznane. Ta książka idealnie trafiła w moje gusta. Szkoda tylko, że autorka trochę za bardzo popłynęła z tym udziwnianiem religii wicca, przez co fabuła momentami traciła na wiarygodności. Historia może nie jest jakaś głęboka, ale czytało mi się ją bardzo przyjemnie i żałuję, że pozostałe tomy nie zostały wydane w Polsce (ta książka zbiera 3 pierwsze tomy z chyba 17 w sumie). Idealna lekka lektura w wiedźmim klimacie na jesienne wieczory.

Początek bardzo się dłuży. Pomimo tego, że w życie głównej bohaterki Riley - wali się na głowę, nie mogłam się wciągnąć w akcję. Dopiero po przeczytanej połowie coś zaskoczyło. A sama kocówka to już petarda. Z niecierpliwością zaczynam polować na tom drugi.

Książka, bardzo dobra. Wciągnęła mnie, dużo się w niej dzieje. Opowiada o 16-letniej Haven Terra, która nie zna swojej przeszłości, gdyż przed wieloma laty wstecz, została odnaleziona na skraju drogi przez pielęgniarkę Joan, która ją wychowała i pokochała jak własną córke. Pewnego dnia Haven dostaje propozycje stażu w hotelu Lexingston, który zostaje ponownie otwarty przez wpływową i piękną Aurelie, wraz z dziewczyną w to miejsce trafiają także dwoje innych osób z jej szkoły, Lance i przyjaciel dziewczyny Dante. Cała trójka nastolatków są świadkami dziwnych wydarzeń. A zakończenie tej książki jest wprost intrygujące... warto przeczytać. Polecam ♡

8,5/10⭐ Na początku muszę przedstawić wady. Zostajemy wrzuceni do kompletnie nowego miejsca, pojawiają się nowi bohaterowie i w zasadzie można czuć się bardzo zdezorientowanym. Ja przypuszczałam iż kolejne tomy będą po prostu kontynuacją historii Mary i jej losów ale niestety, nie do końca tak było. Oczywiście Mary się pojawia ale jako zupełnie inna osoba, właściwie to jest postacią poboczną. Główną bohaterką jest natomiast Gabrielle (i niech to imię Was nie zwiedzie) , nastolatka której życie już na pierwszych kartach książki, zostaje zburzone , bardziej niż dotychczas. Czymś co najbardziej mnie denerwowało w Gabry, było jej niezdecydowanie. Pomiędzy czym? A dwoma Panami których poznaje i każdy ją czymś urzeka. Potrafiła tym strasznie irytować. Plusem jest to iż ta historia naprawdę ma potencjał i jest wciągająca. Mam wrażenie że było tu więcej Mudo/Nieuświęconych, niż w poprzednim tomie , co dodało dodatkowo klimatu i emocji. Już wiem czego się spodziewać po trzecim tomie , czyli że ktoś inny będzie głównym bohaterem ale zapewne spotkamy naszych starych znajomych. No i samo zakończenie również bardzo mnie ciekawi.

LAMENT, czyli wszechobecna koniczyna! Deirdre jest niezwykle utalentowaną harfistką. Podczas pewnego konkursu, a dokładniej czegoś w rodzaju talent show poznaje Luke'a, chłopaka bardzo tajemniczego, który pomaga jej uwierzyć w siebie. Dzięki niemu udaje jej się bezpiecznie dotrzeć na scenę, z gościnnym udziałem jego osoby. Od tamtego czasu wszystko się zmienia. Dee wszędzie widzi koniczynę, która jest swego rodzaju znakiem. Dowiaduje się także o istnieniu fejów, elfów i innych tego typu postaci. Ponadto jej najlepszy przyjaciel nabył nową umiejętność, po części związaną z tym co się dzieje u Dee. Na dodatek Luke nie jest do końca tym, za kogo się podaje. Jednakże gdy rodzina harfistki zaczyna być zagrożona dziewczyna postanawia działać. Czy wszystko wróci do normy? "Lament" to debiut Maggie Stiefvater. Przeczytałam kiedyś jej książkę i całkiem mi się podobała. Jak jest z tą? Na pierwszy ogień idzie fabuła, która wciągnęła mnie na około 50 stron, po czym ją odłożyłam. Wróciłam do niej około miesiąc później, lecz co nie co pamiętałam. Lecz później było nieco gorzej. Bohaterowie nie przypadli mi do gustu. Pomimo chęci polubienia ich nie udało mi się. Wątek muzyczny mógł być nieco lepiej dopracowany, bo był naprawdę ciekawy i dobrze zapowiadający się. Styl pisania autorki był nieco chaotyczny, przez co czytanie nie sprawiało mi takiej przyjemności jak zwykle. Jedyne co tak naprawdę przypadło mi do gustu to klimat. Koniczyna, harfa, elfy -połączenie idealne! Podsumowując, jest to książka , która mogła być naprawdę dobra, lecz coś się nie udało. Mimo to będę dalej sięgała po twórczość Maggie Stiefvater. Ocena - 6,5/10

Bardzo fajna książka, dobrze się czyta. Holly,jako jednej udaje się przeżyć spływ pontonem, w którym giną jej rodzice i koleżanka. Zostaje u swojej ciotki, w której domu przytrafiają się dziwne rzeczy. Czarownice, , magia, zło, czarnoksiężnicy, walka. Miłość w tle :)

Całkiem przypadkowo zaraz po przeczytaniu "Żelaznej córki" sięgnęłam po "Oddech nocy". Obie książki nawiązują do "Snu nocy letniej" w podobny i jednocześnie różny sposób. Nie przeczuwając, że obie powieści inspirują się tym samym dziełem Szekspira, miałam okazję nieoczekiwanego i dobrego porównania :) Zabawne było zobaczyć, że tutaj Oberon to król Zimy, krainy, którą w cyklu żelaznym władała Mab (tu 'Mabh'). Główną bohaterką w obu powieściach jest jego córka, przy czym w pierwszej przeczytanej przeze mnie książce jest ona półelfem, jako że jej matka to śmiertelniczka, a tutaj córka Oberona to pełnokrwista elfka, którą wykradziono do świata ludzi. Szybko stwierdziłam, że ta druga wersja podoba mi się bardziej, zarówno jako historia, jak i sposób jej przedstawienia. Do gustu przypadł mi język książki, także dwuosobowa narracja, pokazywanie wydarzeń z punktu widzenia Kelley i Sonny'ego. Również sama bohaterka wzbudziła u mnie większą sympatię niż Meghan. Czyli jak na razie porównanie wypada pozytywnie na korzyść "Oddechu nocy".

"Furie... Mityczne boginie zemsty. Nieubłagane, okrutne, bezlitosne. Przybywają na ziemię z ciemności podziemnego świata. A wtedy nic nie jest w stanie przebłagać ich gniewu..." Po przeczytaniu tego opisu, myślałam, że w książce będzie jednak więcej z mitologii i więcej na temat tych mitycznych Furii. A tu prawie nic takiego nie znalazłam 🤷‍♀️ Jednak nie zmienia to faktu, że książka jest fajną młodzieżówką. Wciąga i naprawdę przyjemnie się ją czyta🙂 W książce autorka ukazuje typowe problemy i życie amerykańskich nastolatków, dla których liczy się przede wszystkim status społeczny i dobry wygląd. Widzimy jak na porządku dziennym jest gnębienie "gorszych" uczniów i ośmieszanie ich. W wyniku tego często dochodzi do prób samobójczych lub udanych samobójstw młodych ludzi, którzy nie są w stanie poradzić sobie z kpinami i zaczepkami ze strony innych nastolatków. To dręczenie ciągnie się czasem tygodniami a czasem nawet latami. Jest to naprawdę smutne. Książka ma w sobie mało nawiązań do mitologii i jest tylko trochę fantastyczna, ale porusza interesujące tematy. Także uważam, że warto ją przeczytać🙂

To, że ta seria jest lepsza od cyklu żelaznego, potwierdziło się w drugim tomie. Koniec może trochę mnie rozczarował, bo nie bardzo rozumiem, dlaczego Kelley nie może być razem z Sonnym, ale przecież to open end, wprowadzenie do następnej części. Całkiem przyjemna opowiastka, miło się ją czytało. Szczególnie żywe, niekiedy cięte dialogi mi się podobały. Dzięki nim lektura tej książki przypominała płynięcie po gładkiej tafli wodnej, powłóczyście i bez zakłóceń od jednej sceny do drugiej.

"Niemożność wyboru nie wydaje się uczciwa, ale gdy można wybrać wszystko, wcale nie jest łatwiej." Choć lubię skomplikowane a może nawet trudne historie, to miło mi czasem sięgnąć po coś lekkiego z czego płynie inna, prosta i satysfakcjonująca radocha z czytania. Tak też było w przypadku "Anny we krwi". Kendare Blake napisała do bólu wciągającą powieść z cudownym, niezwykle nonszalanckim i zawadiackim głównym bohaterem. Polowania na duchy, magiczne rytuały i jedna martwa dziewczyna w sukience przesiąkniętej krwią... Już po pierwszej stronie w mojej głowie pojawiło się silne skojarzenie z serialem "Supernatural", który kocham z całego serca. Tym razem dla odmiany miałam szansę poczuć mroczny, duszny klimat poprzetykany humorem i głębią przekazów w wersji książkowej. Nie będzie więc pewnie dla nikogo zdziwieniem, że ogromnie podekscytowałam się czytając tę powieść. Główny bohater to łowca duchów, zabija i odsyła je tam gdzie ich miejsce sztyletem odziedziczonym po tacie. Choć Cas (choć to imię znów kojarzy mi się z serialem to nie jest to skrót od Castiela a od Cassio! 😃) wielokrotnie stawia się w sytuacjach zagrażających jego życiu, to nie robi to na nim szczególnego wrażenia. Magia, zaklęcia i wydarzenia nie z tej ziemi są jego codziennością. Cas to cudowna postać. Bardzo barwna, spójna i charyzmatyczna. Polubiłam go już na pierwszych stronach. Inne postaci wcale nie były gorzej napisane od niego. Wszyscy byli bardzo konkretnie ujęci w ramy charakterów, bardzo intrygujący i sympatyczni. Jak wiadomo do dobrej zabawy przy czytaniu potrzeba wspaniałych bohaterów. Tutaj tworzą oni fantastyczny szkielet powieści. Wydarzenia opisane w "Annie we krwi" skupiają się na niezwykle ciekawym przypadku ducha, tytułowej Annie. Nie jest ona do końca taka jak inne duchy, które Cas zabijał, co sprawia że sprawy po kolei przyjemnie (dla czytelnika, nie bohaterów) się komplikują, akcja bywa prędka i trzymająca w napięciu. Wydarzenia bywają krwawe, niepokojące i zadziwiające. Jest to zdecydowanie wciągająca książka! Bardzo zdziwił mnie wątek romantyczny tej powieści. Na początku coś wyraźnie mi w nim nie grało, ale później zaakceptowałam ten obrót spraw. Mimo wszystko jednak wydaje mi się, że jest to najsłabszy wątek tej książki. "Anna we krwi" Kendare Blake zasługuje na większy rozgłos niż ma aktualnie. To historia która żyje na kartach powieści. Jej lekkość nie jest banalną prostotą, co czasem w powieściach się zdarza. Ta lekkość to lekkość pióra autorki, płynność akcji i spójność bohaterów i wydarzeń - jedyny typ lekkości jaki kocham! To kolejna z powieści wydanych przez wydawnictwo a następnie porzuconych, choć został wydany drugi tom tej powieści... Pierwszy tom był tak dobry, że zwyczajnie musiałam sięgnąć po drugą część, nawet jeśli była dostępna tylko w oryginale. Już tutaj ogromnie polecam całość historii Casa!

Czasami zastanawiam się, jak dochodzi do sfilmowania niektórych książek. To znaczy czemu pewne zostają przeniesione na wielki ekran, a inne z kolei nie. Chyba to po prostu łut szczęścia, znajomości albo po prostu mega udane akcje marketingowe, bo w przypadku "Podwieczności" dziwię się, że nie zrobiono z tego filmu. Raczej nie przegapiłam ekranizacji. Opowieść ciekawa i udana, zawierająca co prawda według mnie pewne niedopatrzenie (skoro Meredith/Mary wróciła na Powierzchnię zaledwie dwa dni wcześniej czasu rzeczywistego od Nikki, to czemu ludzie w stołówce dla ubogich mówili o niej tak, jakby przychodziła tam od tygodni? Ale może to ja czegoś nie zrozumiałam). Autor jednej z opinii tutaj pisał, że trochę przeszkadzało mu to, iż akcja skacze między czasem przeszłym i teraźniejszym i że woli, jak akcja toczy się linearnie. Mnie zdecydowanie podobają się takie przeskoki.

Aoife Grayson to przyszła pani inżynier twardo stąpająca po ziemi, gotowa jednak w każdej chwili uwierzyć w coś nie z tego świata. Za wszelką cenę próbująca udowodnić ludziom, że inna nie znaczy gorsza. We krwi ma szaleństwo, tak jak i jej matka, tylko czeka, aż nekrowirus dosięgnie i ją. Nie może przed tym uciec. Wszystko zmienia listu od obłąkanego brata, który prosi ją o pomoc. Opuszcza akademię wraz ze swym przyjacielem i wyrusza do posiadłości zaginionego ojca, gdzie prowadzi ją nowy dziwny człowiek o imieniu Dean. Po drodze i kilku przygodach docierają do danego domostwa, które skrywa więcej tajemnic, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. "Żelazny cierń" to połączenie mitologii Lovecrafta, fantastyki naukowej i antyutopii. W mieście Lovecraft nikt nie posiada wolnej woli - każdy przejaw ludzkiej fantazji i oderwania od rzeczywistości jest tępiony. Pełno tu nakazów i zakazów, które są jej siłą napędową - czytelnik zastanawia się, jak dalej potoczą się losy Aoife, Deana i Cala. Książka jest dobra, świat maszyn wydawał mi się na początku nieciekawy. Ale na szczęście pierwsze strony książki rozwiały wątpliwości. Minusem jest fakt, iż główni bohaterowie książki mają po piętnaście lat. A wielki plus to okładka zapowiadająca mrok :) "Żelazny cierń" to pierwszy tom z cyklu "Żelazny kodeks", wydaje mi się że szybko nie sięgnę po kolejny tom, gdyż książka nie zaciekawiła mnie na tyle, żebym nie mogła się doczekać dalszych losów.

"Miłość alchemika" to kolejna książka niespodzianka po "Ukochanym nieśmiertelnym". Okładka i opis sugerują krótką słabą młodzieżówkę, a tu zaskoczenie. Dostajemy świetnie napisany paranormal romance z nietypowym tematem, ciekawą bohaterką i świetnym studium psychologicznym postaci. Główna bohaterka padła ofiarą tajemniczego czaru alchemika, dzięki czemu uniknęła śmierci ale w zamian za to została zakładnikiem swojej pierwszej miłości - tytułowego alchemika, będąc jego zakładniczką przez wieki. Naiwne uczucie zamieniło się w toksyczną miłość. Toksyczną do tego stopnia, że niegdysiejszy ukochany, wybiera Ci ciała, imiona, a nawet przyjaciół. Jak się z tego wyplątać, kiedy potwór śledzi każdy twój ruch, a ty nie chcesz więcej przedłużać pustej egzystencji okupionej cierpieniem innych? Bardzo mi się podobała ta opowieść. Historia o kobiecie, która jest ofiarą, a stara się nie być więcej kątem dla innych i nie upaść na moralne dno - więc walczy i z każdą podjętą decyzją rośnie w siłę. Pytanie czy zdezerteruje czy stanie przeciw swojemu oprawcy. Lektura dojrzała i zdecydowanie dla czytelników 17+. Największy problem dla mnie to brak kontynuacji na polskim rynku. Oryginalnie jest to trylogia, więc zanęcono mnie historią, której nie rozwinę i nie skończę. Wielka szkoda, bo chętnie przeczytałabym dalsze losy tej bohaterki. Ilość nie pokończonych serii w języku polskim zasługuje na osobną grupę na FB. Bierze mnie wielka złość kiedy myślę o tym, ile mam serii na półkach, których nigdy nie poznam kontynuacji i zakończenia.

Opowiada dalsze losy Aury, Zacha i Logana. Aura dowiaduje się kto był jej ojcem. Ojciec Zacha ciężo choruje a Logan podejmuje kolejną próbę założenia zespołu i odejścia z tego świata. Niestety jako duch staje się chwilowo Cieniem. Aurze udaje się go ściągnąć do postaci Ducha i pomaga w ostatnim koncercie i jest przy jego odejściu. Ale czy na pewno odszedł?

Książka opowiada o grupie nastolatków, w której jeden umiera i staje się duchem. Jego dziewczyna Aura jest pierwszą po przemianie a jej kolega Zachary, z którym robi projekt na historię jest ostatnim z przedprzemiany. Książka opowiada o miłości i trudzie pogodzenia się ze stratą jest w tym sporo żalu. Jest to również niezwykła przygoda i próba poznania prawdy.

Do zakupu książki najczęściej zachęca przyciągającą uwagę okładka lub ciekawy tytuł. W przypadku "Elyria. Polowanie na czarownice" oba aspekty wypadły na plus. Niestety jak to często bywa, wnętrze okazało się mniej wartościowe. Historia zapowiadała się ciekawie, ale później robiło się coraz nudniej. Narracja w trzeciej osobie przeszkodziła w poznaniu bohaterów. Właściwie niemal nic o ich charakterach nie wiadomo. Byli bezosobowi, nie odznaczali sie żadnymi charakterystycznymi cechami. Wyjątek stanowi tytułowa bohaterka, która wyróżnia się największą bezosobowością. Podobał mi się natomiast klimat w jakim autorka utrzymała całą powieść. Nie miałam wątpliwości, że znajduję się w starodawnym, zniszczonym świecie fantasy. Ucieszyło mnie także zakończenie. Po śmierci mojego ulubionego bohatera nie zależało mi już na niczyjej egzystencji spośród tamtejszych bohaterów, więc smutny koniec powieści poprawił ocenę książki ;) Do plusów muszę zaliczyć także prolog, zawierający bardzo cenną uwagę "Najgorszą ze wszystkich dobrych intencji jest chęć posiadania wiedzy, bo czyż nie jest to tylko złudna mrzonka zrodzona z pragnienia, by zrozumieć świat?". Myślę, że to cytat wart zapamiętania.

Byłam przekonana, że biorę do ręki fantasty dla młodzieży, a okazało się, że otrzymałam baśń dla dużych dziewczynek. Takich około trzydziestki i dla wszystkich tych powyżej, które nie utraciły wiary w świat ukrytej magii pulsującej pod powierzchnią oglądanego na co dzień życia, które zdążyło zszarzeć, spowszednieć, zbrzydnąć i zracjonalizować się do bólu egzystencjalnego istnienia. Margaret, dla najbliższych Garet, była właśnie taką dwudziestosześcioletnią kobietą, skupioną na problemach rodzinnych, przejęta swoim starym ojcem i powodzeniem ekonomicznym prowadzonej przez siebie galerii w Nowym Jorku. Mieście, którego jak się okazało później, zupełnie nie znała. Widziała w nim tylko wieżowce, kanty cegieł i granitu, przecinające się w nieskończoność, zatłoczone przecznice pełne żebraków i bezdomnych oraz chmury zapowiadające deszcz. Właśnie w takie deszczowe popołudnie, przytłoczona problemami i widmem długów, zabłądziła! W mieście, o którym myślała, że dobrze zna! Mało tego. Trafiła do zakątka, który w niczym nie przypominał współczesnych jej czasów. Widok brukowanej ulicy, przy której stały sklepiki, bardziej przypominał czasy dziewiętnastowiecznego Londynu niż jakąkolwiek nowojorską dzielnicę. Witryna jubilerska kusiła antykami, a herbaciarnia zapachem świeżutkich rogalików. Aromat stopionego masła i cukru był tak sugestywny, a rogaliki wszędobylskie na początkowych stronach tej opowieści, jedzone przez bohaterów, podarowywane przez właścicielkę herbaciarni, przynoszone do domu dla przyjaciół i przesyłane kurierem pod drzwi, że nie miałam wyjścia. Też sobie przyniosłam do domu kopiasty talerz tych pyszności z nadzieniem serowym i dżemem i też pachnące stopionym masłem i cukrem. Bez tego załącznika, koniecznego do rozpoczęcia czekającej mnie przygody, dalsze czytanie nabrałoby cech masochizmu. I kiedy tak zaopatrzona mogłam czytać dalej, okazało się, że Garet otworzyła puszkę Pandory, której zawartość i skutki jej działania kazały zapomnieć nie tylko o rogalikach, szarym Nowym Jorku, ale w ogóle o otaczającym mnie realnym świecie. Garet, z duszą naiwnej dziewczynki, chroniąc się przed deszczem, weszła do sklepiku z antykami, a jej właściciel, stary jubiler, poprosił ją o otworzenie zalutowanej, srebrnej szkatułki. Nie winię jej za to, że to zrobiła. Sama postąpiłabym dokładnie tak samo! To, co wydarzyło się później, porwało mnie w wir niebezpiecznej przygody, w sam środek świata ukrytego za fasadami budynków, pod ulicami miasta, nad dachami wieżowców, w nocnym życiu parków pełnych dybuków, goblinów, sylfów, ognistych wróżek, żywiołaków, gnomów i wampirów (tu mi trochę zazgrzytało, ale niech tam!), w którym Garet nie była zwykłą, przeciętną kobietą, ale Strażnicą. Jej pełne imię nie tylko oznaczało perłę, ale w formie skróconej właśnie strażnicę. Kolejną z rodu jej matki strzegącą przejścia pomiędzy światem realnym i tym pełnym magii i alchemii, stojącą "na granicy widzialnego i niewidzialnego, pomiędzy światem naturalnym a nadnaturalnym, pomiędzy złem a dobrem". Otwierając szkatułkę, zaburzyła istniejącą do tej pory równowagę między nimi i odkryła sekret, przed którym chroniła ją matka, pragnąc dla córki innego losu. Musiała więc na własne życzenie stoczyć walkę ze złem, w której stawką był spokój, dobro i dotychczasowe życie Nowego Jorku. Autorzy (pod pseudonimem literackim kryje się małżeństwo – Carol Goodman piszącej dotychczas kryminały i poety Lee Slonimsky’ego) przypomnieli mi, że gdzieś tam we mnie nie umarła dziewczynka o ogromnej chęci czynienia dobra dla świata, że magia i rzeczywistość nakładają się na siebie, a przekroczenie tej granicy zależy tylko od mojej wyobraźni, że magię mogę zobaczyć wszędzie, jeśli tylko tego zapragnę i nie pozwolę życiu przykurzyć je racjonalizmem. Namawiają wręcz – Zajrzyj głębiej, a świat ożyje, stanie się inny, niż go widzisz na co dzień. Pod kurzem wszędobylskiego, szarego, przytłaczającego zła tętni dobro, o które warto powalczyć, by uczynić świat piękniejszym, a siebie lepszym i szczęśliwszym w czerpaniu z radości życia. Zdziwisz się jak wiele pięknych istot, które nie chcą się wyróżniać, przybiera maskę przeciętności i ubiera się w szarość, przemykając niepostrzeżenie po świecie… Skoro mężczyźni mają swojego Piotrusia Pana, to ja mogę mieć swoją Margaret. nostrzuksiazki.pl

Spodziewałam się marnego czytadła dla młodzieży z kiepską fabułą i równie kiepskimi bohaterami, książka ta jednak ogromnie mnie zaskoczyła. Świat stworzony przez Annę Carey wciąga z niesamowitą siłą. Praktycznie od samego początku śledziłam losy Eve z zapartym tchem, razem z nią cieszyłam się, złościłam i smuciłam. Wielka szkoda, że pozostałe dwa tomy są dostępne jedynie w języku angielskim.

Zawsze jak na nią patrzę to kojarzy mi się z jakaś taką dziwną ostoją i mrokiem. Może mam takie odczucia dlatego, że bohaterka spędza cały rok u swojej ciotki gdzie jej się nudzi, a akcja w tym momencie dzieje się po woli i trochę wlecze oraz występuje tam trochę nietypowy rodzaj magii. Książka jest inna niż te które zazwyczaj czytam, ma jakiś taki inny charakter, ale nie umiem tego do końca wytłumaczyć. Czytało mi się ją z poczuciem, że nie wiadomo czego mam się spodziewać. Historia budzi we mnie dziwne odczucia za każdym razem gdy o niej mi się przypomni, choć nie wiem czemu. Fabuła wydaję się w tej książce taka zimna i odosobniona. Akcja dzieje się przez ponad rok i w niektórych momentach czas płynie wolno i nie przerywanie, a czasami nagle dzieje się jakaś akcja i wydarzenia są w szybszym tempie. Jest to z pewnością książka z działu fantastyki, choć nie zawsze da się to odczuć. Moim zdaniem jest to trochę specyficzna historia. Tak ogólnie książka jest raczej sympatyczna, dobrze napisana, choć chyba nie bardzo są to moje klimaty. Moja ocena nie za wysoka też za to, że dzieje się w tak długim czasie i mam wrażenie, że chwilami stoję w miejscu i nic się nieb dzieje, a ja nie lubię nudnych książek.

Dosyć wysoka ocena, a najlepiej oceniane opinie to te nieprzychylne. Ot taki paradoks :) Kupiłam,bo jak już kilka razy zaznaczałam nie umiem wyjść z księgarni z pustymi rękami. Ciekawa okładka V Fantastyka V Wysoka ocena na "lubimy czytać" V Promocyjna cena V Spełniła podstawowe warunki, więc została zabrana do domu. Książka jest ciekawa od samego początku. Końcówkę przeczytałam na raz, bo chciałam wiedzieć jak to wszystko się skończy. Mogę się jedynie przyczepić, że fabuła jest trochę nierówna. Na początku jest bardzo szczegółowo, a później brakuje całych dni. Mamy do czynienia ze sporymi lukami w czasie. Następstwa zdarzeń nie są takie oczywiste, momentami czułam się zaskoczona, co jak dla mnie jest również na plus. Postacie...hmm... dwie główne nie przypadły mi do gustu. Ale w sumie to nastolatkowie, więc trochę głupie te dzieciaki. Zaczynam poszukiwania drugiego tomu.