Całe złoto El Dorado

Gdyby nie była wzorowana na filmie, wówczas jej ocena pewnie byłaby większa...styl pisarski tej pani jest według mnie bardzo dobry...czytało się to szybko i bez większych trudności...Jeszcze większe wrażenie wywarłaby na mnie, gdybym wcześniej nie oglądał filmu. Lecz i tak ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu książkę mogę zaliczyć do bardzo dobrych...i szczerze mówiąc nie rozumiem oceny ogólnej jaką wystawili tej książce oceniający ją czytelnicy...moim zdaniem zasługuje na o wiele większą ocenę... Jeśli słowa książki zrobią na czytelniku wystarczające wrażenie, by sięgnął w przyszłości po inną książkę tego samego autora z dużym zaciekawieniem, to już o czymś to świadczy...a w moim przypadku tak właśnie jest...także polecam!!!

@_olivia.czyta_ | 4/5⭐ | [współpraca reklamowa] Dzień dobry! Zapraszam Was na recenzję książki ,,Młody Sherlock Holmes. Zabójcza chmura" autorstwa Andrew Lane'a. Dziękuję wydawnictwu Replika za egzemplarz do recenzji. Przed przeczytaniem tej książki nie miałam zbytnio styczności z Sherlockiem. Gdzieś kiedyś mignęły mi dwa odcinki serialu, ale nic poza tym, więc była to idealna okazja, aby zacząć poznawać jego historię, zwłaszcza od najmłodszych lat. Sherlock na wakacje wyjeżdża do stryjostwa do Farnham. Na początku wydaje mu się, że to będą najgorsze wakacje w jego życiu, ale nie spodziewa się, że ten wyjazd zmieni jego życie. W lesie znajduje ciało pewnego człowieka, wtedy zaczyna myśleć o tej sprawie i nie potrafi o niej zapomnieć. Sama postać Sherlocka była bardzo ciekawa. W jego kreacji nie mogło zabraknąć wielu myśli i łączenia faktów, o których większość ludzie by nie pomyślała. Oceniam go zdecydowanie na plus. Bardzo polubiłam też pozostałych bohaterów tj. Virginię, jej ojca, wujostwo (dość specyficzne) oraz nowego przyjaciela - Matty'ego. Drobne minusiki. Pierwszy jest taki, że akcja czasem działa się za szybko. Sherlock coś wymyślił, ale nie wiadomo skąd itd. A drugim minusem jest zbyt wiele walk. Moim zdaniem było za mało wyciągania wniosków i analizy, a za dużo uciekania przed złoczyńcami, zwłaszcza w drugiej części książki. Podsumowując, książka podobała mi się i była dość ciekawą i przyjemną rozrywką. W przyszłości prawdopodobnie będę kontynuować tę serię, aby poznać dalsze losy młodego Sherlocka Holmesa. 𝐱𝐨𝐱𝐨, 𝐎𝐥𝐢𝐰𝐤𝐚🩵

Książkę czytałem dość dawno temu ale, Domena to ciekawa i oryginalna książka, która przedstawia świat cyberprzestrzeni i jej zagrożenia. Książka jest napisana w prostym i zrozumiałym języku, który ułatwia czytelnikowi śledzenie akcji. Autor stara się opisać techniczne aspekty cyberprzestrzeni i jej wpływ na ludzką psychikę. Postacie są wiarygodne i sympatyczne, a ich relacje są dynamiczne i emocjonujące. Książka porusza ważne tematy, takie jak bezpieczeństwo informacji, etyka nauki, czy odpowiedzialność za własne wybory. Niekiedy niektóre problemy techniczne lub rozwiązania należy traktować z przymrużeniem oka ale nie przeszkadza to fabule. Pozdrawiam ☺️

MImo, że książka powstała w latach 60 nadal jest aktualna. Autor stworzył niesamowity świat, kontrolowane Państwo z nadzorem na każdej płaszczyźnie. Zostaje popełnione przestępstwo i należy znaleść winnego, ale jak tego dokonać gdy "ofiara" sama tego nie chcę. Polecam ją każdemy do przeczytania, kto lubi tego typu tematykę, klimat niesamowity.

"Zagubieni. Inwazja" jest jedną z lepszych fantastyk z literatury dziecięcej/młodzieżowej jaką czytałam i do tego została napisana przez polskiego autora😊 Myślę, że nadaje się w sam raz dla młodego czytelnika, który zamierza dopiero sięgnąć po fantastykę, a także dla takiego, któremy książki fantastyczne nie są już obce😊

Nie będę ukrywać faktu, że Battlefield 3 podszedł mi znacznie bardziej. Po pierwsze, zdecydowanie lepiej czyta mi się Andy McNaba. Autor czwartej części był tylko współautorem poprzedniczki. Po drugie, sam główny bohater jest kompletnie inny. Dimę się lubi, Kovica raczej ciężko. Znaczna część powieści rozgrywa się w Chinach, w Szanghaju konkretnie. Oprócz tego miejsca jest też statek marynarki wojennej na Pacyfiku oraz jakieś bardziej zaciszne rejony Chin. Na moment odwiedzamy też Koreę Północną. Są to czasy współczesne, gra rozgrywa się w okolicach lat ’30 XXI wieku, jeśli tutaj też tak jest – nie widać. Główną postacią jest Laszlo Kovic, agent CIA mieszkający w Szanghaju. Nie jest postacią, którą da się lubić. Jest wulgarny i chamski, porywczy na zasadzie „włożę kij w mrowisko i za chwilę zastanowię się co zrobić dalej”, generalnie taki bez wyrazu mam wrażenie. Ma ileś lat, ja sobie wyobrażałam w okolicach czterdziestki, w grze wygląda raczej jak pięćdziesięciolatek, coś jak młodsza wersja Boscha? W każdym razie, Kovic wdeptuje w sam środek międzynarodowego spisku, w który zamieszane są gangi i wysoko postawieni ludzie, a on jest jeden, praktycznie sam i nie do końca wie, czy może ufać swoim przełożonym. Wu to pomocnik Kovica, jego kierowca, zakochany w Stanach i Amerykańskim Śnie, wierzy cały czas, że z pomocą głównego bohatera dostanie się w końcu na upragniony kontynent. Jest fajną postacią, naprawdę. Chyba moją ulubioną. Hannah to kobieta z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, której zadaniem było zajęcie się Kovicem, ona jednak, jako jedyna kobieta i to w dodatku spoza Chin, jest troszkę buntowniczką, ale tak wiecie, po cichu, żeby szef nie widział. Sama nie wiem, czy to do mnie trafia. Nie jest zła, ale i tak nie rozumiem połowy jej zachowań. Jest akcja, podczas której Kovic i grupa żołnierzy mają przechwycić hakera. Dzieje się jednak tak, że wpadają w zasadzkę i giną wszyscy poza naszym głównym bohaterem, któremu udało się zakopać w śniegu poza zasięgiem wzroku. Przełożeni mają wątpliwości co do jego niesamowitego szczęścia i dość szybko zaczynają się nim interesować niezbyt ciekawi ludzie… Jest trochę morderstw, jest trochę szybkich scen walk i pościgów, mamy ładne kobiety, motyw romansu i dwie w pewnym sensie urocze staruszki. Trochę hakowania i górskiej wspinaczki, wszystko spakowane w czterystu stronach. Momentami wciąga, momentami jest troszkę lżej, chociaż nie ma momentów nudnych jak flaki z olejem, to bardzo ważne. Nie jest to opowieść o wojnie… Nie jest to nawet historia z kampanii. Warto wiedzieć, że wydarzenia te się na siebie minimalnie nakładają i Odliczanie do Wojny to tak jakby wstęp do fabularnej części gry. Pierwszą część, w Baku, można jeszcze spokojnie przejść, ale to co dzieje się w Szanghaju pokrywa się (chociaż niezbyt idealnie) z tym, co możemy przeczytać na ostatnich pięćdziesięciu stronach. Ogólnie było całkiem nieźle. Nie super, nie świetnie, ale nieźle. Wrócić raczej nie wrócę, choć znając mnie, dokupię sobie do tego ebooka jeszcze wersję papierową, bo kolejna rzecz z logo Battlefielda na pewno nie zaszkodzi, a ceny, jak widzicie, są w niektórych sklepach wręcz oszałamiające.

Bardzo długi czas książka przeleżała nietknięta na półce, ale w końcu przyszedł na nią czas. I nie był to czas stracony bynajmniej:) Rewelacyjnie czyta się książkę, gdzie do każdej postaci przypisana jest konkretna twarz i konkretny głos - zupełnie inna jakość lektury. Treść jest wiadoma - fani serialu na pewno ją znają, ale nie wpływa to na moją ocenę fabuły. Książkę czyta się bardzo szybko, można się przy tym całkiem dobrze ubawić i odciągnąć od codzienności. Polecam z całego serca. Stokrotka89

Bardzo lubię i cenię twórczość sir Arthura Conan Doyle'a, więc z zainteresowaniem sięgnęłam po kontynuację przygód najsłynniejszego detektywa. Trochę obawiałam się, czy pan Estleman sprosta poziomowi narzuconemu przez twórcę Sherlocka Holmesa, ale - na szczęście (!) - nie zawiodłam się. Autorowi udało się stworzyć powieść utrzymaną w klimacie i stylu podobnym do dzieł dziewiętnastowiecznego pisarza. Ponieważ Estleman osią fabuły uczynił postać znaną z utworu Stevensona, podczas czytania nie towarzyszyły mi wielkie emocje, gdyż wiedziałam, kim jest doktor Jekyll i jak potoczą się jego losy. Nie odebrało mi to jednak przyjemności śledzenia skomplikowanego dochodzenia, jakie przeprowadzili niedościgniony Holmes i jego przyjaciel Watson. Najciekawsze były fragmenty opisujące słynną metodę dedukcji, w które powieść obfituje. Mamy tu też kilka brawurowych pościgów, które na pewno ubarwiają akcję. Polecam nie tylko miłośnikom detektywistycznej twórczości A. Conan Doyle'a, ale wszystkim, którzy lubią kryminalne zagadki oraz historie rozgrywające się w wiktoriańskiej Anglii.

Pierwszą książką przeczytaną przeze mnie z serii "Tajemniczy tunel" był "Skarb Troi". Mimo że bardziej mi się podobał niż pierwszy tom, "Ucieczka Leonarda" też była świetna. Podoba mi się w jaki sposób książka opisuje pomysłowość i odwagę dzieci. Także charakterystyka Leonarda da Vinci bardzo przypadła mi do gustu. Na razie jeszcze nie przeczytałam ostatniego tomu, ale polecam dwie wcześniejsze części, zwłaszcza "Skarb Troi".

Do książki (w postaci e-booka) wróciłem po... 30 latach, bo w połowie lat 80. dostałem ją jako absolwent zerówki. :-) Ku mojemu zaskoczeniu nieźle zniosła próbę czasu, gdyby wyjąć elementy napisane "pod" dzieci, mielibyśmy po prostu porządne dłuższe opowiadanie SF, z paroma fajnymi pomysłami (np. sposób odżywiania Boran). Główny bohater wiarygodny psychologicznie, nawet jeśli trochę zbyt dojrzały. W nowym wydaniu zdziwiło mnie parę różnic w stosunku do starego - autorka w jednym miejscu dodała internet i tego typu elementy. Zapewne chciała przybliżyć treść młodszym czytelnikom. Ale przecież książki o podróżach kosmicznych to jest temat sprzed kilkudziesięciu lat i nie ma co udawać, że powstała przed chwilą.

Końcówka lat dwudziestych dwudziestego wieku. W hrabstwie Franklin na przekór prohibicji kwitnie bimbrownictwo. Ponad dziewięćdziesiąt procent mieszkańców produkuje, sprzedaje, przemyca, kupuje lub pośredniczy w handlu nielegalnym alkoholem. Bimber pędzi się ze wszystkiego i zawsze znajduje się na niego zbyt. Wśród miejscowych bimbrowników prym wiodą bracia Bondurant. Ten, komu życie i zdrowie miłe, nie wchodzi tym zabijakom w drogę. Howard i Forrest długo i ciężko pracowali na swoją złą sławę, a Jack otrzymał ją jako rodowe dziedzictwo. Ludzie mówią: „Tamte chłopaki, ci Bondurantowe, to najgorsza plaga, jaka kiedykolwiek spadła na Franklin!”. Bracia są niczym herosi. Po okolicy krąży legenda, według której nie można ich zabić. Legendę o braciach umocniła jeszcze przekazywana z ust do ust opowieść o tym, jak to w samym środku śnieżycy Forrest przeszedł kilkanaście kilometrów z gardłem poderżniętym od ucha do ucha. Nikt o zdrowych zmysłach nie uwierzyłby w tę historię, ale miejscowi słyszeli już o tych zakapiorach takie rzeczy, że gotowi są uwierzyć i w to. Gdy w hrabstwie pojawia się nowy prokurator, Bondurantowie jako jedni z nielicznych mają odwagę postawić się policji i sprzeciwić łapownikom.

34/180/2022 Powstanie gdzieś w Ameryce Południowej. Krwawe walki. Stratton ma tylko dostarczyć broń i nauczyć powstańców jej obsługi, ale wciąga się w bitewny wir. Głównie z powodów osobistych. Jak można się spodziewać, uchodzi z krwawej jatki z życiem, ale powieść nie koczy się optymistycznie. Chociaż główny winowajca zostaje ukarany, więc całkiem ponuro nie jest. Książka jest napisana trochę inaczej niż większość, chociaż taki zabieg nie jest rewolucją. A mianowicie najpierw czarny charakter pada trupem (pomszczony), a potem dopiero rozpoczyna się główna opowieść. Czyli wiadomo, że niedobry jest wstrętny, ale wiemy, że kara go nie ominie. Powieść nie jest niezła. Wiecie, strzelanka w dżungli, Indianie, którzy zawsze z łuku trafiają do celu i walka o lepsze jutro. Ale może poczekajcie z czytaniem, aż się uspokoi u naszych sąsiadów. Bo jak się człowiek naczyta w wiadomościach o ostrzale szpitali i budynków mieszkalnych, to niezbyt chce się w powieściach czytać o tym samym (tylko że w książce nie w mieście, a w warunkach polowych – jakby to robiło jakąś różnicę).

Długo wstrzymywałem się z przeczytaniem "Kalibra 45", gdyż wiedziałem, że Fabryka Słów niestety, nieodwołalnie, zakończyła wydawanie tej serii. Różny był poziom wcześniejszych części, słabsze teksty przeplatały się z lepszymi, ale znak rozpoznawczy JFK, czyli "akcja, potem akcja, a potem jeszcze więcej akcji", był zachowany zawsze. Na pewno nie było więc nudno i monotonnie, szczególnie, że każda część działa się w zupełnie innej czasoprzestrzeni. Tym razem mamy dziki zachód. Po ilustracji na okładce i opisach na tyle książki, spodziewałem czegoś na kształt antywesternu z Clintem Eastwoodem. Ale nie, wtedy to nie byłby JFK. Ma być rozwałka, nie? No i jest, prawie przez całą książkę. Tempo akcji jest tak szybkie, że autorowi nie starczyło jej na zapełnienie 200 stron. Dostajemy za to trzy dodatkowe mini historyjki, które można traktować jako osobne opowiadania o innych znanych z cyklu członkach agencji. Książkę otwiera humorystyczny rozdział o bieżącej pracy profesora von Wondera, kończy impreza weselna z udziałem Vincenta Vegi, a przed tym jest jeszcze wątek o miłosnych problemach Franka Boormana. Osią fabuły są jednak przygody Kovara w innym wymiarze. I muszę przyznać, że jak nigdy wcześniej miałem wrażenie, że JFK przeistoczył się w Ashleya Jamesa Williamsa, a fabuła mogłaby być podstawą kontynuacji Armii Ciemności. Są magiczni najeźdźcy z innego wymiaru, jest wioska przeklętych (skojarzenia z filmem Carpentera jak najbardziej na miejscu), jest szeryf z piekła rodem i JFK idący po trupach (wielu trupach) do celu. Całość nie jest długa i czyta się jednym tchem. Szkoda tylko, że to już koniec przygód Agenta JFK w Polsce. Kiedy się jednak o tym wie, wtedy odnosi się wrażenie, że całkiem na miejscu są te poboczne rozdziały, które pozwalają na pożegnanie się również z innymi bohaterami cyklu.

Wow🙂 "Miasto pożeraczy deszczu" to była naprawdę fajna książka😄 Zacznę od tego, że wydanie jest piękne. Twarda i ładna oprawa, a w środku jest wklejka z mapą. Poza tym strony książki są dosyć grube. Naprawdę kawał dobrej roboty😊 Historia książki osadzona jest w roku 1893. Momentami pisana jest językiem oddającym charakter tamtych czasów, czyli takim ciężkawym. Głównym bohaterem jest berliński złodziejaszek Oskar, który pewnym zbiegiem okoliczności trafia do domu sławnego podróżnika Carla Friedricha von Humboldta. Od tego momentu zaczyna się ich wspólna wyprawa do tytułowego miasta pożeraczy deszczu🙂 Oprócz nich w książce sa również bardzo dobrze wykreowani bohaterowie poboczni jak np. Eliza, pochodząca z Haiti kapłanka voodoo, czy wyniosła siostrzenica Humboldta Charlotte. Warto również wspomnieć o dodającym książce uroku ptaku Willmie😁 Autor stworzył naprawdę świetną historię, w której połączył mityczny świat Inków z historyczmi postaciami takimi jak Da Vinci czy Aleksander von Humboldt. To co cechuję tę książkę to wartka akcja oraz malownicze opisy przyrody i krajobrazów. Jest ona naprawdę świetną przygodówką😊

Ciekawa i dość nietypowa propozycja dla młodzieży - ogromna ilość przemocy czyni ją nieco poważniejszą, a nawiązania do klasyków literatury mogą zachęcić do dalszego zgłębiania tematu. Jak dla mnie, książka zdecydowanie na plus. Na półce czekają na mnie kolejne tomy serii, ciekawe jestem w którą stronę rozwinie się historia stworzona przez autora.

Już sam pomysł na głównego bohatera jest sam w sobie ciekawy, Gabriel Tretjak to człowiek który wykonuję swoje zadania bez brudzenia sobie rąk posługując się zręcznie swoją najlepszą bronią - manipulacją. Możemy wyobrazić sobie scenkę przychodzi do nas facet który mówi że mamy rozwieść się z własną żoną, w dodatku kupić jej nowe mieszkanie oraz otworzyć małą księgarnię. W zamian on pozwoli nam zachować swoje wysokie stanowisko w firmie. Uczciwy układ prawda ? Otóż nie do końca, Gabriel zalazł za skórę zbyt wielu osobom aby teraz mógł spać spokojnie, ktoś próbuję zręcznie wplątać go w morderstwa. Czy manipulator który zawsze był Panem sytuacji odnajdzie się w nowym położeniu kiedy role się zamieniają ? Polecam przeczytać aby się tego dowiedzieć ;)

Przyjemna, sentymentalna podróż do przeszłości i kaset magnetofonowych aczkolwiek momentami nudna. Dokładnie we fragmentach poświęconych analizie każdej kolejnej płyty Kombi. Tak czy owak, jeśli pamiętasz czasy TAKT-u i wiesz do czego w czasach kaset przydawał się ołówek, spędzisz przy tej książce parę fajnych chwil.

Naprawdę fajna i przyjemna powieść przygodowa dla młodzieży ale też i dla dorosłych. Mamy tu trochę zagadek, sensacji i kryminału, a to wszystko osadzone w otoczeniu pałacu i ogrodu botanicznego w Kórniku w Wielkopolsce co dla mnie stanowiło dodatkowy atut.

„Niosący latarnie” jest trzecim i zarazem ostatnim tomem trylogii Orzeł. Jest również najlepszą częścią. Trochę zwlekałam z zaczęciem tej książki, ale to dlatego że naprawdę polubiłam historie w wykonaniu pani Rosemary. Nie lubię powieści historycznych, bo kojarzą mi się niestety z lekturami szkolnymi, które – taka prawda – nawet największe mole książkowe często omijają. Jest to spowodowane głównie tym, że nikt nie lubi czytać czegoś, kto coś mu każe znać. Z tą serią było tak, że sama z siebie postanowiłam ją przeczytać. Nie byłam pewna czy spodoba mi się coś co nie jest fantastyką, ale jestem bardzo zadowolona z siebie, że stawiłam sobie wyzwanie, które tak dobrze zapulsowało. Tym razem głównym bohaterem jest niejaki Akwila – dezerter z jednego z legionów pobocznych. Kiedy rzymskie oddziały opuszczały Brytanię, on uciekł i wrócił, ponieważ nie chciał zostawiać swojej rodziny. Później trafił do niewoli i przez trzy lata był parobkiem u Sasów. Gdy udało mu się uciec, postanowił zemścić się na wszystkich, którzy wyrządzili krzywdę jego narodowi. Jeśli chodzi o samą fabułę, to w „Niosącym latarnie” jest ona najbardziej rozwinięta i dopracowana. Mimo że cała akcja skupia się na Akwili, to poznajemy również obyczaje Sasów i wielu epizodycznych bohaterów. Tempo książki jest umiarkowane, choć pod koniec niebezpiecznie przyspiesza, aby jeszcze bardziej podsycić nasze napięcie. Sposób narracji pozostaje niezmienny. Autorka opisuje całą historię w narracji trzecio osobowej, dzięki czemu możemy na to wszystko popatrzyć z obiektywnego punktu widzenia. Pisarka stosuje lekką koloryzację językową, dzięki rozmowy między bohaterami wypadają bardziej autentycznie i łatwo się zorientować, że książka nie opisuje naszych czasów. Nie jest tu jednak tyle archaizmów i niezrozumiałych dla nas słów, że wszystko zaczyna nam się mylić, tylko po prostu od czasu do czasu, występują wyrażenia, których mu już nie używamy, np. „Na młot Thora!”. Brzmiało by to teraz dość dziwnie, ale w tamtych czasach było do przyjęcia. Sam główny bohater jest naprawdę ciekawą osobą, która mimo wielu przeszkód potrafi zdobyć uznanie w obcym otoczeniu, nawet jako parobek. Nie jest jednak tak, że wszystko mu się udaje. Często popełnia błędy i nie zawsze myśli z głową. Jest on przystosowany do trudnych warunków, jednak lubi spać w miękkim łożu. Nasz główny bohater jest naprawdę realistyczny i nie jest przerysowany, ani szablonowy. Można go nazwać autentycznym i jestem pewna, że w tamtych czasach wielu ludzi zachowywało się tak, jak bohaterowie tej książki. Wszystkie postacie są interesujące. Każdy czymś się różni, dzięki czemu nie mamy wrażenia, że ciągle spotykamy te same postacie, tylko pod innym imieniem. Bardzo spodobała mi się cała ta trylogia. Nie mogę określić czy jest oryginalna, bo nie jestem znawcą literatury historycznej. Trudno mi też powiedzieć, co jest fikcją literacką, a co nie. Oczywiście potrafiłam doszukać się tam wydarzeń, które znam już lekcji historii, jednak jest wiele takich, które prawdopodobnie się nie wydarzyły, ale miały prawo być. Sądzę, że długo nie zapomnę o tej trylogii. Nie jest ona może mistrzostwem świata, ale pokazuje nam świat, o którym nie wiemy dużo. Oczywiście część z nas może wymienić wszystkie po kolei bitwy, w których uczestniczył np. Leonidas lub Spartakus, ale tak naprawdę nie potrafimy powiedzieć co czuli ludzie, którzy musieli opuścić swoją ojczyznę, albo gdy zabijano ich rodziny. Znamy suche fakty, ale nie potrafimy odszukać pośród tych wszystkich informacji i dat miejsca na uczucia tamtych ludzi. Każdy z nich miał do opowiedzenia własną historię, często trudniejszą i bardziej brutalną niż tą o której się uczymy. Rosemary Sutcliff pokazuje nam świat, o którym tak naprawdę nie wiemy dużo. Przybliża nam go i pokazuje z własnej perspektywy. W jej książkach jest prawdziwa autentyczność, która porusza nas dogłębnie. Dopiero po przeczytanie całej trylogii można zrozumieć prawdziwy sens tych powieści. Wszystkie postacie, które poznaliśmy byli komuś podporządkowani. Nikt nie liczył się z ich uczuciami i zdaniem. Musieli wykonywać rozkazy i nie mogli sami decydować o swoich sprawach. Zazwyczaj w takich książkach głównymi bohaterami są osoby, które znamy z historii. W trylogii Orzeł poznajemy ludzi, którzy z pozoru nie są ważni w ogólnej historii, jednak ich życie jest bardziej poruszające niż kolejne usłane różami opowieści o cesarzach, którym tak naprawdę nic nie brakuje. Moim zdaniem ta książka i cała trylogia jest dla wszystkich. Mimo że jest skierowana głównie do młodzieży, to sądzę, że dorośli również pokochają powieści Rosemary Sutcliff. Jest w nich coś, co porusza, smuci, cieszy. „Niosący latarnie” jest moim zdaniem najlepszym tomem tej serii i oddaję naprawdę duży pokłon w stronę autorki, która niestety odeszła z tego świata, nim ja się urodziłam. Książkę polecam i namawiam do przeczytania jej. Nie będzie to czas stracony.

# Wyzwanie LC 2023 na czerwiec – przeczytam książkę z dziecięcym bohaterem. Męski świat TETRUSÓW To zupełnie INNA powieść spośród dostępnej dla starszych dzieci literatury. Główny bohater, 16-letni Michał staje się TETRUSEM, czyli niepełnosprawnym fizycznie chłopcem, sparaliżowanym tetraplegikiem z porażeniem czterokończynowym, w wyniku wypadku samochodowego. Jego świat się nagle zawalił, jak nietrudno się domyślić. Autor, były wolontariusz w ośrodkach dla niepełnosprawnych, na podstawie zdobytych doświadczeń i wiedzy opisuje drogę jaką przeszedł nasz bohater. Z wycofanego, nieszczęśliwego i nieporadnego "kulawego" przemienił się w zaradnego, samowystarczalnego do możliwych granic i pewnego siebie SPORTOWCA na wózku, zawodnika w drużynie RUGBY, która jeździ na międzynarodowe turnieje. Fabuła pełna dramatyzmu, ale i realizmu oraz z dużą dozą humoru , "otwiera oczy" laikom jak należy traktować niepełnosprawnych, rozpoznawać ich potrzeby, rozmawiać, motywować do spełniania realnych marzeń... Uczy traktowania ludzi, którzy mają swoją dumę i nienawidzą kiedy robi się dla nich coś z litości czy współczucia. Niepełnosprawnych, którzy oczekują od nas pomocy, ale też równego traktowania. Książka o trudnej tematyce, zmuszająca do refleksji, pouczająca... Czytanie jej to nie relaks czy rozrywka, ale mimo to warto ją poznać. POLECAM powieść starszym dzieciakom, młodzieży i wielu dorosłym, których interesuje temat radzenia sobie z własną i cudzą niepełnosprawnością!!!