Zostawieni na lodzie. Piesza przeprawa przez Bajkał

7,5/10 autora uwielbiam czytać i słuchać (sprawdźcie profil na IG), właściwie to było głównym powodem sięgnięcia po ten reportaż i książkę drogi. Tematyka może leży wśród tych bardzo dalekich od moich zainteresowań (w tym światoznawczych) ale ta narracja!... 9/10 (w myśl mojej ulubionej zasady: "nie ważne co, ważne jak", bo nawet o zimnej dużej wodzie można zrobić interesującą opowieść.)

W przygodę życia wyrusz już teraz — nie czekaj! "Bucket list" — pojęcie, które już jakiś czas temu zagościło w mediach społecznościowych, a teraz pewnie zna je już prawie każdy. Wiele osób tworzy listy rzeczy, które chciałby zrobić, miejsc, które chciałby zobaczyć, czy ludzi, z którymi chciałby się spotkać. To słowo "chciałby" jest w tym przypadku kluczowe, gdyż te wszystkie plany często pozostają niezrealizowane, w sferze nieuchwytnych marzeń. Ograniczają nas różne rzeczy, często takie, których nie można zmienić, ale równie często strach, czy brak prawdziwych chęci. Książka jest w pewnym sensie inspiracją, by to "chciałbym", czy "chciałabym" zamienić w "zrobię to" przynajmniej w zakresie podróży. Wielu współautorów w tym autorzy przewodników turystycznych, poszukiwacze przygód, czy dziennikarze z całego świata postanowili podzielić się swoimi doświadczeniami i stworzyli listę 1000 miejsc na całym świecie, które warto zobaczyć. Ogrom pomysłowi i planów podróżniczych — jedne bardziej konkretne, inne mniej. Część związana jest z wyprawą do konkretnego, nierzadko bardzo odległego miejsca, co najmniej drugie tyle można zrobić tak naprawdę wszędzie — wystarczy po prostu się odważyć. Poznanie nowych smaków obcej kuchni, nauka nowego języka, czy obcowanie ze zwierzętami. Album czytało mi się i przeglądało naprawdę dobrze, niewykluczone, że jeszcze kiedyś do niego wrócę. Opisane miejsca są przedstawione w bardzo ciekawy sposób, nie brakuje interesujących ciekawostek, czy niespodziewanych faktów. Tekstu nie ma zbyt dużo, tylko najważniejsze informacje podane w skondensowanej formie. Co ciekawe każde konkretne miejsce do odwiedzenia oznaczone jest dokładnymi współrzędnymi geograficznymi, przez co dużo łatwiej znaleźć je, chociażby na mapie. Ogromnym atutem były dla mnie zdjęcia, zajmujące większość strony, a nawiązujące do opisywanych obszarów. To właśnie one pomagały mi lepiej zobrazować sobie te z pozoru suche fakty i wyobrazić sobie miejsce, w którym aż chciałoby się być. Piękne wydanie — twarda oprawa i dobrej jakości papier sprawiają również, że będzie to idealny prezent — ja bardzo się z niego ucieszyłam. Lektura wcale nie musi być inspiracją do stworzenia swojej "bucket list" - sama nie sporządziłam takiej po przeczytaniu. Jest po prostu ciekawą pozycją, która może posłużyć jako inspiracja w odnalezieniu wyjątkowego miejsca i sporządzenia planu podróży marzeń. Warto przeczytać, chociażby po to, by poznać wyjątkowe miejsca na ziemi, o których często nie słyszało się wcześniej.

Bardzo wartościowa książka, niesamowite kompendium wiedzy o tym jak podróżować. Z uszanowaniem zasad bezpieczeństwa, obyczajów i zasad w różnych krajów świata a także mnóstwo różnych porad i ciekawych opowieści przytaczanych przez Autorkę. Polecam wszystkim zarówno początkującym jak i tym bardziej zaawansowanym globtroterom.

Genialna!!! Jak to się stało, że książka ma tak mały zasięg i tak niewiele osób miało okazję ją przeczytać? Przecież to istna perełka! Co za wyczyn! I jak wspaniale opisany! Rewelacyjny styl, lekkie pióro, sporo humoru, brak zadęcia, mnóstwo ciekawych informacji, mapki, cudne zdjęcia... książka jest wspaniale wydana (moim zdaniem aż za dobrze - papier kredowy jest świetnej jakości ale waży swoje, książka pomimo niewielkich rozmiarów jest bardzo ciężka i niewygoda do trzymania ;) ale będę ją polecać każdemu, bo to jak przecudowna, niewiarygodna podróż w którą możemy wyruszyć razem z autorem. Brawo Michał!

Co za inspirująca książka! Pokonać dwa kontynenty konno to jest wyczyn! Do książki nie została dołączona mapa, więc warto znaleźć ją w Internecie żeby zobaczyć trasę Tchifelly'ego. Wydaje mi się, że to doskonały materiał na film, aż dziw że jeszcze taki nie powstał. Do niektórych rozdziałów z pewnością będę wracał.

OCENA - 8/10 REWELACJA Druga odsłona„WIELKIEGO SZLAKU HIMALAJSKIEGO - INDIE - PAKISTAN - BHUTAN” Bartosza Malinowskiego to arcyciekawa pozycja z którą warto się zapoznać z uwagi na obszar który obejmuje. To połączenie pamiętnika z podróży w reportersko - przewodnikowym wydaniu. Dzięki tej publikacji przeniesiemy się w niezwykły rejon jakim są Himalaje, będziemy uczestnikami wspaniałej wędrówki, wielkiej przygody i spełnienia marzeń jej uczestników. Książka przyjemna w odbiorze, zbiór niezwykle cennych i kompletnych informacji o odwiedzanych miejscach dający pełny obraz trudnego przedsięwzięcia, któremu podołali Bartosz i Asia. Można tylko pozazdrościć takiej wyprawy która trwała blisko rok, sam chętnie był się wybrał w taką podróż by poczuć magię i niepowtarzalność Wielkiego Szlaku Himalajskiego. Ta książka to coś więcej niż tylko sama wędrówka, poznamy nieco historii odwiedzanych miejsc, zmierzymy się z lokalnymi obyczajami i kulturą, będziemy świadkami wielkiej przygody oraz ogromnego wysiłku bohaterów. Jestem w pełni usatysfakcjonowany, znakomita lektura na jesienno - zimowy czas. Pozdrawiam. Jack_

"Wyprawa Endurance" to doświadczenie przygody, euforii, piękna natury, strachu, przerażenia, niepewności, zwątpienia, woli walki, zimna, bólu, zobojętnienia i nadziei. Zaczynając ją czytać, nie wiedziałam nic o polarnej wyprawie Shackletona oraz jak ona się zakończyła i ta niepewność końca była chwilami nie do zniesienia, ale polecam właśnie takie podejście. Niesamowita przygoda. "Wrak Endurance odnaleziono w miniony weekend (5-6 marca 2022 roku) na głębokości 3008 m."

Namibia, Zambia, Botswana, Zimbawe, Mozambik, Malawi, Tanzania, Burundi, Rwanda, Uganda i wreszcie Kenia rowerem? Czemu nie! Pomysł zwariowany i bardzo odważny, do tego pełniący rolę podróży poślubnej. Na szczęście o rowerach jest w tekście niewiele, napiszę: konieczne minimum. Autorzy skupiają się na krajobrazach, mijanych wioskach i spotkanych osobach, a książce to wychodzi tylko na dobre. Najlepszymi fragmentami książki są te, w którym małżeństwo próbuje zrozumieć zjawiska zachodzące na kontynencie. Ciągle wraca pytanie: skąd w mijanych krajach bierze się bieda i dlaczego międzynarodowa pomoc jest tak nieskuteczna. Odpowiedź zawsze jest ta sama: brak edukacji. Problemy Afryki to nie jedyny temat tej rowerowej relacji. W książce roi się od opisów pięknych i intrygujących miejsc. Niemało miejsca poświęcone jest zwyczajom i mentalności miejscowej ludności. Raz po raz odmalowany zostaje bogaty portret osoby, zazwyczaj kogoś ubogiego, kto zdecydował się pomóc Polakom z jakimś problemem. W pozycji nie zabrakło także urzekających fotografii. Wszystko to razem działa na plus. Więcej na blogu: www.ajkub.pl

W Polsce wyobraźnię wielu wspinaczy rozpala zdobycie Korony Gór Polski i już samo to daje im satysfakcję i spełnienie. Jednak to czasami nie wystarcza, góry bowiem uzależniają. Nie każdy jednak jest w stanie zdobywać inne szczyty, pozostaje zatem działająca na emocję i rozwijająca pasję literatura. Czasami też może ona stanowić źródło inspiracji, bodziec, by jednak odważyć się na daleką wyprawę, czasami jest zbiorem wskazówek dla tych, którzy już wiedzą, że zdobycie góry to pewnik, gromadzą tylko dane, w jaki sposób zrobić to najbezpieczniej. Zdobycie K2, a właściwie kolejne próby jego zdobycia o różnych porach roku, uważana za jeden z najtrudniejszych ośmiotysięczników Annapurna czy zdobycie Mount Everestu, które przekonało innych, że pokonanie tej najwyższej góry świata jest możliwe, to wszystko historie, które – niezależnie od naszych zainteresowań czy związanych ze wspinaczką planów, budzą niesłabnące zainteresowanie. Napięcie i emocje towarzyszące wspinaczce nie mijają, nawet jeśli miała ona miejsce wiele lat temu, a za każdym razem o niej czytając przeżywamy trudy, a niekiedy nawet towarzyszymy bohaterom w chwilach naprawdę dramatycznych. Wśród szczytów, których zdobycie zapisało się na kartach historii, jest też Haramosh, choć historia rozgrywająca się w 1957 roku rzadko bywa opowiadana. Pora to zmienić, bowiem wydarzenia mające miejsce na górze w Karakorum, są przejmujące, pełne grozy, stanowią dowód na to, że góry nigdy nie ugną się przed człowiekiem, możemy mieć tylko złudzenie, że nad czymś podczas wspinaczki panujemy. Tę niezwykłą historię poznajemy dzięki książce Ralpha Bakera pt. „Haramosh. Góra bez powrotu”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Stapis książka to ekscytująca relacja, którą przeczytać powinien każdy, kto interesuje się tematyką górską, kto się wspina, wspinał bądź wspinać planuje. Autor, mimo iż osobiście nie przeżywał emocji związanych bezpośrednio z wyprawą to pisząc o niej zrobił to tak, jakbyśmy sami w niej uczestniczyli. Tym samym książka wykracza daleko poza pewnego rodzaju dokument – staje się zapisem tragedii, ale czytamy ją łapczywie niczym powieść. Mimo niezbędnych faktów, szczegółów wyprawy, autorowi udało się uchwycić towarzyszącą planowaniu wyprawy ekscytację, oddać trud wspinaczy, a także postawy wobec piętrzących się przeszkód, a wreszcie tragiczny ciąg wydarzeń, który doprowadził do tragicznej śmierci dwóch członków wyprawy, a także na zawsze zmienił przyszłość tych, którzy przeżyli. Towarzyszymy w planowaniu wyprawy, wraz z Bernardem Jillottem, dwudziestotrzyletnim organizatorem wyprawy i zastępcą jej kierownika dojrzewamy do tego, by zdobyć dziewiczą górę, cztery lata po zdobyciu MtEverestu. To marzenie, zrodzone jeszcze w czasach, kiedy był prezesem Klubu Wysokogórskiego przy Uniwersytecie Oksfordzkim stało się udziałem innych, zaś kierownictwo nad wyprawą zgodził się objąć sam Tony Streather, himalaista najwyższej rangi, zdobywca między innymi K2. Czytamy o trudach związanych z samą organizacją wyprawy, choć były one tak naprawdę niczym wobec samego ataku na szczyt – po rekonesansie, zdecydowali się oni na drogę od przełęczy Haramosh La. Mimo iż początkowo wszystko wydawało się im sprzyjać, a w szczególności pogoda, to już wkrótce pojawiły się problemy, które zaczęły lawinowo narastać. Załamanie dobrej dotąd pogody, problemy z tragarzami, zasypane w śniegu ładunki, nawis, który oderwał się spychając jednego ze wspinaczy w szczelinę, z której cudem został wyciągnięty – to wszystko jest ryzykiem wkalkulowanym we wspinaczkę. Podobnie zresztą jak lawina, która zabrała ze sobą dwóch towarzyszy wyprawy – jedna z tych najgorszych, zwalających się z północnej ściany aż na lodowiec. Co prawda obaj przeżyli lawinę i upadek do kotła, co było prawdziwym cudem, ale ostatecznie jeden z nich zginął po tym, jak został uratowany, zaś inny uczestnik wyprawy, Culbert, zmarł po tym, jak zszedł do śnieżnego kotła chcąc ratować swoich przyjaciół. Ta wyprawa, która zakończyła się tak tragicznie, do dziś prowokuje do zadawania pytań, czy można było coś zrobić inaczej. Jednocześnie też nie daje nam prawa, by na te pytania odpowiedzieć, siedząc z książką bezpiecznie w fotelu.

Kto mógł przypuszczać, że wybór Joe Bidena spowoduje napisanie notki o książce- reportażu, książce- mini przewodniku po Tajwanie. Tajwan odległy kraj pracowitych ludzi jest cichym bohaterem świata potrzebującego produktów zaawansowanej technologii informatycznej. Albo inaczej - jest miejscem, gdzie jak w soczewce skupiają się globalne problemy- poszukiwanie tożsamości, rozliczanie z zawiłościami historii, walka o przywództwo nad światem. Gdy kilka lat temu leciałam na Tajwan jako turystka, nie znalazłam ani jednej przewodnickiej pozycji o tym kraju. Dlatego szukam takich książek jak ta napisana przez Artura Gorzelaka. Subiektywnych, wciągających, pokazujących radość z poznawania ludzi i świata.

Książkę przywiozłam z jednych ze spotkań z autorką. Jest to opis pasjonującej wyprawy po polarnych morzach i lądach. Książka, dzięki której mogę odwiedzić miejsca, w które sama nigdy się nie wybiorę i które sobie trudno czasem wyobrazić. Trudno również sobie wyobrazić, jak inaczej niż my, żyją ludzie w tak trudnych do życia rejonach, a jednak da się tam żyć. Tak się złożyło, że jednocześnie czytam "Terror", czyli książkę również o wyprawie polarnej, tyle że XIX-wiecznej ekspedycji. Jeden z bohaterów jest przez autorkę przywołany z uwagi na to, że ich trasy się skrzyżowały. Podoba mi się również to, że oprócz dziennika wyprawy Pani Witkowska opowiada przy okazji ciekawostki związane z miejscami, które odwiedza.

Książkę nabyłem po pobycie w Gruzji, celem utrwalenia wrażeń po eskapadzie. Oczywiście "gwoździem" jej treści jest gruzińska "wyżerka", ale poza tym książka zawiera mnóstwo wspaniałych historii. Niektóre wybitnie fabularyzowane, jak ta urocza o latającym prosiaku, który opowiada o samolotowej podróży do Pragi i robi to z elementami wybitnie prosięcej mądrości i ufności w boskie wyroki, chociaż wie, że wyląduje na czeskim stole w postaci smakowitych kotletów dostojnie spoczywających na wielkim półmisku w towarzystwie dwóch butelek domowego czerwonego tkemali i trzech dużych pomarańczy. Do tego wspaniałe czarno-białe zdjęcia. Szczególne wrażenie robi -w tej właśnie kolorystyce - uroda gruzińskich dojrzałych kobiet...przepraszam, dorosłych kobiet. Po wizycie w Gruzji i po lekturze książki, jak również widocznej niechęci Gruzji to zostania członkiem eurokołchozu zostałem wielkim fanem tej niewielkiej powierzchnią ale mocarnej duchem krainy; kibicującym jej mieszkańcom w trudnej walce o zachowanie swojej gruzińskiej, niepowtarzalnej kulturowej tożsamości toczonej z banalną, wręcz prymitywną ofertą świata Zachodu.

Momentami bardzo wciągająca, obfituje w nietuzinkowe przemyślania autora, który zdaje się odnajdować doświadczenia transcendencji w dość nietypowych sytuacjach. Ciekawe metafory, niektóre szokujące lub nawet wulgarne. W cieniu rysuję się sylwetka niezaspokojonej megalomanii. Ciekawa koncepcja składu w formie kolażu zdecydowanie na plus.

Autorzy wiedzą o Indonezji dużo, dużo więcej niż Ja. Ale ksiązka wyszła im niestety w porywach przeciętna a niestety często kiepska. Chyba zabrakło nie kompetencji, a pomysłu i redakcji. W efekcie dostajemy trochę marnie napisanych części podróżniczych które w większości nic nie wnosiły (jakieś zupełnie bezsensu relacje rozmów z westernersami), a trochę jednak momentami zbyt płytkich mikroeseików. Część tych eseików była bardzo ciekawa, ale część dotycząca spraw o których mam jakieś pojęcie (a więc głównie tych z pogranicza historii i polityki) była pełna tak dużych uproszczeń, że trudno mi zaufać tym które dotyczyły tematów dla mnie nowych.

Dużym problem było dla mnie wyjątkowo drażniące skrzywienie ideologiczne. Jasne, jestem lewakiem, więc łatwo mnie striggerować. Ale autorzy momentami sączą jakiś zupełnie szaloną ideologię libertariańską, a wszystko na lewo od niej nazywają komunizmem. Fragmenty książki w których piszą o Sukarno, na poważnie, jako o komuniście bardziej już były nawet zabawne niż żenujące. Rozdział o indonezyjskich kobietach, chociaż pełen banalnych ale często trafnych obserwacji jako całość jest głęboko i niesmacznie seksistowski. Zarazem plus za fajny rozdział o odpowiedzialnej turystyce - zupełnie niewspółgra z siermiężnym konserwatyzmem innych części. Podobnie fajne i empatyczne, to tak rzadkie w dzisiejszych czasach, pisanie o Islamie.

Z drugiej strony nie jestem docelowym odbiorcą tej książki. Indonezję trochę znam. Jak się indonezji nie zna, nie zauważy się wpadek merytorycznych, a zafascynuje się tym krajem. Ale lepiej w tej roli spełnia się "indonezja etc." E.Pisani.

Autor opisuje swoją drogę od źródeł Wisły w Beskidzie Ślaskim po jej ujście do Bałtyku w okolicach Gdańska. Po drodze wspomina swoje poprzednie wędrówki w Australii, Azji czy Ameryce Południowej. Czas spędzony na maszerowaniu wypełniają mu rozważania o życiu, sensie wędrowania, pokonywaniu trudności, a przede wszystkim o głównej bohaterce tej książki - " królowej polskich rzek". Wyruszając w nieznane każdy wędrowiec ma nadzieję na to, że spotka go coś pozytywnego, pieknego i niezapomnianego, coś co odmieni jego życie, nada mu większy sens. To jakby wyprawa po skarb. Wiele skarbów pokazuja autorowi ludzie, którzy mieszkaja nad Wisłą, czy to kości mamuta, czy zakopany w sadzie statek, który pływał po Wiśle w XV wieku. Poznajemy bogactwo kulturowe terenów leżących nad naszą najdłuższą rzeką -np. pozostałości po osadnictwie olenderskim - oraz fascynujace opowieści o ludziach, którzy dzięki Wiśle znaleźli w życiu swoje miejsce. Przyroda zachwyca. Jest i czas na podsumowania. Czy kolejne kilometry wydłużaja perspektywę i ulatwiają odnależć " w tym wszystkim" sens . Czy napotkani ludzie przybliżają do odnalezienia odpowiedzi na nurtujace pytania. Czy nie lepiej podróżować w ciszy pustyni. A może cisza to stan umysłu a po odpowiedzi trzeba wyruszyć w głąb siebie...

„Bałkany to nie tylko miejsce na mapie, to stan umysłu, w którym chaos staje się melodią, a kurz na masce samochodu jest najpiękniejszą pamiątką z podróży”. Książka Aleksandry Zagórskiej-Chabros „Bałkany na czterech kółkach” to pozycja, która na polskim rynku literatury podróżniczej zajmuje miejsce szczególne. Autorka, znana wielu czytelnikom z popularnego bloga Bałkany według Rudej, udowadnia, że o tym regionie Europy można pisać bez popadania w martyrologiczny patos czy wyłącznie polityczne analizy. To przede wszystkim hymn na cześć wolności, jaką daje podróż własnym samochodem, i zachęta do porzucenia utartych szlaków na rzecz tych wyboistych, szutrowych dróg, które prowadzą do najprawdziwszych spotkań. To, co w tej książce zachwyca najbardziej, to jej niezwykła praktyczność połączona z pasją. Zagórska-Chabros nie jest turystką, która „zalicza” kolejne punkty widokowe. To podróżniczka, która Bałkany czuje pod kołami i w sercu. Autorka prowadzi nas przez Albanię, Bośnię i Hercegowinę, Czarnogórę, Serbię i Macedonię Północną, serwując mieszankę rzetelnych porad logistycznych z barwnymi opowieściami o ludziach i miejscach. Dowiemy się z niej nie tylko, jak przygotować auto na trudne górskie podjazdy, ale też gdzie znaleźć najpiękniejsze dzikie campingi i u kogo zjeść najlepszy burek w okolicy. Wizualna i merytoryczna strona publikacji zasługuje na entuzjastyczne brawa. Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami, które nie są wygładzonymi pocztówkami z katalogów biur podróży, lecz autentycznymi klatkami z życia w drodze. Autorka ma świetne pióro – pisze lekko, z humorem, ale i z ogromnym szacunkiem do lokalnej kultury i trudnej historii regionu. Potrafi w jednym rozdziale opisać absurdalne sytuacje na granicach, by w kolejnym z czułością pochylić się nad gościnnością mieszkańców zapomnianych wiosek w Górach Przeklętych. Największą wartością „Bałkanów na czterech kółkach” jest to, że odczarowuje ona lęki. Autorka pokazuje, że region ten, choć momentami nieprzewidywalny, jest bezpieczny, fascynujący i niezwykle różnorodny. To idealna lektura dla tych, którzy planują swój pierwszy „road trip” w tę stronę świata, ale też dla starych wyjadaczy, którzy szukają inspiracji do eksploracji mniej znanych terenów, jak chociażby serbskich dróg wzdłuż Dunaju. Podsumowując, książka Aleksandry Zagórskiej-Chabros to niezbędnik każdego miłośnika overlandingu i Bałkanów. To inspirujący przewodnik, który udowadnia, że najlepsze przygody zaczynają się tam, gdzie kończy się zasięg GPS-u, a zaczyna intuicja i uśmiech drugiego człowieka. Po odłożeniu tej lektury jedyną rzeczą, o której marzy czytelnik, jest sprawdzenie poziomu oleju w silniku i ruszenie przed siebie, na południe.

Życzliwość mieszkańców, piękno ukrytych skarbów przyrody, różnorodność produktów na targowiskach to jedna, jasna strona Amazonki. Ale jest też ciemna: kłusownicy, przemytnicy paliwa, anakondy, ścigający przestępcy lub w ich zastępstwie pioruny, insekty, które potrafią przebić się przez gruby materiał i mnóstwo innych robaków, sztorm, widok biedy, chorych zwierząt, dewastacji przyrody. I w tym wszystkim człowiek zupełnie do tego nie przystosowany. Autor mimo starannych przygotowań musiał czasem toczyć walkę o przetrwanie. Relacja z podróży przeplatana jest zwierzeniami żony autora, która musiała radzić sobie z samotnością podczas nieobecności męża. Dodatkowy wątek nadał opowieści drugi, głębszy wymiar. Sylwia Kośnik przekazuje inne emocje niż te amazońskie, ale te polskie, wiadomo, też mają charakter :) Tekst wciąga nie tylko przygodą, ale też wymownym przekazem. Podobały mi się fragmenty wzmacniające ekspresję typu: „Szybciej! Szybciej!” „Łódka – pierwsza klasa!” , „Nagle: Eureka!”… Pomagały lepiej poczuć akcję. Natomiast nie ma podsumowań w stylu: Po co mi to było?! Autor traktuje zdobyte doświadczenia jako inspirację do dalszych podróży. Życzę powodzenia.

Dobra, ale nie porywająca. Książka oparta na faktach. Opis wyprawy widzianej oczami jednego z jej uczestników. Dużo opisów codziennych czynności, które pomagają nam poczuć się jakbyśmy byli w centrum wydarzeń. Dla mnie książka ciekawa, lubię literaturę faktu.

OCENA – 7/10 BARDZO DOBRA „OBLICZA STRACHU” Jacka Pałkiewicza to kolejna lektura, po którą warto sięgnąć dla rozrywki. Z pewnością po przeczytaniu, niektórzy czytelnicy powiedzą, co za bufon, chwalipięta, macho, ksenofob, który bez pardonu piszę o islamie oraz uważa, że Europa poszła za daleko w ustępstwach wobec imigrantów. No cóż może będzie to niepopularne i niepoprawne politycznie, ale trudno nie przyznać racji autorowi . Podzielam pogląd Pałkiewicza, że Muzułmanom nie w głowie asymilacja, czy integracja z Europejczykami, fakty mówią same za siebie. Nie ma w tym miejscu sensu przytaczać przykładów, na poparcie tej tezy, ponieważ rządzący najpotężniejszych mocarstw w Europie i tak wmawiają nam zupełnie coś odwrotnego. Myślę że mamy obowiązek bronić naszych wartości europejskich, naszej tożsamości, kultury, obyczajów, mamy prawo się tym obnosić, nawet jeżeli narażamy się synom Allaha, ponieważ jesteśmy u siebie w Europie. Strach ma wielkie oczy i o tym właśnie pisze Pałkiewicz w swoich krótkich tekstach, to wycinek z jego życia, mini powieści o jego podróżach, zestaw wspomnień porozrzucanych w czasie i przestrzeni. Pan Jacek Pałkiewicz na łamach tej książki wyjaśnia, co skłania go do ryzykowania życia. Ogólnie rzecz ujmując to wieczna pogoń za przygodą, sięganie po coraz nowe wyzwania czy wreszcie potrzeba mocnych wrażeń. Przygodą jest samo życie, pod warunkiem, że żyje się mocno, bo tylko wtedy można odkryć rozmiar własnego strachu, mierzyć się ze słabościami. Za pomocy tej książki, będziemy się przenosić w różne odległe zakątki świata, w jednej chwili będziemy w Jakucji zmagać się z mrozem, by za chwilę znaleźć się na Saharze, Gobi czy Takla Makan i mierzyć się z żarem z nieba. Te krótkie opowiadania napisane są prostym językiem, czyta się to bardzo szybko i przyjemnie. Nieraz spotkamy się z anegdotami wplątanymi w tekst, spostrzeżeniami autora, zabawnymi sytuacjami, ale również z tymi, które mrożą krew w żyłach, więc czeka nas podczas czytania spora huśtawka emocji. Lubię Pałkiewicza, choć wielu mu zarzuca, że popada zbyt często w samo zachwyt, mnie to osobiście nie przeszkadza, ponieważ ma pełne prawo to okazywać ze względu na doświadczenie i osiągnięcia, których dokonał a ma ich na koncie całkiem sporo. Reasumując pozycja warta przeczytania i poświęconego czasu, nie jest to z pewnością najlepsza książka tego autora, ale w kontekście przygody czy rozrywki warta, aby po nią sięgnąć. Pozdrawiam. Jack_

Wszystko za Everest autorstwa Jon Krakauer, to poruszająca relacja z tragicznej wyprawy na Mount Everest, napisana przez naocznego świadka wydarzeń. Książka ukazuje zarówno piękno, jak i bezwzględność góry, a także to, jak silna ambicja może przesłonić zdrowy rozsądek. To emocjonująca i skłaniająca do refleksji opowieść o granicach ludzkich możliwości i ryzyka.