Droga na Wschód

Myśl przewodnia droga. Jeden z najstarszych szlaków pielgrzymkowych. Cel Rzym. Wędrówka, walka z pogodą, drogą, samym sobą. Cztery kraje, wiele krajobrazów, poznanie samego siebie, wgląd we własną duszę. Plusem są praktyczne wskazówki, zdjęcia. Czyta się z przyjemnością.

Daję liczbę gwiazdek na dobrą, bo: - Dorota nie jest optymistką jak pisze autor, ciągle narzeka - Autor nie potrafi ciekawie opowiedzieć, ma tendencję do zanudzania - ciągle się czyta o tym jak bohaterowie jadą i jadą i jadą motocyklem i ciągle im się psuje - chciałabym więcej poczytać o Indiach, o ludziach tam mieszkających. Choć muszę przyznać, ze pod tym względem książka rozkręca się na końcu. Autor naprawdę stara się opowiedzieć o lokalsach. Chociażby świadczy o tym opis wesela, pogrzebu, czy też moment jak zostali chrzestnymi. - brakuje mi podpisów pod zdjęciami, chciałabym wiedzieć co oglądam - przepiękne zdjęcia, które zapierają dech w piersiach. Bez nich książka podróżnicza nie jest książką o tej tematyce. Dla mnie to absolutna konieczność. No bo jakże można opowiadać o dalekim kraju, o jego kulturze, społeczności, religii, kiedy nie widzi się tak barwnej rzeczywistości? Już samo wydawnictwo mówi nam, że będziemy mieć do czynienia z dobrą pozycją. Nie żałuję, że przeczytałam. Spokojnie mogę polecić.

Trochę mnie zniechęcił na początku ten gargantuiczno - pantagruiczny język autora, ale szybko przeszłam nad tym do porządku dziennego i uznałam, że momentami jest to nawet śmieszne. Coś jest w tej Gruzji takiego, że autorzy (wspomniani także w książce Państwo Meller) przedstawiają ten kraj w szczególny sposób. Z drugiej strony dzięki pisaniu w takim stylu można wiele rzeczy bezkarnie przemycić i nawet nimi zainteresować, jak podczas swobodnej rozmowy przy kieliszeczku przy biesiadnym stole. Nie byłam jeszcze w tym kraju, ale mam wrażenie, że z książki wiele się o nim dowiedziałam. Wierzę , że doświadczenia podróżnicze będę zdobywać w synchronizacji z tą książką. Pozdrawiam autora z Wrocławia.

Chiny nie do wiary! Na tak daleką wyprawę nie mam na razie perspektyw, to chociaż palcem po mapie 😉 Książka obrazuje nie tyle kraj, jego geografię, ciekawe dla podróżników miejsca itp. lecz bardziej mentalność Chińczyków, ich skrajnie różniące się od naszych zachowania, pojmowanie świata, bylejakość w działaniu i fasadowość na pokaz.

Przyjemna, lekka, wakacyjna, a jednocześnie praktyczna. Książka dodaje odwagi do podróży z najmłodszymi. Osobiście uważam, że skorzystałaby na jej przeczytaniu każda mama która niedawno urodziła i którą przytłacza odmieniona rzeczywistość pełną mleka i pieluch.

Indie to jeden z największych i najliczniejszych krajów na świecie. Nieodłącznie kojarzy się z barwnymi strojami, świątynią Tadż Mahal i festiwalem światła Diwali. To także Niebieskie Miasto, święta rzeka, barwne musicale Bollywood i niespotykane nigdzie indziej mieszanki przypraw. To fascynujący i barwny kraj o bogatej historii i różnorodnej kulturze, przyciągają uwagę podróżników i badaczy z całego świata. To miejsce, gdzie dawne tradycje splatają się z nowoczesnością, a zapierające dech w piersiach krajobrazy kontrastują z tłocznymi ulicami wielkich metropolii. Pani Joanna wraz z mężem Jarosławem poznają Indie wzdłuż i wszerz. Bombaj, Kerala, Tamilandu, Kalkuta, Majsur, Sikkim i wiele inny ciekawych miejscowości. Od Oceanu Indyjskiego, poprzez Morze Arabskie aż po szczyty Himalajów. Całość obrazuje kolorowa, bardzo przydatna mapka zamieszczona na wewnętrznej stornie okładki. Do Indii przyjechali bo chcieli przygody, nie odpoczynku. Chcieli przemieszczać się, oglądać, robić nagrania, zdjęcia, aby pokazać nietuzinkowe miejsca i ich mieszkańców. Jak Pani Joanna wspomina w tekście podróże mają być dla nich sposobem na życie i zarabianie pieniędzy. Książka wydana przepięknie, na śliskim białym papierze, opatrzona fotografiami, ale niestety troszkę jak dla mnie ich za mało. Szczególnie wtedy, gdy Pani Joanna czymś się zachwyca, wygłasza peany na ten temat, a zdjęcia niestety brak. Domyślam się, że więcej zdjęć i przede wszystkim filmiki krążą gdzieś w internecie, bo z całą pewnością Pan Jarek nie nosił na daremnie całego ciężkiego sprzętu do nagrywania. Poza tym Pani Joanna dość ciekawie opowiada o swojej podróży. Zamieszcza parę ciekawostek dotyczących zwiedzanych miejsc, a tak poza tym to głównie wskazówki dla tych, którzy wybierają się na podróż życia po Indiach. Wskazuje jak kupić bilety na pociąg, gdzie taniej, jak nie dać się oszukać szukając rikszarza itp. Dla mnie najciekawszy rozdział to pobyt podróżników w Kalkucie. Indie to kraj iście egzotyczny, trudny dla Europejczyka do zwiedzania, więc podziwiam tych, którzy wybierają się w takową podróż. Ciekawa historia, zabytkowe budowle ,bogata kultura przyciągają jak magnes, ale ostre potrawy trudne dla naszych żołądków, brud oraz niesamowity upał sprowadzają zwiedzających na ziemię ( to mniej więcej dowiedziałam się od kolegi, który wrócił tydzień temu z Indii) Niemniej wielu z nas, w tym ja również chciałabym wybrać się w tak egzotyczną i niesamowitą podróż.

OCENA - 8/10 REWELACJA Nie wszystkim przypadła do gustu książka „PACYFIK I JESZCZE DALEJ” Rafała Sigiela, o czym świadczy niska średni nota na LC bo tylko 6,4. No cóż z gustami czytelniczymi i nie tylko się nie dyskutuje. Mnie natomiast ta opowieść pochłonęła i oczarowała, jej fenomen tkwi w zwariowanej oraz chaotycznej treści, bowiem przemieszczamy się w różne zakątki świata bez zaplanowanej chronologii na wariata i to jest piękne. Ta relacja jest niczym nurt rzeki tuż po powodzi lub potężnej ulewie, gdzie woda może w każdej chwili wystąpić niespodziewanie z koryta w dowolnym miejscu i nas zaskoczyć. Jej wartość poznawcza jest przeogromna i bardzo ciekawa, czytelnik dryfuje po różnych zakątkach świata i przemierza ogromny obszar naszej planety z wytrzeszczonymi oczyma. Ta książka jest genialna, pełna humoru, metafor, ciekawych porównań, pełna pasji i miłości do wielkiej przygody, którą czuje się na każdym kroku chłonąc jej treść. Gdzie ja nie byłem wraz z autorem, nawet nie będę wymieniał, ponieważ warto sięgnąć po tę lekturę i ją przeczytać. Brawo panie Rafale chylę czoła za styl i tekst, trzeba mieć żyłkę globtrotera aby pisać interesująco o tym co się widziało i przeżyło, a panu to się udało po stokroć. Dzięki tej relacji przeżyłem wielką przygodę bez wychodzenia z domu i za to dziękuję szczególnie. Moja wyobraźnia działała na pełnych obrotach, czytając nie mogłem się oderwać od lektury i zarwałem noc, ale wybaczam bo było warto. POLECAM. Jack_

Jarosław Kret jest mi oczywiście znany jako pogodynek. Słyszałam też o jego pasji podróżniczej. Pierwszy raz spotykam się z jego słowem pisanym. I pięknymi zdjęciami. Czuć w tej książce fascynację autora Indiami. Wypowiada się o tym kraju z szacunkiem i zamiłowaniem do kultury, muzyki, ludzi i miejsc. Cały czas go odkrywa. Nie unika też tematów trudnych. Wiedziałam, że to wielki kraj, pełen kontrastów i tajemnic. Jednak książka uświadomiła mi jego ogrom i różnorodność. Indie – to kraj nadal daleki i egzotyczny, choć obecnie można łatwiej się tam dostać (w dobie covida niekoniecznie - ale to inny temat). Autor opisuje wiele aspektów: geograficzne, klimatyczne, kulturowe, obyczajowe, religijne, społeczne, historyczne. Uderza ogromna przepaść w pozycjach społecznych. Średnia klasa właściwie każdą czynność związaną z funkcjonowaniem gospodarstwa domowego wykonuje za pośrednictwem służby. Książkę czyta się dobrze, choć styl autora jest nieco sztywny. Brakowało mi tu gawędziarskiej swobody i humoru Cejrowskiego czy polotu Michniewicza. Największe wrażenie zrobiły na mnie rozdziały o dzisiejszych eunuchach i nadal trudnej codzienności kobiet. O barierach, jakie się przed nimi piętrzą. Od dnia narodzin traktowane jako gorsze, o wiele trudniej osiągnąć im pozycję w pracy, na uczelni, w polityce. Bez mężczyzny u boku właściwie nadal są nikim. Znamy stereotypy o Indiach, że to kraj tłoczny, brudny, głośny, chaotyczny, wyrazisty jak jego kuchnia z wszechobecnym curry. Indie to kobiety w kolorowych strojach, faceci w turbanach i z brodą, no i oczywiście święte krowy. Autor stara się odczarować Indie, próbuje spojrzeć na nie oczami miejscowych i oswaja je. To największa zaleta książki. I przepiękne fotografie. Polecam.

Jest to moja pierwsza książka związana z tematyką podróżniczą. Cieszę się, że mogłem po nią sięgnąć, zwłaszcza w obecnych czasach, gdzie wszelkie wyprawy są ograniczone z wiadomych względów. Czytając książkę miałem okazję przenieść się (szkoda, że tylko w myślach) do miejsc, które chcę zwiedzić w przyszłości. Na samym początku myślałem, że będzie to książka opowiadająca tylko o kulturze Indii. Jednak głównym tematem nie jest tylko opowieść o kulturze, a pojawia się wątek wyjazdu Pana Pawła. Można powiedzieć, że jest to historia z życia autora. Mogę z całą pewnością powiedzieć, że książkę fantastycznie się czytało, ponieważ znakomicie czuło się Indie (można powiedzieć, że byłem w tym kraju czytając tę książkę) i nie miałem problemu z tym, że reportaż o takiej tematyce może nie przypaść mi do gustu, na szczęście spodobała mi się. Książkę mógłbym polecić fanom podróżowania, którzy pasjonują się takimi wyprawami, ale jednocześnie zachęcam osoby, za którymi chodzi pomysł wyjazdu, a jednak z powodu sytuacji na świecie nie mają takiej możliwości. Nie mam żadnych zastrzeżeń, co do książki.... Można się z niej wiele dowiedzieć o Indiach, o jej kulturze, która z jednej strony jest fascynująca, ale potrafi przerazić. W przyszłości chętnie odwiedziłbym ten kraj głównie z powodu zderzenia relacji Pana Pawła z rzeczywistością. Chętnie sam przekonałbym się, czy będę miał takie same odczucia i wrażenia. Interesującym punktem książki było to, że autor nie pisał jedynie o swoich przeżyciach, a przedstawił czytelnikom wiele pojęć oraz terminów związanych z kulturą Indii, które łatwo zauważyć, ponieważ były one umieszczone w tzw. ramkach, tym samym nie tylko zapoznajemy się z podróżą, ale dostajemy garść ważnych informacji, które dodatkowo budują nam obraz tego kraju. Mogę z całą pewnością powiedzieć, że ta książka może posłużyć jako przewodnik osobom, które wybierają się po raz pierwszy do Indii. Na koniec dodam, iż cała książka jest wypełniona przepięknymi zdjęciami.

Duży plus za piękne zdjęcia (spora ilość), szacunek za odwagę dla białej kobiety w pojedynkę przemierzającej Amerykę Środkową. Całość jest umiejscowiona w realiach krajów z ich zwyczajami, obrzędami nie pomijając aktualnych problemów państw regionu. Jedyny minus to pierwsze 29 stron książki (rozważania w stylu „Czy się nadaję…?” plus tęsknota za mężem) – są w mojej opinii zbędne. Dalej jest tylko lepiej. Zainteresuje Was co to są „chicken busy” i skąd się wzięły w Gwatemali, co kukurydza ma wspólnego z Majami, co to jest cusha i dlaczego żołądki Gwatemalczyków mają być zielone. Pozycja dla tych, którzy czytanie przewodników mają już za sobą.

Autor nie opisuje tu jakichś swoich niezwykłych przygód. Jest to raczej luźna gawęda o najważniejszych miejscach, ludziach i zwyczajach. Czyta się to nieźle, zwłaszcza, że mniej tu jest pseudofilozoficznego bełkotu, który tak mi przeszkadzał w innej książce Autora "Indie, czyli świat". Zainteresowanie tą książką podwyższa również fakt, że Oman jest dość tajemniczym i mało znanym krajem. Plus za piękne wydanie. Oraz ładne zdjęcia (chociaż trzeba tu ostrzec, że kilka z nich jest drastycznych).

Ciekawe zapiski przewodnika z podróży po Afryce. Nie tylko z safari, ale z dłuższych pobytów w różnych ciekawych miejscach, miastach tego kontynentu, spotkaniach z mieszkańcami i opisach zwyczajów ludzi i zwierząt. Piękne zdjęcia dopełniają atrakcyjności tej książki.

Czytając jego książki nogi same rwą się do podróży, apetyt nie tylko na jedzenie ale i na widoki ekstremalnie wzrasta :D Książka trafi do łakomczuchów, romantyków i podróżników, dlatego podstawowy pakiet jedzenie, picie i chusteczki mogą się przydać podczas lektury :D Polecam! Nigdy nie byłam w tym rejonie świata, dlatego też szukam i znajduję w książce dużo wskazówek jak zwiedzać i na co uważać, aby podróż do Tajlandii czy Indii nie zaskoczyła. Autor opisuje Tajlandie taką jaka jest, taką jaką ją zastał i czym go powitała. Czytając tą książkę czuję jakbym sama chodziła uliczkami i wszystkiego próbowała i patrzyła oczami turysty. Książka dla każdego kto szuka motywacji do urozmaicenia życia i poszukiwań nowych, porywających doświadczeń!

Niesamowita podróż przez kontynenty i kraje, w których panują ekstremalne klimaty. Okraszona, jakby inaczej, najbardziej dziwacznymi potrawami. Przy opisie pustyni, czułam się jakbym wpadła na "Diunę" lub znalazła się w początkowym etapie badania "Edenu". Cóż ... obce światy są bliżej nas niż sądzimy. Polecam serdecznie.

7,5/10 autora uwielbiam czytać i słuchać (sprawdźcie profil na IG), właściwie to było głównym powodem sięgnięcia po ten reportaż i książkę drogi. Tematyka może leży wśród tych bardzo dalekich od moich zainteresowań (w tym światoznawczych) ale ta narracja!... 9/10 (w myśl mojej ulubionej zasady: "nie ważne co, ważne jak", bo nawet o zimnej dużej wodzie można zrobić interesującą opowieść.)

Ameryka Południowa to kontynent , który zawsze przykuwa moją uwagę jeśli chodzi o książki podróżnicze . Autor zabiera nas w podróż przez Kolumbię ,Peru i Ekwador ,kraje egzotyczne oraz niebezpieczne gdzie turysta o twarzy " gringo " nie jest wcale mile widziany. Mimo wszystko ,a może właśnie dlatego Sergiusz Prokurat rusza w podróż pełen dużych oczekiwań. W książce znajdziecie nie tylko kulturę ,historię tamtych rejonów ,ale i narkobiznes ,dziką dżunglę ,handel bananami na światową skalę , Machu Picchu z bliska i historię koki od jej samych początków. Bardzo ciekawie napisana ,okraszona fotografiami , szybko się czyta. Polecam zainteresowanym i nie tylko :)

Czytając książkę pana Piotra w tzw. międzyczasie trafiłam w tv na reportaż o Polakach za granicą dotyczący ich pobytu w Gruzji. Dzięki temu udało mi się ugruntować i uzupełnić swoją wiedzę na temat miłości Gruzinów do wina. Wiedza autora, wytrawnego znawcy tego trunku jest bogata, nie da się ukryć, że wie o czym pisze, a dodatkowo robi to z prawdziwą pasją. Z książki można dowiedzieć się wielu ciekawych i czasami też mocno zaskakujących informacji, które mogą być pomocne dla osoby, która z winem niewiele ma do czynienia, albo po prostu nigdy specjalnie nie zwracała uwagi na pewne dość istotne różnice w spożywaniu czy przechowywaniu tego alkoholu. Nawiązania do historii, wtrącenia osobistych przygód, zabawne anegdoty bardzo ubarwiają lekturę Gruzińskiej uczty. Jest to opowieść mocno chwytająca za serce, momentami wzruszająca, pouczająca, napisana lekkim i przystępnym językiem. Taka sympatyczna odskocznia. Polecam

Adama Jarniewskiego obserwuję od lat na instagramie, gdzie wrzuca piękne zdjęcia z Grenlandii. Od dłuższego czasu też chodziła za mną jego książka o tej wyspie, aż w końcu zabrałam się za lekturę. Nie zaprzeczę, z pewnymi obawami, bo już niejednokrotnie "przejechałam się" na książkach blogerów, napisanych tak, jakby był to kolejny - tym razem nieco dłuższy - wpis na blogu. Nieco podobnie było z "Nie mieszkam w igloo", jednak Jarniewski uporządkował swoją książkę w miarę składną całość - będącą jego historią wyprowadzki na Grenlandię i życia tam. Owszem, wiele rozdziałów nie jest ze sobą powiązanych ani ułożonych chronologicznie, inne idealnie pasują do blogowych ciekawostek, ale całość czytało się całkiem przyjemnie :). Autor mieszka na Grenlandii już od kilkunastu lat, "Nie mieszkam w igloo" to książka powstała po dziesięciu latach spędzonych na wyspie. Jarniewski przeprowadził się na Grenlandię do swojej ciężarnej dziewczyny i dzięki jej pomocy mógł dość szybko i w miarę bezboleśnie poznać ten - tak inny od polskiego - świat. Długie zimy, polowania, mieszanka języków, lokalne tradycje... Sporo tu fajnych ciekawostek, a do tego - co uwielbiałam już na instagramie, więc musiało spodobać mi się też w książce - wiele pięknych zdjęć ukazujących surowe piękno grenlandzkich krajobrazów. "Nie mieszkam w igloo" to przyjemna i ciekawa lektura, przybliżająca czytelnikowi życie codzienne na jednej z najbardziej interesujących wysp na świecie ;).

Bardzo mi się podobała, ponieważ znajdziemy w niej i trochę historii o danym kraju/mieście i dużo kultury i sporo subiektywnych spostrzeżeń. Wszystko w bardzo ładnym wydaniu z przepięknymi zdjęciami. Koniecznie muszę przeczytać część pierwszą tej podróży.

Autorka osoba tajemnicza, sprawiająca wrażenie nieśmiałej, bogatej w doświadczenia. Anna Jaklewicz to w jednym zdaniu skromna, zasadnicza młoda dama, która wie czego szuka i co chce osiągnąć. Na pytanie, dlaczego nie ma jeszcze publikacji o Sudanie, odpowiedziała: Szybciej napisałabym książkę "W grobie", niż o Sudanie, będąc tam jako archeolog. Anna Jaklewicz nie pisze o krajobrazach. W swoich książkach zawiera doświadczenia na podstawie prawdziwych wydarzeń, które przeżyła, zobaczyła i z pewnością przeżyła. Każdą publikację opatruje wiarygodnym źródłem. Jej najnowsza pozycja to świetna literatura faktu na oparta na twardej podwalinie naukowej - Indonezja - po drugiej stronie raju jest drugą książką autorki. Zostałam na dziewięć miesięcy, w samym sercu kraju: na Sulawesi i owianych legendami Wyspach Korzennych. (str. 5) Ania spędziła 9 miesięcy w regionie Moluki wysp indonezyjskich, przebywając z rdzennymi mieszkańcami zgromadziła ogromną wiedzę, która pozwoliła jej na stworzenie pozycji bogatej literatury. Indonezja, jak pisze autorka, to jeden z najbardziej zróżnicowanych krajów świata. Położona na siedemnastu tysiącach wysp jest wielokulturowym zlepkiem zamieszkałym przez trzysta grup etnicznych. Zrozumienie tego kraju to wyzwanie. Przy niej Polska to kulturowy monolit. (str. 47) Czym jest piata płeć? Bissu nie mogą zawierać małżeństw. Muszą być czyści, czyli wolni od relacji seksualnych. Są szamanami - bo do szamana w Indonezji chodzą niemal wszyscy, bez względu na wyznanie, przynależność etniczną, wiek czy płeć. Szaman łączy funkcję lekarza, spowiednika, przewodnika duchowego, uzdrowiciela i doradcy. (str.25) Książka jest niezwykle ciekawa wciągająca czytelnika w życie wymieszanych społeczności wysp indonezyjskich. Poznajemy prawdziwość wierzeń i tradycji poszczególnych plemion. Jak żyli kiedyś i jak żyją dzisiaj. Autorka znalazła się w miejscach niezwykle szczególnych. Wydawać by się mogło - tak bardzo odizolowanych od świata, że aż trudno dać wiarę prawdzie. Jaklewicz jednak podejmuje sie opisania obrzędów i tradycji, w których uczestniczyła, przyglądała się im i została w nie wprowadzona przez lokalną społeczność. Życie morskich Cyganów czy tez trzeciej płci, na bazie spędzonego z nimi czasu, życia pośród nich, dodając naukowe podstawy tego egzystencjonalizmu. Dokładnym, dobrze zredagowanym opowieściom towarzyszą zdjęcia. Wiele ciekawostek, a raczej faktów różnych od dotychczasowej wiedzy o Indonezji znajdujemy w opisach, np dotyczących choroby morskiej, co wydawałoby się nie dosięgać ludzi zamieszkałych wyspy. Paradoksalnie choroba morska doskwiera większości Indonezyjczyków. Mimo, że żyją na wyspach, źle znoszą morskie podróże, a stosunkowo niewielu umie pływać. (str. 133). Z książki dowiadujemy się historycznej prawdy, której nie uczono nas w szkołach, a o oprawcach nigdy nie mówiono źle. Plemiona wysp Banda, których tereny zajęli Holendrzy stawili czoła najeźdźcom. W odwecie i zemście Holendrzy: jako pierwszych zgładzili domniemanych inicjatorów spisku. Odcięli im głowy, a ciała poćwiartowali. W sumie zgładzono 44 mężczyzn. Potem, ku przestrodze, ich głowy i poćwiartowane zwłoki zatknięto na pale i wystawiono na publiczny widok. Również na sąsiednich wyspach holenderskie oddziały podpalały wsie i mordowały mieszkańców. Ocalałych brano jako jeńców i sprzedawano jako niewolników. Ci co ocaleli umierali z głodu, wycieńczenia, chorób. (str. 144) W tamtym czasie populacja Wysp Banda z 15 tysięcy zmniejszyła się do ok. tysiąca. Zginęli zamordowani w bestialski sposób. Autorka również opisuje pracę misjonarzy, tradycje pogrzebowe, najważniejsze dla rodziny, o biedzie i bogactwie, o kolonizacji i wolności. Ogromna wiedza przekazana z lekkim opisem jest jedną z najlepszych książek o tamtej stronie świata. Opowieść o historii Wysp Korzennych, ich kolonizacji, gałce muszkatołowej i goździkach, morskich Cyganach, plemionach, Wana, Torajach, ludziach - rybach i ludziach lasu pozostawia pamięć i wyzwala prośbę - Aniu, napisz coś więcej... Książka należy do tych, które trudno odłożyć na półkę, jeszcze trudniej zapomnieć, że gdzieś daleko od Europy toczy się życie jak z fantazji. Nie zawsze szczęśliwe i bogate, ale jakże odmienne, a ludzie potrafią przywoływać uśmiech i radość. Spędzenie kilku miesięcy na wyspach regionu Moluki to trudno wyzwanie, wmieszanie się w lokalną społeczność - jeszcze trudniejsze, a zjednanie sobie dusz, tak odległych mentalnie i zaprzyjaźnić się z nimi to odniesiony wielki sukces autorki. Świetny język pisarski i wprowadzony jasny opis rzeczywistości wciąga czytelnika, a jednocześnie pozwala na zrozumienie pewnych inności z drugiego końca świata. Agata Kosmalska, Dookoła Świata