Arcymistrz

Rok 1924. W Poznaniu dochodzi do brutalnych morderstw prostytutek, które wstrząsają całym miastem. Sprawę prowadzi komisarz Antoni Fischer wraz ze swoim impulsywnym zastępcą, Albinem Małeckim. Dwaj skrajnie różni śledczy próbują wspólnie ustalić, kto stoi za serią zbrodni. Uwielbiam książki Ryszarda Ćwirleja i tę również czytałam z zapartym tchem. Kryminał retro ma w sobie coś magicznego – klimat dawnych czasów, inny rytm życia, inne słownictwo. Przyznaję, że na początku musiałam się przestawić na język epoki, ale bardzo szybko weszłam w ten świat. Akcja toczy się dynamicznie, a sposób, w jaki śledczy i złodzieje przemieszczają się po mieście i jego okolicach, świetnie oddaje atmosferę tamtych lat. „Tam ci będzie lepiej” to pierwszy tom przygód Antoniego Fischera i na pewno sięgnę po kolejne. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się jego dalsze losy i co autor dla niego przygotował. Bohaterowie są wyraziści, interesujący i pełni charakteru – dzięki temu historia nabiera życia, a relacje między protagonistami są jednym z największych atutów tej powieści. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło, a całość czyta się znakomicie. Polecam wszystkim miłośnikom kryminałów, zwłaszcza tych retro. Jeśli lubicie klimat międzywojennego Poznania i dobrą, solidnie poprowadzoną intrygę – ta książka zdecydowanie jest dla Was.

Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!

Pan Jacek Fedorowicz wspomina swoją karierę artystyczną ze szczególnym naciskiem na pracę w rozgłośniach (broń boże nie w radiostacjach) radiowych. Czytało mi się tę książkę z ogromną przyjemnością, sam jestem dinozaurem, który - owszem - zna poprawny wyraz nr 5 "Mazurka Dąbrowskiego", mówi "czyTAliście" zamiast "czytaLIŚcie" czy nie uznaje zapożyczeń i hiperyzmów typu "mega". Wszystko jest teraz mega, nie bardzo, nie niezwykle, tylko mega. Ale wróćmy do książki. Co podkreśla sam autor, młodzież może mieć problem ze zrozumieniem, czym była komuna, jak się wtedy żyło, jak (marnie) zarabiało, jakie przepisy obowiązywały np. na poczcie. Dzięki Panu Jackowi możemy sporo się dowiedzieć o tych czasach. Jak stwierdza Pan Jacek, "Syty głodnego nie zrozumie". Z jednej strony można zazdrościć pokoleniu Z, że urodzili się wolni, z drugiej ja im osobiście trochę współczuję - urodzili się syci.

Znakomity kryminał retro. Czwarta część cyklu o komisarzu Zbigniewie Kaczmarku. Cykl jest tak skonstruowany, iż każda następna książka (z wyjątkami) jest wcześniejsza chronologicznie. Czas akcji: Listopad 1938. Miejsce akcji: Poznań. Sprawa kryminalna a w tle nasilenie się nastrojów antyżydowskich w mieście i walka wyborcza sanacji z endekami. Barwne postacie, wartka akcja, ciekawe tło historyczne.

Ćwirlej jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Tym razem jest podobnie. Uwielbiam styl, który sobie stworzył autor. Intryga kryminalna nie jest zbytnio wyszukana, wręcz jest prosta jak drut. Tutaj śledztwo jest gdzieś w tle, a na pierwszy plan wysuwa się tło historyczne, w którym toczy się akcja, świetnie wykreowane, z dużą dbałością o detale. Dominują smaczki z okresu międzywojnia, fakty historyczne, codzienne życie zwykłych ludzi, a wszystko podlane tamtejszą gwarą i poczuciem humoru, które niezmiennie mnie bawi. I właśnie za to cenię sobie autora i niezmiennie polecam zarówno ten jak i inne jego cykle.

Przeczytana dosłownie w 2 dni. Aż żal było odkładać wieczorem na półkę. Gotowy scenariusz na fajny film ! Trochę jak połączenie serialu "Czas honoru" i "Stawki większej niż życie" z Klossem. Trochę za krótka, akcja toczy się dosłownie w ciągu 4 dni. Ciekawie pokazany powojenny Poznań, a właściwie niemiecki Posen, bo to Niemcy tu wygrali 2 wojnę a Posen jest częścią Wielkiej Rzeszy jako stolica landu Warthegau (Kraju Warty). Nie będę zdradzać fabuły, ale powiem że jeśli ktoś się interesuje historią 2 wojny św. oraz historią alternatywną - to jest to pozycja obowiązkowa ;-)

To nie jest kryminał retro. Nie jest to też powieść łotrzykowska. To opowieść o okrutnej okupacyjnej rzeczywistości, o ludziach, społeczeństwie, o koszmarze wojny. Znakomicie opisany Lwów, świetnie oddane realia, bezbłędne charaktery. W czytelnika uderza przede wszystkim to, co z człowieka potrafi zrobić wojna, jak za bestialstwem jednych idzie zezwierzęcenie innych. Na szczęście jest też promyk nadziei - nawet w takich okrutnych czasach znajdą się ludzie, którzy wzniosą się na wyżyny człowieczeństwa, by ratować innych. Znakomita powieść, sporo lepsza od tomu pierwszego.

Na plus: gwara (kilka gwar bez wskazywania jakich aby nie spojlerować), opisy pijatyk, wplatanie rzeczywistych wydarzeń w przygody postaci, same postacie choć (na minus) ukazanych bardzo płytko (wiemy jacy są, ale nie wiemy dlaczego), nie wiadomo co kogo motywuje, kto jak i co myśli, mało szczegółowe opisy lokalizacji, postacie pojawiają się i znikają. Rozumiem zamysł aby pokazywać też prawdziwe wydarzenia i postacie, ale tutaj forma jest zbyt anegdotyczna, skrótowa. Czegoś się dowiadujemy, ale zbyt mało. Jest apetyt na znacznie więcej bo autor umie zanęcić, ale zatrzymuje się za wcześnie. Czuć zamysł podobny jak u mistrza tej formy czyli Józefa Mackiewicza, ale zbyt nieśmiało to wszystko. Odważniej, głębiej, dosadniej a będzie klawo!

Moja opinia o tej książce jest dość rozbieżna. Z jednej strony taka cegiełka, która czasami wyjątkowo nudziła, a z drugiej zdecydowanie za krótka historia, która mogłaby się ciągnąć w nieskończoność. Pełen szacun dla autora za taki research, bo mnóstwo rzeczy jest faktycznie jakby wyciągniętych z XX wieku. Zbrodnia nie wydawała się jakaś bardzo zagmatwana, a jednak ilość zbiegów okoliczności jest bardzo duża, i nie tak łatwo było wpaść na rozwiązanie do ostatniej strony. Postacie świetnie wykreowane, zwłaszcza dwóch głównych śledczych, podzielam ich humor, zachowania. Mimo swojej grubości, to książka ma wiele do zaoferowania a czas poświęcony jej mija w mgnieniu oka, nawet nie wiadomo kiedy to już koniec.

Książka napisana kilka lat temu, jak rządziło inne ugrupowanie polityczne, ale z perspektywy czasu nic się nie zmieniło. Polska w krzywym zwierciadle, ale jakie to wszystko prawdziwe. Specyficzne poczucie humoru autora sprawia, że robi się śmiesznie, a nie strasznie. Gorąco polecam.

Hmmm mam bardzo mieszane uczucia. wszystko było idealnie do pewnego momentu, potem... Jakby ta ksiazka sklejona byla z dwoch fragmentow, pisanych przez dwie osoby, ktore nawzajem nie znały swoich tekstow. I szkoda tez, ze nie dano pozyc Antonowi jeszcze kilka miesiecy, mogl poprowadzic jeszcze kilka sledztw.....

Mariuszowi Urbankowi w mojej ocenie najlepiej wychodzą biografie zbiorowe. ‎‎„Genialni” o polskich ‎‎matematykach są tu najlepszym przykładem. Saga ‎Kisielewskich również trzyma solidny poziom. ‎‎Potrafi Urbanek sprawnie poruszać się po zaklętych rewirach II RP i PRL, skrzętnie korzystając z dostępnych ‎‎źródeł i zdobytych kontaktów. ‎Sami bohaterowie książki jednak już tak dobrego wrażenia nie ‎‎robią.‎ Jan August i Zygmunt to zasadniczo osobowości dość odpychające, nawykłe do ‎tego, że wszystko ‎‎im się należy. Pierwszy, przepełniony megalomanią zblazowany ‎dramaturg. Drugi, roszczeniowy ‎‎artysta z bożej łaski i sztubacki rewolucjonista.‎ Syn Zygmunta, Stefan odmalowany jest tu do pewnego momentu jako pożyteczny ‎idiota dla ‎‎peerelowskiej władzy, a później drzazga pod tejże władzy paznokciem. ‎Niespełniony(?) muzyk i ‎‎spełniony felietonista, który pośmiertnym ‎‎„‎Dziennikiem” narobił, kolokwialnie mówiąc, do ‎własnego ‎gniazda. Swoją drogą ciekawe jak komentowałby ‎obecnie panoszący się dualizm ‎medialny.‎ Ten ‎wyrazisty, przewrotny, sarkastyczny pazur karciłby zapewne politycznych ‎‎‎„omnibusów”, nie bacząc na koterie i świętości. I wreszcie syn Stefana, Wacek, połowa eksportowego duetu pianistycznego. Odziedziczył ‎‎artystyczne cechy i dekadenckie ‎skłonności po przodkach, był jednak postacią nader tragiczną i to z ‎‎nim najprędzej można tu sympatyzować. Podpisuję się obiema rękoma pod ‎opiniami polecającymi ‎twórczość tego wybitnego muzyka.‎ Urbanek starannie odrobił zadanie domowe, znajdując wiele wspólnych nici w życiorysach panów ‎‎K. Nie jest to lukrowana biografia, nie jest ‎to pean na cześć legendarnego Kisiela. I tylko niektóre ‎wątki można ‎było jeszcze dokładniej zlustrować.‎

Jak już kiedyś wspominałam przy okazji którejś z recenzji przeczytanych książek, bardzo lubię kryminały retro, których fabuła przepojona jest specyficznym klimatem, gdzie przestępczość, ale i praca policji są tak bardzo różne i dalekie od współczesności. "Konsul" Krzysztofa Beśki należy właśnie do tego typu powieści, którą w mojej ocenie można zaliczyć do powieści detektywistycznej z wątkiem awanturniczo-przygodowym. 10 listopada 1918 roku w przeddzień ogłoszenia niepodległości Polski do Warszawy przyjeżdża wraz z narzeczoną Aleksandrą Jarosz, podający się za obywatela Szwajcarii, Francois Graumont, który niebawem ma objąć stanowisko konsula Francji, jednak wkrótce zostaje w brutalny sposób zamordowany. Z wynajętego przez niego pokoju nie giną żadne wartościowe przedmioty, jedynie dokumenty i plenipotencje niezbędne do objęcia posady. Na miejscu zbrodni, niemal tuż po jej dokonaniu, pojawia się Stanisław Stein, polski oficer służący dotychczas w armii pruskiej, którego Graumont zaraz po przyjeździe zaprosił z wizytą. Zrozpaczona narzeczona zamordowanego, biorąc Steina za oficera policji, czego ten nie dementuje, prosi go o pomoc w znalezieniu i ujęciu sprawców tej zbrodni. Z tą chwilą młody, dwudziestoletni Stein podejmuje się, niejako wbrew swoim planom, ustalenia winowajców śmierci Francuza, a także odzyskania skradzionych dokumentów, po które zgłosił się następca zamordowanego konsula. Działania Steina napotykają na wiele przeszkód, jest on śledzony i zostaje napadnięty przez podejrzane osoby, trafia nawet do aresztu, ale to nie hamuje jego aktywności, w której wspomaga go młody Otto Lausch, kolega z armii oraz Paul von Hardenberg, który - jak się okaże -prowadzi podwójną grę. Konsul" to bardzo fajna, z wartką fabułą i wieloma zwrotami akcji powieść, ukazująca życie warszawskiej ulicy w pierwszych dniach po uzyskaniu niepodległości, z jej ciemnymi stronami, walką o wpływy w nowej Polsce, politycznymi niuansami, niepozbawionymi rosyjskiej aktywności. Ogromną sympatię wzbudziła we mnie postać głównego bohatera, Stanisława Steina, który z olbrzymią elegancją oraz wyjątkowo rozwiniętym zmysłem obserwacji, a także niezwykłymi umiejętnościami negocjacyjnymi, potrafił rozwiązać zarówno zwykłe, przyziemne sprawy mieszkańców, jak i rozprawić się z groźnymi "chłopcami z ferajny", należącymi do organizacji przestępczej, trudniącej się kradzieżami. Jego intuicja, determinacja i odwaga pozwoliły wreszcie na rozwikłanie zagadki zbrodni, dokonanej na Francois Graumont, niedoszłym konsulu Francji, a także zapobiec zamachowi na brygadiera Józefa Piłsudskiego.

Kraków, rok 1941. Siostra słynnego jasnowidza zgłasza jego zaginięcie. Detektyw Załuski szukając zaginionego spotyka na swej drodze tajne stowarzyszenia, martwe, odarte ze skóry kobiety, zostaje wciągnięty do konspiracji, napotyka niebezpieczną kobietę rabującą dzieła sztuki. Mimo to, książka aż tak bardzo nie wciąga, wojna jest niejako tłem do akcji, choć okupacyjny Kraków został wiernie oddany.

Po raz pierwszy sięgnęłam po twórczość pana Schmandta. Skusił mnie tytuł i tematyka. Rzecz dzieje się w Wejherowie, na przełomie wieków. Ważnym miejscem jest samo miasteczko, umiejscowienie akcji w jego historii, ale tak jakby wątkiem głównym, poza kryminalnym, staje się fabryka cygar Pawła Piotra Pokory. Akcja właściwie jak na kryminał toczy się bardzo leniwie, za to bardzo szczegółowo czytelnik poznaje topografię ówczesnego Wejherowa, mapę okolic, historię budowy ratusza i samej fabryki. Niezmiernie podobało mi się, że jej właściciel został przedstawiony jako człowiek prawy, patriota i nowoczesny. Spodziewałam się kryminału, a otrzymałam bardzo ciekawą opowieść retro. Polecam

W literaturze biograficznej rzadko zdarzają się pozycje, które zamiast epatować skandalem, stawiają na kulturę słowa, skromność i głęboką autorefleksję. „Ucho od śledzia, czyli rozmowa z Leonardem Pietraszakiem” to właśnie taka perła – wywiad rzeka, w którym Katarzyna Madey z ogromnym wyczuciem oddaje głos jednemu z najbardziej charyzmatycznych aktorów polskiego kina i teatru. Tytułowe „ucho od śledzia”, nawiązujące do słynnej kwestii Gustawa Kramera z filmu „Vabank”, staje się tu klamrą spinającą życie wypełnione pasją, pracą i niezwykłym szacunkiem do widza. Portret Mistrza bez maski Książka nie jest suchym zapisem faktów z życia Leonarda Pietraszaka. To raczej intymny, ale pełen godności spacer po zakamarkach pamięci. Katarzyna Madey, występująca w roli dociekliwej, ale niezwykle życzliwej partnerki w rozmowie, potrafi wydobyć z aktora historie, które wykraczają poza ramy planu filmowego. Pietraszak jawi się tutaj nie jako niedostępna gwiazda, ale jako człowiek o wielkiej kulturze osobistej, który z dystansem i humorem patrzy na swoje sukcesy oraz potknięcia. Rozmowa toczy się niespiesznie, pozwalając czytelnikowi poczuć ciężar i piękno zawodu aktora w czasach, gdy o jakości roli decydował warsztat, a nie liczba wyświetleń w mediach społecznościowych. Sentymentalna podróż przez polską kulturę Jednym z najsilniejszych punktów tej publikacji jest tło historyczne i kulturowe. Czytając wspomnienia Pietraszaka, przenosimy się do powojennej Bydgoszczy, a później do Łodzi i Warszawy, obserwując złote lata polskiego teatru i kina. Autorzy przywołują postacie, które tworzyły historię polskiej kultury – od wielkich reżyserów po partnerów z planu. Dzięki precyzyjnym pytaniom Madey, dowiadujemy się nie tylko, jak powstawały kultowe role w „Czarnych chmurach”, „Czterdziestolatku” czy wspomnianym „Vabanku”, ale przede wszystkim, co działo się w duszy aktora, gdy gasły światła jupiterów. To fascynujący wgląd w epokę, w której etyka zawodowa i koleżeństwo były fundamentem pracy artystycznej. Rola Katarzyny Madey Należy podkreślić rolę współautorki, Katarzyny Madey. Jej wkład w tę książkę to coś więcej niż tylko moderowanie dyskusji. To ona nadaje publikacji strukturę, potrafi we właściwym momencie dopytać o szczegół, który zmienia perspektywę całego rozdziału. Między rozmówcami czuć chemię i wzajemne zaufanie, co sprawia, że narracja jest płynna i autentyczna. Madey nie chowa się w cieniu wielkiego nazwiska, ale staje się przewodnikiem, który pomaga czytelnikowi zrozumieć fenomen popularności Pietraszaka, oparty na prawdzie i nienagannych manierach. Estetyka wydania i przesłanie Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami z prywatnego archiwum aktora, co czyni lekturę jeszcze bardziej osobistą. „Ucho od śledzia” to jednak przede wszystkim lekcja pokory. Z kart tej biografii bije spokój człowieka spełnionego, który wie, że największym sukcesem nie są nagrody, ale szacunek, jakim darzą go kolejne pokolenia widzów. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni sobie polskie kino, ale także dla tych, którzy szukają inspiracji w życiorysach ludzi, którzy potrafili zachować klasę w każdych okolicznościach. Podsumowanie „Ucho od śledzia, czyli rozmowa z Leonardem Pietraszakiem” to pozycja wyjątkowa na mapie biografii artystycznych. To hołd złożony wielkiemu aktorowi, ale też pożegnanie z pewnym stylem bycia, który powoli odchodzi w zapomnienie. Dzięki staraniom Katarzyny Madey otrzymaliśmy portret artysty kompletnego, mądrego i niezwykle ciepłego. To książka, do której chce się wracać nie tylko po anegdoty, ale po to, by ogrzać się w blasku autorytetu, jakiego we współczesnym świecie tak bardzo nam brakuje. To lektura, która zostawia czytelnika z poczuciem dobrze spędzonego czasu i uśmiechem, dokładnie takim, jakim obdarzał nas z ekranu pułkownik Dowgird czy Karol, przyjaciel Karwowskiego.

Uwielbiam ten serial! Ta książka nie rzuciła mnie na kolana. Ale prawdziwy wielbiciel lub prawdziwa wielbicielka (ja!) porucznika Borewicza (Panie Bronisławie, jak Pan mógł nam to zrobić tak przedwcześnie...są ludzie niezastąpieni i Pan do nich należy)...już nie wiem czy ktoś pamięta, co było na początku zdania. Tak czy siak. Może to nie jest dzieło wybitne, ale doceniam. Fajnie było przeczytać.

Kolejna część z łódzkim detektywem Stanisławem Bergiem. Tym razem bohater będzie musiał odnaleźć sprawcę podpaleń dworów zabranych po Powstaniu Styczniowym Polakom i oddanym rosyjskim przedstawicielom władzy. W trakcie śledztwa detektyw zmierzy się z wieloma przeciwnościami losu i napotka postać ze swej przeszłości. Akcja tej części, jak i poprzednich toczy się szybko, a powieść wciąga mocno.

Autor zabiera czytelników w przeszłość, gdzie na ulicach i w domach Warszawy prowadzi historię zbrodni, zdrady, patriotyzmu i miłości do ojczyzny. Zręcznie wplata wymyśloną historię w czas przed wybuchem powstania listopadowego. Przedstawia nam koloryt warszawskiej stolicy. Akcja powieści do ostatniego momentu trzyma w napięciu. Dopiero w końcówce historii otrzymujemy rozwiązanie sprawy i dowiadujemy się kto zdradził. Nie do końca możemy się spodziewać takiego obrotu wydarzeń. Powieść mi się spodobała, a osadzenie jej w Polsce pod zaborem rosyjskim, jest ciekawym zabiegiem.

Miłość do kina i to w jaki sposób kręcono filmy kilkadziesiąt lat temu. To jeden z lepszych satyryków, który w tej książce sypie różnymi anegdotami ze szczyptą ironii. Kaskaderskie popisy aktora (scena z motorem :) ), ale to jak został zamknięty Gustaw Holoubek we własnym teatrze. To trzeba przeczytać bo ja pisząc to się śmieję. Ja oglądałam "Dziennik Telewizyjny" i "Nie ma róży bez ognia", "Poszukiwany poszukiwana" Teraz są takie filmy? Raczej nie. Ja książkę polecam bo Pan Jacek to również ilustrator (rysownik). W książce znajdziecie też mnóstwo zdjęć.