Bałkany na czterech kółkach

Książka jest Łukasz pod wieloma względami wybija spośród innych reportaży na rynku polskim. Nie tylko sama tematyka Afganistanu (a dokładnie Korytarza Wachańskiego) jest unikatowa, ale sposób, w jaki Łukasz nas prowadzi przez kolejne etapy jego podróży i wspinaczki wysokogórskiej. Autor posiada niezwykle ciekawe pióro, które z pozoru jest proste, banalne, co przybliża czytelnika do pisarza. Ponadto Łukasz co rusz dzieli się swoimi opiniami, obserwacjami życia codziennego, a ponadto wprowadza kontekst historyczno-wojenno-polityczny do książki, dzięki czemu wychodzenie na Noszak to nie jest tylko czytanie o trudach aklimatyzacji na 7 tysiącach, ale także swoistym spotkaniem z inną, kompletnie inną kulturą. Autor ukazuje czytelnikowi, że europejski punkt widzenia jest tylko jednym z wielu, które funkcjonują na tym świecie i że warto mieć tego świadomość. Pozycja zdecydowanie warta przeczytania!

Kiedy bierzemy do ręki literaturę podróżniczą, często spodziewamy się romantycznych opisów zachodów słońca i uduchowionych przemyśleń o odnajdywaniu siebie. Dominika i Marcin Kozłowscy w książce „Pod wiatr. 60 tysięcy kilometrów przez Afrykę” skutecznie wybijają czytelnika z tej strefy komfortu. To nie jest folder biura podróży; to rzetelna, mięsista i momentami brutalna relacja z rocznej wyprawy przez kontynent, który nie wybacza błędów. Logistyka spotyka przygodę Kozłowscy ruszyli w drogę zmodyfikowanym Land Roverem, a ich trasa wiodła od Maroka, przez Afrykę Zachodnią, aż po RPA i z powrotem wschodnią ścianą kontynentu. Już sam dystans – 60 tysięcy kilometrów – budzi respekt, ale to, co dzieje się „pomiędzy”, stanowi o sile tej lektury. Autorzy unikają taniej sensacji, skupiając się na codzienności: walce z biurokracją na granicach, awariach samochodu w szczerym polu i nieustannym kurzu, który staje się niemal trzecim bohaterem książki. Styl i autentyczność To, co wyróżnia tę pozycję na tle innych, to dwugłos autorów. Dominika i Marcin uzupełniają się, oferując różne spojrzenia na te same wydarzenia. Nie ukrywają zmęczenia ani konfliktów, które rodzą się w zamkniętej przestrzeni auta po miesiącach drogi. Dzięki temu czytelnik czuje, że uczestniczy w prawdziwej wyprawie, a nie w wyreżyserowanym show. Autorzy mają rzadką umiejętność pisania o Afryce bez egzotyzacji. Zamiast patrzeć na mieszkańców z góry, wchodzą z nimi w interakcje, które bywają komiczne, wzruszające, a czasem irytujące. Opisy chaosu w Nigerii czy surowości pustynnych krajobrazów są tak plastyczne, że niemal czuje się żar bijący z karoserii. Podsumowanie „Pod wiatr” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto marzy o „overlandingu”. To książka o determinacji, pasji i pokorze. Kozłowscy udowadniają, że Afryka to nie tylko lwy i sawanna, ale przede wszystkim skomplikowana mozaika kultur i ludzi, do których kluczem jest cierpliwość. Książka zostawia czytelnika z jednym, natrętnym pytaniem: czy ja też miałbym odwagę spakować życie do terenówki i ruszyć przed siebie? Odpowiedź wcale nie jest oczywista, ale lektura tej podróży jest czystą przyjemnością.

Trochę mnie zniechęcił na początku ten gargantuiczno - pantagruiczny język autora, ale szybko przeszłam nad tym do porządku dziennego i uznałam, że momentami jest to nawet śmieszne. Coś jest w tej Gruzji takiego, że autorzy (wspomniani także w książce Państwo Meller) przedstawiają ten kraj w szczególny sposób. Z drugiej strony dzięki pisaniu w takim stylu można wiele rzeczy bezkarnie przemycić i nawet nimi zainteresować, jak podczas swobodnej rozmowy przy kieliszeczku przy biesiadnym stole. Nie byłam jeszcze w tym kraju, ale mam wrażenie, że z książki wiele się o nim dowiedziałam. Wierzę , że doświadczenia podróżnicze będę zdobywać w synchronizacji z tą książką. Pozdrawiam autora z Wrocławia.

Po książkę Katarzyny Nowackiej “Nieznane Toskania i Romania. Gdzie Dante mówi dobranoc” sięgnąłem z dwóch powodów. Pierwszym była rekomendacja, jaką książce wystawił Pan Wojciech Polak na facebookowej grupie Włochy – podróże, rady, wskazówki refleksje. Drugi powód łączy się z tytułem książki. Zawiera on jeden z powodów, dla którego co roku wracam do Italii – odkrywanie nieznanego. Autorką książki jest Katarzyna Nowacka – jak możemy przeczytać na okładce książki – blogerka, fotografka, miłośniczka Włoch, slow life i trekkingu. Na swoim blogu tak pisze o sobie: "Mam na imię Kasia, mam lat 40+, jestem mamą dwóch nastolatków Tomka i Mikołaja. Jestem autorką tego bloga oraz właścicielką MARZENIA o toskańskim Domu z Kamienia". Autorka książki mieszka w Biforco, które to osiedle jest częścią miejscowości Marradi w Alto Mugello. Jak tłumaczy nam Katarzyna, Alto Mugello jest to górska część Mugello, która obejmuje gminy graniczące z Emilią-Romanią. To są właśnie okolice, które poznajemy wraz z autorką książki. Dopiero rozpoczynając lekturę dowiedziałem się więcej o tytule książki. Otóż Toscana Romagna to używane – częściej niż Alto Mugello – określenie gmin Apeninów leżących na pograniczu dwóch regionów Toskanii i Romanii (według podziału administracyjnego Włoch – Emilii-Romanii). To tutaj będziemy wędrować wraz z autorką książki, która tak pisze o swoich podróżach z Marradi: "Przez kolejne lata zaczęłam drążyć jak kret moją nową ojczyznę, centymetr po centymetrze. Odkrywałam kolejne miasteczka, opuszczone osady, przemierzałam górskie szlaki, fotografowałam ukryte jeziora i kamienne kościoły. Smakowałam tutejsze rarytasy i stałam się regularnym bywalcem lokalnych imprez". Książka jest opowieścią podzieloną na dwie części – pierwszą poświęconą Toskanii, a drugą – Romanii. Każda z tych części jest przewodnikiem-reportażem po miejscach mało znanych i nieznanych, których próżno szukać w typowych przewodnikach po Toskanii czy Emilii-Romanii. Wędrówka, w jaką zabiera nas Katarzyna Nowacka, zaczyna się w Marradi. Okazuje się, że miejscowość, o której nigdy nie słyszałem, ma wielowiekową historię. Pojawiają się w niej Etruskowie i Republika Florencji, a o historii świadczą też budowle, jakie możemy obejrzeć do dziś: resztki castello di Castiglionchio czy oddalona o trzy kilometry od centrum Badia del Borgo – Santa Reparata. I tak powoli poznajemy Borgo San Lorenzo, wchodzimy na Monte Lavane, oglądamy most Ponte a Vicchio, a potem trafiamy na szlak Il Cammino Linea Gotica… i wiele więcej miejsc toskańskiej części książki. W drugiej części wędrujemy po Romanii, gdzie czekają na nas między innymi wodospad Brusia w Bocconi, przepiękna Brisighella (mogłem porównać opisy autorki z własnymi wspomnieniami) czy szlak Dantego (Il Cammino do Dante). Oddajmy głos autorce: "Ścieżki Dantego to szlak wyjątkowy z wielu powodów. Po pierwsze, spacer nimi to prawdziwa historia Toskanii i Romanii, a po drugie, natura jest tu zdumiewająca: malownicze górskie potoki, szczyty, z których, przy dobrej pogodzie, widać nawet dwa morza, kaskady, ścieżki jak z filmów fantasy, fragmenty kamiennych dróg, budowanych jeszcze przez Rzymian. Po trzecie, cisza i spokój". “Nieznane Toskania i Romania” to przewodnik dla osób, które lubią smakować odwiedzany region i lubią podróżowanie powolne, kiedy po kilku godzinach marszu dochodzimy do niewielkiego jeziorka, zapomnianego kościółka lub ciekawego mostu. Wędrując z przewodnikiem Katarzyny Nowackiej trafimy do miejsc, do których trudno trafić przypadkiem. Musimy wiedzieć, że za mostkiem trzeba pójść 45 minut ścieżką, aby dojść do… Wydawnictwo Pascal wydało książkę bardzo starannie – w półtwardej oprawie, z szytymi kartkami. Oznacza to, że po przewodnik będziemy mogli sięgać wielokrotnie, bez obawy, że książka tego nie wytrzyma. Niewątpliwą ozdobą książki są fotografie wykonane przez Katarzynę Nowacką, a opisy wędrówek i atrakcji turystycznych są uzupełnione o zapiski z notesów autorki sporządzanych “na gorąco”. Ostrzegam, że po przeczytaniu książki, będziesz mieć do wyboru: * zamówić na miesiąc-dwa agroturystykę w Alto Mugello i zwiedzić większość miejsc opisanych przez autorkę, * jeździć w te okolice co roku i odwiedzać kolejne miejsca, * dokonać wyboru, jakie miejsca odwiedzić osobiście, a jakie jedynie w czytelniczej wyobraźni. Kiedy skończyłem książkę Katarzyny Nowackiej, to uświadomiłem sobie, że czytając o jej małej ojczyźnie, po trochę spełniałem swoje marzenie o domu w Toskanii, najlepiej tej nieznanej.

Rzadko kiedy podróż jako temat reportażu jest w tak porywający sposób opisana jak w najnowszej książce Eriki Fatland. Szczyty. Podróż po Himalajach to nie jest kolejna opowieść o zdobywaniu ośmiotysięczników przez ambitnych wspinaczy. To monumentalna, wielobarwna i niezwykle czuła wędrówka przez kraje, które łańcuch Himalajów łączy i jednocześnie brutalnie dzieli: Pakistan, Indie, Bhutan, Nepal i Chiny (Tybet). Moja ocena 8/10 to wyraz podziwu dla autorki, która potrafiła zamknąć w jednej publikacji ogromną panoramę kulturową, polityczną i ludzką, nie tracąc przy tym z oczu pojedynczego człowieka spotkanego na szlaku. Głównym motywem literackim jest tu „życie w cieniu gigantów” – analiza tego, jak potężna natura kształtuje systemy wierzeń, gospodarkę i codzienne rytuały mieszkańców dachu świata. Fatland nie jest turystką; jest wnikliwą obserwatorką, która z jednakową uwagą słucha tybetańskich mnichów, nepalskich tragarzy, jak i pakistańskich poganiaczy mułów. Autorka operuje językiem, który jest mięsisty i niezwykle obrazowy. Kiedy opisuje duszność targowisk w Kaszmirze, chłód rzadkiego powietrza na wysokogórskich przełęczach czy jaskrawość modlitewnych flag łopoczących na wietrze, czytelnik niemal fizycznie odczuwa trud i piękno tej wyprawy. Jej styl jest sensoryczny – czujemy zapach jałowcowych kadzideł i smak słonej herbaty z masłem jaka. Wysoka nota należy się za brak pruderii w opisywaniu politycznych napięć w regionie oraz zero litości dla czytelnika, który chciałby widzieć w Himalajach jedynie uduchowioną krainę spokoju. Fatland bezlitośnie obnaża brutalność chińskiej okupacji Tybetu, absurdalność konfliktu w Kaszmirze oraz ekologiczne zagrożenia, jakie niesie ze sobą masowa turystyka i topnienie lodowców. Trawestując klasyczne ujęcie literatury podróżniczej: to nie góry są tu najważniejsze, lecz granice – te wytyczone przez naturę i te nakreślone krwią przez polityków. Autorka udowadnia, że Himalaje to nie tylko majestat, ale przede wszystkim skomplikowany węzeł gordyjski geopolityki. Największym plusem publikacji jest umiejętność Fatland do łączenia wielkiej historii z intymnym detalem. Dowiadujemy się o upadłych królestwach i wielkich migracjach, by za chwilę usiąść przy ognisku z kobietą, która nigdy nie opuściła swojej doliny. Nieliczne minusy wynikają z ogromnego ciężaru informacyjnego książki; momentami liczba faktów historycznych i nazwisk może przytłaczać, sprawiając, że tempo lektury zwalnia. Jednak dla czytelnika poszukującego wiedzy totalnej o regionie, ta drobiazgowość będzie największym atutem. Podsumowując, Szczyty to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć serce Azji. Erika Fatland stworzyła reportaż totalny, który jest jednocześnie lekcją geografii, historii i empatii. To książka o tym, że góry, choć wydają się stałe i niewzruszone, są niemym świadkiem najbardziej dynamicznych i tragicznych zmian w dziejach ludzkości. To proza, która inspiruje do własnych poszukiwań i uczy pokory wobec potęgi świata, który nas otacza. Fatland po raz kolejny udowodniła, że jest jedną z najważniejszych współczesnych kronikarek peryferii.

Rzeczywiście dalej być nie może ;). Ciekawe połączenie reportażu z przewodnikiem. Idealna publikacja jeśli się tam wybierasz (a bardzo mało Polaków tam podróżuje), ale nie jest takim właśnie nudnym przewodnikiem (pojedź tu, pójdź tam etc.) tylko opowieść trochę o kraju tu i teraz. Wątki historyczne są, ale po to by zrozumieć chilijską teraźniejszość. Do tego Autorka pokazuje nie tylko jasne strony (super rozwój), ale i trudniejsze jak np. olbrzymie nierówności - co pozwala zrozumieć czemu wybuchł w kraju tak wielkie rozruchy o podwyżkę biletów na metro o kilkanaście groszy. Gdy przypływ unosi tylko największe łodzie to tak to jest. Polecam też ze względu na arcyciekawą część o winie ale i mniejszościach w kraju.

Zaznaczę, że jestem czytelniczką bloga Bałkany według Rudej, więc moja opinia nie jest obiektywna. :-) Co mi się podobało najbardziej: rozdział o Albani. O tym jak świat się zmienia, a my czasem nad tym nie nadążamy. Uwielbiam fragment o zaręczynach, o Top Gear i zdjęcia. Warto kupić, żeby móc później jechać w te same miejsca i zobaczyć co się zmieniło. A w autorskim sklepie można zamówić książkę z dedykacją. Nie wiedziałam i nie mam.

Piotr Kulczyna opisał swoją podróż z synem Pawłem przez Syberię, Mongolię i Kaukaz. To 21 tysięcy kilometrów przemierzonych w 6 tygodni. ,,Droga na wschód" jest niesamowicie wciągającą przygodą. Spełnia podstawowe zadanie każdej książki podróżniczej- skłania do poszukiwania dalszych informacji o Mongolii, ciekawostek o Jekaterynburgu czy wiadomości o tajdze syberyjskiej. Z każdą kolejną stroną chciałam sama zaplanować taką wyprawę. Bardzo się cieszę, że po niezbyt (dla mnie) udanej książce Pana Piotra ,,Od Inflant po Kaukaz" dałam mu drugą literacką szansę. Zdecydowanie przeczytam kolejne książki z pozostałych wypraw!

Kulinarny przewodnik po Andaluzji, czyli południowej części Hiszpanii. Autorka jest Polką zakochaną w tej części świata. W samej Andaluzji mieszkała przez rok, a chyba niezliczenie wiele razy bywała tutaj turystycznie. Książka jest kolorowa, zawiera mnóstwo zdjęć i przepisów. Z pewnością pobudza apetyt i pomoże wprowadzić trochę słońca podczas jesiennej szarugi. Na końcu zebrane zostały również miejsca, gdzie można nabyć informacje o Hiszpanii oraz dobre hiszpańskie produkty, które dodadzą niepowtarzalnego smaku daniom przygotowywanym z polskich składników. Myślę, że książkę czyta się równie dobrze podczas wakacji zagranicznych, jak i w trakcie pobytu w Polsce, nawet jesienno-zimowego.

Za kilka dni jadę do Toskanii po raz pierwszy. Książka delikatnie zarysowuje historię tej krainy, ukazuje jej walory, wielkich twórców. Autor ładnie opisuje dzieła sztuki, wraz z interpretacją biblijną, podaje adresy, gdzie warto coś dobrego zjeść i wypić. Polecam

Książka naprawdę ciekawa, znajdziesz w niej historię o całym regionie, rozdział poświęcony samej zorzy czy przykładowe trasy podróże w Norwegii. Czytało się ok, ale przeszkadzały mi powtórzenia i pisanie niektórych rzeczy po kilka razy. Wiem, że książka powstała z blogowych artykułów, jednak czytając to ciągiem, fakt ten mocno mnie denerwował. Więc mogłaby być lepsza redakcja.

Podróżnicza literatura faktu często cierpi na nadmiar suchych opisów geograficznych, jednak w przypadku duetu Andrzeja i Eleonory Mellerów mamy do czynienia z narracją, która pulsuje życiem od pierwszej do ostatniej strony. Ich wspólna wyprawa, opisana w książce Kamperem do Kabulu. Hippisowskim szlakiem przez Turcję, Gruzję, Armenię, Iran i Afganistan, to przede wszystkim popis doskonałego gawędziarstwa, w którym rzetelny reportaż miesza się z bardzo osobistą, momentami wręcz intymną perspektywą małżeńską. Moja ocena 8/10 wynika z uznania dla ich odwagi – zarówno tej fizycznej, potrzebnej by wjechać starym Mercedesem w głąb talibskiego Afganistanu, jak i literackiej, objawiającej się w bezkompromisowym ukazywaniu trudów drogi. Największym plusem narracji jest jej wielogłosowość. Andrzej, doświadczony korespondent wojenny, wnosi do tekstu głębię historyczno-polityczną i surowy realizm, podczas gdy Eleonora dodaje opowieści emocjonalnej wrażliwości i świeżości spojrzenia. Ich relacja z podróży obfituje w ciekawe anegdoty, które na długo zapadają w pamięć – jak choćby te o absurdach biurokratycznych na kaukaskich granicach, gościnności irańskich kierowców ciężarówek czy surrealistycznych próbach naprawy kampera pośrodku niczego, gdzie jedynym dostępnym narzędziem okazywał się optymizm. Te drobne, często zabawne, a niekiedy mrożące krew w żyłach epizody sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby sam siedział na tylnym siedzeniu ich wozu. Styl Mellerów jest mięsisty i niezwykle obrazowy. Autorzy nie szczędzą nam opisów, które działają na wszystkie zmysły: od zapachu kurzu i spalin na afgańskich bezdrożach, po smak przesłodzonej herbaty pitej w cieniu glinianych murów. Wysoka ocena należy się za brak pruderii w opisywaniu higienicznych i psychicznych niedogodności długodystansowego życia w vanie oraz zero litości dla czytelnika w ukazywaniu brutalnej rzeczywistości krajów dotkniętych konfliktami. Autorzy nie uprawiają turystyki sentymentalnej; trawestując klasyczne powiedzenie: ich kamper to nie tylko środek transportu, to ruchoma soczewka, która bezlitośnie ogniskuje problemy współczesnego Orientu. Nieliczne minusy publikacji wynikają z momentami zbyt chaotycznego przeskakiwania między wątkami politycznymi a prywatnymi, co może wywołać u mniej uważnego odbiorcy lekkie zdezorientowanie. Jednak ten drobny nieład doskonale oddaje ducha samej podróży „hippisowskim szlakiem”, gdzie plan często ustępuje miejsca przypadkowi. Podsumowując, Kamperem do Kabulu to jedna z najlepszych polskich książek podróżniczych ostatnich lat. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto marzy o wielkiej przygodzie, ale boi się wyjść poza strefę komfortu. Mellerowie udowadniają, że Orient wciąż pozostaje fascynującą, choć niebezpieczną zagadką, a najlepszym kluczem do jej zrozumienia jest otwartość na drugiego człowieka – nawet jeśli ten człowiek trzyma w ręku kałasznikowa. To krwisty, szczery i świetnie napisany reportaż, który zostawia czytelnika z nieodpartą chęcią spakowania plecaka i ruszenia przed siebie.

Jeśli komuś nie dość "zimy stulecia" za oknem, niech sięgnie po "Zostawionych na lodzie". Czytelnik znajdzie tu mrożące krew w żyłach sytuacje związane nie tylko z niską temperaturą za oknem. A co powiecie na jazdę ciężarówką po zamarzniętym jeziorze? A przygotowywanie herbaty na pękającej tafli jeziora? A może skąpanie się w przybrzeżnej szczelinie przy 30 stopniowym mrozie? Do kogo nie przemówią takie anegdoty, poczuje zapewne piękno, grozę i moc Syberii zaklętą w kilkudziesięciu zdjęciach dokumentujących zmaganie się człowieka z mroźna i śnieżna Syberią. Gorąco(!) polecam.

Książka pani Kondriatuk bardzo mnie urzekła. Na początku myślałem, że będzie to nudna opowieść historyczna, ale autorka przeżyła ciekawą przygodę i spotkała się twarzą w twarz z ludźmi Polesia, którzy podzielili się z nią swoją historią, tym kim są i jak żyją. Osobiście bardzo mi się spodobała książka i polecam ją każdemu, kto interesuje się współczesnym życiem na Kresach.

Świetna książka podróżnicza. Mnóstwo porad, wiadomości i faktów dotyczących Kolumbii, a wszystko to ptrzedstawione w przystępny i ciekawy sposób. Nigdy nie byłam w Kolumbii, a dzięki Autorce, czuję się świetnie prygotowana oraz bardzo zachęcona do odwiedzenia tego kraju. Dziękuję :)

Colin Thubron, nestor literatury podróżniczej, w swojej przejmującej książce „Amur. Między Rosją a Chinami” udowadnia, że prawdziwa literatura faktu nie starzeje się wraz z datą wydania, lecz zyskuje na znaczeniu jako kronika napięć, które dziś definiują światowy porządek. Autor zabiera nas w monumentalną podróż wzdłuż dziesiątej pod względem długości rzeki świata, która jest czymś więcej niż tylko ciekiem wodnym – to płynna, niebezpieczna blizna na styku dwóch mocarstw. Tło historyczne i polityczne Amur od wieków stanowi arenę brutalnych sporów terytorialnych i ideologicznych. Thubron z niezwykłą erudycją wyjaśnia zawiłości chińsko-rosyjskich relacji, skupiając się na trudnych zagadnieniach granicznych, które przez dekady doprowadzały oba kraje na skraj otwartego konfliktu. To tutaj, na dalekich rubieżach Azji, autor dostrzega pęknięcia w narracji o „wieczystej przyjaźni” Moskwy i Pekinu. Podczas gdy rosyjskie miasta nad Amurem sprawiają wrażenie opuszczonych i tkwiących w marazmie po upadku Związku Radzieckiego, chiński brzeg tętni agresywnym kapitalizmem i demograficzną ekspansją. Thubron nie jest turystą; to odkrywca, który dociera tam, gdzie zaglądają nieliczni. Wędruje wzdłuż nurtu rzeki od jej odległych źródeł w mongolskich stepach, aż po surowe ujście w Morzu Ochockim. Jego proza pozwala nam zajrzeć za zasłonę, która zwykle skrywa codzienne życie w cieniu wielkiej polityki. Autor dzieli się swoimi przeżyciami z rzadko spotykaną intymnością – opisuje trudy podróży, fizyczne wycieńczenie i nieustanną obecność wojskowej kontroli. Największą siłą książki są spotkania ze zwykłymi ludźmi. Thubron rozmawia z rosyjskimi nacjonalistami, chińskimi handlarzami i rdzennymi mieszkańcami tych ziem, których los rzucił na front walki o wpływy. To właśnie te mikrohistorie – opowieści o strachu przed „żółtym niebezpieczeństwem” czy nostalgii za potęgą imperium – nadają reportażowi głębię. Polityka i stosunki gospodarcze przestają być abstrakcyjnymi pojęciami, a stają się realnym dramatem jednostek uwikłanych w historię. „Amur” to lektura obowiązkowa dla osób chcących zrozumieć dynamikę współczesnej Azji. Choć momentami narracja bywa pesymistyczna, oddaje ona ducha miejsca zawieszonego między przeszłością a niepewną przyszłością. Książka otrzymuje 7/10 – to rzetelna, świetnie napisana relacja, która mimo upływu lat pozostaje kluczem do zrozumienia dzisiejszej geopolityki.

Wiedeń to bogate w zabytki i muzea miasto. Za sprawą słynnej Opery wiedeńskiej przyciągało kompozytorów. Można w nim odnaleźć ślady dawnych cesarzów rodu Habsburgów. Wiele znakomitych nazwisk było związanych z Wiedniem. Współcześnie miasto to posiada wiele wspaniałych atrakcji dla dzieci, a i dorośli znajdą coś dla siebie. Autorka poruszyła też tematy epidemii jakie nawiedzały Austrie i Wiedeń i wpływ kanalizacji na walkę z nimi. Ciekawym i dość odkrywczym dla mnie tematem była informacja, że Wiedeń był miastem szpiegów. Książka może być przydatnym przewodnikiem dla osób zwiedzających Wiedeń. Są tu informacje o dojazdach do znanych i wartych zobaczenia miejsc, a także zrobienia rezerwacji lub kupienia biletów wstępu. Generalnie ciekawa książka. #WyzwanieLC2025 - listopad

Przystępnie napisana książka o Florencji, jej zabytkach, historii, uliczkach, placach i ogrodach. Nawet nie byłam świadoma jak wiele jest do odkrycia i poznania we Florencji. Autorka krótko opisuje te miejsca i ciekawostki z nimi związane. Książka na pewno przydatna dla wybierających się do Florencji. Aż nie mogę doczekać się co będzie w w drugiej części "Nowe sekrety Florencji i okolic".

Dostałem w prezencie, przeczytałem i podobała mi się. Mimo, iż nie uważam samego przejścia tej trasy, za nadzwyczajny wyczyn podróżniczy, to nie sposób nie docenić wysiłku w planowaniu i zorganizowaniu tej wyprawy, a potem już tylko (i aż) ogromnej siły woli do codziennego marszu do celu. Autorka nie kryje swoich słabości, lęków. Odwrotnie, wszystko podane jest czytelnikowi z prawie onieśmielającą go otwartością. Na mój osobisty gust, było tego nieco zbyt wiele, jednak myślę, że wielu czytelnikom, w szczególności kobietom taka narracja przypadnie do gustu. Książka zawiera mapy, dokładnie obrazujące przebieg wędrówki, którą pokonała Pani Ewa, co czyni z niej wręcz przewodnik po tamtych rejonach i jest ogromnym atutem tej książki. Na minus, jakość odbitek map jest słaba i nie może być mowy o kierowanie się wyłącznie nimi, bez wspomożenia się swoimi mapami. Komu książka przypadnie do gustu? Myślę, że każdemu, nawet przypadkowemu czytelnikowi, jak ja. A już z pewnością miłośnikom górskich wędrówek. Daję w ocenie siódemkę. Ocenę podniosło dołączenie map tej wędrówki.