Afganistan. Góry, ludzie, wojna. Opowieść o zapomnianym Hindukuszu

Karpaty to jeden z największych europejskich łańcuchów górskich – choć nie najwyższy. Karpaty to góry piękne. No i góry nasze! Polskie Tatry i Bieszczady leżą przecież w Karpatach. (Uwaga: Sudety, a w nich Karkonosze to nie Karpaty). Monika Witkowska - autorka tej książki - to znana podróżniczka. Kocha żeglować i chodzić po górach. Na swoim koncie ma himalajskie ośmiotysięczniki, w tym te najwyższe i najtrudniejsze: Mont Everest i K2. Jest także zdobywczynią Korony Ziemi w wersji rozszerzonej, czyli 9 najwyższych szczytów na wszystkich kontynentach. O wszystkich tych dokonaniach napisała książki. (Warto przeczytać 😊). Dlaczego pisze o Karpatach? W porównaniu do Himalajów czy Karakorum to góry „malutkie” – najwyższy szczyt w całym tym paśmie - Gerlach - ma 2 655 m n.p.m. Pisze dlatego, że kocha góry. Wszystkie! A Karpaty są przepiękne -w książce jest pełno zdjęć, można to sprawdzić. Poza tym każdy chodzący po górach wie (i autorka też to podkreśla), że nie ma gór łatwych. Przy niesprzyjającej pogodzie lub innych okolicznościach nawet góra o wysokości poniżej tysiąca metrów może stanowić trudność. Karpaty leżą na terenie ośmiu państw Europy. W swojej książce autorka skupia się tylko na czterech. Opisuje Polskę, Ukrainę, Słowację i Rumunię. Książka jest relacją z wypraw na karpackie szczyty. Tych szczytów jest 10. Są to np. Trzy Korony, Tarnica, Gerlach, Chopok, Howerla, Pietros, Moldoveanu. Autorka ma talent pisarski, więc jej opisy są barwne i interesujące. Pełno tu ciekawostek, zabawnych historyjek. Ważne jest także to, że autorka podaje mnóstwo porad dla wszystkich, którzy chcieliby podążyć jej śladem i zdobyć opisane szczyty. Polecam tę książkę miłośnikom gór. Naprawdę warto przeczytać. A tych, którzy czytali inne książki autorki, pewnie nawet nie trzeba specjalnie do czytania tej zachęcać 😊

Kiedy bierzemy do ręki literaturę podróżniczą, często spodziewamy się romantycznych opisów zachodów słońca i uduchowionych przemyśleń o odnajdywaniu siebie. Dominika i Marcin Kozłowscy w książce „Pod wiatr. 60 tysięcy kilometrów przez Afrykę” skutecznie wybijają czytelnika z tej strefy komfortu. To nie jest folder biura podróży; to rzetelna, mięsista i momentami brutalna relacja z rocznej wyprawy przez kontynent, który nie wybacza błędów. Logistyka spotyka przygodę Kozłowscy ruszyli w drogę zmodyfikowanym Land Roverem, a ich trasa wiodła od Maroka, przez Afrykę Zachodnią, aż po RPA i z powrotem wschodnią ścianą kontynentu. Już sam dystans – 60 tysięcy kilometrów – budzi respekt, ale to, co dzieje się „pomiędzy”, stanowi o sile tej lektury. Autorzy unikają taniej sensacji, skupiając się na codzienności: walce z biurokracją na granicach, awariach samochodu w szczerym polu i nieustannym kurzu, który staje się niemal trzecim bohaterem książki. Styl i autentyczność To, co wyróżnia tę pozycję na tle innych, to dwugłos autorów. Dominika i Marcin uzupełniają się, oferując różne spojrzenia na te same wydarzenia. Nie ukrywają zmęczenia ani konfliktów, które rodzą się w zamkniętej przestrzeni auta po miesiącach drogi. Dzięki temu czytelnik czuje, że uczestniczy w prawdziwej wyprawie, a nie w wyreżyserowanym show. Autorzy mają rzadką umiejętność pisania o Afryce bez egzotyzacji. Zamiast patrzeć na mieszkańców z góry, wchodzą z nimi w interakcje, które bywają komiczne, wzruszające, a czasem irytujące. Opisy chaosu w Nigerii czy surowości pustynnych krajobrazów są tak plastyczne, że niemal czuje się żar bijący z karoserii. Podsumowanie „Pod wiatr” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto marzy o „overlandingu”. To książka o determinacji, pasji i pokorze. Kozłowscy udowadniają, że Afryka to nie tylko lwy i sawanna, ale przede wszystkim skomplikowana mozaika kultur i ludzi, do których kluczem jest cierpliwość. Książka zostawia czytelnika z jednym, natrętnym pytaniem: czy ja też miałbym odwagę spakować życie do terenówki i ruszyć przed siebie? Odpowiedź wcale nie jest oczywista, ale lektura tej podróży jest czystą przyjemnością.

Bardzo lubię literaturę podróżniczą, bo dzięki niej mogę zwiedzać najodleglejsze zakątki świata. Szcególną estymą darzę opowieści z gór, chyba dlatego, że sama mieszkam w górach. Tym razem z autorką podążyłam daleko, bo aż na pogranicze Chin i Pakistanu z zamiarem zdobycia dwunastej góry świata. Dla Moniki Witkowskiej, nie jest to pierwsze wyjście w tak wysokie gory, bo ma już na koncie spore osiągnięcia. Dlatego jej relacja z wyprawy, choć nie zakończona sukcesem w postaci zdobycia szczytu, to daje prawdziwy obraz tego, jak wygląda wyprawa wysokogórska. Relacja jest tak plastyczna, że możemy na własnej skorze nieomalże poczuć dotkiwy chłód, oślepiające słońce czy trudy wspinaczki. Poczujemy też strach w momencie dramatycznego zsuwania się w dół. Oprócz typowo technicznych informacji, to spróbujemy zrozumieć ludzi zamieszkujących te tereny, poznamy tradycje, ludzi wspierających wspinaczy. No i wisienka na torcie przepiękne, naturalne fotografie w pełni oddające piękno surowych gór. Na pewno nie jest to moje ostatnie spotkanie z autorką, przed ktorą chylę czoła.

Podróżnicza literatura faktu często cierpi na nadmiar suchych opisów geograficznych, jednak w przypadku duetu Andrzeja i Eleonory Mellerów mamy do czynienia z narracją, która pulsuje życiem od pierwszej do ostatniej strony. Ich wspólna wyprawa, opisana w książce Kamperem do Kabulu. Hippisowskim szlakiem przez Turcję, Gruzję, Armenię, Iran i Afganistan, to przede wszystkim popis doskonałego gawędziarstwa, w którym rzetelny reportaż miesza się z bardzo osobistą, momentami wręcz intymną perspektywą małżeńską. Moja ocena 8/10 wynika z uznania dla ich odwagi – zarówno tej fizycznej, potrzebnej by wjechać starym Mercedesem w głąb talibskiego Afganistanu, jak i literackiej, objawiającej się w bezkompromisowym ukazywaniu trudów drogi. Największym plusem narracji jest jej wielogłosowość. Andrzej, doświadczony korespondent wojenny, wnosi do tekstu głębię historyczno-polityczną i surowy realizm, podczas gdy Eleonora dodaje opowieści emocjonalnej wrażliwości i świeżości spojrzenia. Ich relacja z podróży obfituje w ciekawe anegdoty, które na długo zapadają w pamięć – jak choćby te o absurdach biurokratycznych na kaukaskich granicach, gościnności irańskich kierowców ciężarówek czy surrealistycznych próbach naprawy kampera pośrodku niczego, gdzie jedynym dostępnym narzędziem okazywał się optymizm. Te drobne, często zabawne, a niekiedy mrożące krew w żyłach epizody sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby sam siedział na tylnym siedzeniu ich wozu. Styl Mellerów jest mięsisty i niezwykle obrazowy. Autorzy nie szczędzą nam opisów, które działają na wszystkie zmysły: od zapachu kurzu i spalin na afgańskich bezdrożach, po smak przesłodzonej herbaty pitej w cieniu glinianych murów. Wysoka ocena należy się za brak pruderii w opisywaniu higienicznych i psychicznych niedogodności długodystansowego życia w vanie oraz zero litości dla czytelnika w ukazywaniu brutalnej rzeczywistości krajów dotkniętych konfliktami. Autorzy nie uprawiają turystyki sentymentalnej; trawestując klasyczne powiedzenie: ich kamper to nie tylko środek transportu, to ruchoma soczewka, która bezlitośnie ogniskuje problemy współczesnego Orientu. Nieliczne minusy publikacji wynikają z momentami zbyt chaotycznego przeskakiwania między wątkami politycznymi a prywatnymi, co może wywołać u mniej uważnego odbiorcy lekkie zdezorientowanie. Jednak ten drobny nieład doskonale oddaje ducha samej podróży „hippisowskim szlakiem”, gdzie plan często ustępuje miejsca przypadkowi. Podsumowując, Kamperem do Kabulu to jedna z najlepszych polskich książek podróżniczych ostatnich lat. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto marzy o wielkiej przygodzie, ale boi się wyjść poza strefę komfortu. Mellerowie udowadniają, że Orient wciąż pozostaje fascynującą, choć niebezpieczną zagadką, a najlepszym kluczem do jej zrozumienia jest otwartość na drugiego człowieka – nawet jeśli ten człowiek trzyma w ręku kałasznikowa. To krwisty, szczery i świetnie napisany reportaż, który zostawia czytelnika z nieodpartą chęcią spakowania plecaka i ruszenia przed siebie.

Polecam każdemu, kto chce dowiedzieć się jak to jest żyć na dalekiej północy. Czyta się szybko i przyjemnie. Autor bardzo wygodnie i prosto przekazuje informacje o życiu Arktyki, nie szczędząc swojego czarnego humoru. Osobiście naprawdę przejęłam się losem waleni, fok i ptaków morskich, o jakich wspomina pan Wajrak. Czekam na kolejną część, która jest obiecana na początku tej książki. Minus jedynie jest taki, że autor wielokrotnie używa wulgaryzmów, które są naprawdę zbędne, często się powtarza lub wspomina o rzeczach nieistotnych. Mimo wszystko polecam miłośnikom przyrody i luźnej literatury popularnonaukowej.

Początek trochę powtarza się z wcześniejszą książką autorki o Nowym Jorku, ale później powtórzeń już tylu nie ma. W formie audiobooka słucha się błyskawicznie, pozostawia pewien niedosyt. Niemniej, sam styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Polecam, dla osób chcących poczuć klimat USA. Ciekawa pozycja do przeczytania, w szczególności przed podróżą do Stanów. Nie będzie co prawda zbyt wielu praktycznych rad, ale można poczuć atmosferę Ameryki.

Fronia maluje słowem. Najlepszy opowiadacz górskich emocji wśród himalaistów. Przeczytałam trzy jego książki i w każdej odnalazłam tę wielką pasję jaką są góry. Fronia pięknie opowiada o emocjach czekania i zdobywania, o pięknie gór i bezkresie tej niesamowitej miłości i pasji.

Colin Thubron, nestor literatury podróżniczej, w swojej przejmującej książce „Amur. Między Rosją a Chinami” udowadnia, że prawdziwa literatura faktu nie starzeje się wraz z datą wydania, lecz zyskuje na znaczeniu jako kronika napięć, które dziś definiują światowy porządek. Autor zabiera nas w monumentalną podróż wzdłuż dziesiątej pod względem długości rzeki świata, która jest czymś więcej niż tylko ciekiem wodnym – to płynna, niebezpieczna blizna na styku dwóch mocarstw. Tło historyczne i polityczne Amur od wieków stanowi arenę brutalnych sporów terytorialnych i ideologicznych. Thubron z niezwykłą erudycją wyjaśnia zawiłości chińsko-rosyjskich relacji, skupiając się na trudnych zagadnieniach granicznych, które przez dekady doprowadzały oba kraje na skraj otwartego konfliktu. To tutaj, na dalekich rubieżach Azji, autor dostrzega pęknięcia w narracji o „wieczystej przyjaźni” Moskwy i Pekinu. Podczas gdy rosyjskie miasta nad Amurem sprawiają wrażenie opuszczonych i tkwiących w marazmie po upadku Związku Radzieckiego, chiński brzeg tętni agresywnym kapitalizmem i demograficzną ekspansją. Thubron nie jest turystą; to odkrywca, który dociera tam, gdzie zaglądają nieliczni. Wędruje wzdłuż nurtu rzeki od jej odległych źródeł w mongolskich stepach, aż po surowe ujście w Morzu Ochockim. Jego proza pozwala nam zajrzeć za zasłonę, która zwykle skrywa codzienne życie w cieniu wielkiej polityki. Autor dzieli się swoimi przeżyciami z rzadko spotykaną intymnością – opisuje trudy podróży, fizyczne wycieńczenie i nieustanną obecność wojskowej kontroli. Największą siłą książki są spotkania ze zwykłymi ludźmi. Thubron rozmawia z rosyjskimi nacjonalistami, chińskimi handlarzami i rdzennymi mieszkańcami tych ziem, których los rzucił na front walki o wpływy. To właśnie te mikrohistorie – opowieści o strachu przed „żółtym niebezpieczeństwem” czy nostalgii za potęgą imperium – nadają reportażowi głębię. Polityka i stosunki gospodarcze przestają być abstrakcyjnymi pojęciami, a stają się realnym dramatem jednostek uwikłanych w historię. „Amur” to lektura obowiązkowa dla osób chcących zrozumieć dynamikę współczesnej Azji. Choć momentami narracja bywa pesymistyczna, oddaje ona ducha miejsca zawieszonego między przeszłością a niepewną przyszłością. Książka otrzymuje 7/10 – to rzetelna, świetnie napisana relacja, która mimo upływu lat pozostaje kluczem do zrozumienia dzisiejszej geopolityki.

Bardzo dobra, wciągająca książka. Autor opisał historię Islandii w lekkim i błyskotliwym stylu, podkreślając jej wpływ na dzieje świata. Czytając książkę dowiemy się co nieco o Grenlandii, II wojnie światowej czy zimnej wojnie. Twierdzę, że jest to bardzo dobra książka, poszerzająca wiedzę i horyzonty. Na pewno do niej wrócę.

10/10 Znacie to uczucie, gdy czytacie książkę i robicie wszystko, żeby spowolnić czytanie, bo już Wam żal, że ta się skończy? Jeśli tak - to doskonale wiecie jakie uczucia towarzyszyły mi czytaniu książki „Na poboczu Ameryk. Pieszo z Panamy do Kanady” autorstwa Arka Winiatorskiego i Oli Synowiec. Historię Oli i Arka znałem już bardzo dobrze - tak jak autorów tej książki. Poznaliśmy się w 2020 roku - w pandemicznym warunkach, gdy pracowałem przy Podkarpackim Kalejdoskopie Podróżniczym. Jak wówczas usłyszałem ich historię to nie mogłem w nią uwierzyć. Ba. Dalej mi trudno, bo aż tak niesamowitą jest. Tak jak niezwykłymi ludźmi są Ola i Arek. To właśnie Arek postanowił wyruszyć w pieszą wędrówkę z Panamy do Kanady. Po przejściu Kostaryki, Nikaragui, Hondurasu, Salwadoru i Gwatemali i wejściu do Meksyku usłyszał o dziewczynie, która mieszka w San Cristobal. Zaciekawiony zatrzymuje się tam, poznaje Olę i… oboje nie tylko się w sobie zakochują, ale też postanawiają wyruszyć w dalsza wędrówkę razem. To jest naprawdę inny level doświadczania życia! Wędrówka „Stones on Travel” pełna jest niesamowitych ludzi i historii, które wielu mogą natchnąć do własnego wyruszenia w drogę. Dochodzi także do tak trudnych do uwierzenia sytuacji, jak chociażby pomoc, otrzymywana od…mafii :D Szczegółów nie zdradzam - sami sięgnijcie po tę książkę. Z całego serducha polecam tę książkę i wiem jedno - na pewno będę do niej wracał! I mam nadzieję, że uda mi się spotkać Olę i Arka jeszcze co najmniej tysiąc razy.

„… Zło na wybaczenie. Cierpienie na daremność. - Weź mnie tam. Chcę to zobaczyć i zapamiętać…” Sobota rządzi się swoimi prawami. Przed Wami kolejna książka, ale to prawdziwa perełka, autorstwa Marcina Kydryńskiego radiowca, wędrowca, fotografa i kompozytora. Jego głos czaruje - zawsze. 😉 Przynajmniej mnie. 😉 "O Wschodzie" jest publikacją intymną, szczerą. To taka duchowa autobiografia. Czy przynosi pocieszenie? Jak to mawia pewien poeta: "... I co mnie w życiu spotkało, było słuszną karą, Która prędzej czy później łamiącego zakaz dosięgnie..." Autor próbuje oswoić nieuniknione. Czy gesty miłości są niemęskie? Zaznaczone zostaje, że pierwszym przykazaniem buddyjskiego dekalogu jest zakaz krzywdzenia żywej istoty. Jak zaś jest z chrześcijanami? Czy możliwa jest cisza i przystań, która daje schronienie? Czy Borneo to prawdziwa fascynacja egzotyką? Kinabatangan jest rozległa. Dżungla zaś nie zamyka wędrowca w sobie, lecz pozwala podziwiać się z perspektywy. Podkreślona zostaje waga snu. Co zaś z tą życiową udręką? Jak wygląda moment, w którym poznajemy pojęcie śmierci? Dzięki fotografiom zawartym w książce dostrzegamy inny świat. To walka, bieda, handel, smutek, anomalie naszej codzienności w tej innej części świata. Znajdziemy się w wielu ciekawych miejscach. To oddawanie ciepła, cisza i tajemnice. Wietnam, Bangladesz, brzeg Gangesu i Kambodża, czy głęboka wiara w Kalkucie widoczna niemal na każdej ulicy. Filozofia indyjska, to całkiem inna historia. „O Wschodzie” jest książką naprawdę intymną, chwilami wręcz ostentacyjnie, dojmująco szczerą. Autor nazywa ją swoją duchową autobiografią. Wraca nie tylko na Wschód, ale i do świata dzieciństwa, pierwszych miłości, olśnień w sztuce i dramatu utraty najbliższych. Wierzy, że przywołana przy tej okazji osobista antologia myśli Wschodu przyniesie, w te i przyszłe niełatwe dni, pewne pocieszenie. Jak czytelnik rozumie te słowa: "...Każdej nocy zasypiam z nadzieją, że sny przyniosą wspomnienia, które zapodziały się gdzieś po drodze. Utknęły...". Ile razy życie i Nas zaskakuje? Hinduizm to święte księgi, które wspominają o 33 milionach bogów i bogiń. Mnie w książce urzeka prawdziwość. Ta dziennikarska dokładność Autora i plastyczne opisy. Proste i konkretne zdania przemawiają do człowieka. „Krowa w Indiach, to więcej niż metafora macierzyńska. To przewodniczka duchowa…”. To właśnie plaża w Madrasie o zmierzchu była prawie pusta. Widzimy ciekawe fotografie i słyszymy ciszę. Symbolika jest ciekawa. "... Dopóki człowiek żyje, winien żyć szczęśliwie I pić topione masło, choćby popadł w długi. Albowiem kiedy ciało w popiół się rozsypie Jakąż drogą potrafi powrócić do życia?...". Kiedy jesteśmy w Indiach hinduizm wyróżnia zaś cztery etapy życia: 1. Etap nauki i poznania religii 2. Etap dojrzałości 3. Starzenia się – człowiek tu doświadcza przemijania, a jego siły słabną 4. Ten etap jest najkrótszy – to czas przygotowania do śmierci. Gorąco polecam interesującą publikację i podróż palcem po mapie. Katarzyna Żarska http://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: Świat Książki Premiera: 23.03.2022 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 416 Wydanie I (nowość wydawnicza) w mojej biblioteczce

Autor prowadzi bardzo interesującego bloga o nazwie "Wulkany świata". Śledzę kolejne wpisy z wypiekami na twarzy, więc i na książkę czekałam niecierpliwie. Książka okazała się ładnie wydanym leksykonem wysp wulkanicznych, wzbogaconym o ciekawe zdjęcia. Nazywam ją leksykonem, bo zawiera sporo encyklopedycznej wiedzy. Każdy rozdział dotyczy jednego oceanu i jest poprzedzony dużą, czytelną mapą. Opisy wulkanów zawierają krótką historię odkrycia, dzieje znanych historycznie erupcji, informacje o florze i faunie, a także zamieszkujących daną wyspę ludziach, a poza tym ciekawsze historie związane z danym miejscem, na przykład o rozbitkach, bazach wojskowych i działaniach wojennych, pirackich kryjówkach. Zabrakło mi porządnego naukowego wstępu, który wyjaśniałby skrótowo laikom (myślę, że to z myślą o nich powstała ta książka) świat nauki o wulkanach. Gdzieś w połowie czytania zorientowałam się, że na końcu znajduje się słowniczek, dzięki któremu takie określenia jak "erupcja pliniańska" albo "chmury gorejące" przestały być tajemnicą.

OCENA - 8/10 REWELACJA „GÓRY DLA KAŻDEGO” Gniewomira Knapskiego to biblia nie tylko dla góro maniaków, do których ja należę. Znakomity przewodnik cudownie opracowany dla wszystkich, którzy chcą wybrać się w góry oraz powędrować, ale nie mają pomysłu gdzie się wybrać oraz kiedy. Ta publikacja to ułatwia, nie trzeba się zastanawiać nad planowaniem trasy, zrobił to przejrzyście autor proponując nam czterdzieści najpiękniejszych górskich tras w Polsce. Takiego kompletnego przewodnika brakowało na naszym rodzimym rynku czytelniczym i dobrze, że w końcu się pojawił. Znajdziemy w nim wszystkie niezbędne informacje, aby cieszyć się ze spotkania z górami a przemierzanie wytyczonego szlaku nie było frustrującym doświadczeniem. Warto zatem sięgnąć po niego gdy na wędrówkę przyjdzie czas. Polecam. Jack_

Rzadko kiedy podróż jako temat reportażu jest w tak porywający sposób opisana jak w najnowszej książce Eriki Fatland. Szczyty. Podróż po Himalajach to nie jest kolejna opowieść o zdobywaniu ośmiotysięczników przez ambitnych wspinaczy. To monumentalna, wielobarwna i niezwykle czuła wędrówka przez kraje, które łańcuch Himalajów łączy i jednocześnie brutalnie dzieli: Pakistan, Indie, Bhutan, Nepal i Chiny (Tybet). Moja ocena 8/10 to wyraz podziwu dla autorki, która potrafiła zamknąć w jednej publikacji ogromną panoramę kulturową, polityczną i ludzką, nie tracąc przy tym z oczu pojedynczego człowieka spotkanego na szlaku. Głównym motywem literackim jest tu „życie w cieniu gigantów” – analiza tego, jak potężna natura kształtuje systemy wierzeń, gospodarkę i codzienne rytuały mieszkańców dachu świata. Fatland nie jest turystką; jest wnikliwą obserwatorką, która z jednakową uwagą słucha tybetańskich mnichów, nepalskich tragarzy, jak i pakistańskich poganiaczy mułów. Autorka operuje językiem, który jest mięsisty i niezwykle obrazowy. Kiedy opisuje duszność targowisk w Kaszmirze, chłód rzadkiego powietrza na wysokogórskich przełęczach czy jaskrawość modlitewnych flag łopoczących na wietrze, czytelnik niemal fizycznie odczuwa trud i piękno tej wyprawy. Jej styl jest sensoryczny – czujemy zapach jałowcowych kadzideł i smak słonej herbaty z masłem jaka. Wysoka nota należy się za brak pruderii w opisywaniu politycznych napięć w regionie oraz zero litości dla czytelnika, który chciałby widzieć w Himalajach jedynie uduchowioną krainę spokoju. Fatland bezlitośnie obnaża brutalność chińskiej okupacji Tybetu, absurdalność konfliktu w Kaszmirze oraz ekologiczne zagrożenia, jakie niesie ze sobą masowa turystyka i topnienie lodowców. Trawestując klasyczne ujęcie literatury podróżniczej: to nie góry są tu najważniejsze, lecz granice – te wytyczone przez naturę i te nakreślone krwią przez polityków. Autorka udowadnia, że Himalaje to nie tylko majestat, ale przede wszystkim skomplikowany węzeł gordyjski geopolityki. Największym plusem publikacji jest umiejętność Fatland do łączenia wielkiej historii z intymnym detalem. Dowiadujemy się o upadłych królestwach i wielkich migracjach, by za chwilę usiąść przy ognisku z kobietą, która nigdy nie opuściła swojej doliny. Nieliczne minusy wynikają z ogromnego ciężaru informacyjnego książki; momentami liczba faktów historycznych i nazwisk może przytłaczać, sprawiając, że tempo lektury zwalnia. Jednak dla czytelnika poszukującego wiedzy totalnej o regionie, ta drobiazgowość będzie największym atutem. Podsumowując, Szczyty to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć serce Azji. Erika Fatland stworzyła reportaż totalny, który jest jednocześnie lekcją geografii, historii i empatii. To książka o tym, że góry, choć wydają się stałe i niewzruszone, są niemym świadkiem najbardziej dynamicznych i tragicznych zmian w dziejach ludzkości. To proza, która inspiruje do własnych poszukiwań i uczy pokory wobec potęgi świata, który nas otacza. Fatland po raz kolejny udowodniła, że jest jedną z najważniejszych współczesnych kronikarek peryferii.

Ostatnio mam "fazę" na książki podróżnicze. Co ciekawe sporo z nich opisuje naszego wschodniego sąsiada. TO dodatkowo zahacza o Chiny. Sporo interesujących ciekawostek i szczegółów z wyprawy. Minusem audiobooka był brak zdjęć, map etc. Plusem lektor. Generalnie polecam.

Książka opisuje lata życia na afrykańskiej pustyni małżeństwa naukowców, którzy porzucili całe swoje dotychczasowe życie na rzecz badań nad dziką przyrodą Kalahari. Z każdego zdania tej książki bije ogromna miłość do świata fauny i flory. Autorzy z niesamowitym zapałem opisują surowy pustynny klimat i zmagania tamtejszych zwierząt w walce o przetrwanie. Książka, ze względu na mnogość szczegółowych opisów zwyczajów zwierząt, spodoba się głównie entuzjastom przyrody. Dla mnie bardzo interesujące było też to, w jaki sposób naukowcy radzili sobie z egzystencją w tak trudnych warunkach, z dala od wszelkiej cywilizacji. Autorzy zwracają szczególną uwagę na to, jak człowiek przez swoją ignorancję i chciwość niszczy zasoby dzikich zakątków Afryki. Książka daje do myślenia nad tym, jak my, ludzie, bezmyślnie przyczyniamy się do degradacji świata, w którym jesteśmy tylko gośćmi.

„Meksyk. Opowieści Polki zakochanej w kolibrach, pikantnych tacos i Meksykaninie” Barbary Piotrowskiej to ciepła, barwna książka, która działa jak bilet w jedną stronę: wciąga w codzienność Meksyku zapisaną z bliska, bez przewodnikowego tonu, za to z uważnością na detale – od smaków ulicznych tacos po te drobne momenty zachwytu, kiedy w kadr wlatuje koliber i nagle wszystko staje się intensywniejsze. Największą siłą tej opowieści jest jej lekkość i szczerość: autorka nie udaje „wszechwiedzącej ekspertki od Meksyku”, tylko opowiada o kraju tak, jak się opowiada o miłości – trochę z humorem, trochę z czułością, czasem z zaskoczeniem, zawsze z emocją. To świetna lektura dla tych, którzy lubią podróże pisane sercem, gdzie jedzenie, ludzie i relacje są równie ważne jak miejsca. Po tej książce ma się ochotę wyjść z domu głodnym – świata.

Autor opisuje swoją drogę od źródeł Wisły w Beskidzie Ślaskim po jej ujście do Bałtyku w okolicach Gdańska. Po drodze wspomina swoje poprzednie wędrówki w Australii, Azji czy Ameryce Południowej. Czas spędzony na maszerowaniu wypełniają mu rozważania o życiu, sensie wędrowania, pokonywaniu trudności, a przede wszystkim o głównej bohaterce tej książki - " królowej polskich rzek". Wyruszając w nieznane każdy wędrowiec ma nadzieję na to, że spotka go coś pozytywnego, pieknego i niezapomnianego, coś co odmieni jego życie, nada mu większy sens. To jakby wyprawa po skarb. Wiele skarbów pokazuja autorowi ludzie, którzy mieszkaja nad Wisłą, czy to kości mamuta, czy zakopany w sadzie statek, który pływał po Wiśle w XV wieku. Poznajemy bogactwo kulturowe terenów leżących nad naszą najdłuższą rzeką -np. pozostałości po osadnictwie olenderskim - oraz fascynujace opowieści o ludziach, którzy dzięki Wiśle znaleźli w życiu swoje miejsce. Przyroda zachwyca. Jest i czas na podsumowania. Czy kolejne kilometry wydłużaja perspektywę i ulatwiają odnależć " w tym wszystkim" sens . Czy napotkani ludzie przybliżają do odnalezienia odpowiedzi na nurtujace pytania. Czy nie lepiej podróżować w ciszy pustyni. A może cisza to stan umysłu a po odpowiedzi trzeba wyruszyć w głąb siebie...

Książka Izabeli Nowek pt. „Albania. W szponach czarnego orła” jest kolejnym reportażem podróżniczym tym razem na temat tytułowej Albanii, który ukazał się w serii Wydawnictwa Poznańskiego. Autorka przedstawia kraj swojego obecnego zamieszkania z perspektywy osoby związanej z branżą turystyczną. Przyznaję, iż opis Albanii zawarty na kartach omawianej publikacji jest do głębi werystyczny. Izabela Nowek wymienia zmiany cywilizacyjne, które zaistniały w kraju nad M. Jońskim, w szczególności w Tiranie na przestrzeni ostatnich czterdziestu lat, od czasu upadku reżymu komunistycznego. Albańczycy zostali zaprezentowani, jako tradycjonalistyczne i patriarchalne izolowane w górach społeczeństwo, i to bardzo odporne na wszelkie zmiany obyczajowe. Nieco inaczej sytuacja wygląda w Tiranie, gdzie mieszkańcy przez wzgląd na funkcje stołeczne tego miasta odróżniają się od swoich rodaków z prowincji. W Albanii zupełnie zmienił się stosunek wobec cudzoziemców. W ciągu ostatnich piętnastu lat wzdłuż wybrzeży Morza Jońskiego powstała spełniająca podstawowe standardy cywilizacyjne współczesnych czasów baza turystyczna, obcokrajowcy zaczęli inwestować w tym kraju, a sama Albania dołączyła do popularnego kierunku podróży i wczasów. Państwo to wciąż dla Europejczyków z krajów UE uchodzi za egzotyczne i nadal jest postrzegane już nieco zbyt bardzo krzywdząco za zacofane. Izabela Nowek stara się podważać rozpowszechnione stereotypy na temat Albanii i Albańczyków, aczkolwiek przyznaje, iż pozostaje jeszcze wiele do nadrobienia. Dość interesująco autorka przedstawiła albańską wieś, tamtejszą religijność (bardzo powierzchowną), a także pochyliła się nad tematem legendarnych bunkrów.

Ocena pewnie trochę na wyrost. Książkę się czyta bardzo dobrze. Poznajemy wszystkie społeczności eskimoskie. Nie ulegam nigdy, tym chorym poprawnością i nie używam określenia Innuita, tylko Eskimos. Tłumaczka książki też używa tego oryginalnego określenia, używanego przez autora. No, ale musiała się oczywiście w przypisie tłumaczyć dlaczego. Eskimosi podobnie, jak Indianie mają śmieszne dla nas imiona. Np. Szaman ma na imię "Ten, którego stworzono za szybko", 1 żona szamana "Obgryziona Kość" , jakaś tam córka czy żona "Wąskie Łono" itp;) W książce też dowiecie się dlaczego w niektórych społecznościach zabijało się niekiedy nowonarodzone dziewczynki. No i o tym, że np. za psa lub inne fanty, może jeden Eskimos od drugiego kupić dziecko. Jako do treści książki nic nie mam, bardzo ciekawa, stąd moja wysoka nota. No, ale wręcz skandalem ze strony wydawcy, jest nieumieszczenie mapy z trasy wyprawy Rasmussena. Autor używa takich określeń miejsc i miejscowości geograficznych, które teraz mają inne nazwy i na mapach Google ich nie wyszukacie. Ja robiłem tak, że wpisywałem nie w mapach, a w wyszukiwarce starą nazwę i dość często wtedy podana tam była nowa i dopiero wtedy tą nową wpisywałem w mapy. No, ale to zajmuje dużo czasu, a mapka z trasą w książce, by to bardzo ułatwiła.