Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy

Name: Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy
Rating: 6,3 (81 reviews)
Author: Aleksandra Andrzejewska
ISBN: 9788381037785

Okładka książki Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy

Aleksandra Andrzejewska

6,3 / 10

81 ocen

14 opinii

Pascal

Wydawnictwo: Pascal literatura podróżnicza

384 str.

Kategoria:: literatura podróżnicza
Format:: papier
Data wydania:: 2021-06-16
Data 1. wyd. pol.:: 2021-06-16
Liczba stron:: 384
Czas czytania: 6 godz. 24 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788381037785

Kolumbia jest rozpieszczona przez Matkę Naturę. Jako jeden z nielicznych krajów w Ameryce Łacińskiej ma wybrzeże nad dwoma oceanami, ośnieżone szczyty Andów, cztery pustynie oraz Amazonię. To kraj tak bogaty w wodę, że ok. 60% energii pochodzi z hydroelektrowni. Kraina 365 odmian owoców: Kolumbijczycy chwalą się, że każdego dnia mogą jeść inny przysmak. A ponieważ nie ma tutaj pór roku, owoce spadają z drzew właściwie bez przerwy. Eldorado?

Gdy mówię, że mieszkam w Kolumbii, większość Polaków chwyta się za głowę, pytając: „Dziewczyno, czy tobie jest życie niemiłe?”. Trzeba bowiem być (rzekomo) mocno szalonym, aby dobrowolnie osiąść w kraju, który nadal słynie z Pabla Escobara, konfliktów i ładunków kokainy przemycanych do Europy w kartonach z bananami.

Średnia ocen

6,3 / 10

14 opinii 81 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy

Streszczenie tej książki zawiera się w pierwszym rozdziale zawierającym wypowiedzi koleżanek Autorki – Polek, które mieszkają w Kolumbii: „…Kolumbia jest jak rollercoaster, to kraj, gdzie wszystko jest „bardziej”. Kraj kontrastów i sytuacji ekstremalnych”. „Kolumbia to dla mnie, przede wszystkim, kolory – od niemożliwych do zliczenia odcieni zieleni, przez wszelkie tony błękitu dwóch oblewających ją oceanów, po intensywne, nasycone barwy kwiatów, owoców, okien i balkonów kolonialnych budynków. To niezliczona ilość egzotycznych smaków (…) Kolumbia to najlepsi przyjaciele, zawsze radośni, nieobliczalni, chętni do pomocy”. „Kolumbia uzależnia, tak jak trudna miłość. Oprócz niezaprzeczalnego piękna dostrzegam również wszystkie jej niedoskonałości, niesprawiedliwości i kontrasty, ale mimo wszystko z roku na rok kocham ją coraz bardziej. Akceptuję ją ze wszystkimi niedoskonałościami i coraz lepiej rozumiem. Mimo że czasem doprowadza mnie do szału. Nie wyobrażam sobie już bez niej życia”. Autorka opisując Indian Muisca zamieszkujących pierwotnie te tereny, czasy Bolivara i współczesną Kolumbię pokazuje również, że tego kraju „zwykle nie wybiera się przez przypadek (…) To bez wątpienia kraj dla pasjonatów i żądnych przygód dusz”. Co mnie urzeka w tej książce? Zmysłowość. Bogactwo opisywanych: smaków (365 odmian owoców, regionalnych dań), zapachów (domowych obiadów), barw (wspomnianych oceanów, domów kolonialnych, roślin, a zwłaszcza róż), faktur (liści drzew, rękodzieła), dźwięków (matury, ale również rodzin rozpoczynających dzień czy korków ulicznych). Słowo wzbogacone odpowiednio dobranym materiałem zdjęciowym. Pokazanie rzeczywistości Kolumbijczyków z różnych perspektyw, ich kultury, wierzeń i tego, czego możemy się od nich nauczyć.

Zgłoś

2966

2085

Oceny książki Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy

Średnia ocen

6,3 / 10

81 ocen

Twoja ocena

0 / 10

3 ocen

10 ocen

18 ocen

31 ocen

8 ocen

1 ocen

4 ocen

1 ocen

2 ocen

Opinia

634

138

magika78

31.01.2026

8 / 10

Na półkach:

Świetna książka podróżnicza. Mnóstwo porad, wiadomości i faktów dotyczących Kolumbii, a wszystko to ptrzedstawione w przystępny i ciekawy sposób. Nigdy nie byłam w Kolumbii, a dzięki Autorce, czuję się świetnie prygotowana oraz bardzo zachęcona do odwiedzenia tego kraju. Dziękuję :)

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

154 użytkowników ma tytuł Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy na półkach głównych

Przeczytane 95
Chcę przeczytać 57
Teraz czytam 2

23 użytkowników ma tytuł Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy na półkach dodatkowych

Posiadam 10
2021 4
2025 2
Legimi 2
2023 2
2024 2
Legimi fakt 1

Tagi i tematy do książki Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy

Kolumbia Ameryka Łacińska Ameryka Południowa podróże literatura podróżnicza

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Chile. Dalej być nie może

Monika Trętowska

Rzeczywiście dalej być nie może ;). Ciekawe połączenie reportażu z przewodnikiem. Idealna publikacja jeśli się tam wybierasz (a bardzo mało Polaków tam podróżuje), ale nie jest takim właśnie nudnym przewodnikiem (pojedź tu, pójdź tam etc.) tylko opowieść trochę o kraju tu i teraz. Wątki historyczne są, ale po to by zrozumieć chilijską teraźniejszość. Do tego Autorka pokazuje nie tylko jasne strony (super rozwój), ale i trudniejsze jak np. olbrzymie nierówności - co pozwala zrozumieć czemu wybuchł w kraju tak wielkie rozruchy o podwyżkę biletów na metro o kilkanaście groszy. Gdy przypływ unosi tylko największe łodzie to tak to jest. Polecam też ze względu na arcyciekawą część o winie ale i mniejszościach w kraju.

Petroniusz

ocenił na 8 10 miesięcy temu

Turcja. W mojej krainie minaretów, aromatycznej herbaty i mruczących kotów

Agnieszka Maury

Książkę przeczytałam dopiero po powrocie z Turcji, trochę żałuję że nie przeczytałam jej wcześniej lub nie zabrałam na tamten urlop, bo jej lektura na pewno umiliłaby mój pobyt i pomogła lepiej doświadczać tego, co Turcja ma do zaoferowania. Moim zdaniem obowiązkowa lektura dla każdego, kto zastanawia się nad odwiedzeniem Turcji, ale z jakichś powodów jeszcze nie może się zdecydować.

izem87

ocenił na 10 1 rok temu

Maroko. U mnie w Marrakeszu

Katarzyna Ławrynowicz

Z wielką przyjemnością przeczytałam książkę Pani Kasi. Sama związałam życie z Marokiem i znam z autopsji wiele aspektów kultury marokańskiej ale Pani Kasia zaskoczyła mnie nie jedną ciekawostką. Fajnie by było gdybym mogła przeczytać taką książkę na początku mojej znajomości z tym krajem - trochę mi zajęło zrozumienie że pocałunki na przywitanie tak ale jak dużo osób to już może być tylko ręka. Przepiękne zdjęcia środku, dlatego zastanawia mnie wybór okładki, wydaje się być trochę kiczowaty wielbłąd w porównaniu do tych wszystkich autentycznych fotografii. Zachwyciły mnie też opisy islamu. Podobał mi się sposób w jaki autorka opisała to różnorodne społeczeństwo - przez opis poszczególnych gości na przyjęciu- bardzo fajna koncepcja. Przyznam że troszkę mi brakowało rozwinięcia epoki francuskiego protektoratu i tego jak to się stało że Francja trochę inaczej obyła się Algierią a inaczej z Marokiem. Imponująca wiedza o ziołach, i różnych specyfikach marokańskich zachęca do udania się do sklepu takiego jak Pani Kasi. Fajnie że są przepisy i różne zwroty które można wykorzystać w języku Darija. Podobało mi się też że Pani Kasia pisała Azja Zachodnia a nie używała kolonialnego określenia Bliski Wschód. Poruszyły mnie też fragment to emigracji, o subtelnej umowie przynależności. O tym że ktoś może być wtajemniczony i przyjęty a zarazem ciągle obcy i inny. Piękne słowa o Marokańczykach że posiadają -„… swego rodzaju umiejętność bycia - zdolność istnienia bez konieczności pozostawiania w ciągłym ruchu i robienia czegoś szczególnego w swoim życiu.” takiego luzu życzę nam wszystkim.

Olga

oceniła na 9 2 miesiące temu

Malediwy

Magdalena Typel

Malediwy to raczej nie jest mój wymarzony kierunek, ale pewnie gdyby pojawiła się okazja, to bym pojechała. Ta książka mnie do nich raczej nie przekonała, dowiedziałam się paru ciekawostek, pooglądałam fajne zdjęcia i tyle. Magda zrobiła na mnie zdecydowanie większe wrażenie niż samo miejsce, które wybrała. Podoba mi się jej historia. Nie poddała się i zawalczyła o siebie. Za to duży szacun. Oby dalej świetnie jej się powodziło i kto wie, może napisała kolejne książki. Chętnie przeczytam.

Agnieszka

oceniła na 6 3 lata temu

Sycylia. Słońce, chaos i czerwone pomarańcze

Anna Dudar

Przeczytałam w kilka godzin na chwilę przed wylotem na Sycylię i wiele informacji okazało się przydatnych, dlatego daję dość wysoką ocenę. Ktoś, kto spodziewa się typowego przewodnika, pewnie będzie niezadowolony, ale mi czytało się przyjemnie, prywatne historie nie irytowały mnie, książka jest też pięknie wydana.

Marzena Panuś

ocenił na 7 3 miesiące temu

Islandia. Tam, gdzie elfy mówią dobranoc

Paulina Tondos

Książka utwierdza w przekonaniu, że Islandia to świetna destynacja i sprawia, że znikają marzenia o podróży, a pojawia się plan. Autorka wciągająco opowiada i sprytnie rozkłada akcenty nie skupiając się tylko na klimacie czy krajobrazie, ale częstując nas również ciekawostkami o historii, codziennym życiu i sposobie bycia Islandczyków. Skutecznie pobudza wyobraźnię - po lekturze śniły mi się elfy, krasnoludy, islandzcy niewolnicy i, nie wiedzieć czemu, Godzilla. :D

gendry

ocenił na 8 5 miesięcy temu

Meksyk. Opowieści Polki zakochanej w kolibrach, pikantnych tacos i Meksykaninie

Barbara Piotrowska

„Meksyk. Opowieści Polki zakochanej w kolibrach, pikantnych tacos i Meksykaninie” Barbary Piotrowskiej to ciepła, barwna książka, która działa jak bilet w jedną stronę: wciąga w codzienność Meksyku zapisaną z bliska, bez przewodnikowego tonu, za to z uważnością na detale – od smaków ulicznych tacos po te drobne momenty zachwytu, kiedy w kadr wlatuje koliber i nagle wszystko staje się intensywniejsze. Największą siłą tej opowieści jest jej lekkość i szczerość: autorka nie udaje „wszechwiedzącej ekspertki od Meksyku”, tylko opowiada o kraju tak, jak się opowiada o miłości – trochę z humorem, trochę z czułością, czasem z zaskoczeniem, zawsze z emocją. To świetna lektura dla tych, którzy lubią podróże pisane sercem, gdzie jedzenie, ludzie i relacje są równie ważne jak miejsca. Po tej książce ma się ochotę wyjść z domu głodnym – świata.

Kinga A Eysturland

ocenił na 10 4 miesiące temu

Islandia i Polacy. Historie tych, którzy nie bali się zaryzykować

Aleksandra Kozłowska Mirella Wąsiewicz

Lubię książki o miejscach, które wciąż pozostają dla mnie niezdobyte. A że jestem miłośniczką zimnych klimatów, Islandia jest takim tematem, który ciągle mnie intryguje. Dlatego widząc tytuł reportażu wiedziałam, że muszę go przeczytać. Uczucia mam mieszane, ale chyba z winy moich własnych oczekiwań. Myślałam, że poczytam może bardziej ogólnikowo, może bardziej o zwyczajach czy wyzwaniach mieszkających na Islandii Polaków. I to też tu jest. Ale przede wszystkim to ponad 20 osobnych historii zupełnie różnych osób, które z różnych powodów zdecydowały się zamieszkać na tej mroźnej wyspie. Jeśli więc kogoś interesują ludzkie losy, jest chętny poznać tyle historii, to świetna książka. Nie każda przedstawiona osoba wzbudziła moją sympatię, czasem bardziej irytację, ale w zasadzie czytanie o tylu różnych perypetiach dało mi szerokie spojrzenie na życie emigrantów na Islandii. Poznajemy zarówno właścicieli prywatnych biznesów, polityków, artystów "zwykłych" obywateli jak i zakonnice. Rozstrzał duży, więc i duże różnice w odbiorze. W rozmowach z bohaterami wychodzą dodatkowe informacje o życiu na Islandii: o prawie pracy, stosunku mieszkańców do emigrantów, o tym jak wyglądają święta państwowe i wiele innych. Nie jest to książka, która mnie porwała i robiłam sporo przerw. Ale koniec końców dowiedziałam się sporo i nie żałuję.

Nafoteluczytane

ocenił na 7 2 dni temu

Słowenia. Mały kraj wielkich odległości

Zuzanna Cichocka

Największe wrażenie robi uświadomienie sobie, jak mało wiemy o Słowenii. Choć przecież nie ma się czemu dziwić - każdy kraj ma swoją historię. Autorka nie wspina się na wyżyny reportażu, ale sprawnie i przyswajalnie opowiada o państwie, jego mieszkańcach, sąsiadach i nastrojach.

gendry

ocenił na 6 9 dni temu

Gruzja. Jak się żyje Polce w kraju wina, gościnności i drogowych absurdów

Martyna Kaczmarzyk

Trochę niespójna książka - to bardziej biografia, z elementami wiedzy o współczesnej Gruzji, ten kawałek kulturowy z perspektyw autorki - bardzo ciekawy. Jednak zdjęcia różnch regionów bez nawiązania do nich - no to już trochę nie wiadomo po co tam są. Końcówka urwana, byłam bardzo zaskoczona że to koniec. Pióro autorka ma lekkie, przy odpowiednim wsparciu redakcyjnym będzie pewnie sesowniej :) Chętnie przeczytam inne książki gdy pojawią się w Legimi.

mantra

oceniła na 6 2 lata temu

Paryż. O codziennym życiu nad Sekwaną z książką i bagietką pod pachą

Klaudia Fałat

„Paryż jest zawsze dobrym pomysłem” – ten słynny cytat Audrey Hepburn zdaje się być mottem przewodnim książki Klaudii Fałat „Sekwaną z książką i bagietką pod pachą”, jednak lektura tej pozycji pozostawia czytelnika z mieszanymi uczuciami. Choć autorka z ogromnym entuzjazmem kreśli obraz stolicy Francji, jej literacki spacer bywa momentami nużący i zbyt mocno osadzony w turystycznych schematach. Moja ocena to 6/10 – to poprawna, estetyczna publikacja, której brakuje jednak nieco głębi i pazura, by wyjść poza ramy rozbudowanego posta na Instagramie. Bohaterką, a zarazem naszą przewodniczką, jest sama Klaudia Fałat. Fabuła to subiektywna podróż przez paryskie dzielnice, księgarnie, kawiarnie i nabrzeża Sekwany. Autorka skupia się na „klimacie” – na zapachu świeżego pieczywa, szelestcie kartek w antykwariatach i specyficznej elegancji paryżanek. To bez wątpienia pozycja dla osób, które kochają paryski estetyzm i szukają inspiracji do własnych spacerów śladami Hemingwaya czy kapryśnej Amelii. Fałat potrafi stworzyć nastrojowy opis, który sprawia, że przez chwilę rzeczywiście czujemy powiew wiatru nad rzeką. Problem pojawia się jednak w warstwie merytorycznej i stylistycznej. Książka bywa powierzchowna. Autorka serwuje nam opisy, które choć ładne, są dość wtórne. Każdy, kto choć raz czytał o Paryżu, zna historie o Shakespeare and Company czy kawie w Cafe de Flore. Fałat rzadko zagląda pod podszewkę miasta, unikając trudniejszych tematów czy mniej oczywistych zaułków, które mogłyby nadać tej opowieści autentyczności. Styl bywa momentami zbyt egzaltowany – nadużywanie przymiotników typu „magiczny”, „urokliwy” czy „niepowtarzalny” sprawia, że tekst staje się nieco mdły, jak zbyt słodka beza zjedzona w pośpiechu przy wieży Eiffla.

Muminka

oceniła na 6 2 miesiące temu

Rumunia. Albastru, ciorba i wino

Agnieszka Krawczyk

Rumunia. Albastru, ciorba i wino to dla mnie bardziej podróż niż zwykła lektura. Taka, w której nie chodzi o szybkie „odhaczenie” miejsc, tylko o wejście głębiej – w kulturę, historię i codzienność Rumunii. Nie wszystkie rozdziały mnie porwały, to prawda. Były momenty, kiedy czułem lekkie spowolnienie, jakby tempo opowieści siadało. Ale paradoksalnie to działa na korzyść tej książki – bo pokazuje, jak różnorodna jest sama Rumunia. Jedne fragmenty wciągają bez reszty, inne po prostu czekają na czytelnika, który akurat szuka czegoś innego. Najbardziej doceniam to, że nie jest to suchy przewodnik. Agnieszka Krawczyk pisze z wyczuciem i ciekawością świata, dzięki czemu między faktami przemyca klimat miejsc, zapachy kuchni i lokalne historie. To książka, którą można czytać przed wyjazdem, ale równie dobrze po to, żeby podróż odbyć tylko wyobraźnią. Jeśli ktoś szuka klasycznego przewodnika – może się zdziwić. Jeśli jednak chce poczuć kraj, a nie tylko go „zwiedzić”, znajdzie tu coś dla siebie.

Lucyferus

ocenił na 7 24 dni temu

Spinalonga. Wyspa trędowatych

Małgorzata Gołota

Historia Spinalongi to jedna z najbardziej przejmujących kart współczesnej Grecji, naznaczona niewyobrażalnym cierpieniem, społecznym wykluczeniem i bezgraniczną samotnością. Ta niewielka wyspa u wybrzeży Krety przez ponad pół wieku pełniła funkcję ostatniego przystanku dla osób dotkniętych trądem – chorobą, która w tamtym czasie niosła ze sobą nie tylko fizyczny rozpad ciała, ale przede wszystkim cywilną śmierć. Tragedia osadzonych tam trędowatych polegała na brutalnym wyrwaniu z rodzinnych domów i skazaniu na egzystencję w miejscu, które świat wolałby wymazać z mapy. Zawartość tomu „Spinalonga. Wyspa trędowatych” autorstwa Małgorzaty Gołoty to drobiazgowa, bolesna rekonstrukcja tych losów, oparta na świadectwach ostatnich żyjących świadków oraz dokumentach, które przez dekady pokrywał kurz zapomnienia. Moja ocena tej publikacji to solidne 7/10. Autorka wykonała ogromną pracę reporterską, by oddać godność ludziom, których jedyną winą była choroba. Największym atutem książki jest sposób, w jaki Gołota kreśli losy bohaterów, umiejętnie wplatając je w autentyczne realia historyczne Grecji XX wieku. Autorka nie skupia się wyłącznie na medycznym aspekcie trądu, ale przede wszystkim na socjologicznym fenomenie tworzenia się nowej społeczności w warunkach ekstremalnych. Na Spinalondze, wbrew pozorom, toczyło się życie: powstawały związki, rodziły się dzieci, funkcjonowały kawiarnie i kino. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z przeszłością pozwala czytelnikowi zrozumieć, że wyspa była nie tylko więzieniem, ale i paradoksalnym azylem przed nienawiścią „zdrowego” społeczeństwa. Choć sama historia opowiedziana w reportażu jest faktem, autorka operuje dużą dozą empatii i wrażliwości, co nadaje całości wyjątkowej głębi. Gołota z dużą precyzją odtwarza atmosferę strachu i nadziei, jaka towarzyszyła odkryciu leków na trąd. Opisuje dramatyczne momenty, gdy mieszkańcy wyspy musieli na nowo uczyć się wolności, choć ich ciała na zawsze pozostały naznaczone bliznami. To studium tego, jak trudno jest wrócić do świata, który przez lata uznawał cię za nieistniejącego.

Muminka

oceniła na 7 28 dni temu

Norwegia oczami łowców zórz

Katarzyna Ogińska-Siedlak Robert Musioł

Książka naprawdę ciekawa, znajdziesz w niej historię o całym regionie, rozdział poświęcony samej zorzy czy przykładowe trasy podróże w Norwegii. Czytało się ok, ale przeszkadzały mi powtórzenia i pisanie niektórych rzeczy po kilka razy. Wiem, że książka powstała z blogowych artykułów, jednak czytając to ciągiem, fakt ten mocno mnie denerwował. Więc mogłaby być lepsza redakcja.

Weronika

oceniła na 6 7 miesięcy temu

Kubańczycy. Zwykli ludzie w niemożliwym kraju

Anthony Depalma

Życie w komunistycznym kraju z bardzo ograniczoną wolnością gospodarczą i bez wolności osobistej jest wydawałoby się niemożliwe. A jednak - komunizm w Polsce trwał niemal 50 lat, w Sowieckim Sojuzie - 70, a na Kubie nadal istnieje (od 1958 r.). Kubańczycy są niezwykle cierpliwi. Autor miał szczęście prześledzić losy kilku rodzin tej karaibskiej wyspy. Z sukcesem wydawniczym.

Dorota

oceniła na 7 2 lata temu

Szlak Wisły. 1200 km pieszej przygody

Mateusz Waligóra Dominik Szczepański

Autor opisuje swoją drogę od źródeł Wisły w Beskidzie Ślaskim po jej ujście do Bałtyku w okolicach Gdańska. Po drodze wspomina swoje poprzednie wędrówki w Australii, Azji czy Ameryce Południowej. Czas spędzony na maszerowaniu wypełniają mu rozważania o życiu, sensie wędrowania, pokonywaniu trudności, a przede wszystkim o głównej bohaterce tej książki - " królowej polskich rzek". Wyruszając w nieznane każdy wędrowiec ma nadzieję na to, że spotka go coś pozytywnego, pieknego i niezapomnianego, coś co odmieni jego życie, nada mu większy sens. To jakby wyprawa po skarb. Wiele skarbów pokazuja autorowi ludzie, którzy mieszkaja nad Wisłą, czy to kości mamuta, czy zakopany w sadzie statek, który pływał po Wiśle w XV wieku. Poznajemy bogactwo kulturowe terenów leżących nad naszą najdłuższą rzeką -np. pozostałości po osadnictwie olenderskim - oraz fascynujace opowieści o ludziach, którzy dzięki Wiśle znaleźli w życiu swoje miejsce. Przyroda zachwyca. Jest i czas na podsumowania. Czy kolejne kilometry wydłużaja perspektywę i ulatwiają odnależć " w tym wszystkim" sens . Czy napotkani ludzie przybliżają do odnalezienia odpowiedzi na nurtujace pytania. Czy nie lepiej podróżować w ciszy pustyni. A może cisza to stan umysłu a po odpowiedzi trzeba wyruszyć w głąb siebie...

Śnieżynka

oceniła na 8 9 miesięcy temu

Alaska. Przystanek na krańcu świata

Damian Hadaś

Mało mamy na polskim rynku książek o Alasce, ale ta i tak jest wyjątkowo przyjemnym źródłem wiedzy o tym stanie. Czytałam dwa razy: przed i po podróży na Alaskę - i dwa razy uznałam, że książka jest świetna. Dodatkowa gwiazdka z miłości do samej Alaski, ale książka i tak świetna. To może powtórzę trzeci raz: świetna książka o Alasce :-)

CaliforniaDream

ocenił na 9 3 miesiące temu

Hawana. Podzwrotnikowe delirium

Mark Kurlansky

Trochę chaotyczna, w sumie jakoś za wiele się z niej nie dowiedziałem o współczesnej Hawanie. Na plus garstka informacji o historii miasta, większość pewnie nie zdaje sobie sprawy, że kiedyś tętniła życiem i była bardzo nowoczesnym i rozwiniętym miastem. Na pewno po tej lekturze czuć niedosyt wiedzy.

majkielo

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Majorka. Nie tylko pod palmą

Anna Klara Majewska

Autorka, która chyba bardziej znana(nie dla mnie) jest z książek-romansideł dla kobiet, zabrała się za przewodnik z serii "Podróż Nieoczywista" i tutaj zaskoczenie, wyszło jej to całkiem nieźle :) Czuć że autorka mieszkała tam na stałe, do tego podane w treści przepisy kulinarne są dodatkowym "smaczkiem" tej pozycji. Wiele tipów których nie znalazłem w innych pozycjach również są małym atutem tej pozycji. Nie są to suche fakty a właśnie takie nieoczywiste perełki do wykorzystania. Wszystko to czyni tę pozycję wartą i ciekawą do przeczytania. Zupełnie inna jak "Niebanalna Majorka" ale tak jakoś jak dla mnie obie się uzupełniają tworząc "zgrany duet"

GroszeQ

ocenił na 7 5 dni temu

Nie jedź tam. Od Czarnobyla po Koreę Północną

Adam Fletcher

„Granice mojego języka są granicami mojego świata” – ten cytat Ludwiga Wittgensteina zdaje się przyświecać Adamowi Fletcherowi, jednak w przypadku książki „Nie jedź tam. Od Czarnobyla po Koreę Północną” granice te okazują się rozczarowująco wąskie. Choć tytuł obiecuje mrożącą krew w żyłach wyprawę do najbardziej niebezpiecznych zakątków globu, otrzymujemy raczej zbiór powierzchownych anegdot, które częściej budzą irytację niż autentyczne zainteresowanie. Moja ocena to zaledwie 6/10. Bohaterem i narratorem jest sam Fletcher, typowy przedstawiciel pokolenia szukającego „ekstremalnych wrażeń”, które można potem zrelacjonować przy piwie. Fabuła to zapis jego podróży do miejsc wyklętych: od skażonej strefy wokół Czarnobyla, przez totalitarną Koreę Północną, aż po fawele Liberii. Problem polega na tym, że autor podchodzi do tych tragicznych lokalizacji z perspektywy turysty uprawiającego „dark tourism”, któremu brakuje jednak głębszej refleksji nad kontekstem historycznym czy społecznym odwiedzanych państw. Największym mankamentem książki jest jej wymuszony humor. Fletcher usilnie stara się być zabawny, co w obliczu nędzy w Nigerii czy terroru w Pjongjangu wypada po prostu niesmacznie. Jego styl to mieszanka brytyjskiego sarkazmu z lekkomyślnością, która momentami ociera się o ignorancję. Zamiast reportażu z prawdziwego zdarzenia, dostajemy zapiski kogoś, kto pojechał w niebezpieczne miejsce tylko po to, by sprawdzić, czy jego własna strefa komfortu ma granice. Autor ślizga się po powierzchni, serwując nam oczywistości, które każdy średnio zorientowany czytelnik może znaleźć w pierwszym lepszym artykule w internecie. Zabrakło tu empatii i szacunku dla ludzi mieszkających w tych „przeklętych” miejscach. Dla Fletchera są oni jedynie statystami w jego osobistym show. Książka broni się jedynie w momentach, gdy autor zapomina o byciu „cool” i opisuje czysty, pierwotny strach, ale to za mało, by uznać tę pozycję za wartościowy wkład w literaturę podróżniczą. To lektura dla tych, którzy lubią podróże „palcem po mapie” w wersji pop, ale szukający rzetelnego reportażu poczują jedynie głód konkretu i głębi.

Muminka

oceniła na 6 2 miesiące temu

Cytaty z książki Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy