Amandine

Pomimo pewnego schematu (spadek, tajemnica, wątek miłosny, Włochy) czytało się przyjemnie. Autorka potrafiła jednak wciągnąć w opowieść i zaintrygować, choć może ilość nieszczęść jak na jedną osobę nieco przytłacza. Czytadło na spokojny i relaksujący wieczór jak najbardziej!

Całkiem pozytywne zaskoczenie. Po wyglądzie i opisie spodziewałam się książki lekkiej z typu "romansidło z śródziemnomorskim klimatem", a książka momentami jest wręcz smutna, a już na pewno refleksyjna. Nicky Pellegrino zawarła w niej sporo przemyśleń na temat dojrzewania do stworzenia stałego i szczęśliwego związku, do szukania swojego miejsca w życiu, poszukiwania zajęcia, które wykonywałoby się z przyjemnością i zaangażowaniem. Sporo na temat wartości przyjaźni, rodziny, dobrych stosunków sąsiedzkich. W treści przewija się temat aborcji, gwałtu, nieplanowanej ciąży, starości, śmierci. Oczywiście pojawia się też motyw smacznego włoskiego jedzenia, przygotowywania go i celebrowania posiłków, ale wszystko zgrabnie wplecione w podwójną narrację. Niezbyt cukierkowa i niebanalna i to w niej najbardziej doceniłam. Do tego piękna Kalabria, którą planuję odwiedzić w przyszłym roku.

Książka ,która pokazuje jak ciężko jest się otrząsnąć z żałoby po stracie ukochanego.Heidi zostaje sama z synkiem.Nie może pogodzić się ze śmiercią męża.Matka wysyła ja do Prowansji.Haidi spotyka dawnego kolegę,który też ma za sobą trudne przeżycia.Czy Haidi zaryzykuje i da sobie szanse na nowe życie.Książka ma również wiele istotnych wątków rodzinnych.Choć jak dla mnie to tak jakby nie skończona historia.

Książkę dostałam do przeczytania jakiś czas temu w ramach zabawy "Wędrująca książka" u Eli. Od pierwszych stron czytało się ją bardzo szybko i przyjemnie. Herbaciarnia jest ciepłą opowieścią, o przyjaźni, miłości, wybaczeniu,pachnie świeżym ciastem i aromatyczną herbatą. W tytułowym lokalu spotykają się trzy kobiety, właścicielka oraz dwie młode dziewczyny ze sporym bagażem doświadczeń. Hannah de Brisay wiolonczelista, przeżywa kryzys małżeński, musi się pogodzić ze zdradą ukochanego, Julia cierpi po stracie syna, odrzuca męża, urywa kontakty z rodziną, a w szczególności z siostrą, którą obwinia za tragedię, również Madeline Davis zmaga się z demonami przeszłości. Początkowo kobiety łączy woreczek z zakwasem na chleb Amiszów, Julia zachęcona przez córkę, postanawia do dokarmiać, a później podzielić się z kolejną osobą. Z czasem jednak znajomość przeradza się w coś poważnego i trwałego, a miasteczko Avalon ogarnia chlebowe szaleństwo. Dodatkowo dociekliwa dziennikarka prowadzi śledztwo i za wszelką cenę chce się dowiedzieć od kogo wyruszyła pierwsza paczuszka z zakwasem. Lubię takie lekkie powieści, trochę odrealnione, ale dające pociechę i nadzieję w chwilach smutku.

Na odwrocie tytułowej strony jest informacja:"... nie jest to fikcja literacka". Może jako punkt wyjścia, ale na pewno nie jako w miarę prawdziwy opis zdarzeń i przede wszystkim dialogów. Po prostu nikt tak nie mówi. U Marleny de Blasi bohaterowie nie rozmawiają, ale wygłaszają wykłady czy też tyrady. Czasami mądre i pouczające, ale zdecydowanie w danej sytuacji niewiarygodne. A zatem: jeśli potraktuje się tę sycylijską opowieść jako rodzaj baśni z morałem o pięknej miłości to jej przeczytanie może "pokrzepić serce" i sprawić przyjemność, jeśli ma się inne oczekiwania może rozczarować.

"Wrześniowe dziewczynki" to Cara Caffrey i Sybil Allerdyce. Obie przyszły na świat w tym samym domu w Liverpoolu prawie jednocześnie. Ich rodziny teoretycznie nie miały prawa się spotkać jednak nieprzewidywalny los splata ich ścieżki życia. Książka Maureen Lee opowiada zawiłe koleje życia rodziny Caffreyów, irlandzkich imigrantów, którzy w pogoni za lepszym życiem trafiają do Liverpoolu. Druga rodzina to zamożny przedsiębiorca, jego żona i dzieci, którzy żyją dostatnie ale daleko od siebie. Niespodziewanie, w zimny, deszczowy wieczór, zaraz po przyjeździe do Anglii, Brenna zaczyna rodzić Carę. Na ulicy... Nancy, gospodyni i dobra dusza Allerdyców, przygarnia ją do siebie, już na zawsze pozostając aniołem stróżem obu rodzin. W tle lata międzywojnia i druga wojna światowa, która zmienia życie dookoła, niesie ze sobą strach, bombardowania, kalectwo i śmierć. Poplątane historie rodzinne tu opisane nie zawsze wydają się prawdopodobne i wiarygodne, choć życie czasami płata nam niezłe figle... "Wrześniowe dziewczynki" to dobrze napisana powieść obyczajowa, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Trudno się od niej oderwać. Czytałam trzeci raz 🙂 Zapraszam na www.swiatymiedzykartkami.pl

"Córka Magdy" Catrin Collier to poruszająca opowieść o sile miłości, determinacji i trudnych wyborach, które kształtują życie dwóch pokoleń kobiet. Czytając tę książkę, przeniosłam się do powojennego Pontypridd i poczułam ciężar sekretów, które zmieniają wszystko. Historia Magdy i Heleny jest niezwykle emocjonująca – pełna nadziei, ale i bolesnych rozczarowań. To piękna, choć momentami tragiczna lekcja o tym, jak przeszłość może wpływać na nasze życie.

Opowieść o życiu hiszpańskiego wiolonczelisty na tle przemian politycznych w Hiszpanii od końca XIX wieku do śmierci generała Franco. Opowieść o niezwykłe utalentowanym człowieku, jego trudnej przyjaźni z innym muzykiem i nieszczęśliwej miłości. Losy bohatera inspirowane były życiem Pabla Casalsa. Polecam

Nieznana mi dotąd pisarka Sarah-Kate Lynch i jej opowieść o starym domu pośród winnic Szampanii. Domu pełnym tajemnic, ale też skrywanych dramatów, rozliczeń z przeszłością i trudnych decyzji do podjęcia. Trzy przyrodnie siostry - każda ze swoim bagażem. Każda inna, a trzy tak różne kobiety to istny kocioł czarownic. Sama historia nie jest zła, może charaktery sióstr zbyt przerysowane. I tę cygańską rodzinę pisarka też mogła sobie darować. Piękne opisy przyrody tej cudownej krainy to coś, co akurat autorce dobrze wyszło. Można dowiedzieć się co nieco o mozolnej i trudnej produkcji dobrego szampana, o ilości włożonej pracy w ochronę krzewów i samego procesu tworzenia tego wyśmienitego trunku. Trochę banalna, trochę przewidywalna. Dla mnie po trudniejszej lekturze była w sam raz. Chociaż przeczytanie takiej książki tylko przypomina mi dlaczego nie czytam tylko takich. Myślę, że mógłby z tego być dobry film a nawet dwa: jeden bardziej romantyczny i spokojny, a drugi szedłby bardziej w stronę dramatu obyczajowego.

Są momenty, gdy bardzo dużo książek z rzędu u mnie to powieści lekkie. Nie wstydzę się tego. Praca i problemy w życiu bywają momentami tak ciężkie, że czytanie czegoś ambitniejszego, co wymaga ode mnie więcej uwagi jest zbyt trudne. Seria o Valentine Roncalli na taki okres wydawała się idealna, a na dodatek pogoda za oknem nie kusiła, żeby wyjść na spacer. Valentine Roncalli pochodzi z włoskiej rodziny, która od kilku pokoleń żyje w Ameryce, a konkretnie w Nowym Jorku. Poznajemy ją podczas wesela jej najmłodszej siostry Jaclyn. Valentine ma trzydzieści trzy lata i jako jedyna ze swojego rodzeństwa nie ma jeszcze męża i dzieci. Pracuje w warsztacie szewskim swojej babci, gdzie robią ślubne buty na zamówienie. Każda z par butów jest jedyna i niepowtarzalna, bo robiona jest dla konkretnej osoby. Valentine wydaje się, że w końcu znalazła swoje miejsce na ziemi, gdy spada na nią jak grom z jasnego nieba informacja, że zakład jest ogromnie zadłużony i grozi mu sprzedaż. Valentine może stracić nie tylko miejsce pracy, ale również mieszkanie. Kobieta nie chce do tego dopuścić, bo wizja powrotu do zawodu nauczyciela jest dla niej koszmarem. Chce za wszelką cenę uratować biznes, który jej rodzina prowadzi do 1903 roku. Na drodze ma dwie przeszkody: brak pieniędzy na spłatę długi oraz rodzonego brata Alfreda, który ze wszystkich sił chce doprowadzić do sprzedaży nieruchomości, która mieści się w jednej z lepszych części Manhattanu. Czy wyjazd do Włoch, gdzie Valentine będzie się uczyć techniki robienia butów i ich ozdabiania pomoże jej wykorzystać jedyną szansę na uratowanie rodzinnego biznesu? Valentine przez rodzinę uważana jest, jako ta zabawna. Jej brat Alfred określany jest, jako ten perfekcyjny, siostra Tess, jako zaradna a Jaclyn, jako ta piękna. Ojciec stwierdził, że ona, jako jedyna z czwórki jego dzieci musi walczyć o wszystko sama. Nie dostaje od życia nic za darmo. Nawet pożyczkę, której udzielił jej brat (prywatnie) musiała spłacać z pewnym oprocentowaniem. Wyróżnia ją jednak zdeterminowanie. Chce stanąć na głowie, aby ratować zakład. To mi się w niej bardzo podobało. Ogólnie bardzo polubiłam tę postać. Jest wykreowana bardzo naturalnie. Nie jest idealnie piękna, a przeciętnej urody. Nie ma idealnej rodziny – jej rodzina jest typowo włoska, gdy się kłócą to na cały głos. Jak każda dziewczyna z sąsiedztwa Valentine ma swoje problemy miłosne. Kilka lat temu rozstała się ze swoim narzeczonym Bretem, ale dalej utrzymują ze sobą przyjazne kontakty – to właśnie on, a brat, stara się jej pomóc w uratowaniu rodzinnego biznesu. W końcu jednak i do Valentine zaczyna się uśmiechać szczęście w miłości. Przypadkiem poznaje przystojnego włoskiego kucharza Romana, który podobnie jak ona urodził się w Ameryce. Roman prowadzi w Nowym Jorku typową włoską restaurację, która cieszy się dużym powodzeniem. Mężczyzna niestety poświęca jej zbyt dużo czasu, olewając tym samym swoją dziewczynę. Podczas pobytu we Włoszech przechyla się szala goryczy i dla Valentine wszystko inne przestaje mieć znaczenie tylko poznawanie technik robienia butów. Czy przystojny Gianluca zmieni jej życie? I jeśli tak to, w jaki sposób? Adriana Trigiani stworzyła bardzo ciekawych bohaterów, którzy sprawiają, że powieść jest kolorowa i pełna temperamentu. Są bohaterowie, których lubi się od razu, np. mama Mike czy babcia Valentine. Jednak znajdzie się kilka postaci, które należą do tych negatywnych, jak na przykład Alfred. Moim zdaniem jedyny brat naszej głównej bohaterki wstydzi się rodziny, z której pochodzi i pracując na Wall Street oraz zarabiając znaczne pieniądze próbuje to zatuszować. Jego ojciec nigdy nie miał zbyt dużej ilości pieniędzy, ale rodzina, Valentine nigdy nie klepała biedy. Alfred na każdym kroku pokazuje, że on ma pieniądze i on sponsoruje leczenie ojca chorego na raka. Na każdym kroku to wypomina, a siostrom za nic nie pozwala się dołożyć. Nie polubiłam Alfreda. To postać bardzo negatywna i tworząca wokół siebie złą atmosferę. „W stylu Valentine” jest książką bardzo zabawną, ale również lekką – o czym wspomniałam we wstępie tej recenzji. Czytało mi się ją bardzo dobrze, ale niestety szczegółowe opisy zbyt mnie nużyły. Jest ich momentami za dużo. Nie obyło się również bez literówek, których było zdecydowanie za dużo jak na książkę o takiej ilości stron (równe 400). Akcja również nie pędzi jak szalona. Wyjazd do Włoch jest dopiero, gdy jesteśmy w ¾ książki. Muszę przyznać, że to też przyjemna odmiana, bo z reguły zmiany w życiu bohaterów w książkach nadchodzą bardzo szybko, a tu autorka zostawiła to na sam koniec. Ja osobiście wam polecam, jeśli szukacie czegoś na relaks i odrobinę śmiechu w trakcie czytania. Dialogi rodziny Roncalli pozwalają czasem wybuchnąć głośnym śmiechem. Jest to zwariowana książka, ale da się w niej znaleźć proste przesłanie: na miłość nigdy nie jest za późno. Nawet, jeśli jest się osiemdziesięcioletnią wdową. Miłość zawsze odejmuje lat! „Miłość układa się tylko wtedy, kiedy obie strony zaczynają wspólne życie, niczego nie poświęcając. Nikt nie powinien rezygnować z siebie dla drugiej osoby. Ludzie tak robią, ale to ich nie uszczęśliwia na dłuższą metę.”~ Adriana Trigiani, W stylu Valentine, Warszawa 2010, s. 371.

Domek w Moorgate, położony w malowniczej i spokojnej okolicy Kornwalii, należy od wielu lat do rodziny Seliny. Jednak za sprawą sprzedaży, staje się przyczyną pogłębienia sporu między Seliną i jej macochą. W międzyczasie oferta sprzedaży trafia w ręce Melissy. Zauroczona miejscowością o samym domem, postanawia natychmiast się tam udać. Jednak czy w przypadku jej choroby to dobry pomysł? Na miejscu spotyka mężczyznę, w równym stopniu, zauroczonego Moorgate jak i ona. Czy kilka dni spędzonych razem może zakończyć się wielkim uczuciem? Czy Melissa wyjawi mu swoją tajemnicę? Mimo ciążącego nad nią przeznaczenia udeje się jej, choć na moment, zapomnieć o wszystkich problemach i cieszyć się tą chwilą szczęścia. To tyle tytułem wstępu. Na początku nie byłam przekonana, dlatego książka odczekała swoje w kolekcje a ja chyba musiałam do niej ,, dojrzeć” 😅 na pierwszych stronach troszeczkę się pogubiłam, ale z każdą kolejną historia wciągała mnie coraz bardziej. Nie jest to zwykła powieść ,, ociekająca lukrem" i gwarantuję, że na długo pozostaję w pamięci. Autorka porusza w powieści codzienne problemy, rodzinne tajemnice i spory. W pięknym stylu traktuje o ulotności każdej chwili w naszym życiu, o czym zresztą, często zapominamy. Daje do zrozumienia, że powinniśmy szanować każdy dzień, który jest nam dane spędzić z bliskimi. Powieść jest naprawdę piękna i daje wiele do myślenia. Polecam , bo warto 😊 zaryzykuje wręcz stwierdzenie, że pozwala inaczej spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość 😉

Po serii zaczytywania się w powieściach wiktoriańskich szczerze przyznam, że potrzebowałam chwili, by przestawić się na powieść współczesną. Sama książka wciąga choć widać niedociągnięcia i urywane historie które ze spokojem możnaby pociągnąć dalej. Niemniej jednak Stojałowska potrafi oczarować piękna Toskania i jej tajemniczymi domostwami ;) co jest największym atutem tej historii? Zdecydowanie jej ZWYCZAJNOŚĆ ;)

Czym jest wolność? Czy dla każdego to słowo ma ten sam wydźwięk i sens? Okazuje się, że nie do końca. Lua - młoda brazylijska służąca nie odczuwała swego zniewolenia w jakiś szczególny sposób. Prawdopodobnie dlatego, że urodziła się już w niewoli i spotkał ją nieco lepszy los niż pozostałych. Była służącą panienki Eulálii, którą znała od dzieciństwa. Dzięki temu miała okazję uczestniczyć w naukach, które pobierała, w skutek czego nauczyła się pisać i czytać. Nie było to pochwalane, więc utrzymywała swoje umiejętności w tajemnicy. Pewnego popołudnia Eulàlia otrzymała w prezencie zaręczynowym Zè - silnego, czarnoskórego niewolnika. W wyniku małego zamieszania, które uczynił, zebrała się grupa obserwatorów, wśród których była Lua. Zwrócił jej uwagę swoją siłą, sprytem, umięśnionym ciałem i przystojną twarzą, spojrzeniem zaś oczarował. Przy ich pierwszym potajemnym spotkaniu, na którym mieli okazję w końcu ze sobą porozmawiać, mężczyzna zaczął opowiadać jej o byciu wolnym oraz jego małym marzeniu, którym było założenie osady dla zbiegłych niewolników. Zaproponował ucieczkę, na co Lua zareagowała gniewem. Jednak uczucie, które zakiełkowało, gdy pierwszy raz ich spojrzenia się spotkały, wciąż rosło. Wkrótce po pierwszej nocy, jaką ze sobą spędzili, Zè uciekł. Pomogła mu w tym Imaculada - stara afrykanka, której wszyscy w wiosce się lękali. To właśnie ona skłoniła podstępem również i Luę do ucieczki. Dziewczyna jednak nie była w stanie poradzić sobie na wolności tak dobrze jak inni, co poskutkowało jej szybkim powrotem. Została skaza na prace polowe, do których zupełnie się nie nadawała, więc wkrótce przydzielono ją do pralni. Druga ucieczka, która była zupełnie spontaniczna, okazała się udana. Pomógł jej Zè, który po założeniu maleńkiej osady postanowił po nią wrócić. Droga, którą przebyli była bardzo długa i wyczerpująca, przez co nie zamienili ze sobą zbyt wielu słów. Po przybyciu do wioski Lua czuła się... rozczarowana. Nie tak wyobrażała sobie wolność. Czuła się bezużyteczna. W dodatku jej relacja z Zè zupełnie podupadła, więc pewnego dnia po prostu odeszła. Ukryła się na plaży nieopodal Très Marias - fazendy, gdzie jej dawna właścicielka zamieszkała po zaślubinach. Pewnego dnia zauważyła ją spacerującą po brzegu. Postanowiła zaryzykować i poprosić o przyjęcie z powrotem na służbę. Eulàlia nie mogła jednak tego uczynić. Jej słowo w ogóle się nie liczyło w nowym domu, a ze swoją rodziną była skłócona. Sama chętnie by stamtąd uciekła. W miarę możliwości postanowiła jednak pomóc. Niedługo po spotkaniu Eulàlii odwiedziła ją Imaculada. Przyniosła Lui jedzenie i poprosiła, by dokończyła spisywać jej historię, którą potajemnie jej opowiadała jeszcze zanim Zè przybył do wioski. To dzięki niej Zè odnalazł ukochaną. I to w momencie, gdy Lua postanowiła się zabić. Zaopiekował się nią i poczekał aż odzyska siły. Przy następnej wizycie starej afrykanki chłopak dowiedział się o ciąży Lui, którą przed nim ukrywała. Imaculada dokończyła swoją i historię i przedstawiła im plan, który miał uczynić ich wolnymi ludźmi. Pomocy miała udzielić im Eulàlia. Jednak zrodziły się wątpliwości: czy ich nie wyda? Czy na pewno mogą na nią liczyć? Ta opowieść jest jedną z najpiękniejszych i najbrutalniejszych, jakie ostatnio miałam okazję przeczytać. Szczególnie poruszyła mnie historia Kasindy (aby dowiedzieć się kto to, musisz przeczytać książkę), która doświadczyła w swoim życiu ogromnych cierpień. Zniewolenie, okrucieństwo i śmierć spotyka się z wolnością, miłością i oddaniem. To czyni tę historię jednocześnie piękną i straszną. Mimo wszystko wartą uwagi i zapamiętania. Chciałabym, aby ta pozycja zaszczyciła kiedyś listę lektur szkolnych. :)

Letni domek Marcia Willet - opowieść o mieszkańcach Rezydencji, do której przynależy też letni uroczy domek, który odgrywa w tej powieści dużą rolę. Bohaterowie tej powieści reprezentują różne pokolenia. Jedni są związani ze sobą więzami krwi, a inni to przyjaciele domu. Mamy tu też pisarza Marta i jego siostrę Im, którzy wychowywali się jako sieroty w domu właścicieli opisanej przez autorkę posiadłości. Pisarz Matt odgrywa w tej powieści niebagatelną rolę. To on odkrywa zaskakujące losy swoich rodziców i skrywaną przez nich wielką tajemnicę, która ma na jego osobowość duży wpływ. Pisarka przedstawia w tej opowieści portrety psychologiczne bohaterów o niebanalnej osobowości. Polecam tę książkę. Czyta się ją bardzo przyjemnie, chociaż losy bohaterów czasem bywają bardzo smutne, a nawet tragiczne. Prawie każda z przedstawionych tu osób ma swoje sekrety. Uważam, że pozycja ta to dobra angielska literatura. Koniecznie przeczytajcie.

Książkę „Francuska oberża” Julii Stagg przeczytałam w ramach Booktoura zorganizowanego przez @cricieta. Jest to lekka i łatwa opowieść o lokalnej społeczności francuskiego miasteczka Fogas. Książkę szybko się czyta, jest nawet zabawna ale nie zachwyciła mnie aż tak by sięgnąć po kolejny tom. Jak dla mnie trochę za dużo postaci i ciężko się czasem połapać, kto z kim i dlaczego. Czytając opis wydawcy spodziewałam się czegoś innego, bardziej porywającego, takiego klimatycznego, niestety tu tego nie znalazłam.

Historia życia dwóch dość różnych od siebie sióstr, wychowanych w sierocińcu w Wenecji. Dziewczęta wzrastają w zamkniętym domu, odcięte od prawdziwego świata i jego dziwnych zasad moralnych. Na ich codzienność składa się modlitwa, dyscyplina i muzyka. Książka opowiada o ich dojrzewaniu, pierwszych miłościach i wyborach na całe życie. Autorka przedstawia dwie różne idee szczęśliwego życia i spełnienia się, dobrane do charakteru każdej z sióstr, wplata sporo informacji o ówczesnych stosunkach i grach obyczajowych oraz wypełnia strony muzyką wielkiego (choć całkiem irytującego) Vivaldiego. Jest to raczej dobra powieść obyczajowa, mimo że bazująca na postaciach historycznych.

Czytałam ją kilka razy. Najpierw, zaciekawiona losami bohaterów, dosłownie pożerałam tekst. Później dawkowałam sobie kolejne rozdziały, delektując się opisami chorwackiego wybrzeża i małego miasteczka, gdzie zaczyna się miłość głównych bohaterów. Obecnie trzymam ją na półce, zmazaną podkreśleniami i dopiskami, i kartkując powieść, wracam do ulubionych fragmentów. Głównym słowem, opisującym "Każdego dnia..." jest miłość. Miłość od dziecka, miłość, która rośnie z bohaterami, miłość, która wystawia na próbę i sama jest na nią wystawiana przez odległość i czas. Miłość, która daje tyle samo bólu co radości, miłość niełatwa, miłość na trudne i lepsze chwile, miłość na całe życie. Klimatyczne i subtelne studium tego, jak uczucie z dzieciństwa może wpłynąć na całe życie człowieka, jego decyzje i relacje. Polecam

Wspaniała, z resztą jak wszystkie przeczytane przeze mnie książki tej autorki. Historia Marty pokazuje jak silna potrafi być kobieta w obliczu wojny, biedy, choroby i tragedii jaka spotyka rodzinę Rossich. Pokazuje nam również jak Marta poradziła sobie z bólem i rozpaczą po stracie syna, jak stawia czoła swoim słabościom i potrafi walczyć w słusznej sprawie. Polecam tę książkę w całego serca.

"Dziewczyna znad Rio Paraiso" Any Veloso od dawna stała na półce i czekała na przeczytanie w ramach kolorowego wyzwania u magdalenardo. Do tej pory przeczytałam tylko "Woal" tej Autorki. Byłam zachwycona tą książką i dlatego z pewnym ociąganiem sięgałam po "Dziewczynę...". Bałam się, że mogą zatrzeć się tamte cudowne wrażenia z lektury. Niepotrzebnie :) Akcja książki rozgrywa się na przełomie lat 1826/1827. Nad brzegiem tytułowej Rio Paraiso brazylijski właściciel ziemski Raul Almeida znajduje wycieńczoną i ciężko ranną dziewczynę o niespotykanej na tych terenach urodzie (drobna o jasnej cerze i blond włosach). Zabiera ją do swojej posiadłości, gdzie dziewczyna odzyskuje przytomność. Ma jednak kłopot z określeniem swojej tożsamości i z porozumieniem się z mieszkańcami, bo nie zna języka. Z czasem dziewczyna odzyskuje pamięć i uświadamia sobie, kim jest i jak wyglądało jej dotychczasowe życie. W przyjaznym otoczeniu uczy się języka portugalskiego i odzyskuje wiarę w siebie. Poza cudownie skonstruowanym i wciągającym wątkiem głównym w książce poznajemy trochę polityki związanej z niemiecką kolonizacją Brazylii, jej zwyczaje i tradycje. Nie brak tu dawnego pojmowania świata podzielonego na światy kobiet i mężczyzn.