Toskania jakiej nie znacie. Przewodnik artystyczny

Po książkę Katarzyny Nowackiej “Nieznane Toskania i Romania. Gdzie Dante mówi dobranoc” sięgnąłem z dwóch powodów. Pierwszym była rekomendacja, jaką książce wystawił Pan Wojciech Polak na facebookowej grupie Włochy – podróże, rady, wskazówki refleksje. Drugi powód łączy się z tytułem książki. Zawiera on jeden z powodów, dla którego co roku wracam do Italii – odkrywanie nieznanego. Autorką książki jest Katarzyna Nowacka – jak możemy przeczytać na okładce książki – blogerka, fotografka, miłośniczka Włoch, slow life i trekkingu. Na swoim blogu tak pisze o sobie: "Mam na imię Kasia, mam lat 40+, jestem mamą dwóch nastolatków Tomka i Mikołaja. Jestem autorką tego bloga oraz właścicielką MARZENIA o toskańskim Domu z Kamienia". Autorka książki mieszka w Biforco, które to osiedle jest częścią miejscowości Marradi w Alto Mugello. Jak tłumaczy nam Katarzyna, Alto Mugello jest to górska część Mugello, która obejmuje gminy graniczące z Emilią-Romanią. To są właśnie okolice, które poznajemy wraz z autorką książki. Dopiero rozpoczynając lekturę dowiedziałem się więcej o tytule książki. Otóż Toscana Romagna to używane – częściej niż Alto Mugello – określenie gmin Apeninów leżących na pograniczu dwóch regionów Toskanii i Romanii (według podziału administracyjnego Włoch – Emilii-Romanii). To tutaj będziemy wędrować wraz z autorką książki, która tak pisze o swoich podróżach z Marradi: "Przez kolejne lata zaczęłam drążyć jak kret moją nową ojczyznę, centymetr po centymetrze. Odkrywałam kolejne miasteczka, opuszczone osady, przemierzałam górskie szlaki, fotografowałam ukryte jeziora i kamienne kościoły. Smakowałam tutejsze rarytasy i stałam się regularnym bywalcem lokalnych imprez". Książka jest opowieścią podzieloną na dwie części – pierwszą poświęconą Toskanii, a drugą – Romanii. Każda z tych części jest przewodnikiem-reportażem po miejscach mało znanych i nieznanych, których próżno szukać w typowych przewodnikach po Toskanii czy Emilii-Romanii. Wędrówka, w jaką zabiera nas Katarzyna Nowacka, zaczyna się w Marradi. Okazuje się, że miejscowość, o której nigdy nie słyszałem, ma wielowiekową historię. Pojawiają się w niej Etruskowie i Republika Florencji, a o historii świadczą też budowle, jakie możemy obejrzeć do dziś: resztki castello di Castiglionchio czy oddalona o trzy kilometry od centrum Badia del Borgo – Santa Reparata. I tak powoli poznajemy Borgo San Lorenzo, wchodzimy na Monte Lavane, oglądamy most Ponte a Vicchio, a potem trafiamy na szlak Il Cammino Linea Gotica… i wiele więcej miejsc toskańskiej części książki. W drugiej części wędrujemy po Romanii, gdzie czekają na nas między innymi wodospad Brusia w Bocconi, przepiękna Brisighella (mogłem porównać opisy autorki z własnymi wspomnieniami) czy szlak Dantego (Il Cammino do Dante). Oddajmy głos autorce: "Ścieżki Dantego to szlak wyjątkowy z wielu powodów. Po pierwsze, spacer nimi to prawdziwa historia Toskanii i Romanii, a po drugie, natura jest tu zdumiewająca: malownicze górskie potoki, szczyty, z których, przy dobrej pogodzie, widać nawet dwa morza, kaskady, ścieżki jak z filmów fantasy, fragmenty kamiennych dróg, budowanych jeszcze przez Rzymian. Po trzecie, cisza i spokój". “Nieznane Toskania i Romania” to przewodnik dla osób, które lubią smakować odwiedzany region i lubią podróżowanie powolne, kiedy po kilku godzinach marszu dochodzimy do niewielkiego jeziorka, zapomnianego kościółka lub ciekawego mostu. Wędrując z przewodnikiem Katarzyny Nowackiej trafimy do miejsc, do których trudno trafić przypadkiem. Musimy wiedzieć, że za mostkiem trzeba pójść 45 minut ścieżką, aby dojść do… Wydawnictwo Pascal wydało książkę bardzo starannie – w półtwardej oprawie, z szytymi kartkami. Oznacza to, że po przewodnik będziemy mogli sięgać wielokrotnie, bez obawy, że książka tego nie wytrzyma. Niewątpliwą ozdobą książki są fotografie wykonane przez Katarzynę Nowacką, a opisy wędrówek i atrakcji turystycznych są uzupełnione o zapiski z notesów autorki sporządzanych “na gorąco”. Ostrzegam, że po przeczytaniu książki, będziesz mieć do wyboru: * zamówić na miesiąc-dwa agroturystykę w Alto Mugello i zwiedzić większość miejsc opisanych przez autorkę, * jeździć w te okolice co roku i odwiedzać kolejne miejsca, * dokonać wyboru, jakie miejsca odwiedzić osobiście, a jakie jedynie w czytelniczej wyobraźni. Kiedy skończyłem książkę Katarzyny Nowackiej, to uświadomiłem sobie, że czytając o jej małej ojczyźnie, po trochę spełniałem swoje marzenie o domu w Toskanii, najlepiej tej nieznanej.

Przystępnie napisana książka o Florencji, jej zabytkach, historii, uliczkach, placach i ogrodach. Nawet nie byłam świadoma jak wiele jest do odkrycia i poznania we Florencji. Autorka krótko opisuje te miejsca i ciekawostki z nimi związane. Książka na pewno przydatna dla wybierających się do Florencji. Aż nie mogę doczekać się co będzie w w drugiej części "Nowe sekrety Florencji i okolic".

„Czytelniku, ruszamy!” Tym zachęcającym zwrotem autorka zaprosiła mnie do podróży dobrze znanymi jej ścieżkami. Do wejścia w labirynt (stąd tytuł) uliczek Neapolu i Palermo. Mieszkała w nich od kilku lat razem z jego mieszkańcami, więc mogłam ufnie podążać szlakiem jej pamięci i wspomnień, jak za wtajemniczonym przewodnikiem. Obiecała mi to już we wstępie – „Chcę przeprowadzić Czytelnika przez mój labirynt, zwracając uwagę na znaki niezrozumiałe dla niewtajemniczonego, chcę objaśnić to, co niby widoczne, a nieoczywiste dla przybysza”. I dotrzymała słowa! Zaglądałam do mieszkań i podwórek wewnątrz kamienic, gdzie życie toczyło się na zasadach nieskrępowanego ekshibicjonizmu. Udawałam się do urzędów, śledząc procedury załatwiania spraw petentów. Przyglądałam się pracy w szkole. Uczestniczyłam w ruchu drogowym, stając się świadkiem zdawania egzaminu na prawo jazdy. Zajrzałam do szpitala, komisariatu karabinierów, a nawet do więzienia, otrzymując materiał i dane do porównań z funkcjonowaniem polskich placówek tego typu. Jednak to, co najbardziej mnie ciekawiło, to zwykłe, przeciętne, codzienne życie mieszkańców i oni sami. Bardzo odmienne od mojego. Przede wszystkim żywiołowe, energiczne, spontaniczne i próbujące sprytnie przechytrzyć los. Jeśli nie własnymi siłami to za sprawą wierzeń w siły wyższe. Autorka umiejętnie oddała zwyczaje, obyczaje i tradycję, czyniące ich życie głośnym, jawnym, żywiołowym, a przede wszystkim bardzo towarzyskim. Najbardziej zdumiało mnie to, że w katolickim kraju ze stolicą apostolską i Watykanem w Rzymie, tak powszechnie i nagminnie, ocierając się o bałwochwalstwo i bluźnierstwo, praktykowano liczne zabobony, z których w osłupienie i przerażenie wprawił mnie kult czaszek. Jego powszechność była tak dominująca, że musiał interweniować papież, zakazując go. Było też o konkretnych ludziach. Osobach spotykanych przypadkowo i tych widzianych codziennie. Kolorowych ptakach charakterystycznych dla kamienicy czy dzielnicy. Ludziach tworzących toczące się gwarne, głośne, wręcz hałaśliwe życie w domach, na podwórkach i ulicach do późnych godzin wieczornych. Autorce tak dobrze udało się odtworzyć zjawisko społecznego rozedrgania, że zakończyłam tę podróż z dwoma nastawieniami. Z jednej strony nie miałam ochoty na podróż do Włoch, a przynajmniej do opisanych miejsc. Nie byłam w tym pierwszym odczuciu osamotniona, bo autorka na początku pobytu również miała problem z dostosowaniem się do włoskiego stylu życia. Tyle że ona miała silną motywację – włoski partner. Jak sama przyznała – „Miała być Hiszpania, ale serce zdecydowało inaczej”, więc „osiedlenie się na stałe nie obyło się jednakże bez bólu, ponieważ wejście w nowe scenariusze obyczajowe na uczelni, w pracy, w życiu sąsiedzkim, wymagało ode mnie sporo cierpliwości, no i oczywiście »nagięcia się«.” Z drugiej strony pociągała mnie wszechobecna historia wtopiona w to życie, którą było widać na każdym kroku – w architekturze miasta, we wnętrzach kamienic, w wyposażeniu mieszkań oraz w zachowanej tradycji sięgającej dalekiej przeszłości. Jednak znalazłam kompromis. W trakcie dyskusji z uczestnikami Dyskusyjnego Klubu Książki, której książka była bohaterką. Wśród nich były osoby, które odwiedziły Włochy. To one przekonały mnie swoimi uzupełniającymi informacjami, by nie skreślać definitywnie tego kraju z planów odwiedzin. Chociaż autorce nie chodziło o przekonywanie do żadnej opcji, a raczej o ukazanie włoskiej rzeczywistości, z którą się zmierzyła. Trochę za namową ludzi Południa, a trochę dla polskiej i włoskiej rodziny, którym wspomnienia dedykowała. Reszta to dzieło przypadku w labiryncie polekturowych odczuć i wrażeń czytelników. naostrzuksiazki.pl

Przewodniki turystyczne często obiecują odkrywanie „nieznanych perełek”, jednak rzadko która pozycja robi to z taką pasją i znajomością detali jak książka Renaty Pawłowskiej. Autorka, znana jako ekspertka od włoskiej duszy, w publikacji Włochy. 111 przygód. Miasteczka, festiwale, szlaki i smaki zabiera nas w podróż, która omija utarte szlaki rzymskiego Koloseum czy florenckich galerii, kierując wzrok ku miejscom, gdzie czas płynie rytmem sjesty. Moja ocena 6/10 wynika z pewnego rozdarcia: z jednej strony to kopalnia inspiracji, z drugiej zaś — forma krótkich notek momentami pozostawia czytelnika z poczuciem niedosytu i fabularnego głodu. Głównym atutem książki jest jej subiektywizm. Pawłowska nie pisze jak bezduszny algorytm wyszukiwarki; jej język jest mięsisty i niezwykle obrazowy. Kiedy opisuje lokalne festiwale, niemal czuć zapach palonego drewna, aromat trufli i kurz unoszący się nad brukowanymi uliczkami podczas procesji. To proza sensoryczna, która potrafi pobudzić apetyt lepiej niż jakiekolwiek zdjęcie z Instagrama. Wysoka nota należy się za brak pruderii w opisywaniu autentycznych, czasem szorstkich Włoch — tych bez retuszu, gdzie za piękną fasadą kryje się hałas, chaos i specyficzny temperament mieszkańców. Autorka ma zero litości dla czytelnika, który chciałby jedynie „odhaczyć” zabytki; zmusza nas do wejścia w interakcję z lokalną kulturą, trawestując klasyczne podejście do turystyki na rzecz przeżywania przygody. Niestety, mankamentem jest struktura „111 punktów”. Taka liczba sprawia, że opisy bywają zbyt lakoniczne. Wiele z tych przygód zasługiwałoby na osobny rozdział, a tymczasem dostajemy jedynie błyskotliwą migawkę. Czasem odnosi się wrażenie, że autorka pędzi, by zmieścić się w narzuconym formacie, przez co traci się głębię reportażu na rzecz encyklopedycznej notatki. Brakuje tu spójnej klamry, która łączyłaby te rozsypane po mapie punkty w jedną, wielką opowieść o Półwyspie Apenińskim. Podsumowując, książka Renaty Pawłowskiej to idealne źródło dla osób, które Włochy już znają i szukają pretekstu, by wrócić tam po raz kolejny, tym razem zbaczając z głównych autostrad. To lektura, która najlepiej sprawdza się jako zbiór drogowskazów, a nie jako kompendium wiedzy. Choć warsztatowo autorka stoi na wysokim poziomie, a jej miłość do Italii jest zaraźliwa, to forma „listy” nieco podcina skrzydła tej opowieści. Niemniej, to solidna pozycja dla marzycieli, którzy zamiast luksusowych hoteli wybierają zagubione w górach wioski i smaki, których nie znajdą w żadnej sieciowej restauracji.

To powieść nie wspomnienia, warto uzbroić się w tę wiedzę, bo pisane w formie pamiętnika „Tempo” potrafi zmylić czytelnika, ja dwa razy sprawdzałam życiorys Curversa. Powieściowy Rzym to miasto w roku 1950. Rzym wspaniale opisany – z najbardziej sugestywnym obrazem bazyliki Św. Piotra, jaki spotkałam w literaturze. Fenomenalna scena przyjęcia na Via Appia, z końmi z Albano, tchnąca grozą, bardzo smutna, popłakałam się. Ale w „Tempo” każde uczucie ma charakter estetyczny, nawet ten mój smutek czytelnika przynależy do takiego porządku. Nic tu się nie rozgrywa między dobrem a złem, jedyne bieguny wyznaczają pospolitość i piękno. Taki też jest finałowy smutek Jimmiego - narratora, żal za przegapionym pięknem. Pięknie wydana (okładka, papier, druk, fotografie Wojciecha Plewińskiego), znakomita powieść.

Wychowałam się na audycji „Siesta" Pana Kydryńskiego. Niedziela, odkąd pamiętam, od 15-17, w domu zawsze grało radio, Trójka, a w nim kojący głos Pana Kydryńskiego. Takie były moje pierwsze spotkania z językiem portugalskim. Zresztą nie tylko z portugalskim, bo w audycji pojawiają się utwory w wielu językach. Teraz słucham audycji rzadziej, ale tylko dlatego, że zaczęłam sama odkrywać siestową muzykę, mam swoją własną playlistę i ulubione kawałki. Aż dziwię się, że ta książka dopiero teraz wpadła w moje ręce. Ale może tak miało być. Przeniosłam się do słonecznej Lizbony, spacerowałam po jej dzielnicach, odkrywałam miejsca i muzykę płynąca z lizbońskich ulic. Pan Kydryński ma niesamowity dar malowania słowem. Umiejętność uchwycenia momentu, zatrzymania się, a potem opowiedzenia tego tak, że człowiek czuje to miejsce. W książce jest też sporo zdjęć, które wywołały i mnie przewroty w brzuchu. Przez saudade. I mimo że, miałam je na czytniku, dość małe, wywołały tyle emocji. Kocham tego typu fotografie. Czytając tę książkę czułam, tak jak wspomniałam przed chwilą, niemal bolesne saudade. Saudade to słowo typowo portugalskie, którego nie da się dokładnie przetłumaczyć. Dla mnie to mieszanka nostalgi, bólu, tęsknoty i wspomnień, dobrych wspomnień. W tym przypadku saudade związane z Portugalią. Czasem to zwykłe wspomnienie plaży o zachodzie słońca, wieczornego już wiatru we włosach i ostatnich ciepłych promieni portugalskiego słońca. W Lizbonie byłam tylko jeden dzień w 2012 roku, ale moje wspomnienia z tego miejsca są niesamowicie żywe. Uważam, że to jedno z najcudowniejszych miast w Europie i, z tego, co wiem, zdecydowana większość osób, po powrocie, nie tylko z Lizbony, ale ogólnie, z Portugalii, czuje słynne saudade za tym niezwykłym krajem.

Wiedeń to bogate w zabytki i muzea miasto. Za sprawą słynnej Opery wiedeńskiej przyciągało kompozytorów. Można w nim odnaleźć ślady dawnych cesarzów rodu Habsburgów. Wiele znakomitych nazwisk było związanych z Wiedniem. Współcześnie miasto to posiada wiele wspaniałych atrakcji dla dzieci, a i dorośli znajdą coś dla siebie. Autorka poruszyła też tematy epidemii jakie nawiedzały Austrie i Wiedeń i wpływ kanalizacji na walkę z nimi. Ciekawym i dość odkrywczym dla mnie tematem była informacja, że Wiedeń był miastem szpiegów. Książka może być przydatnym przewodnikiem dla osób zwiedzających Wiedeń. Są tu informacje o dojazdach do znanych i wartych zobaczenia miejsc, a także zrobienia rezerwacji lub kupienia biletów wstępu. Generalnie ciekawa książka. #WyzwanieLC2025 - listopad

Nie zachwyca, ale warto chociażby dla świetnie dobranych zdjęć. Co do treści to mamy tu wszystko. Podróżujemy przez całe Włochy, a w drodze Autorki zarzucają nas nazwami potraw, produktów, dzieł sztuki, obiektów, hoteli, restauracji, win, książek i, niestety, masą nic nie wnoszących zachwytów. Informacje są w bardzo szczątkowej formie, co z tej pozycji czyni książkę przydatną w bardzo konkretnym planowaniu, lub wręcz w trakcie pobytu. W innym razie sprawdzi się jako album.

„Bałkany to nie tylko miejsce na mapie, to stan umysłu, w którym chaos staje się melodią, a kurz na masce samochodu jest najpiękniejszą pamiątką z podróży”. Książka Aleksandry Zagórskiej-Chabros „Bałkany na czterech kółkach” to pozycja, która na polskim rynku literatury podróżniczej zajmuje miejsce szczególne. Autorka, znana wielu czytelnikom z popularnego bloga Bałkany według Rudej, udowadnia, że o tym regionie Europy można pisać bez popadania w martyrologiczny patos czy wyłącznie polityczne analizy. To przede wszystkim hymn na cześć wolności, jaką daje podróż własnym samochodem, i zachęta do porzucenia utartych szlaków na rzecz tych wyboistych, szutrowych dróg, które prowadzą do najprawdziwszych spotkań. To, co w tej książce zachwyca najbardziej, to jej niezwykła praktyczność połączona z pasją. Zagórska-Chabros nie jest turystką, która „zalicza” kolejne punkty widokowe. To podróżniczka, która Bałkany czuje pod kołami i w sercu. Autorka prowadzi nas przez Albanię, Bośnię i Hercegowinę, Czarnogórę, Serbię i Macedonię Północną, serwując mieszankę rzetelnych porad logistycznych z barwnymi opowieściami o ludziach i miejscach. Dowiemy się z niej nie tylko, jak przygotować auto na trudne górskie podjazdy, ale też gdzie znaleźć najpiękniejsze dzikie campingi i u kogo zjeść najlepszy burek w okolicy. Wizualna i merytoryczna strona publikacji zasługuje na entuzjastyczne brawa. Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami, które nie są wygładzonymi pocztówkami z katalogów biur podróży, lecz autentycznymi klatkami z życia w drodze. Autorka ma świetne pióro – pisze lekko, z humorem, ale i z ogromnym szacunkiem do lokalnej kultury i trudnej historii regionu. Potrafi w jednym rozdziale opisać absurdalne sytuacje na granicach, by w kolejnym z czułością pochylić się nad gościnnością mieszkańców zapomnianych wiosek w Górach Przeklętych. Największą wartością „Bałkanów na czterech kółkach” jest to, że odczarowuje ona lęki. Autorka pokazuje, że region ten, choć momentami nieprzewidywalny, jest bezpieczny, fascynujący i niezwykle różnorodny. To idealna lektura dla tych, którzy planują swój pierwszy „road trip” w tę stronę świata, ale też dla starych wyjadaczy, którzy szukają inspiracji do eksploracji mniej znanych terenów, jak chociażby serbskich dróg wzdłuż Dunaju. Podsumowując, książka Aleksandry Zagórskiej-Chabros to niezbędnik każdego miłośnika overlandingu i Bałkanów. To inspirujący przewodnik, który udowadnia, że najlepsze przygody zaczynają się tam, gdzie kończy się zasięg GPS-u, a zaczyna intuicja i uśmiech drugiego człowieka. Po odłożeniu tej lektury jedyną rzeczą, o której marzy czytelnik, jest sprawdzenie poziomu oleju w silniku i ruszenie przed siebie, na południe.

Do tej pory poznaliśmy z Anne region Ligurii, teraz z włoskim narzeczonym odbywają podróż do mitycznej krainie przodków. Zróżnicowanie zwyczajów, tradycji, kuchni regionalnej tłumaczy dlaczego tak niechętnie Włosi jeżdżą za granicę. U siebie mają dziesiątki małych państw w państwie, okolice Neapolu to zupełnie inna bajka niż północ kraju. Tej różnorodności nie sposób do końca rozszyfrować. Z okazji pogrzebu dziadka Cenzio członkowie familii ściągają z całych Włoch, podróż w upalne lato to prawdziwe wyzwanie dla matek z małymi dziećmi. Biedne Południe nadal odstaje od bogatej północy, ale gdzie tkwi przyczyna tego, że unijne pieniądze przeznaczone na szczytne cele jak budowy szkół, dróg, autostrad gdzieś się roztapiają i gubią w machinie administracyjnej, że drogę buduje się fikcyjnie i do połowy, a potem takie niedokończone straszydło stwarza tylko zagrożenie dla otoczenia? Problemem jest też działająca z ukrycia mafia. Dość ciekawie omawia wyznaczniki południowej i bolączki południa. Niektóre postaci bardzo wyraziście przedstawione, ale ich losy na przestrzeni iluś tam lat, od wojny nie są zbyt zajmujące. Poza tym- kolejna schematyczna historia miłosna.

Florencja - Firenze - to moje ukochane miasto. To tam spędziłam wiele lat temu cudowne dwa tygodnie w nieziemskim skwarze, ucząc się włoskiego z widokiem na Arno i Ponte Vecchio. Pierwsza część książki - opis strasznej powodzi z 1966 roku - okazała się dla mnie bardzo wzruszająca. Czytałam z łezką w oku. Żałuję, że nadal tak mało wiem o rodzinie Medicich - jej losy są fascynujące. Nie mam też wykształcenia z zakresu historii sztuki i nie do końca mogłam podążać za tokiem myślowym autorki i dzielić jej zachwyty nad malarstwem florenckim. Zresztą, ona sama zauważa, że co innego jest uwielbiać malarstwo a co innego się na nim znać.Uwaga ta odnosi się do mieszkańców wczesnorenesansowego Firenze, poddając w wątpliwość ich wykształcenie i znajomość sztuki. Brakowało mi tutaj zdjęć, które musiałam wyszukiwać w internecie. Mała książeczka, którą warto zabrać jako oryginalny przewodnik w nieśpiesznym zwiedzaniu artystycznej stolicy Włoch.

Zaznaczę, że jestem czytelniczką bloga Bałkany według Rudej, więc moja opinia nie jest obiektywna. :-) Co mi się podobało najbardziej: rozdział o Albani. O tym jak świat się zmienia, a my czasem nad tym nie nadążamy. Uwielbiam fragment o zaręczynach, o Top Gear i zdjęcia. Warto kupić, żeby móc później jechać w te same miejsca i zobaczyć co się zmieniło. A w autorskim sklepie można zamówić książkę z dedykacją. Nie wiedziałam i nie mam.

Przepiękna. Czyta się jak dzieło sztuki. Historia, pełna mrocznych kart i miłości, nazwiska, które powalają.. Vivaldi, Casanova, Tycjan, Marco Polo, Canaletto i mnóstwo mnóstwo innych. Barwne opowieści o mieście rozpusty i śmierci. Mnóstwo zdjęć. Mnóstwo nieoczywistych tipów, gdzie zajrzeć, co zamówić , co zobaczyć, coś o czym zwykli turyści nie mają zupełnie pojęcia. A wszystko podane w zachwycającej i mega zachęcającej formie. Zdecydowanie polecam. Będzie jedną z moich ulubionych książek do których będę sobie wracać, nie tylko przed podróżą do Wielkiej Wenecji.

Ponad 20 lat temu miałam ogromną przyjemność spędzić 3 miesiące w Portugalii w ramach początkujących w tamtych czasach wymianach studenckich w ramach programów unijnych (wtedy był to Tempus). Moja pierwsza i jedyna wiza w ówczesnym paszporcie to właśnie wiza portugalska. Mam ogromny sentyment do tego kraju i marzę, żeby jeszcze kiedyś powrócić do Aveiro i nie tylko. Marzę o skosztowaniu świeżego chleba kukurydzianego, którego często połowę zjadałam jeszcze przed doniesieniem do mieszkania. Bartek Kieżun jest wyjątkową osobą w naszym pięknym kraju - z wykształcenia antropolog, pasjonuje się kuchnią i pisze wspaniałe książki zachęcające i do podróży i do gotowania. Mam nadzieję, że jeszcze wiele przed nim a dzięki temu i przed nami, dzieł jego odbiorcami.

Nie traktowałbym tej książki jak poradnika poruszania się po (i we) Francji - Mark Greenside jest często mocno subiektywny i okrutnie ironiczny (także wobec siebie). To jednak pozwala mu na uszczypliwy, amerykański, pełen humoru ton narracji. I zjednuje tym niewątpliwie sympatię czytelnika. Mimo że autor jest człowiekiem kulturalnym, który odebrał dobre, wysokie wykształcenie i z pewnością nie zaniedbał się intelektualnie, w niektórych historiach wychodzi na "tego głupiego Amerykanina". Nie wstydzi się jednak stereotypów, tym bardziej, że sam powiela niekiedy te o Francuzach. Jeśli chciałbym się do czegoś przyczepić, zwróciłbym uwagę na wiele, wiele, wiele list, które Mark tworzy z powodu przeróżnych okazji. Lista "czego nie robić za kierownicą we Francji" jest goniona przez listę "co złości Francuzów", tę z kolei popędza "10 najczęstszych gaf popełnianych przy jedzeniu serów" itp. itd. Koniec końców autor wplata do nich jednak swój charakterystyczny humor, zatem można mu wybaczyć.

„… Zło na wybaczenie. Cierpienie na daremność. - Weź mnie tam. Chcę to zobaczyć i zapamiętać…” Sobota rządzi się swoimi prawami. Przed Wami kolejna książka, ale to prawdziwa perełka, autorstwa Marcina Kydryńskiego radiowca, wędrowca, fotografa i kompozytora. Jego głos czaruje - zawsze. 😉 Przynajmniej mnie. 😉 "O Wschodzie" jest publikacją intymną, szczerą. To taka duchowa autobiografia. Czy przynosi pocieszenie? Jak to mawia pewien poeta: "... I co mnie w życiu spotkało, było słuszną karą, Która prędzej czy później łamiącego zakaz dosięgnie..." Autor próbuje oswoić nieuniknione. Czy gesty miłości są niemęskie? Zaznaczone zostaje, że pierwszym przykazaniem buddyjskiego dekalogu jest zakaz krzywdzenia żywej istoty. Jak zaś jest z chrześcijanami? Czy możliwa jest cisza i przystań, która daje schronienie? Czy Borneo to prawdziwa fascynacja egzotyką? Kinabatangan jest rozległa. Dżungla zaś nie zamyka wędrowca w sobie, lecz pozwala podziwiać się z perspektywy. Podkreślona zostaje waga snu. Co zaś z tą życiową udręką? Jak wygląda moment, w którym poznajemy pojęcie śmierci? Dzięki fotografiom zawartym w książce dostrzegamy inny świat. To walka, bieda, handel, smutek, anomalie naszej codzienności w tej innej części świata. Znajdziemy się w wielu ciekawych miejscach. To oddawanie ciepła, cisza i tajemnice. Wietnam, Bangladesz, brzeg Gangesu i Kambodża, czy głęboka wiara w Kalkucie widoczna niemal na każdej ulicy. Filozofia indyjska, to całkiem inna historia. „O Wschodzie” jest książką naprawdę intymną, chwilami wręcz ostentacyjnie, dojmująco szczerą. Autor nazywa ją swoją duchową autobiografią. Wraca nie tylko na Wschód, ale i do świata dzieciństwa, pierwszych miłości, olśnień w sztuce i dramatu utraty najbliższych. Wierzy, że przywołana przy tej okazji osobista antologia myśli Wschodu przyniesie, w te i przyszłe niełatwe dni, pewne pocieszenie. Jak czytelnik rozumie te słowa: "...Każdej nocy zasypiam z nadzieją, że sny przyniosą wspomnienia, które zapodziały się gdzieś po drodze. Utknęły...". Ile razy życie i Nas zaskakuje? Hinduizm to święte księgi, które wspominają o 33 milionach bogów i bogiń. Mnie w książce urzeka prawdziwość. Ta dziennikarska dokładność Autora i plastyczne opisy. Proste i konkretne zdania przemawiają do człowieka. „Krowa w Indiach, to więcej niż metafora macierzyńska. To przewodniczka duchowa…”. To właśnie plaża w Madrasie o zmierzchu była prawie pusta. Widzimy ciekawe fotografie i słyszymy ciszę. Symbolika jest ciekawa. "... Dopóki człowiek żyje, winien żyć szczęśliwie I pić topione masło, choćby popadł w długi. Albowiem kiedy ciało w popiół się rozsypie Jakąż drogą potrafi powrócić do życia?...". Kiedy jesteśmy w Indiach hinduizm wyróżnia zaś cztery etapy życia: 1. Etap nauki i poznania religii 2. Etap dojrzałości 3. Starzenia się – człowiek tu doświadcza przemijania, a jego siły słabną 4. Ten etap jest najkrótszy – to czas przygotowania do śmierci. Gorąco polecam interesującą publikację i podróż palcem po mapie. Katarzyna Żarska http://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: Świat Książki Premiera: 23.03.2022 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 416 Wydanie I (nowość wydawnicza) w mojej biblioteczce

Niezwykła to była przygoda i podróż po Mazowieckiej ziemi, pełna pięknych opowieści, słońca, zabytków, miejsc niezwykłych i nieznanych. To w jaki sposób swoje historie opowiada Herz jest magiczne i trochę tylko żal, że swoje pisarskie życie poświęcił wyłącznie na tą jedną krainę, bo z chęcią odkryłbym z nim inne zakątki naszego kraju. Pomimo tego, że pozycja ta jest słusznych rozmiarów, to nie nudzi, bo każdy z rozdziałów będący osobna historią wciąga bez reszty. Dla mnie wzór do naśladowania dla wszystkich, którzy chcą pisać świetne książki będące zarówno literatura podróżnicza, ale również, a może przede wszystkim książkami o życiu.

Trochę mnie zniechęcił na początku ten gargantuiczno - pantagruiczny język autora, ale szybko przeszłam nad tym do porządku dziennego i uznałam, że momentami jest to nawet śmieszne. Coś jest w tej Gruzji takiego, że autorzy (wspomniani także w książce Państwo Meller) przedstawiają ten kraj w szczególny sposób. Z drugiej strony dzięki pisaniu w takim stylu można wiele rzeczy bezkarnie przemycić i nawet nimi zainteresować, jak podczas swobodnej rozmowy przy kieliszeczku przy biesiadnym stole. Nie byłam jeszcze w tym kraju, ale mam wrażenie, że z książki wiele się o nim dowiedziałam. Wierzę , że doświadczenia podróżnicze będę zdobywać w synchronizacji z tą książką. Pozdrawiam autora z Wrocławia.

Książka lepsza niż wskazują na to recenzje. Fakt, że autorka jest potwornie przytłaczająca - mówi mnóstwo o sobie, wrzuca swoje zdjęcia i ewidentnie się ciagle sobą zachwyca, ale ciekawostki na temat miasta są faktycznie interesujace, a cześć odwiedzanych przez nią miejsc dorzuciłam do swojego planu zwiedzania Rzymu. Czyta się szybko, dość przyjemnie, a jest z czego robić notatki.

Sama prawdopodobnie nie wybiorę się w tamte rejony, ale dzięki książce Pana Tadeusza Chudeckiego czuję się tak, jakbym niektóre z opisywanych przez Niego miejsc zobaczyła, poczuła ich zapach (Królewski Ogród Botaniczny,Ogród Wodny). Książka ta nie tylko pozwala wzbogacić swoją wiedzę na temat krajów azjatyckich, ale też zawiera wiele cennych porad dla osób wybierających się do nich. Dowiadujemy się z niej m.in., kiedy najlepiej wybrać się do poszczególnych krajów (warunki atmosferyczne, budżet podróży), jakie oczekują nas tam atrakcje, gdzie lepiej podróżować skuterem, a gdzie samolotem. Można nabrać ochoty na plażowanie w Sri Lance lub w Tajlandii (Phuket). Można też wybrać aktywny wypoczynek - zwiedzanie miejsc, których pominąć nie można podczas podróży po Azji, wspinaczki skałkowe na plaży, nurkowanie itp. Jedno jest pewne, z tą książką nie można się nudzić.