Afrykański świt

Imponuje mi to, że książka ma jedno zakończenie, pomimo tego, że ma wiele rozgałęziających się ścieżek. Jednocześnie przeszkadza mi to i doprowadza do kartkowania tych samych stron, aż do momentu, który pozwala na zakończenie. Niewątpliwym atutem pozycji jest odwoływanie się do historii, mi nieszczególnie znanej, co sprawiło, że z zaciekawieniem spoglądałam na poczynania protagonisty. Szkoda jednak, że ekwipunek, który został mi przypisany na nic się nie zdał. Raczej powinien mieć on funkcję, a nie tylko być.

Podobała mi się z racji tego, że w żadnej części nie "zginęłam" tyle razy co w tej. Już myślałam, ze nie doczytam do końca z racji tego, że cały czas lądowałam w oceanie strącona z deski przez kapitana. Sam motyw piratów i fabuła podobały mi się bardzo. A to że utknęłam... chyba nie nadaje się na pirata :P

Czyta się bardzo przyjemnie. Nie wiem jeszcze jak w innych częściach ale w tej niestety zapętliło mnie w czasie. O ile możemy zapętlic się w danych rozdziałach i wyjść z pętli po przeczytaniu ponownie kilku rozdziałów tak w moim przypadku zapętliło mnie bez wyjścia z uwagi na dokonany "zły" wybór przy wyborze przedmiotu jaki możemy zabrać ze sobą tj. zapalki lub cukier. Wg. mnie nie powinno tak być.Mimo wszystko czyta się szybko i przyjemnie.

W końcu uporałam się z tą cegłą! Nie chcę przez to powiedzieć,że była nudna i okropna ale niestety przez szkołę jakoś wypadły mi na nią prawie dwa miesiące. Książka była naprawdę świetnie napisana i zachwyciła mnie(pomijając gdzieniegdzie drobne błędy w wydruku). Historie co prawda były przedstawione tak jak w filmie ale w nim nie było ukazanych niektórych scen jak np. do czegoś doszło i czemu. W książce było to wszystko jasno wyjaśnione i po jej przeczytaniu będzie można lepiej zrozumieć filmy. Napisana była językiem prostym i pismo miała dość duże,co nie znaczy,że jest banalna.Wręcz przeciwnie. Naprawdę polecam

Daje radę :) nie jest zła, ale też nie jest świetna. W tej cześć sporo razy zdarzyło mi się zapętlić i wracanie w to samo miejsce robiło się już nudne. Czytając ja miałam wrażenie, że książka ma tylko jedno właściwe "rozwiązanie" w przeciwieństwie do pozostałych części. Trzeba do niej trochę cierpliwości - przynajmniej w moim przypadku :)

Po Bearym Gryllsie spodziewałem się cennych porad, jak przetrwać i przeżyć w dziczy. I się nie zawiodłem. Historia opowiada o dwóch chłopcach przemierzających niezbadane tereny Alaski szukając pomocy dla rannego w katastrofie lotniczej wujka. Tundra, góry, śnieg, dzikie lasy, wilki, niedźwiedzie i lodowate potoki.. Jak zrobić wykwintny obiad z plastikowej butelki i noża, jak wysuszyć mokre ubranie kiedy temperatura "na minusie", a wkoło sam śnieg, co robić w przypadku spotkania niedźwiedzia lub wilka i jak sobie pomóc w przypadku ostrego zatrucia mając jedynie zapałki lub krzesiwo. Takie porady i nie tylko sprytnie wpleciono w fabułę pełną przygód i niebezpieczeństw. To taki podrasowany Tomek Wilmowski z powieści Alfreda Szklarskiego 😉 Ukręciłbym jedynie głowę grafikowi, który projektował okładkę, bo jest zrobiona w stylu - "grafik płakał jak projektował" 😃 😉

Potomkowie pierwszej czarownicy to debiut Zuzanny Gajewskiej i zarazem książka, która zajęła pierwsze miejsce w Konkursie Literackim organizowanym przez Fundację Elbląg. Sama autorka jest redaktorką portalu e-kulturalni.pl oraz założycielką bloga Szufladopółka. Zachęcam do odwiedzenia obu tych miejsc. Wracając do książki - gdyby nie uprzejmość Zuzanny zapewne nigdy nie udałoby mi się dotrzeć do jej debiutu, publikacja niestety nie jest dostępna w sprzedaży, dlatego bardzo dziękuję autorce za możliwość przeczytania jej powieści. Akcja powieści skupia się na legendzie dotyczącej Adelajdy, córki Mieszka I, oraz Nawoji, czarownicy. Księżniczkę poznajemy w momencie ucieczki z domu, Adelajda nie chciała się pogodzić z rolą, w jakiej widział ją Mieszko I, stąd odważna decyzja o opuszczeniu zamku i szukaniu szczęścia w świecie. Po kilku kolejnych stronach okazuje się, że szczęściem Adelajdy miał być pewien mężczyzna, za którego po kryjomu szybko wyszła za mąż. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że jej wybranek jest wnukiem Nawoji i że wiążąc się z nim skazała swoich potomków na klątwę. Jak się okazuje w powieści mamy nie tylko do czynienia z zakazaną miłością, ucieczką i klasycznym happy endem, ale również z magią i bóstwami. Poznajemy Welesa i Peruna, jego wyznawców, dowiadujemy się co ma z nimi wspólnego Nawoja i jej siostra, odkrywamy jak bardzo religia wpływa na działa ludzi i jakie skutki może za sobą pociągnąć. Potomkowie pierwszej czarownicy nie jest jednak historią o Adelajdzie, ale o jej przyszłych wnukach. Przyznaję, że na początku bałam się, że cała akcja będzie się rozgrywała w odległych czasach i się wynudzę przy lekturze. Na szczęście bardzo szybko autorka przeszła do współczesności, w której poznajemy trzy dziewczyny, świeżo mianowane studentki olsztyńskiego uniwersytetu. Mogłoby się wydawać, że ich spotkanie jest przypadkowe a one same nie mają ze sobą nic wspólnego, później jednak ich losy coraz bardziej się wiążą aż dochodzi do kulminacyjnej sceny. Matylda, Basia, Kornelia i Magda powoli odkrywają co je łączy, oczywiście czytelnik, przy wnikliwej lekturze, może jeszcze przed nimi się wszystkiego domyślić, jednak zakończenie powieści mimo wszystko zaskakuje i wzbudza apetyt na ciąg dalszy. Początkowo ciężko czytało mi się kolejne rozdziały. Plątały mi się postaci, akapity dłużyły, może gdyby w tekście wprowadzono więcej dialogów byłoby lepiej. Sporo stron minęło zanim się jakoś ogarnęłam i mogłam czytać bez niechęci. Sama fabuła jest bardzo ciekawa i widać, że autorka przemyślała poszczególne sceny. Mimo, iż przydługie opisy niezbyt przypadły mi do gustu, to jednak stanowią one mocną stronę książki. Podobnie jest z przedstawionymi bohaterkami powieści, dziewczyny mają różne osobowości i style bycia, są barwne i przykuwają uwagę czytelnika. Są dobrze opisane, jednak momentami, zwłaszcza na początku, gubiłam się trochę. Nie wiem czy to efekt mojego rozkojarzenia czy ciągnących się czasem przez całą stronę akapitów. Nie jestem pewna, dlatego nie dostrzegam tego jako minusa powieści, gdyż może faktycznie mój stan wpłynął bardziej na lekturę niż mogłam przypuszczać. Największą wadą powieść jest brak jej zakończenia. Nie wiedziałam o tym zaczynając lekturę, przez co ostatnie zdanie mnie nieprzyjemnie zaskoczyło. Liczę na to, że Zuzanna Gajewska szybko napisze kolejną część i ją udostępni w tej czy w innej formie... W końcu wzbudzając ciekawość w swoich czytelnikach do czegoś się zobowiązała... Mam tylko nadzieję, że wygrana w konkursie organizowanym przez Fundację Elbląg chociaż trochę przetrze jej drogę do wydawnictwa i jej powieść będzie szerzej dostępna. Potomkowie pierwszej czarownicy to powieść skierowana przede wszystkim do młodzieży. Wartka akcja książki powinna się spodobać nawet najbardziej wymagającym, choć zbyt długie akapity i mała ilość dialogów mogą początkowo zniechęcać potencjalnego czytelnika. Na szczęście ciekawe postaci niwelują wszelkie niedociągnięcia i zachęcają do czytania. Gdyby udało Wam się dostać debiut Zuzanny Gajewskiej w swoje ręce, nie zastanawiajcie się, tylko czytajcie!

Rewelacyjna. Brakuje mi takich książek, dowcipnych i zabawnych, przy których można wypocząć i nie mieć wrażenia straconego czasu. Szkoda tylko,że tak szybko się kończy,bo po przeczytaniu ostatniego rozdziału poczułam ukłucie żalu,że więcej już nie ma. Czekam na kolejną książkę i mam nadzieję ,że będzie trzymać poziom.

Od pierwszej sceny mroczna sensacja prowadziła mnie aż do ostatniej strony. Watykan, puszcza amazońska, amerykański lotniskowiec... A przy tym wiem, że wszelkie opisy Amazonii nie pochodzą z filmów czy blogów - autor spędził tam podczas wypraw survivalowych wiele tygodni. Intryga niesamowita - gdyby to wyszło po angielsku, cały świat stawiałby tę książkę obok Cusslera.

Majowie przewidzieli koniec świata, który zbliża się wielkimi krokami. Ocalić świat może rodzeństwo, o którym mowa w piątym kodeksie Majów. Bliźniaczy, Julian i Julka, mają pewne zdolności. Sny i dziwne wizje utwierdzają ich w przekonaniu, że tylko oni mogą uratować ludzkość przed demonem Vucubem Caquixem. Przed bliźniakami stoi zadanie trudne, niebezpieczne i fascynujące. Czy spełnią pokładane w nich nadzieje? „Misja Xibalba” to drugi tom przygód o niezwykłych bliźnich, lecz spokojnie można czytać tę część bez znajomości poprzedniej książki. Fabuła skupia się na wątku ocalenia świata, więc czytelnik bez problemu odnajdzie się w tej historii. Spodziewałam się typowej młodzieżówki, a nawet książki skierowanej bardziej do dzieci i jakie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że „Misja Xibalba” w całości mnie pochłonęła. Wielki plus za narracje, bo wszechwiedzący narrator spisała się idealnie. Lawiruje między bohaterami i ujawnia najistotniejsze sprawy, lecz część zachowuje w ukryciu, co potęguję napięcie. Książka napisana z dbałością o szczegóły, fabuła oryginalna i całość niezwykle wciągająca. Czy tylko dla młodzieży? Z całą pewnością nie! Siedemnastoletni bliźniacy są głównymi bohaterami, lecz sam początek w małym stopniu się na nich skupia. Pojawia się żądny władzy i pieniędzy prezes Seven Ara Corporation, któremu zależy na zdobyciu ziem plemienia Moskito, którzy nadal wierzą w przepowiednie Majów. Pojawia się również ekipa poszukiwaczy złota. Pragną zdobyć miliony i wykorzystują w tym celu badacza, któremu bardziej zależy na wiedzy, niż na samych zyskach. Ale to nie wszystko, bo pojawia się kilka scen bezpośrednio dotyczących demona z krainy Xibalba! Niby wszystko zmierza do końca świata, lecz każdy z bohaterów kieruję się innym motywem. Napięcie rośnie i nawet starszy czytelnik wciągnie się w tę opowieść. Dobrze prowadzona narracja i dojrzały sposób pisania mnie zachwycił. W ostatnim czasie nie spotkałam ta dobrze napisanej książki dla młodzieży i nie chodzi mi tu o fabułę, a o styl i wiedzę autorki. Julian i Julka nieustannie się przekomarzają, ale to bardzo sympatyczni bohaterowie. Łatwo ich polubić i z przyjemnością śledziłam ich perypetie. W całej powieści zabrakło mi emocji i wątków stricte osobistych. Jest to przede wszystkim powieść przygodowa, ale ja lubię, kiedy emocje i uczucia przybierają na sile, a tego mi tutaj zabrakło. Na szczęście szybka akcja i wiszące w powietrzu zagrożenie nie pozwoliło mi szczegółowo rozwodzić się nad kwestią uczuć osobistych. „Misja Xibalba” ma nie tylko piękną okładkę, ale i ilustrację wewnątrz. Wszystkie są autorstwa nominowanej do Oskara malarki Doroty Kobiela. Jestem fanką wszelkich urozmaiceń i dodatków do powieści. Artystka przedstawiła nie tylko samych bohaterów i demony, ale i elementy kultury Majów oraz sam Meksyk, który jest niezwykle barwnym miejscem. Piękne i przykuwające wzrok obrazy. „Misja Xibalba” to powieść, przy której można zarwać noc, by dowiedzieć się, czy jednak nasz świat ocaleje. Fajny klimacik, sympatyczni bohaterowie i misja do wykonania! Książka dla wszystkich miłośników dobrej przygody, bo w tej książce dzieję się naprawdę dużo. Chwilami niebezpiecznie i bardzo tajemniczo, ale przede wszystkim jest to lekka i niezobowiązująca powieść! Polecam 7/10

Wow🙂 "Miasto pożeraczy deszczu" to była naprawdę fajna książka😄 Zacznę od tego, że wydanie jest piękne. Twarda i ładna oprawa, a w środku jest wklejka z mapą. Poza tym strony książki są dosyć grube. Naprawdę kawał dobrej roboty😊 Historia książki osadzona jest w roku 1893. Momentami pisana jest językiem oddającym charakter tamtych czasów, czyli takim ciężkawym. Głównym bohaterem jest berliński złodziejaszek Oskar, który pewnym zbiegiem okoliczności trafia do domu sławnego podróżnika Carla Friedricha von Humboldta. Od tego momentu zaczyna się ich wspólna wyprawa do tytułowego miasta pożeraczy deszczu🙂 Oprócz nich w książce sa również bardzo dobrze wykreowani bohaterowie poboczni jak np. Eliza, pochodząca z Haiti kapłanka voodoo, czy wyniosła siostrzenica Humboldta Charlotte. Warto również wspomnieć o dodającym książce uroku ptaku Willmie😁 Autor stworzył naprawdę świetną historię, w której połączył mityczny świat Inków z historyczmi postaciami takimi jak Da Vinci czy Aleksander von Humboldt. To co cechuję tę książkę to wartka akcja oraz malownicze opisy przyrody i krajobrazów. Jest ona naprawdę świetną przygodówką😊

To dobra książka dla młodzieży. Ciekawy świata przedstawiony, spoko historia. Moją dorosłą głowę nie do końca przekonują przedstawione postacie, wydaje mi się, że Alek, Dylan i dokrot Barlow nie są realni, zbyt ponaciągani pod tezę, ale nastoletniemu synowi w niczym to nie przeszkadzało, wciągnął powieść jednym tchem.

Dobra, to określenie adekwatne do danej powieści. W książce chodzi o bohatera który trafił w wir konfliktu. Cała książka opiera się na tym konflikcie i w sumie to tyle. Nie chodzi tutaj o rozwiniętą fabułę, bo wydaje mi się nie o to chodzi w takich powieściach. A i dobrze! Bo czytało się o lekko i przyjemnie, przypomniały mi się chwilę kiedy za dzieciaka oglądałem z ojcem westerny przy niedzielnym obiedzie. Książkę można porównać właśnie do takiego 120 minutowego filmu. Dla mnie bomba ;) Polecam!

"Zagadka Diamentowej Doliny" to piąty tom serii, której nowe wydanie ma okazję zagości na naszych półkach dzięki wznowieniu wydanemu nakładem Wydawnictwa Wilga. Wydanie, które zachwyca nie tylko treścią, ale również ilustracjami Anety Fontner-Dorożyńskiej i Wiolety Herczyńskiej. Tym razem czeka nas przygoda w Australii i będziemy okazję mieli nie tylko świetnie się bawić podczas lektury, ale też i wzbogacić wiedzę związaną z Australią i jej mieszkańcami. Jest to niezwykle ciekawa i wielowątkowa historia. Pozwala na rozmyślania, kto tym razem jest przeciwnikiem naszych młodych bohaterów i czy uda im się wyjaśnić wszystkie tajemnice. Momentami robi się niebezpiecznie i wręcz czuć napięcie i niepokój. Jednak jak to w książkach dla dzieci bywa wiemy, że wszystko się skończy dobrze, ale nie wiemy jak dokładnie i to jest w tym wszystkim najlepsze. Bardzo podoba mi się jak autorka przedstawia historię oraz fakty historyczne w tej książce - oraz pozostałych z serii. Jest to świetne połączenie przyjemności i nauki. Zdecydowanie przydałoby się więcej takich książek. Książka ogromnie mi się spodobała, a jutro opowiem Wam o jej kontynuacji. Ogromnie Wam polecam tą serię czy na samotny wieczór i relaks z książką czy na wspólne czytanie z dziećmi - dobra zabawa gwarantowana!

Ciekawie opisana historia podróży dwójki Polaków przez Australię. To ciągle jedna z moich destynacji "must see" ale pandemia pokrzyżowała wszelkie plany, a dzięki książce można odbyć wirtualną podróż po tym pięknym, różnorodnym i bardzo ciekawym kontynencie. Dziękuję autorce za inspirację i potwierdzenie, że warto się tam wybrać :)

Wspomnienia Polaka Józefa Białoskórskiego z czasów jego służby w Legii Cudzoziemskiej w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Język trochę naiwny, ale szybko się czyta. Dzisiaj taki język i określenia wobec Arabów i czarnoskórych by nie przeszły...

--- Klasyczna, westernowa opowieść z Dzikiego Zachodu. Wszystko zaczyna się w 1889 roku, kiedy to oczami chłopca Roberta MacPhersona Skerritta, jedynego syna właścicieli niedużej działki rolnej Joe'go i Marian Skerrittów, obserwujemy zmierzającego do wioski tajemniczego jeźdźca. Shane, jak przedstawia się przybysz, postanawia skorzystać z zaproszenia i spędzić noc na farmie. Oczywiście okolicą trzęsie Luke Fletcher - bogaty farmer, żądny terenów zajmowanych przez osadników. Zaczynają się krwawe podchody... --- Owszem, jest to prosta, łatwa literatura z komiksowo-superbohaterskim motywem, ale jakże się to przyjemnie czyta! Trochę naiwna opowieść w oczach dziecka przemyca szczyptę magii w twarde, męskie porachunki. Mój typ "kołziliteratury". Tym bardziej tuż po skończeniu przygnębiającego "Zatracenia" Dazai'ego!